Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 30/19 w sprawie ze skargi S. K. na uchwałę Stowarzyszenia Lokalna Grupa Działania "Partnerstwo dla Doliny Baryczy" w Miliczu z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. K. na rzecz Stowarzyszenia Lokalna Grupa Działania "Partnerstwo dla Doliny Baryczy" w Miliczu 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 30/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę S.K. na uchwałę Stowarzyszenia Lokalna Grupa Działania "Partnerstwo dla Doliny Baryczy" z [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie ponownej oceny wniosku o przyznanie pomocy.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

S.K. złożył wniosek o przyznanie pomocy w ramach ogłoszonego przez Lokalną Grupę Działania Stowarzyszenie "Partnerstwo dla Doliny Baryczy" z/s w Miliczu (dalej: LGD) naboru wniosków nr [...] w ramach działania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", na operacje w zakresie 1.2.3. Wsparcie aktywności gospodarczej mieszkańców objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, dotyczącego operacji pn. "Wsparcie aktywności gospodarczej mieszkańców poprzez podjęcie działalności gospodarczej – S.K. [...]".

Wydając uchwałę z 8 listopada 2018 r. (nr XIX/140/18) Rada Programowa LGD uznała, że operacja skarżącego jest zgodna z Lokalną Strategią Działania. W ocenie Rady, wniosek skarżącego nie spełniał jednak kryteriów nr: 5, 12, 14, 15, 17, 19, 20, 21, 22 i 25.

Rada zważyła, że operacja została wybrana do dofinansowania i podlegała ocenie w kontekście ustalenia kwoty wsparcia, która winna wynosić 100.000 zł. Stwierdziła, że z powodu przyznania operacji 10 pkt, nie mieści się ona w limicie środków wskazanych w ogłoszeniu o naborze wniosków (na liście ocenionych operacji została umieszczona na miejscu 10).

Uchwałą z [...] listopada 2018 r. (nr XX/160/18), Rada uznała zarzuty protestu S.K. za bezzasadne. Rozstrzygnięciem z [...] grudnia 2018 r. Zarząd Województwa Dolnośląskiego (dalej: ZWD) uwzględnił protest i przekazał sprawę do ponownej oceny przez LGD.

Po ponownej ocenie wniosku, w dniu [...] stycznia 2019 r. Rada podjęła uchwałę, w której uznała zarzuty protestu za niezasadne i podtrzymała swoją ocenę wyrażoną w uchwale z [...] listopada 2018 r.

Wyrokiem z 10 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę S.K. na uchwałę Stowarzyszenia Lokalna Grupa Działania "Partnerstwo dla Doliny Baryczy" z [...] stycznia 2019 r.

Wskazał, że w sprawie sporna była ocena operacji skarżącego w zakresie kryterium nr 5 - Innowacyjność i kryterium nr 21 - Rozwijany zakres usług. Operacja skarżącego, w ramach ww. kryteriów uzyskała 0 punktów. Skarżący nie zgodził się z taką oceną, dowodząc w szczególności, że ocena ta jest dowolna i że została przeprowadzona w sposób niezgodny z określonym w LSR opisem kryteriów.

Opis kryteriów wyboru operacji został zawarty w "Lokalnych Kryteriach Wyboru w ramach LSR", stanowiących załącznik nr 1 do uchwały nr XXXIX/107/18 Zarządu Stowarzyszenia "Partnerstwo dla Doliny Baryczy" z realizacji procedury zmian lokalnych kryteriów wyboru z 13 sierpnia 2018 r.

Z opisu kryterium nr 5 - Innowacyjność wynika, że kryterium to preferuje operacje niespotykane w skali gminy i przedsiębiorstwa lub organizacji, tj. wykorzystujące niepraktykowane dotąd zastosowania zasobów rozwiązań i potencjału (przyrodniczego, wodnego, kulturowego, rybackiego, architektonicznego). Treść propozycji sposobu weryfikacji kryterium stanowi, że jest ono weryfikowane na podstawie informacji we wniosku lub biznesplanie.

Z treści załączonego do wniosku biznesplanu wynika, że w ramach rozwijanej operacji skarżący wprowadzi na rynek lokalny nowy, dotychczas nieoferowany produkt. Będzie to wyznaczenie motocyklowego szlaku turystycznego po Dolinie Baryczy oraz połączenie wyznaczonego szlaku motocyklowego z zaprezentowaniem oferty lokalnych usługodawców, wykonywanie sesji biznesowych dla usługodawców znajdujących się na szlaku motocyklowym, wykonywanie indywidualnych sesji motocyklistów odwiedzających teren Doliny Baryczy. W ocenie Sądu, z treści biznesplanu, w którym skarżący powinien był opisać szczegółowo wydatki związane z projektem oraz zaplanowane działania nie wynika powstanie szlaku motocyklowego. Po zapoznaniu się z dokumentacją przedstawioną przez skarżącego, opisem kryterium zawartym we wniosku i dołączonym biznesplanem wraz z tabelą przedstawiającą zakres finansowo-rzeczowy operacji, w szczególności zestawieniem wydatków niezbędnych do realizacji operacji, wprost wynika, że na 30 ujętych w tabeli pozycji, 25 odnosi się do szeroko rozumianego sprzętu fotograficznego, w pozycjach 26-29 zawarto koszty związane z remontem i wyposażeniem biura, natomiast w pozycji 30 ujęto koszty zakupu dronu. Zdaniem Sądu, przedstawione przez skarżącego poszczególne pozycje kosztów nie wskazują na osiągnięcie założonego celu operacji. Dodatkowo, w opisie projektu skarżący sam wskazał, że: "W ramach operacji planuje zakupić profesjonalny, wysoce energooszczędny sprzęt fotograficzny wraz z akcesoriami. Wyposażyć biuro oraz przeprowadzić drobny remont pomieszczenia, w którym biuro ma się znajdować".

Zdaniem Sądu I instancji, żaden z wydatków nie jest bezpośrednio związany ze szlakiem motocyklowym po Dolinie Baryczy - nie "gwarantuje" jego powstania, nie potwierdza jego utworzenia i nie dotyczy wyłącznie szlaku. Szlak turystyczny nie jest także rezultatem projektu. Z lektury biznesplanu nie można wywieść, aby szlak ten miał jakiekolwiek istotne znaczenie dla wnioskodawcy. Sąd zaakceptował stanowisko oceniającej, że z treści wniosku i biznesplanu wynika jedynie, iż w efekcie realizacji zaplanowanych wydatków powstanie przedsiębiorstwo świadczące usługi fotograficzne, które nie jest przedsięwzięciem innowacyjnym ani nie odpowiada założeniom projektu. Skoro szlak pozostaje jedynie w sferze deklaracji skarżącego, niepopartych żadnymi wymiernymi działaniami, planami znajdującymi odzwierciedlenie w konkretnych wydatkach, trudno uznać, aby w wyniku realizacji operacji powstał rezultat w postaci innowacyjnego produktu.

Odnosząc się do kolejnego zaskarżonego kryterium nr 12 - Przeciwdziałanie zmianom klimatu w inwestycjach Sąd stwierdził, że zgodnie z opisem kryterium - przez przeciwdziałanie zmianom klimatu rozumie się działania bezpośrednio związane z:

- rozwojem energii odnawialnej, np. biomasa, elektrownie wiatrowe, wodne i słoneczne;

- poprawą jakości powietrza (ograniczenie emisji gazów cieplarnianych np. filtry powietrza, napęd hybrydowy, montaż pomp ciepła);

związane pośrednio poprzez:

- ponadnormatywną optymalizację wykorzystania energii (np. wyższą niż standardowa efektywność energetyczną maszyn, urządzeń, technologii ocieplenia);

- tworzenie lub rozwój działalności gospodarczej związanej z ofertą sprzedaży produktów lub usług związanych z OZE.

Skarżący uzasadniając w biznesplanie możliwość przyznania punktów za kryterium nr 12 podsumował, że planowany do zakupu sprzęt cechuje się wyższą, niż standardowa efektywnością energetyczną urządzeń w odniesieniu do szeroko rozumianego sprzętu fotograficznego innych marek o podobnych parametrach na rynku.

Zdaniem Sądu, wyposażenie, które ma zostać zakupione w ramach projektu, a w którym skarżący upatrywał cech ekologicznych, nie zostały należycie przez skarżącego opisane w kontekście istotnych cech dla spełnienia ww. kryterium. Obowiązkiem skarżącego biorącego udział w konkursie, w którym ma wygrać "najlepszy", jest przygotowanie spójnej, należycie udokumentowanej i uargumentowanej dokumentacji projektowej, a rolą oceniającego (Rady Programowej LGD) nie jest domyślanie się tego, co zaplanował do realizacji wnioskodawca i rozpatrywanie niespójności w dokumentacji na jego korzyść.

Kolejnym kryterium, z oceną którego skarżący się nie zgadzał, jest kryterium nr 14 - Wsparcie oferty obszaru. Kryterium wyraźnie wskazywało, w jaki sposób zostanie przeprowadzona jego weryfikacja i jakie dokumenty wnioskodawca powinien przedłożyć. Dokonując oceny kryterium Rada wskazała, że wnioskodawca nie załączył wydruku potwierdzającego swoją aktywność lub partnera w żadnej z wymienionych w opisie kryterium stron internetowych. Podstawą przyznania punktów w przedmiotowym kryterium jest załączenie wydruków, których na etapie składania wniosku nie przedłożono. W ocenie Sądu, uzasadnienie kryterium było konkretne i wyczerpujące; jako główną przesłankę nieprzyznania punktów wskazano nieprzedłożenie dokumentów wymaganych w opisie. Dodatkowo, załączona przez skarżącego umowa o współpracy określa przyszłe zadania, a nie dotychczasowe partnerstwo.

Kolejnym zarzutem skarżącego jest błędna ocena jego operacji z punktu widzenia kryterium nr 15 - Komplementarność z realizowanymi projektami.

Niezbędnym dokumentem do akceptacji tego kryterium jest wydruk ze strony www.projekty.Barycz.pl. W uzasadnieniu oceny Rada podkreśliła, że wskazano komplementarność z co najmniej jednym projektem jako potencjalnym miejscem wykonywania sesji fotograficznych (opis kryteriów). Do wniosku nie załączono jednak wydruku ze strony zgodnie z opisem kryterium i wymaganymi dokumentami, gdy z treści ogłoszenia o naborze wyraźnie wynika, jakie dokumenty są wymagane przy złożeniu wniosku.

Kolejnym kryterium, z oceną którego nie godził się skarżący, jest kryterium 17 - Wykorzystanie lokalnych zasobów. Zgodnie z tym kryterium "Preferuje operacje, które zachowują lokalny potencjał".

W zależności od tego jak dużą liczbę potencjałów (i których) pozwoli zachować realizacja operacji, wnioskodawca mógł za to kryterium uzyskać do 2 punktów.

Skarżący między innymi wskazał, że operacja przyczyni się do zachowania potencjału historyczno-kulturowego oraz przyrodniczego Doliny Baryczy, gdyż wyznaczenie szlaku motocyklowego skanalizuje ruch turystyczny po Dolinie Baryczy, a tym samym będzie chronić bioróżnorodność przyrodniczą regionu, będzie też ukazywać jego walory historyczno-kulturowe.

Sąd stwierdził, że zawarte we wniosku stwierdzenia nie wypełniają założeń kryterium, a operacja ma zachować lokalne potencjały, a nie na nich bazować. Poprzez zachowanie potencjału rozumie się nie tylko wskazanie potencjałów, ale także wykazanie, że realizacja operacji bez ich zachowania nie byłaby możliwa. Wnioskodawca nie zaplanował działań służących zachowaniu wskazanych potencjałów. Nie uzasadnił, jakie działania mogłyby doprowadzić do zachowania potencjału Doliny Baryczy. Nie wykazał również, że bez określonego potencjału realizacja operacji nie byłaby możliwa. Brak konkretnie wytyczonego szlaku motocyklowego w dokumentach złożonego wniosku i jego opisie powoduje, że nie można odczytać inaczej ujętych we wniosku twierdzeń, niż jako niemające konkretnego przełożenia na działania deklaracje, w ramach operacji z wykorzystaniem lokalnych zasobów (kryterium 17).

W zakresie kryterium nr 25 - "Działalności rozwijane we współpracy z samorządami lokalnymi" Sąd zauważył, że opis kryterium wskazuje, iż preferowane są operacje, "które mają istotny wpływ na polepszenie życia mieszkańców i są realizowane w porozumieniu z samorządem lokalnym na udostępnionych przez niego obiektach budowlanych". Jako dokument potwierdzający spełnienie tego kryterium została wskazana "umowa najmu, dzierżawy lub użyczenia lokalu/nieruchomości, w którym/na której ma być realizowana operacja". Skarżący dołączył do wniosku umowę współpracy z Ośrodkiem Kultury w Miliczu, który zobowiązał się do użyczania pomieszczeń na organizowanie wystaw fotograficznych. Miejsce realizacji operacji wskazane zostało przez skarżącego w treści wniosku o przyznanie pomocy (odpowiednia rubryka w części B.lll. Opis planowanej operacji - pola dotyczące "Lokalizacji operacji"). Jako Lokalizację operacji skarżący wpisał w tym miejscu "Milicz, ul. [...]", więc inne miejsce niż to, którego dotyczy przedłożona na potwierdzenie przedmiotowego kryterium umowa. Sąd stwierdził, że słusznie Rada w uzasadnieniu odmowy przyznania punktów za wskazane kryterium wyjaśniła, że wskazane przez skarżącego miejsce dotyczy prezentacji efektów planowanej działalności fotograficznej, a nie realizacji operacji.

Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów, dotyczących naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, Sąd I instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko sądów administracyjnych, że zasady określone ww. przepisie mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej, znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Na mocy art. 30a tej ustawy, znajdują one pełne zastosowanie w sprawach rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność (v. wyrok WSA we Wrocławiu z 10 stycznia 2018 r., III SA/Wr 642/17; CBOiSA).

W sprawie, zasady konkursu podane były do wiadomości wszystkim zainteresowanym w momencie przystępowania do konkursu. Były jasne i czytelne. Sąd nie dopatrzył się również nieścisłości w opisach kryteriów. Dowodzą one raczej ich stronniczego odczytania przez samego skarżącego, jako podmiotu ubiegającego się o pomoc i niezadowolonego z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie Rady zawiera (zrozumiałą dla Sądu) ocenę w zakresie niespełniania przez projekt kryteriów wyboru nr: 5, 12, 14, 15, 17, i 25 wraz z uzasadnieniem oceny i podaniem liczby punktów otrzymanych przez operację.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku S.K. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie i uwzględnienie skargi w następstwie stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz jednocześnie przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez właściwą instytucję - czyli przez LGD Stowarzyszenie Partnerstwo dla Doliny Baryczy.

Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2018 poz. 1302; dalej: ppsa) zarzucił wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez przyjęcie, że LGD Stowarzyszenie Partnerstwo dla Doliny Baryczy, realizujące Lokalną Strategię Rozwoju, w rozważanym przypadku przeprowadził ocenę projektu w sposób nienaruszający prawa.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Stowarzyszenie LGD "Partnerstwo dla Doliny Baryczy" wniosło o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w sprawie nie występuje. Oznacza to, że jako Sąd II instancji NSA związany jest podstawami oraz wnioskami zawartymi w środku prawnym. Związanie to sprowadza się do możliwości badania naruszenia tylko tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą kasacyjnie.

Ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawy jedynie w granicach zarzutów kasacyjnych, wnoszący środek prawny w myśl art. 176 ppsa powinien wskazać konkretny przepis, który jego zdaniem został naruszony oraz wykazać, na czym owo naruszenie polega, a w przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania - dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a więc taki, że gdyby do niego nie doszło, to treść rozstrzygnięcia byłaby inna. Ów formalizm wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Podstawami kasacyjnymi może być - zgodnie z art. 174 ppsa - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna została oparta jedynie na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię, w następstwie czego doszło do niewłaściwego zastosowania art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

Wobec tego, że skarżący kasacyjnie nie sformułował wobec zaskarżonego wyroku zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny bierze za podstawę orzekania stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji. Skuteczne bowiem zgłoszenie zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia prawa materialnego wchodzi w rachubę tylko wtedy, gdy ustalony w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji stan faktyczny, będący podstawą zaskarżonego wyroku, nie budzi zastrzeżeń.

Prawidłowość dokonanej oceny projektu skarżący kasacyjnie zakwestionował zarzutem naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, sprowadzającym się do argumentu o błędnej wykładni poszczególnych kryteriów wyboru, a w konsekwencji do wadliwego przyjęcia, że ocena projektu została dokonana przez Radę Programową LGD zgodnie z prawem, podczas gdy ocena ta została przeprowadzona nieprzejrzyście i nierzetelnie, bez zachowania podstaw bezstronności i równego dostępu do wsparcia. Powyższy zarzut, powtórzony ze skargi, już Sąd I instancji słusznie ocenił jako niezasadnie usprawiedliwiający zamiar wnioskodawcy uzyskania punktów w trakcie postępowania konkursowego na podstawie ogólnych sformułowań, nieprzekonywujących uzasadnień, czy też abstrahowania od brzmienia poszczególnych kryteriów, wcześniej podanych wraz z ogłoszeniem o konkursie do publicznej wiadomości.

Odnosząc się do tak postawionego zarzutu należy wskazać, że wynikająca z art. 37 ustawy wdrożeniowej zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie postępowania konkursowego. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej, znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów wymieniona w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Wymogi stawiane wnioskującym o udzielenie wsparcia, jeżeli na podstawie oceny ich spełnienia miałoby to skutkować negatywnymi dla nich konsekwencjami, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny, a więc tak, aby nie pozostawiało to żadnych wątpliwości odnośnie do przyjmowanych w danym postępowaniu konkursowym kryteriów oceny projektów oraz oceny ich spełniania (v. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1550/17; dostępne - jak pozostałe - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Służy to gwarantowaniu pewności i stałości obowiązywania kryteriów oceny, a w konsekwencji wyboru projektów do dofinansowania i eliminowaniu w tym zakresie jakichkolwiek domniemań stwarzających ryzyko zaistnienia pola dla jakiejkolwiek dowolności, gdy chodzi o stosowane kryteria oceny projektów, niweczącej przywołane powyżej zasady, a mianowicie zasady przejrzystości i rzetelności wyboru projektów oraz zasadę równego dostępu wnioskodawców do informacji o warunkach wyboru projektów (v. wyroki NSA z dnia: 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 856/10; 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 5141/16; 8 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 131/17).

Jak już wyżej podkreślono, to strona wnosząca skargę kasacyjną jest zobowiązania wskazać konkretne przepisy prawa materialnego lub postępowania, które w jej ocenie naruszył Sąd I instancji, a także precyzyjnie wyjaśnić, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego przez Sąd I instancji na rozstrzygnięcie sprawy.

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, autor skargi kasacyjnie powinien wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut jego niewłaściwego zastosowania, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach kasator musi ponadto wykazać w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany.

Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (v. wyrok NSA z 13 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (v. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369).

Postawiony przez kasatora zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej sprowadza się do zakwestionowania zajętego przez organy i zaakceptowanego przez Sąd I instancji stanowiska - w ocenie skarżącego kasacyjnie błędnego - że dokonana przez Radę LGD ocena projektu jest zgodna z prawem.

Skarżący kasacyjnie w szczególności podważa ustalenie, że nie przygotował kompletnej, należycie udokumentowanej aplikacji w konkursie, potwierdzającej spełnienie każdego z kryteriów, zgodnie z Lokalną Strategią Działania. Jego argumenty z uzasadnienia środka prawnego są jednak w tym zakresie jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami i ocenami organów, akceptowanymi przez Sąd I instancji, nie wnosząc do sprawy nowych elementów.

Zauważyć należy, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący kasacyjnie nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (v. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA z: 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09).

W sprawie, skarżący kasacyjnie skutecznie nie podważył (ani nie stawiał takiego zarzutu) okoliczności faktycznych sprawy oraz prawidłowości ich oceny, a tym samym w realiach sprawy nie mogły odnieść skutku zarzuty niewłaściwego zastosowania art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Nie wskazał, na czym polegała błędna - jego zdaniem - wykładnia wskazanego artykułu, ani też w jaki sposób przepis ten winien być pojmowany, odmiennie od przedstawionego przez Sąd I instancji. Twierdzenie, że regulamin konkursu i kryteria wyboru nie stanowią aktów prawa powszechnie obowiązującego, znajdując zastosowanie jedynie w ramach konkursów, nie pozwala zrozumieć w którym elemencie orzeczenia kasator dopatrzył się w tym zakresie błędu WSA we Wrocławiu. Sąd ten słusznie podkreślił, że to na skarżącym spoczywał obowiązek przygotowania kompletnej, należycie udokumentowanej aplikacji potwierdzającej spełnienie każdego kryterium w konkursie opierającym się na rywalizacji wnioskodawców. Reguły tego konkursu były znane ubiegającemu się o przyznanie pomocy kasatorowi.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa.