Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia F. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 29/25 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 30 października 2024 r. nr SKO.XII/426/10/2024 w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 7 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 29/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 30 października 2024 r. w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że strona skarżąca nie wskazała, choćby w przybliżeniu, jakichkolwiek danych co do swojej sytuacji finansowej i majątkowej. Ogólne stwierdzenie o negatywnych skutkach majątkowych niezrelatywizowane do jakichkolwiek konkretnych okoliczności lub danych nie pozwala na stwierdzenie występowania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Starając się o ochronę tymczasową, jaką jest wstrzymanie wykonania aktu, należy wykazać kwalifikowane skutki wykonania decyzji, które mogą spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Takich okoliczności trudno doszukać się w uzasadnieniu złożonego wniosku.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył F. T., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenia zaskarżonego postanowienia, któremu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że w sprawie nie występuje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wynikających z wykonania zaskarżonych decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W judykaturze wielokrotnie wskazywano, że skutki wykonania decyzji zobowiązującej stronę do zapłaty określonej kwoty pieniężnej są z natury rzeczy odwracalne. Każda decyzja administracyjna, czy też każde postanowienie zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Skutki w tym zakresie są oczywiste i zawsze prowadzą do ujemnych następstw polegających na zmniejszeniu majątku zobowiązanego, a nie bez znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest to, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonego postanowienia może spowodować dla strony (por. postanowienie NSA z 27 października 2016 r. o sygn. akt II GZ 1099/16). Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania aktu nakładającego obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest dołożyć szczególnej staranności by uprawdopodobnić, że występują wyjątkowe okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

Nie można tracić z pola widzenia faktu, że w niniejszej sprawie strona występująca z wnioskiem nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację materialną aby Sąd mógł ocenić ewentualną szkodę jaką wywoła wykonanie zaskarżonej decyzji. Sprawa dotyczy natomiast ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, która naliczana jest w związku ze zbyciem nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że skarżący sprzedał nieruchomość za kwotę 2.375.130,00 zł brutto. Już samo zestawienie tej kwoty z wysokością opłaty planistycznej nie pozwala na domniemania o znacznej szkodzie majątkowej. Niezależnie od tego rolą Sądu nie jest wyręczanie strony wnioskującej w przedstawieniu przekonującego uzasadnienia wniosku.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.