Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 maja 2010 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S., w wyniku rozpoznania odwołania B.G. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...] Nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w kwocie [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i odmówił stwierdzenia nadpłaty.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 17 sierpnia 2006 r. doręczona została stronie decyzja organu I instancji ustalająca zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2001 w kwocie [...] od dochodów w kwocie [...] nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, a w dniu 6 stycznia 2009 r. doręczona została stronie decyzja organu II instancji uchylająca, w konsekwencji złożonego odwołania, w całości decyzję organu I instancji oraz ustalająca zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2001 w kwocie [...] od dochodów w kwocie [...] nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. B.G. dokonała następujących wpłat tytułem ww. zobowiązania: w dniu 7 lipca 2009 r. kwoty [...], w dniu 20 lipca 2009 r. kwoty [...].

W dniu natomiast 19 sierpnia 2009 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. wpłynął wniosek B.G., reprezentowanej przez pełnomocnika - radcę prawnego A.L., o stwierdzenie nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w kwocie [...] oraz o naliczenie stosownego oprocentowania i zwrot kwoty na konto bankowe podatniczki. Jak wynikało z uzasadnienia tego wniosku, nadpłata była konsekwencją przyjęcia przez organ niewłaściwego, w ocenie podatniczki terminu płatności zobowiązania wynikającego z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...], uchylającej w całości decyzję organu pierwszej instancji i ustalającej zobowiązanie w kwocie [...]. W następstwie rozpatrzenia tego wniosku, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. wydał w dniu [...] wskazaną na wstępie decyzję Nr [...] umarzającą wszczęte na wniosek podatniczki postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w kwocie [...] z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego za 2001 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż - zgodnie z art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej - termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Decyzją ustalającą podatek w sprawie pomimo, iż dokonała obniżenia tego zobowiązania, nie była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w S. Nr [...] skutecznie doręczona stronie w dniu 6 stycznia 2009 r., lecz decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. Nr [...] doręczona w dniu 17 sierpnia 2006 r. Wobec tego, rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie prowadziło do powstania na nowo ustalonego wcześniej zobowiązania podatkowego, to tym samym - w ocenie organu I instancji - nie pociągało za sobą zmiany terminu płatności zobowiązania. W następstwie powyższego - powołując się na regulację art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej - organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie.

Dalej, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że - nie zgadzając się z ww. decyzją B.G., reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła w dniu 26 października 2009 r. odwołanie, wskazując na naruszenie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwą jego interpretację, jak również naruszenie art. 47 § 1 w zw. z art. 21 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie. Tak rozumiane naruszenia przepisów podatkowych prowadziły - według podatniczki - do błędnego przyjęcia terminu płatności zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych jako dnia 31 sierpnia 2006 r. Ponadto, według podatniczki – w sprawie nie może być mowy o bezprzedmiotowości postępowania, skoro nie został cofnięty wniosek o stwierdzenie nadpłaty, dlatego też niewłaściwe było wydanie decyzji umarzającej wszczęte postępowanie. Wskazano także w odwołaniu, że decyzja z dnia [...] Dyrektora Izby Skarbowej w S., uchylająca w całości decyzję organu I instancji oraz ustalająca zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2001 w kwocie [...] od dochodów w kwocie [...] nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, miała charakter konstytutywny, stąd zobowiązanie podatkowe powstało z dniem jej doręczenia, tj. z dniem 6 stycznia 2009 r. Decyzja ta nie tylko zmieniła wysokość zobowiązania podatkowego, lecz poprzez użycie stwierdzenia "uchyla zaskarżoną decyzję w całości" wyeliminowała decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z obrotu prawnego, wykluczając w ten sposób możliwość liczenia daty płatności podatku od dnia doręczenia uchylonej decyzji. Wskazując na powyższe argumenty, podatniczka wniosła o stwierdzenie nadpłaty oraz zwrot nienależnie uiszczonego podatku wraz z odsetkami.

Uzasadniając natomiast swoje rozstrzygnięcie podjęte w sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej w S. wskazał, że w sprawie dopatrzył się uchybień proceduralnych, albowiem - jak słusznie zauważyła podatniczka - nie zachodziła przesłanka określona w art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, odnosząca się do bezprzedmiotowości postępowania, co potwierdza również samo uzasadnienie zaskarżonej decyzji, które wskazuje, iż dokonanie umorzenia postępowania nie było bezpośrednią konsekwencją jego bezprzedmiotowości, ale uznania za bezpodstawny złożonego przez podatniczkę wniosku. Pomimo tej wadliwości decyzji organu I instancji, organ odwoławczy nie zgodził się jednak z pozostałymi zarzutami podatniczki. Organ ten podniósł, że właściwy w sprawie ustalenia wysokości zobowiązań podatkowych jest organ pierwszej instancji - w sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś.. W konsekwencji, decyzja ustalająca wydana przez ten organ skutkuje powstaniem zobowiązania podatkowego w kwocie ustalonej w decyzji tego organu. W postępowaniu odwoławczym natomiast, w granicach kompetencji reformacyjnych, organ II instancji może jedynie korygować już powstałe zobowiązanie podatkowe, lecz nie dochodzi skutkiem tego, jak sugeruje strona do powstania nowego zobowiązania, lecz tylko do zmiany wielkości już ustalonego. Odmienne zatem ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego, dokonane przed organem II instancji, nie ma wpływu na termin płatności podatku, co potwierdza art. 127 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś jedynie na kontroli zasadności argumentów postawionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. W konsekwencji tego, przy zastosowaniu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, możliwe jest wydanie, w tej samej sprawie, decyzji reformacyjnej, co jednak pozostaje bez wpływu na termin wykonania tak ustalonego uprzednio zobowiązania. Powyższy pogląd został wielokrotnie potwierdzony w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie dnia 9 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Sz 262/06 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), jak też w wyroku tego Sądu z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 839/07, od którego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1026/08, (http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), oddalił skargę kasacyjną, wskazując, iż "momentem powstania zobowiązania podatkowego jest dzień doręczenia decyzji wymiarowej".

Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w S. nie spowodowała zmiany terminu wykonania zobowiązania podatkowego. Wobec tego, za niesłuszną należało uznać argumentację strony odnoszącą się do terminu powstania zobowiązania podatkowego, który miałby nastąpić w momencie doręczenia decyzji uchylającej rozstrzygnięcie organu I instancji, gdyż uchylenie decyzji - w trybie art. 233 §1 pkt. 2 lit a Ordynacji podatkowej - nie powoduje wygaśnięcia zobowiązania podatkowego ustalonego w decyzji organu I instancji, dlatego niesłuszny jest pogląd strony, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego składające się z dwóch części, tj. uchylenia oraz nowego rozstrzygnięcia co do istoty, powoduje powstanie nowego zobowiązania podatkowego.

Dalej, przywołując regulację art. 72 § 1 pkt 1 oraz § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku, a jeżeli wpłata dotyczy zaległości podatkowej, na równi z nadpłatą traktuje się także część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę, organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie żadna z wymienionych sytuacji nie miała miejsca, gdyż decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona w dniu 17 sierpnia 2006 r., a - zgodnie z art. 47§ 1 Ordynacji podatkowej, termin jej wykonania wynosił 14 dni od dnia jej doręczenia, tj. do dnia 31 sierpnia 2006 r. Zobowiązanie podatkowe wraz z odsetkami oraz kosztami upomnienia regulowane zostało natomiast w dwóch ratach w dniu 7 lipca 2009 r. wpłacona została kwota [...] oraz w dniu 20 lipca 2009 r. wpłacona została kwota [...]. W zaistniałej więc sytuacji, wobec wykonania zobowiązania po upływie terminu płatności, zastosowanie miały przepisy art. 51 § 1 oraz 53 § 1 Ordynacji podatkowej, stanowiące iż zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności, od którego naliczane są odsetki za zwłokę. Odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych - stosownie do treści art. 53 § 1 oraz § 4 Ordynacji - są naliczane od dnia następnego po dniu upływu terminu płatności podatku do dnia zapłaty podatku włącznie, z zastrzeżeniem art. 54 Ordynacji podatkowej.

Dodatkowo, organ ten podniósł, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. przy zaliczeniu ww. wpłat na poczet zaległości zastosował art. 62 Ordynacji podatkowej i wydał w dniu [...] postanowienie Nr [...]w sprawie zaliczenia wpłat na poczet zaległości podatkowej, utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora izby Skarbowej w S. z dnia [...] Nr [...], które doręczone zostało podatniczce w dniu 18 sierpnia 2009 r. Przy ustaleniu kwoty odsetek za zwłokę uwzględniono także okres przerwy w ich naliczaniu, co wynikało z art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, stanowiącego, iż odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3. Okoliczność ta skutkowała przerwą w naliczaniu odsetek za zwłokę w okresie od dnia 19 listopada 2006 r. do dnia 6 stycznia 2009 r. Należna wysokość odsetek za zwłokę, przy uwzględnieniu przerwy w ich naliczaniu, wyniosła zatem [...]. Dokonana więc przez podatniczkę wpłata w łącznej wysokości [...] pokrywała należność główną w wysokości [...] oraz należne odsetki, które razem z kosztami upomnienia wynosiły [...]. Szczegółowe wyliczenie kwoty należnych odsetek oraz dokonanego w sposób prawidłowy ich wyliczenia znajduje się na stronie 4 zaskarżonej decyzji.

Nie zgadzając się z ww. decyzją, B.G., działając przez swojego pełnomocnika, wniosła na nią do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę, w której zarzuciła zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisów art. 21 § 1 pkt 2 i art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie,

2. błędne ustalenie, iż termin płatności zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w sprawie datuje się na 31 sierpnia 2006 r., tj. 14 dni od dnia 17 sierpnia 2006 r., stanowiącego datę doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...].

W skardze zawarto wniosek o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że decyzja organu odwoławczego w sprawie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego nie tylko zmieniła wysokość zobowiązania podatkowego ustalonego przez organ I instancji, ale wskutek użycia w niej zwrotu: "uchyla w całości decyzję organu pierwszej instancji" wyeliminowała w całości z obrotu prawnego decyzję organu I instancji, wykluczając w ten sposób możliwość liczenia daty płatności podatku od dnia doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w S. nie podzielił zasadności podniesionych w niej zarzutów i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, chociaż skład orzekający w sprawie – stosownie do przepisu art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sprawujący kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem i – na mocy unormowania określonego w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), nie będąc związany granicami skargi – uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów określonych w art. 233 § 1 pkt 2 lit. a, art. 72-80 i art. 208 Ordynacji podatkowej. Jednak, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ostatniej z wymienionych ustaw).

Oceniając z punktu widzenia legalności zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że w sprawie nie zachodzi żadna ze wskazanych wyżej przesłanek jej uchylenia.

Postępowanie, które zostało zainicjowane wnioskiem strony skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych nie mogło zostać przeprowadzone zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, tj. w kierunku stwierdzenia istnienia lub nieistnienia nadpłaty w tym podatku, bowiem zobowiązanie w tym podatku powstaje w wyniku wydania i doręczenia podatnikowi decyzji ustalającej to zobowiązanie, a więc w sposób określony w przepisie art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. A w takiej sytuacji, stwierdzenie nadpłaty w zobowiązaniu podatkowym powstającym w wyniku wydania i doręczenia decyzji ustalającej wysokość tego zobowiązania, może nastąpić tylko w następstwie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ustalającej wysokość tego zobowiązania. Zgodnie bowiem z przepisami art. 72-80 Ordynacji podatkowej, wniosek o stwierdzenie nadpłaty mogą złożyć podatnicy wyłącznie w zakresie zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa, a więc podatnicy samoopodatkowujący się, którzy składają deklaracje podatkowe. Natomiast, na podstawie wskazanych unormowań, a w szczególności przepisów art. 72 i 75 Ordynacji podatkowej, uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie przysługuje podatnikom w zakresie zobowiązań podatkowych powstających w drodze wydania i doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Takim podatnikom nadpłata przysługiwałaby w sytuacji, gdyby decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego została zmieniona, uchylona lub stwierdzona jej nieważność, lecz wówczas, nadpłata z urzędu zwracana byłaby podatnikom przez organ podatkowy, bez konieczności wydawania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej, w terminie wskazanym w przepisie art. 77 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej.

Tymczasem, wysokość zobowiązania podatkowego strony skarżącej została ustalona decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...], na podstawie której ustalono zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie [...] od dochodów w kwocie [...] nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Następnie, w wyniku rozpoznania odwołania od tej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i ustalił zobowiązanie podatkowe z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie [...] od dochodów w kwocie [...] nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Na poczet tego zobowiązania podatkowego strona skarżąca przekazała na rachunek Urzędu Skarbowego w Ś. dwie wpłaty, które zostały zaliczone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. proporcjonalnie na poczet należności głównej oraz na odsetki za zwłokę. W postanowieniu o zaliczeniu umieszczono także informację, iż od zaległości podatkowej nie naliczono odsetek za zwłokę za okres od dnia 19 listopada 2006 r. do dnia 6 stycznia 2009 r.

Powyższy, prawidłowo ustalony w sprawie stan faktyczny, przyjmuje także skład orzekający w sprawie.

Tak więc, organ I instancji, rozpoznając wniosek strony skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w ww. podatku co do istoty sprawy, naruszył ww. przepisy Ordynacji podatkowej regulujące instytucję nadpłaty, natomiast organ ten prawidłowo zastosował w sprawie przepis art. 208 tej Ordynacji zobowiązujący organ podatkowy do umorzenia postępowania podatkowego, gdy jego prowadzenie, z jakiejkolwiek przyczyny, stało się bezprzedmiotowe, chociaż uzasadnił swoje rozstrzygnięcie wadliwie, tj. odnosząc się merytorycznie do kwestii istnienia nadpłaty. Z tej samej przyczyny, prowadzenie postępowania odwoławczego co do istoty sprawy w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty przez Dyrektora Izby Skarbowej w S. było bezprzedmiotowe. Organ ten zobowiązany był zatem zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. uchylić i postępowanie w sprawie umorzyć, jako bezprzedmiotowe. Nie czyniąc tego, organ naruszył przepisy art. 233 § 1 pkt 2 lit. a, art. 72-80 i art. 208 Ordynacji podatkowej. Jednak to naruszenie, tak prawa materialnego (art. 72-80 Ordynacji podatkowej), jak i przepisów postępowania (art. . 233 § 1 pkt 2 lit. a i art. 208 Ordynacji podatkowej), nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż naruszenie prawa materialnego nie miało wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a naruszenie przepisów postępowania nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy). Taka ocena wpływu ww. naruszeń prawa na wynik sprawy wynika z faktu, że w prowadzonych przez organy obu instancji postępowaniach kwestia zasadności wniosku o stwierdzenie nadpłat w ogóle nie podlegała rozstrzygnięciu w przyczyn wyżej wskazanych, a postępowania w tym przedmiocie winny były być umorzone, jako bezprzedmiotowe. Natomiast, organy te rozstrzygając sprawę w przedmiocie nadpłaty wyszły ponad przyznane im uprawnienie i niejako "na korzyść" strony merytorycznie wniosek rozpoznały, do czego nie były legitymowane. Tym samym więc, wynik sprawy w postaci wydania zaskarżonej decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty, zamiast umorzenia postępowania w sprawie, w żaden sposób nie wpływa negatywnie na uprawnienia strony skarżącej w postępowaniu podatkowym, gdyż wniosek ten nie powinien był być rozpoznany.

Powyższa ocena jest tym bardziej uprawniona, gdyż strona skarżąca wykorzystując przysługujące jej uprawnienia – tym razem prawidłowo – uruchomiła także procedurę kontroli zaliczenia przez organ podatkowy wpłat dokonanych na poczet należności głównej oraz na odsetki za zwłokę z tytułu zobowiązania podatkowego ustalonego ww. decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...], która to czynność (zaliczenia) podlegała również kontroli sądowej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 43/10).

Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.