Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie WSA Emilia Lewandowska (spr.) WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant specjalista Małgorzata Kulińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 1997 r. nr [...], w części stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] kwietnia 1951 r. nr [...] utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydenta W. z dnia [...] marca 1950 r. Nr [...] odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy [...], ozn. nr hip. [...].

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] marca 1997 r. stwierdził, że organy dekretowe rozpatrując wniosek o przyznania prawa własności czasowej do w/w gruntu nieruchomości [...] rażąco naruszyły przepis art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] (Dz. U. Nr 50, poz. 279) oraz zasady postępowania administracyjnego nakazujące dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co wypełnia przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stanowiącą podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Organ uznał jednocześnie, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] kwietnia 1951 r., utrzymująca w mocy orzeczenie z dnia [...] marca 1950 r., w części dotyczącej sprzedanych lokali nr [...] w budynku znajdującym się na gruncie oraz udziałów przypadających właścicielom tych lokali w części budynku i jego urządzeniach służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców, a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali, w związku z powstaniem nieodwracalnych skutków prawnych, wydana została z naruszeniem prawa. Zbycie przedmiotowych lokali wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego poprzedzone było decyzjami administracyjnymi orzekającymi o sprzedaży tych lokali ich najemcom i w każdym przypadku zawarto umowę sprzedaży i ustanowienia użytkowania wieczystego w formie aktu notarialnego.

T.B., powołując art. 156 § 1 pkt 2 kpa, wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w części, w której organ stwierdził, że decyzja z dnia [...] kwietnia 1951 r. wydana została z naruszeniem prawa, niestwierdzając jej nieważności. W ocenie skarżącej decyzja z dnia [...] marca 1997 r. w części, w której nie stwierdza nieważności decyzji dekretowej, jest ponownym, merytorycznym rozpoznaniem sprawy i wykracza poza granice art. 156 § 1 kpa.

Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 1997 r. w kwestionowanej części uznając, że Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast prawidłowo stwierdził, iż decyzja z dnia [...] kwietnia 1951 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), dokonując jednocześnie prawidłowych ustaleń w kwestii wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych, o których mowa w art. 156 § 2 kpa, w części zbytych lokali wraz z udziałami w częściach budynku służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców oraz gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali.

T.B. wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r.

Minister Inwestycji i Rozwoju rozpoznając ponownie sprawę przytoczył przepisy kpa i zasady postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oraz orzecznictwo sądowe odnoszące się do pojęcia nieodwracalnych skutków prawnych, w rozumieniu art. 156 § 2 kpa podkreślając, że w dacie wydania decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast panowała linia orzecznicza wskazująca, że jeżeli obrót nieruchomością poprzedzony był wydaniem decyzji administracyjnej lub przeniesienie własności nastąpiło w drodze decyzji administracyjnej, a decyzja dotknięta była wadą wymienioną w art. 156 § 1 kpa, zbycie nieruchomości na rzecz osoby trzeciej, chronionej rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, stanowi przeszkodę do stwierdzenia nieważności decyzji (uchwała skład siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 28 maja 1992 r. sygn. akt III AZP 4/92, OSNCP 1992/12/211; wyrok NSA z 10 września 1993 r. sygn. akt IV SA 1839/92). Prawidłowo zatem Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził wystąpienie nieodwracalnych skutków prawnych w stosunku do zbytych lokali wraz z udziałami w użytkowaniu wieczystym pomimo, że decyzja dekretowa wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Odnosząc się do powoływanej przez skarżącą uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 1996 r. sygn. akt OPS 7/96 organ nadzoru wskazał, że przedmiotowa uchwała, a następnie uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2000 r. sygn. akt OPS 14/99 (ONSA 2000/3/93) stanowiła zwrot w dotychczasowym orzecznictwie w kwestii nieodwracalnych skutków prawnych. Przyjęto wówczas, że samo ustanowienie na rzecz osoby trzeciej użytkowania wieczystego gruntów [...] umową zawartą na podstawie decyzji administracyjnej w tym przedmiocie nie powoduje nieodwracalności w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. Zdaniem organu okoliczność ta nie wypełnia jednak przesłanki rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Minister Inwestycji i Rozwoju przytoczył stosowne orzecznictwo sądowoadministracyne podkreślając, że o rażącym naruszeniu prawa mówimy wyłącznie wówczas, gdy dotyka ono przepisów prawa. Rozbieżność orzecznictwa i doktryny w przedmiocie oceny wystąpienia lub niewystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych nie stanowi przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa i nie może mieć wpływu na ważność decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Zdaniem organu nadzoru powołanie się przez organ administracji na jedno z możliwych rozumień instytucji prawnej nie stanowi rażącej wady decyzji z dnia [...] marca 1997 r., o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Organ zaznaczył ponadto, publikacja uchwały z dnia 16 grudnia 1996 r. nastąpiła po dniu 12 kwietnia 1997 r. w ONSA Nr 2, a więc po wydaniu przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzji z dnia [...] marca 1997 r.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącej dotyczących szkody powstałej na skutek decyzji z dnia [...] marca 1997 r. Minister Inwestycji i Rozwoju wskazał, że kontrola decyzji w postępowaniu nadzorczym odbywa się pod kątem występowania w nich wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa i organ nie dokonuje oceny wystąpienia ewentualnej szkody wskutek ich wydania. Wystąpienie szkody nie stanowi bowiem przesłanki nieważnościowej w trybie art. 156 § 1 kpa.

Organ stwierdził ponadto, że przedmiotem postępowania nie jest powoływana przez skarżącą decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. i Minister nie jest organem właściwym do oceny legalności tej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T.B. zarzucając zaskarżonej decyzji:

- naruszenie art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz dokonanie oceny materiału dowodowego z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, czego rezultatem było poczynienie błędnych ustaleń faktycznych i w konsekwencji niewłaściwe uznanie przez organ, że Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w postępowaniu, w którym wydano decyzję z dnia [...] marca 1997 r. prawidłowo przeprowadził postępowanie nadzorcze i nie naruszył rażąco w tym zakresie przepisów kpa, w sytuacji, gdy decyzja ta, doprowadziła do powstania oczywistej szkody, gdyż odebrała skarżącej możliwość restytucji w całości nieruchomości należącej do poprzedników prawnych skarżącej, którym została ona bezprawnie odebrana na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r., a także została wydana w sprzeczności z treścią uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 1996 r. sygn. OPS 7/96;

- naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2016 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 1997 r., mimo że decyzja ta rażąco narusza prawo, albowiem odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji doszło do sytuacji prawnej polegającej na tym, że w obrocie prawnym pozostały wciąż pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcia organów nadzorczych dotyczące tej samej decyzji, tj. orzeczenia administracyjnego Prezydenta W. z dnia [...] marca 1950 r. W rozpoznawanej sprawie organ pominął okoliczność, że dokonano dwukrotnie oceny tego samego rozstrzygnięcia, a wynik każdego postępowania w obrębie tej samej decyzji jest inny, co stoi w sprzeczności z wyrażoną w art. 6 kpa zasadą praworządności.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca przytoczyła argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2016 r. nie naruszają prawa.

Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją toczyło się w trybie nadzwyczajnym i dotyczyło stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Kwestionowana w przedmiotowym postępowaniu decyzja również wydana została w postępowaniu nadzorczym.

Podkreślić trzeba, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 156 § 2 kpa. W przypadku zaś zarzutu, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) należy przede wszystkim wykazać, że wydana ona została z naruszeniem konkretnego przepisu prawa oraz że naruszenie to ma charakter rażący. W doktrynie i orzecznictwie utrwalił się pogląd, że naruszenie prawa ma charakter rażący wtedy, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Rażące naruszenie prawa ma miejsce w przypadku naruszenia wyraźnej, niebudzącej wątpliwości normy prawa materialnego lub normy prawa procesowego, przy czym oczywistość naruszenia prawa polega na oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to ocenił jako rażące. Z uwagi na szczególny charakter stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 kpa, konieczne jest aby badana decyzja w sposób niewątpliwy i oczywisty była dotknięta przynajmniej jedną z wad wymienionych w tym przepisie, a wykładnia tych przesłanek powinna mieć charakter ścieśniający. Istotne przy tym jest, że w trybie nieważnościowym organ nie załatwia ponownie sprawy administracyjnej zakończonej kontrolowaną decyzją, ale orzeka, czy taki akt administracyjny jest obarczony jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się ponadto, że rażące naruszenie prawa dotyczyć może naruszenia tylko takiej normy prawnej, która nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Warunkiem uznania wystąpienia rażącego naruszenia prawa jest stwierdzenie, że w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny, gdyż tylko w ten sposób można oddzielić przypadki naruszenia prawa spowodowanego błędną wykładnią przepisów lub ich nieodpowiednim zastosowaniem, od rażącego naruszenia prawa w przypadku, gdy norma prawa wymaga wykładni, a wynik tej wykładni może być różny (wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 996/06). Tym samym zmiana wykładni normy prawnej, która była podstawą rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy decyzją administracyjną, nie może być podstawą do kwalifikacji rażącego naruszenia prawa, obwarowanego sankcją nieważności, a spór co do wykładni przepisów prawa nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 489/05). Innymi słowy, jeżeli przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację, mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji, nawet jeżeli później zostanie uznany za nieprawidłowy, nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 404/08).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem badania przez organ nadzoru była decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 1997 r. w części stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] kwietnia 1951 r. (utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydenta W. z dnia [...] marca 1950 r. odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy [...], ozn. nr hip. [...]), w części odnoszącej się do sprzedanych lokali nr [...] w budynku znajdującym się na przedmiotowym gruncie oraz udziałów przypadających właścicielom tych lokali w części budynku i jego urządzeniach służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców, a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali.

Minister Inwestycji i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2016 r. uznając, że nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności w/w decyzji z dnia [...] marca 1997 r. w kwestionowanej części, bowiem nie wydana ona została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa i nie jest dotknięta żadną z wad wskazanych w art. 156 § 1 kpa.

Zdaniem Sądu stanowisko Ministra jest prawidłowe. Słusznie organ nadzoru uznał, że Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast dokonał prawidłowej oceny decyzji dekretowej odmawiającej przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu w/w nieruchomości [...] stwierdzając, że wydana ona została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) oraz że w części dotyczącej w/w zbytych lokali wystąpiły nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa, co skutkowało stwierdzeniem wydania decyzji z naruszeniem prawa we wskazanym zakresie. Nieodwracalność skutków prawnych organ wywiódł z faktu, że stosownymi aktami notarialnymi sprzedano w/w lokale ich najemcom oraz oddano ich nabywcom w użytkowanie wieczyste ułamkowe części gruntu.

Zauważyć należy, jak słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że art. 156 § 2 kpa, ani inne przepisy kpa, nie zawierają definicji nieodwracalnych skutków prawnych. Pojęcie to wielokrotnie było przedmiotem rozważań zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosowne orzecznictwo kształtowało również rozumienie nieodwracalnych skutków prawnych decyzji dekretowych wydanych w trybie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...]. Istotne przy tym jest, że przed podjęciem - powoływanej przez skarżącą - uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 grudnia 1996 r. sygn. akt OPS 7/96 (ONSA 1997/2/49) w orzecznictwie sądowym prezentowane było stanowisko, że jeżeli obrót nieruchomością poprzedzony był wydaniem decyzji administracyjnej lub przeniesienie własności nastąpiło w drodze administracyjnej, a decyzja dotknięta jest wadą wymienioną w art. 156 § 1 kpa, zbycie na rzecz osoby trzeciej, chronionej rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, stanowi przeszkodę do stwierdzenia nieważności decyzji (uchwała skład siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 28 maja 1992 r. sygn. akt III AZP 4/92, OSNCP 1992/12/211).

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wydając zatem decyzję z dnia [...] marca 1997 r. zastosował prezentowany wówczas w orzecznictwie pogląd w zakresie interpretacji negatywnej przesłanki z art. 156 § 2 kpa, uznając, że w odniesieniu do sprzedanych lokali nr [...] w budynku znajdującym się na gruncie oraz udziałów przypadających właścicielom tych lokali w części budynku i jego urządzeniach służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców, a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste, decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] kwietnia 1951 r. wywołała nieodwracalne skutki prawne. Zgodzić się przy tym trzeba ze skarżącą, że linia orzecznicza w zakresie rozumienia nieodwracalnych skutków prawnych uległa zmianie. W powoływanej przez skarżącą uchwale NSA z dnia 16 grudnia 1996 r. sygn. akt OPS 7/96, a także w późniejszej uchwale z dnia 20 marca 2000 r. sygn. akt OPS 14/99 NSA wyraził pogląd, że samo ustanowienie na rzecz osoby trzeciej użytkowania wieczystego gruntów [...] umową zawartą na podstawie decyzji administracyjnej w tym przedmiocie nie powoduje nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 kpa.

Zdaniem Sądu okoliczność powyższa nie ma jednak wpływu na ocenę ważność decyzji z dnia [...] marca 1997 r. w kwestionowanej części. Jak wskazano wyżej, zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, rozbieżność w wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa, nie może być podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż nie ma ona cechy rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa (wyroki NSA z dnia 18 czerwca 2010 r. sygn. akt I OSK 840/09; z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK 398/15). Innymi słowy nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w przypadku zastosowania odmiennej niż np. przyjętej w późniejszym okresie wykładni danego przepisu, z uwagi na brak oczywistości takiego naruszenia. W orzecznictwie utrwalone zostało stanowisko, że jeżeli przepis dopuszcza rozbieżną interpretację, mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z nich, jeżeli nawet później zostanie uznany za nieprawidłowy, nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa. Innymi słowy rozbieżności w zakresie wykładni wykluczają możliwość uznania aktu za rażąco naruszający prawo, z uwagi na brak oczywistości takiego naruszenia.

Prawidłowo zatem organ nadzoru uznał, że decyzja z dnia [...] marca 1997 r. w kwestionowanej przez skarżącą części, stwierdzającej zaistnienie nieodwracalnych skutków prawnych, jest zgodna z prawem. Zdaniem Sądu bez znaczenia jest przy tym podnoszona przez skarżącą okoliczność, że uchwała NSA z dnia 16 grudnia 1996 r. podjęta została przed wydaniem decyzji z dnia [...] marca 1997 r. Jak wskazano przyjęcie przez organ jednego z prezentowanych w orzecznictwie poglądów, nie stanowi przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Ponadto – jak podniósł organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - uchwała ta opublikowana została po wydaniu kwestionowanej decyzji. Trudno zatem zarzucić Prezesowi Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, że wydając przedmiotową decyzję nie uwzględnił zmiany linii orzeczniczej w zakresie nieodwracalnych skutków prawnych. Przy czym jeszcze raz podkreślić trzeba, że zmiana interpretacji przepisów prawnych, mających w sprawie zastosowanie, nie mogła mieć wpływu na ważność kontrolowanej decyzji, gdyż okoliczność ta nie stanowi przesłanki określonej w art. 156 § 1 kpa.

Odnosząc się zaś do podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących nieuwzględnienia przez organ nadzoru decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. stwierdzić trzeba, że słusznie Minister Inwestycji i Rozwoju wskazał, że nie jest organem właściwym do badania jej legalności. W prowadzonym postępowaniu nadzorczym kontroli podlegała kwestionowana przez skarżącą decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 1997 r. Bezzasadne są także podnoszone okoliczności dotyczące szkody wyrządzonej skarżącej na skutek decyzji z dnia [...] marca 1997 r. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że w postępowaniu nieważnościowym organ nadzoru bada czy dany akt administracyjny obarczony jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. W postępowaniu tym organ nie załatwia też ponownie sprawy zakończonej kontrolowaną decyzją. Sprawę bada zaś na gruncie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu zwykłym.

W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że organ nadzoru właściwie uznał, że kontrolowana decyzja z dnia [...] marca 1997 r. nie jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, ani żadną inna wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 kpa, co uzasadnia odmowę stwierdzenia jej nieważności. Rozpoznając przedmiotowa sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów kpa. Wniesiona skarga jest więc bezzasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.