Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2015 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy powołania do zawodowej służby wojskowej w korpusie oficerów zawodowych – uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] października 2014 r. nr [...] (pkt 1) w całości –

[...] W. K. pełnił zawodową służbę wojskową od dnia [...] września 1985 r.

Orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w E. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, rozpoznano u wymienionego oficera zaburzenia [...] oraz określono kategorię Z- Zał. 1 Grupa II – zdolny do zawodowej służby wojskowej po powrocie ze służby poza granicami państwa.

Z kolei orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w E. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w sprawie ustalenia dla celów odszkodowawczych uszczerbku na zdrowiu, określono następstwa wypadku w postaci: 1) przebytego stłuczenia [...] i co do tego ostatniego następstwa wypadku z dnia [...] kwietnia 2013 r. w trakcie służby w kontyngencie [...] ustalono uszczerbek długotrwały wynoszący 1% – poz. 141a, podkreślając w uzasadnieniu, że uszkodzenie ciała jest następstwem wypadku w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych. Orzeczenie to zostało zatwierdzone przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską w W. w dniu [...] marca 2014 r.

Rozkazem personalnym Dyrektora Departamentu Kadr z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], skarżący W. K., pełniący ostatnio zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym oficera [...] w [...] Dywizji Zmechanizowanej w E., z dniem [...] stycznia 2014 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego.

Następnie pismem z dnia [...] września 2014 r. skarżący złożył wniosek do Ministra Obrony Narodowej o powołanie do zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1355) i skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej celem orzeczenia zdolności do zawodowej służby wojskowej z ograniczeniami.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] (pkt 1), działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1 i art. 11 ust. 2 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 90 poz. 593 ze zm.) w zw. z art.14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1355) i § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 45, poz.265 ze zm.), odmówił powołania [...] W. K. do zawodowej służby wojskowej w korpusie oficerów.

W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw, byli żołnierze zawodowi, którzy wskutek wypadku w związku lub podczas wykonywania obowiązków służbowych albo choroby pozostającej w związku ze służbą wojskową pełnioną poza granicami państwa po dniu 1 stycznia 1998 r. doznali stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, mogą wystąpić do dnia 31 grudnia 2014 r. do Ministra Obrony Narodowej z wnioskami o powołanie do zawodowej służby wojskowej. W dalszej części wskazano, że z przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że dotyczy on byłych żołnierzy zawodowych, czyli żołnierzy, którzy w dniu wejścia przepisu w życie, tj. w dniu 5 grudnia 2013 r. pozostawali poza zawodową służbą wojskową. Natomiast skarżący został zwolniony z dniem [...] stycznia 2014 r. z zawodowej służby wojskowej wskutek dokonanego wypowiedzenia stosunku służbowego, a więc w dniu 5 grudnia 2013 r. był on żołnierzem zawodowym. Ponadto, z analizy wydanych w okresie od 1 stycznia 2010 r., tj. od dnia wprowadzenia kategorii Z/O do dnia zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej, orzeczeń wojskowych komisji lekarskich wynika, że posiadał on pełną zdolność do pełnienia tej służby. Pomimo obowiązywania kategorii Z/O dla żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową, komisje lekarskie nie orzekły ograniczeń zdrowotnych oficera do jej pełnienia. Mając na uwadze termin oraz przyczynę zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej, a także posiadaną kategorię zdolności do pełnienia tej służby orzeczono jak w sentencji.

We wniosku z dnia [...] listopada 2014 r. do Ministra Obrony Narodowej o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący W. K. nie zgodził się z zaskarżoną decyzją i stwierdził, że przepis art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw nie określa, że dotyczy wyłącznie byłych żołnierzy, którzy w dniu wejścia w życie ustawy pozostawali poza służbą, zaś stwierdzenie o posiadaniu pełnej zdolności do służby wojskowej od dnia [...] stycznia 2010 r. nie odnosi się do jego zdolności na dzień zakończenia służby, ani w chwili obecnej, bowiem taką zdolność może wyłącznie określić wojskowa komisja lekarska na podstawie przeprowadzonych badań.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 3 i art. 138 § 1 oraz art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2014 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji – podał, że w myśl przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, powołanie do zawodowej służby wojskowej może nastąpić, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych, co oznacza m.in. celowość powołania do zawodowej służby wojskowej i wyznaczenia na stanowisko w ramach ustalonej liczby stanowisk w poszczególnych korpusach kadry zawodowej. Żołnierze zawodowi przeniesieni do rezerwy chcąc wstąpić ponownie do zawodowej służby wojskowej mają możliwość ubiegania się o powołanie do tej służby zgodnie z przepisami rozdziału 2 wojskowej ustawy pragmatycznej. Szczegółową procedurę powołania do zawodowej służby wojskowej reguluje zaś rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 45, poz. 265 z późn. zm.). Uznając zasługi żołnierzy podczas działań poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności tych, którzy podczas wykonywania obowiązków służbowych doznali uszczerbku na zdrowiu, w konsekwencji czego zostali przeniesieni do rezerwy z uwagi na niezdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej, ustawodawca nowelizując ustawę pragmatyczną – o ile wyrażą chęć pełnienia zawodowej służby wojskowej ponownie – dał żołnierzom taką możliwość przy zastosowaniu skróconej procedury. W świetle cytowanego już przepisu powołanego art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw, byli żołnierze mogą wystąpić do Ministra Obrony Narodowej z wnioskami po spełnieniu określonych przesłanek. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, z ustalonego stanu faktycznego wynika, że oficer nie był w dniu wejścia w życie wskazanej ustawy nowelizującej wojskową ustawę pragmatyczną żołnierzem rezerwy oraz nie był niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Zatem skarżący nie może zostać uznany za adresata przepisu i skorzystać ze skróconej procedury powołania do zawodowej służby wojskowej oraz skierowania w trybie wynikającym z treści art. 14 ust. 2 ustawy na wojskową komisję lekarską. Rozpatrując ponownie sprawę Minister Obrony Narodowej nie mógł również uwzględnić przedmiotowego wniosku w oparciu o treść art. 7 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 79, poz. 669), bowiem prawo do wystąpienia z wnioskiem o powołanie do zawodowej służby wojskowej przysługiwało tylko w okresie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy, tj. od dnia 12 czerwca 2009 r., a wymieniony wystąpił z wnioskiem w dniu [...] września 2014 r. Podkreślono, że obecnie nie jest możliwe powołanie strony w oparciu o sformułowane we wniosku z dnia [...] września 2014 r. żądanie powołania do zawodowej służby wojskowej na podstawie cyt. art. 14 powołanej ustawy z dnia 11 października 2013 r., bowiem nie spełnił on wymogów wynikających z treści cytowanego przepisu, a w szczególności nie można uznać, że na skutek doznanego uszczerbku na zdrowiu był niezdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej i z tego powodu został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. Jeżeli jednak strona jest nadal zainteresowana powołaniem do zawodowej służby wojskowej powinna zgłosić się do właściwego miejscowo wojskowego komendanta uzupełnień w celu wszczęcia procedury wynikającej z treści powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podał, że złożenie wniosku w terminie zgodnym z ustawą tj. do dnia 31 grudnia 2014 r., będąc w tym czasie byłym żołnierzem zawodowym, który wskutek wypadku podczas wykonywania obowiązków służbowych w związku ze służbą wojskową pełnioną poza granicami państwa po dniu 1 stycznia 1998 r. doznał długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, jest zgodne z zapisami ustawy, ponieważ ustawa nie precyzuje konieczności posiadania statutu byłego żołnierza w dniu wejścia jej w życie. Natomiast stwierdzenie organu, że skarżący nie był niezdolny do zawodowej służby wojskowej w dniu składania wniosku wykracza poza kompetencje organu, ponieważ zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, właściwe do orzekania o zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej są wyłącznie wojskowe komisje lekarskie. Art. 19 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin stanowi, że renta inwalidzka przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej w ciągu 3 lat po zwolnieniu ze służby, jeżeli inwalidztwo jest następstwem urazów doznanych w czasie pełnienia służby lub chorób powstałych w tym czasie, co jest jednoznaczne z możliwością wydania orzeczenia komisji w okresie do 3 lat po zwolnieniu ze służby. Traktowanie zapisów ustawy w sposób przedstawiony przez organ skutkowałoby wykluczeniem możliwości skorzystania z uprawnień złożenia wniosku o powołanie do służby i rozpatrzenia wniosku w sposób merytoryczny wszystkich żołnierzy, którzy byli w okresie leczenia przed i po dniu wejście w życie ustawy, natomiast zostali zwolnieni ze służby w terminie późniejszym, nie później jednak niż do dnia 31 grudnia 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że ustawodawca treścią art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw "przyznał prawo do występowania z wnioskami o powołanie do zawodowej służby wojskowej określonej grupie podmiotów". Dodano ponadto, że "z treści art. 14 ust. 1 cyt. ustawy nie wynika, że wnioskodawcy, którzy spełnili określone w nim warunki zostaną automatycznie powołani do zawodowej służby wojskowej. Stosownie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego; organ finalne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie podejmuje dopiero po ustaleniu stanu faktycznego sprawy, wobec czego skarżący nie może zakładać ex ante, że organ zachowa się w taki, a nie inny sposób. (...) Podkreślenia wymaga, że treść przepisu art. 14 ust. 1 cyt. ustawy nie rodzi po stronie organu obowiązku powołania do zawodowej służby wojskowej. Nadmienić ponadto należy, że decyzja w przedmiocie powołania do zawodowej służby wojskowej w myśl art. 9 ust. 2 wojskowej ustawy pragmatycznej podejmowana jest w oparciu o uznanie administracyjne".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, aniżeli podniesione w skardze. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w myśl którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do treści art. 1 pkt 1) ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. z 2010 r. Dz. U. Nr 90, poz. 593 ze zm.), ustawa określa zasady powoływania do zawodowej służby wojskowej. Z kolei zgodnie z art. 2 ustawy, żołnierzem zawodowym może być osoba posiadająca obywatelstwo polskie, o nieposzlakowanej opinii, której wierność dla Rzeczypospolitej Polskiej nie budzi wątpliwości, posiadająca odpowiednie kwalifikacje oraz zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej, a w myśl art. 5 ust. 1 ustawy, zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją, zaś według ust. 2 pkt 2) tegoż przepisu, do wojskowej komisji lekarskiej kieruje się żołnierza i inną osobę, która zgłosiła chęć pełnienia zawodowej służby wojskowej – z urzędu. Ponadto zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy, powołanie do zawodowej służby wojskowej może nastąpić, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych, przez co należy rozumieć – zgodnie z brzmieniem art. 6 ust. 1 ustawy – celowość powołania do zawodowej służby wojskowej. Dodać ponadto należy, że według przepisu art. 11 ust. 2 lit. b), do służby stałej można powołać oficera rezerwy, który spełnia łącznie następujące warunki:

– posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny,

– posiada stopień wojskowy równy lub bezpośrednio niższy od stopnia etatowego stanowiska służbowego, na jakie ma być wyznaczony, a w przypadku gdy stanowisko etatowe jest określone dwoma stopniami wojskowymi posiada stopień wojskowy równy lub bezpośrednio niższy od stopnia wojskowego, do którego ma być zaszeregowany po powołaniu do zawodowej służby wojskowej,

– pełnił przed zwolnieniem ze służby i przeniesieniem do rezerwy stałą lub kontraktową zawodową służbę wojskową.

Zatem powołane powyżej przepisy i zawarte w nich przesłanki, stanowią materialnoprawną podstawę powołania do zawodowej służby wojskowej, bądź przy ich braku – odmowę powołania do zawodowej służby wojskowej. Dodać w tym miejscu należy, że szczegółowe warunki, tryb i sposób powoływania do zawodowej służby wojskowej określa rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powołania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2010 r. Nr 45, poz. 265), zaś w przypadku skarżącego, który jest żołnierzem rezerwy, procedowanie w tym zakresie jest określone w § 10 rozporządzenia.

Natomiast w myśl art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1355), byli żołnierze zawodowi oraz byli żołnierze nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, którzy wskutek wypadku w związku lub podczas wykonywania obowiązków służbowych albo choroby pozostającej w związku ze służbą wojskową pełnioną poza granicami państwa po dniu 1 stycznia 1998 r. doznali stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, mogą wystąpić, do dnia 31 grudnia 2014 r. do Ministra Obrony Narodowej z wnioskami o powołanie do zawodowej służby wojskowej.

W ocenie Sądu przepis ten jest przepisem proceduralnym, a nie stanowiącym materialnoprawną podstawę powołania do zawodowej służby wojskowej, regulującym szczególny tryb, odbiegający od trybu przewidzianego w cytowanym już wyżej przepisie § 10 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powołania do zawodowej służby wojskowej, dodać należy – znacznie uproszczony – dla określonych w nim osób do składania wniosku o powołanie do zawodowej służby wojskowej. Zresztą sam Minister Obrony Narodowej w zaskarżonej decyzji stwierdził, że przepis ten określonej w nim kategorii osób, dał możliwość powołania do zawodowej służby wojskowej przy "zastosowaniu skróconej procedury", zaś w odpowiedzi na skargę organ rozwinął powyższą tezę stwierdzając, iż przepis ten "przyznał prawo do występowania z wnioskami o powołanie do zawodowej służby wojskowej określonej grupie podmiotów (...) "z treści art. 14 ust. 1 cyt. ustawy nie wynika, że wnioskodawcy, którzy spełnili określone w nim warunków zostaną automatycznie powołani do zawodowej służby wojskowej. Stosownie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, organ finalne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie podejmuje dopiero po ustaleniu stanu faktycznego sprawy, wobec czego skarżący nie może zakładać ex ante, że organ zachowa się w taki, a nie inny sposób. (...) Podkreślenia wymaga, że treść przepisu art. 14 ust. 1 cyt. ustawy nie rodzi po stronie organu obowiązku powołania do zawodowej służby wojskowej. Nadmienić ponadto należy, że decyzja w przedmiocie powołania do zawodowej służby wojskowej w myśl art. 9 ust 2 wojskowej ustawy pragmatycznej podejmowana jest w oparciu o uznanie administracyjne". Wreszcie pełnomocnik organu na rozprawie przed Sądem wyjaśnił, że wspomniany przepis nie jest przepisem materialnym, a jedynie inicjuje tryb powołania do zawodowej służby wojskowej.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji odmawiającej powołania skarżącego [...] W. K. do zawodowej służby wojskowej, wprawdzie powołano w podstawie przepis art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 i art. 11 ust. 2 pkt 1 lit b) ustawy pragmatycznej, to jednak w uzasadnieniach decyzji skupiono się jedynie na wykazaniu, że wymieniony nie był uprawniony do procedowania w trybie wskazanego już wyżej przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw. Innymi słowy, wydając decyzję o odmowie powołania do zawodowej służby wojskowej, w żadnym stopniu nie wykazano, że skarżący nie spełnia przesłanek zawartych w cytowanych już wyżej przepisach art. 2, art. 9 ust. 2 i art. 11 ust. 2 lit. b), tj. jest w przepisach – co już wyżej zasygnalizowano – stanowiących podstawę materialnoprawną powołania bądź odmowy powołania do zawodowej służby wojskowej. Dodać również należy, że wobec skarżącego wojskowa komisja lekarska nie określiła zdolności fizycznej i psychicznej, bądź takiej niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. A wszak według art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw, stosuje się odpowiednio art. 5 ust. 7a i 7b. Oznacza to, że kategorię Z/O orzeka się w stosunku do żołnierzy zawodowych, którzy wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, doznali stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu (art. 5 ust. 7a), zaś orzekając o zaliczeniu żołnierza zawodowego do kategorii Z/O właściwe wojskowe komisje lekarskie uwzględniają zdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku służbowym wskazanym przez organ właściwy do wyznaczania na to stanowisko. Stanowisko służbowe wskazuje się w uzgodnieniu z żołnierzem zawodowym.

Stąd też decyzja o odmowie powołania skarżącego do zawodowej służby wojskowej była przedwczesna, zaś organ rozpoznając sprawę na nowo, ustosunkowuje się do wykazanej powyżej oceny prawnej i jeśli ponownie uzna, że tryb powołania, na który powołuje się skarżący, nie dotyczy wymienionego, to podejmie stosowne stanowisko jedynie w tym względzie, a nie w przedmiocie powołania, bądź niepowołania do zawodowej służby wojskowej. Natomiast jeśli dojdzie do wniosku, że tryb ten jednak dotyczy osoby skarżącego, to wówczas podejmie stosowną decyzję w przedmiocie rozstrzyganym, jak w zaskarżonej decyzji. Rzecz jasna, przy uwzględnieniu wszystkich przesłanek, a opisanych już wyżej przez Sąd.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 lit. a) i b) w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.