Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Paweł Darmoń Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. K. i T. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 4 lipca 2023 r., znak WS-VI.7536.1.21.2023.PB w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.

Decyzją z dnia 23 marca 2022 r. nr GN.II.6852.3.34.2021.PS Starosta Krakowski orzekł o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], poł. w obr. R. , jedn. ewid. K. L. w celu budowy sieci napowietrznej niskiego napięcia 0,4 kV na rzecz T. S. A. z siedzibą w K..

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 19 sierpnia 2022 r. znak: WS- VI.7536.L33.2022.KA uchylił w całości ww. decyzję Starosty Krakowskiego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją z dnia 7 lutego 2023 r. znak: GN.II.6852.3.34.2021.JK, działając na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899) oraz art. 104 k.p.a. Starosta Krakowski orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] poł. w obr. R. jedn. ewid. K.-L., objętej księgą wieczystą nr [...], stanowiącej własność w [...] części wspólność ustawową małżeńską M. K. (c. M. i J.) i T. K. (s. J. i J.) oraz w pozostałych 2/3 części własność B. S. (c. M. i M.) w celu realizacji inwestycji pn. "Budowa sieci napowietrznej niskiego napięcia 0,4 kV w związku z przyłączeniem odbiorcy w m. R. [...]" polegającej na:

- budowie sieci napowietrznej niskiego napięcia 0,4kV od istniejącego stanowiska słupowego sieci napowietrznej 0,4kV o dł. ok. 6 m na działce nr [...] wzdłuż wschodniej granicy działki od ok. 1,1 m do ok. 1,4 m od tej granicy;

- powierzchnia zajętej nieruchomości na czas eksploatacji będzie wynosić ok. 12 m2;

- powierzchnia zajętej nieruchomości na czas budowy będzie wynosić 14 m2;

- przebieg inwestycji został oznaczony w załączniku graficznym do decyzji.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 4 lipca 2023 r., na podstawie m.in. art. 9a w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty Krakowskiego.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n.

i stwierdził, że ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie, zgody na czasowe zajęcie niezbędnej do tego nieruchomości, od spełnienia dwóch ściśle określonych przesłanek: aby ewentualne zezwolenie zgodne było z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz aby wystąpienie z wnioskiem o wydanie ww. decyzji dany podmiot poprzedził przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny.

Przed dokonaniem oceny prawidłowości przeprowadzonych w trybie art. 124 ust. 3 u.g.n. rokowań pomiędzy wnioskodawcą planującym inwestycję

a współwłaścicielami nieruchomości, organ stwierdził, że do wniosku z 9 sierpnia 2021 r. T. S.A. załączyła pisma kierowane do współwłaścicieli spornej nieruchomości, tj. pismo z 23 marca 2021 r., do którego załączono projekt "protokołu z rokowań", zawierający informacje o inwestycji planowanej na działce nr [...], jak również ofertę jednorazowego wynagrodzenia za udostępnienie nieruchomości oraz mapę z przebiegiem odcinka sieci na działce. Ponadto do wniosku załączono pisma współwłaścicieli nieruchomości z 6 kwietnia 2021 r. i 17 maja 2021 r., w których oświadczyli oni, że nie wyrażają zgody na realizację planowanej inwestycji. Wobec powyższego Wojewoda uznał, że spółka T. S.A. wypełniła obowiązek przeprowadzenia rokowań, które jednak zakończyły się brakiem porozumienia.

Odnośnie spełnienia drugiej przesłanki, tj. zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym, Wojewoda stwierdził, że inwestycja jest zgodna z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego gminy K.-L. przyjętego uchwałą Nr XLII/327/2018 Rady Gminy K.-L. z dnia 12 lipca 2018 r., zmienionym uchwałą Nr XIX/173/2020 Rady Gminy K. - L. z dnia 28 października 2020 r. i uchwałą Nr XXIII/220/2021 Rady Gminy K. - L. z dnia 29 marca 2021 r. Opisana działka nr [...], w części objętej planowaną inwestycją, znajduje się w terenie oznaczonym: MN.1 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Sporna nieruchomość w części przeznaczonej pod projektowaną inwestycję położona jest na terenach, dla których, zgodnie z planem miejscowym w części dotyczącej "Ogólnych zasad zagospodarowania terenów dla całego obszaru objętego planem", tj. § 8 ust. 1, dopuszcza się lokalizowanie niewyznaczonych na rysunku planu urządzeń i sieci infrastruktury technicznej zgodnie z przepisami odrębnymi, pod warunkiem, że ich lokalizacja nie pozostaje w sprzeczności z pozostałymi ustaleniami planu w zakresie m.in.: ppkt 4) - zaopatrzenia w energię elektryczną. Z kolei w części planu miejscowego określającej Zasady Modernizacji, Rozbudowy i Budowy Systemów Infrastruktury Technicznej i Komunikacji, w § 18 pkt 1) ustalono możliwość budowy, rozbudowy i przebudowy istniejących sieci uzbrojenia, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej. Z powyższego Wojewoda wywiódł, że planowana inwestycja stanowi wypełnienie przesłanki zawartej w art. 124 ust. 1 u.g.n., tzn. "zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym".

Zdaniem organu odwoławczego treść art. 143 ust. 2 u.g.n. nie pozostawia wątpliwości, że inwestycja mieści się w pojęciu "budowy urządzeń infrastruktury technicznej". Z kolei art. 6 pkt 2 u.g.n. przesądza według Wojewody o tym, że: "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń", jest celem publicznym. W związku z powyższym zarzuty odwołania kwestionujące "cel publiczny" spornej inwestycji nie zostały przez organ uwzględnione. Zamiarem inwestora jest z jednej strony rozbudowa istniejącej sieci elektroenergetycznej, a z drugiej budowa przyłącza do istniejącej posesji, co bez wątpienia mieści się w pojęciu inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym.

W skardze na powyższą decyzję skarżący M. K. oraz T. K. oraz podnieśli, że wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. może nastąpić wyłącznie, gdy planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia przesłanki uznania go za inwestycję celu publicznego. Tymczasem zakres inwestycji realnie obejmuje wyłącznie jedną nieruchomość, a zatem trudno mówić, że jej zrealizowanie będzie istotne dla ogółu społeczności lokalnej. Ponadto w skardze podkreślono, że plan miejscowy nie precyzuje lokalizacji spornej inwestycji, nie wskazuje wprost, że ma ona przebiegać przez działkę należącą do skarżących.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia z 23 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1172/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że stosownie do art. 124 ust.1 i 2 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Zgodnie z art. 6 pkt 2) u.g.n. celem publicznym w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Definicja pojęcia "inwestycja celu publicznego" zawarta jest w art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2023.977 t.j.), stanowiącym że ilekroć w ustawie jest mowa o "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Ustawowa definicja "inwestycji celu publicznego" zawiera dwa podstawowe kryteria odróżniające. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres, tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia, mieszczący się lub nie w katalogu celów wymienionych w art. 6 u.g.n. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego. Inwestycja ma znaczenie ponadlokalne lub krajowe, gdy ma realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa, a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa.

Zdaniem WSA, niewątpliwie inwestycja, którą zamierzył inwestor spełnia wymagania, aby uznać, iż wpisuje się w cele publiczne. Jednakże okoliczność, że planowana inwestycja realizuje cele publiczne w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., nie znaczy jeszcze, że jest to inwestycja celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy było zatem dokonanie oceny, czy zamierzona inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego, chociażby w ujęciu lokalnym, gdyż tylko wówczas uzasadnione byłoby zastosowanie art.124 ust.1 u.g.n. Inwestycja celu publicznego sama w swojej nazwie wskazuje już na konieczność zapewnienia oddziaływania na pewne gremium (nieoznaczone co do liczby), które będzie korzystać z inwestycji. Istotą inwestycji celu publicznego, w odróżnieniu od prywatnego celu jednego członka społeczności, jest zatem znaczenie tej inwestycji dla pewnej grupy osób, będącej częścią jakiejś społeczności, np. mieszkańców gminy, sołectwa, dzielnicy.

Tymczasem we wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego wskazano, że planowana inwestycja to: "Budowa sieci napowietrznej niskiego napięcia 0,4 kV w związku z przyłączeniem odbiorcy w m. R. - [...]". Wskazać także należy, że na wniosek właścicielki działki nr [...] położonej w R. T. wydał warunki przyłączenia planowanego domu jednorodzinnego, w których podano, że przyłączenie obiektu do sieci wymaga wykonania przyłącza oraz przedłużenia linii napowietrznej długości 1 przęsła. Jak wynika z załącznika graficznego do decyzji odległość od słupa energetycznego usytuowanego na działce skarżących do granicy działki nr [...] wynosi około 12 m. Z załącznika tego, jak również rysunku planu wynika nadto, że na północ od nieruchomości skarżących brak jest jakiejkolwiek zabudowy. Z akt sprawy zdaje się wynikać, że inwestycja służy jednemu tylko podmiotowi - właścicielowi działki nr [...]. Zdaniem WSA w Krakowie uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wskazuje, że spełniona została przesłanka realizacji "inwestycji celu publicznego".

Sąd zakwestionował również prawidłowość poprzedzających wniosek rokowań. Wskazał przy tym, że jednym z podstawowych wymogów formalnych rokowań jest należyta reprezentacja uczestniczących w nich stron (właściwe umocowanie osób reprezentujących strony). Przedmiotem rokowań jest ustalenie wszystkich istotnych elementów przyszłej umowy w zakresie dysponowania przez inwestora nieruchomością. Istotnym elementem jest niewątpliwie wysokość wynagrodzenia lub odszkodowania, które inwestor zobowiązuje się wypłacić właścicielowi nieruchomości. Jeżeli zatem w zamyśle docelowo rokowania mają lub mogą się zakończyć osiągnięciem porozumienia także w zakresie wysokości wynagrodzenia lub odszkodowania, a wynik tych negocjacji jest dla inwestora wiążący, to po jego stronie już w momencie osiągnięcia konsensusu powstaje zobowiązanie (dochodzi do zaciągnięcia zobowiązania). Z tych względów osoba lub osoby reprezentujące w toku rokowań inwestora powinny legitymować się stosownym umocowaniem, to znaczy umocowaniem do zaciągania zobowiązań finansowych w imieniu mocodawcy (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2023 r., sygn. I OSK 2176/22, LEX nr 3588760).

W kontrolowanej sprawie pismem z dnia 23.03.2021 r. adresowanym do skarżących z prośbą o wyrażenie zgody "na budowę sieci napowietrznej nN, usytuowanej na działkach nr [...] i [...] obręb [...]. Budowa sieci elektroenergetycznej nN polega na powieszeniu przewodów napowietrznych nN z istniejącego słupa w kierunku działki nr [...]" zwrócił się P. D. - G. Sp. z o.o., podając, że działa z upoważnienia T. S.A. Oddział w K.. Do pisma został dołączony szablon "Protokołu z rokowań". W dokumencie tym określono, że rokowania mają na celu: "wyrażenie zgody na udostępnienie nieruchomości składającej się z działek nr [...], [...] obręb [...] R. w celu realizacji budowy sieci elektroenergetycznej w ramach inwestycji pn. Budowa sieci elektroenergetycznej nN w m. R. " służącej zaspokojeniu obecnego i przyszłego zapotrzebowania na energię elektryczną w miejscowości R.". Dostrzeżono też, że mapka dołączona do tego protokołu różni się od mapy przedłożonej przy wniosku, jak również inaczej określono samą inwestycję. Nadto, w aktach administracyjnych brak jest stosownego pełnomocnictwa dla P. D..

W ocenie WSA w Krakowie, organy powinny, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, jeszcze raz szczegółowo wyjaśnić, czy spełnione zostały przesłanki z art.124 ust.1 u.g.n. Sąd uznał również za uzasadnione zarzuty naruszenia art. 7 w zw. z at. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu naruszenia art.138 § 2a k.p.a., jak też naruszenia art. 124 ust. 1 w zw. z art. 112 ust. 1 w zw. z art. 6 u.g.n. w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, mimo że plan miejscowy nie wskazuje w sposób konkretny działki należącej do skarżących jako działki, na której ma być realizowany cel publiczny.

W tej ostatniej kwestii WSA w Krakowie stwierdził, że stosownie do § 8 ust.1 pkt 4) uchwały Nr XLII/327/2018 Rady Gminy K.-L. z dnia 12 lipca 2018 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw gminy K. - L. (...) (Małop.2018.5279 z dnia 2018.07.20) w granicach terenu objętego planem dopuszcza się lokalizowanie nie wyznaczonych na rysunku planu urządzeń i sieci infrastruktury technicznej zgodnie z przepisami odrębnymi, pod warunkiem, że ich lokalizacja nie pozostaje w sprzeczności z pozostałymi ustaleniami planu, w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną. W § 18 ust.1 uchwały planistycznej ustalono możliwość budowy, rozbudowy i przebudowy istniejących sieci uzbrojenia, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej. W myśl § 28 ust.4 planu w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN1) przeznaczeniem towarzyszącym są obiekty, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. W terenach zabudowy zagrodowej (RM) również przeznaczeniem towarzyszącym są obiekty, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej (§ 35 ust.4).

W ocenie Sądu, omawiany plan zagospodarowania przestrzennego na terenie przedmiotowej działki dopuszczał usytuowanie napowietrznej linii elektroenergetycznej nN. Z przepisu art. 124 ust. 1 u.g.n wynika, że aby plan miejscowy stwarzał podstawę do ograniczenia, w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, musi on dopuszczać realizację celu publicznego i określać jej lokalizację. Obowiązujące przepisy prawa nie wymagają jednakże dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym zaznaczenia konkretnego przebiegu danej sieci elektroenergetycznej w części graficznej planu lub wymienienia jej z nazwy w konkretnym przepisie planu. W orzecznictwie oraz w doktrynie wskazuje się na dopuszczalność wydawania decyzji wskazanych w art. 124 ust. 1 u.g.n. na podstawie postanowień planu przewidujących (dopuszczających) infrastrukturę na określonym terenie, jednakże nie określających precyzyjnie ich przebiegu. W orzecznictwie wyrażono także pogląd, że problem, czy wskazania planu zawierają jedynie orientacyjny przebieg linii energetycznej, czy też jej konkretną lokalizację, jest bez znaczenia, gdyż istotne jest to, aby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał możliwość realizacji inwestycji celu publicznego (por. wyroki NSA z dnia: 23 października 2014 r., sygn. I OSK 537/13; 8 marca 2017, sygn. akt I OSK 1337/15; 17 stycznia 2018 r., sygn. I OSK 1683/17; 7 listopada 2019 r., sygn. I OSK 452/18, 23 listopada 2021 r., sygn. I OSK 754/21, 26 stycznia 2022 r., sygn. I OSK 920/21, pub.www.nsa.gov.pl).

Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2025 r., sygn. akt I OSK 644/24, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

NSA zważył, że w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano stanowiska Sądu I instancji, że przedmiotowa inwestycja mieści się w katalogu celów wymienionych w art. 6 u.g.n. i jest zgodna z planem miejscowym. Stwierdził natomiast, że kwestią sporną pozostaje ocena, czy ta zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego planowana inwestycję, która niewątpliwie realizuje cel publiczny o jakim mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n., może być traktowana jako inwestycja celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., a w konsekwencji możliwe jest wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n.

Odnosząc się do tej kwestii NSA przywołał stanowiska jakie były prezentowane w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 29 października 2013 r. sygn. akt II OSK 1280/13 NSA wyjaśnił, że zgodnie z treścią przepisu art. 2 ust 5 u.p.z.p., przez pojęcie "inwestycji celu publicznego" należy rozumieć "działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Z kolei art. 6 pkt 3 u.g.n. wśród celów publicznych wymienia m.in. budowę i utrzymanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę. Na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się więc dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego. Tak więc, z treści art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż warunkiem przyporządkowania inwestycji do wskazanej kategorii jest jej lokalne lub ponadlokalne znaczenie, niezależnie od tego, że winien być to cel, o jakim mowa w art. 6 u.g.n. W niniejszej sprawie przedsięwzięcie dotyczy rozbudowy sieci już istniejącej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozbudowa miejskiej sieci wodociągowej w określonym regionie, dla pojedynczych nieruchomości nie ma znaczenia wyłącznie dla tego regionu, tych nieruchomości. Pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości (podobnie wyrok NSA z dnia 5 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 672/11 oraz z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2197/21)".

W rozpoznawanej sprawie NSA stwierdził, że planowana inwestycja prowadzi do rozbudowy istniejącej napowietrznej sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia przez jej wydłużenie od istniejącego stanowiska słupowego na działce nr [...] do projektowanego stanowiska słupowego na działce nr [...]. Jak wynika z planu miejscowego, działka nr [...] położona jest na terenach zabudowy zagrodowej (RM), a w terenach zabudowy zagrodowej przeznaczeniem towarzyszącym są obiekty, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, podobnie jak na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN1). Jak wynika z wyrysu planu, działka nr [...] (RM) z dwóch stron graniczy z działkami, które również położone są na terenach zabudowy zagrodowej (RM), a w bardzo bliskiej odległości znajdują się działki położone na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN1). Jak wynika z wyrysu planu działki te nie były jeszcze zabudowane. Natomiast położenie tych działek na terenach zabudowy zagrodowej i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wskazuje nie tylko na możliwość ale i konieczność budowy sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, do których niewątpliwie należy budowa sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia. Tym samym planowa inwestycja, przedmiotem której jest rozbudowa istniejącej napowietrznej sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia przez jej wydłużenie do projektowanego stanowiska słupowego na działce nr [...] będzie stanowić podstawę do dalszej rozbudowy sieci na sąsiednie działki, które z uwagi na ich przeznaczenie w planie powinny mieć dostęp do sieci elektroenergetycznej. Położenie działki nr [...] (RM) w bezpośrednim sąsiedztwie innych działek również o przeznaczeniu zabudowy zagrodowej (RM), a w bliskim sąsiedztwie działek położonych na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN1), które nie są jeszcze objęte siecią elektroenergetyczną powoduje, że planowanej inwestycji nie można postrzegać jako inwestycji realizowanej tylko dla działki nr [...], ale należy ja postrzegać jako inwestycję, która umożliwi dalszą rozbudowę sieci i objęcie nią kolejnych działek, realizowaną przez podmiot zobowiązany do dostarczania energii elektrycznej wszystkim odbiorcom na równych zasadach. Z podanych względów, planowanej inwestycji nie można postrzegać jako wykonanie przyłącza elektroenergetycznego, które łączy zewnętrzną sieć, a więc sieć ogólnodostępną z instalacją na danej działce, albowiem aby wykonanie przyłącza było możliwe, konieczna jest najpierw rozbudowa sieci.

NSA ocenił jako zasadny również zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 124 ust. 3 u.g.n., a związany z oceną prawidłowości rokowań z uwagi na umocowanie osoby je prowadzącej. Sąd I instancji wskazał, że osoba lub osoby reprezentujące w toku rokowań inwestora powinny legitymować się stosownym umocowaniem, to znaczy umocowaniem do zaciągania zobowiązań finansowych w imieniu mocodawcy. Z tym stanowiskiem nie zgodził się skarżący kasacyjnie inwestor, podnosząc że P. D. był umocowany do działania w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., a brak umocowania do zaciągania zobowiązań nie jest rozstrzygający. Skarżący kasacyjnie zasadnie przy tym wskazuje, że współwłaściciele nieruchomości nie wyrazili zgody na zawarcie porozumienia, nie przyjęli propozycji wynagrodzenia, nie kwestionowali, ani nie podważali umocowania P. D. do prowadzenia rokowań.

NSA stwierdził, że jak wynika z akt sprawy, wniosek z dnia 9 sierpnia 2021 r. o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. w imieniu inwestora T. S.A. na podstawie udzielonego pełnomocnictwa złożył P. O., który równocześnie działa w imieniu G. sp. z o.o. Złożenie wniosku poprzedzone zostało rokowaniami, które prowadził P. D.. P. D. pismem z dnia 23 marca 2021 r. adresowanym do T. K., działając z upoważnienia T. S.A. Oddział w K. zwrócił się o wyrażenie zgody na budowę elektroenergetycznej sieci napowietrznej nN, usytuowanej na działkach ew. nr [...], [...] obręb [...] R. . Opisano, że budowa sieci elektroenergetycznej nN polegać ma na powieszeniu przewodów napowietrznych nN z istniejącego słupa w kierunku działki ew. nr [...]. W załączeniu przesłano protokół z rokowań wraz z załącznikiem graficznym przedstawiający zakres inwestycji oraz klauzulę RODO, z prośbą o podpisanie oraz odesłanie na wskazany adres. Przy piśmie z 23 marca 2021 r. przesłano następujące załączniki: protokół z rokowań x 2, załącznik graficzny x 2, informacja RODO x 1, pełnomocnictwo x 1. Drugim pismem również z dnia 23 marca 2021 r. P. D. zwrócił się do M. K., pismo to miało tożsamą zarówno treść jak i załączniki, jak w piśmie adresowanym do T. K.. Z załączonego do pism formularza protokołu rokowań wynika, że T. S.A. z siedzibą w K. w niniejszym protokole reprezentowane jest przez P. D. na podstawie pełnomocnictwa nr [...] z dnia 16 stycznia 2020 r. oraz S. S. Koordynatora ds. rozliczeń inwestycji na podstawie pełnomocnictwa nr [...] z dnia 20 lipca 2018 r. W odpowiedzi na pisma z dnia 23 marca 2021 r. M. K. i T. K. wspólnym pismem z dnia 17 maja 2021 r. adresowanym do G. sp. z o.o. oświadczyli, że nie wrażają zgody na budowę sieci elektroenergetycznej nN w m. R. i nie akceptują propozycji inwestora. We wniosku o wszczęcie postępowania o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. P. O. działający w imieniu inwestora T. S.A., załączając dokumentację z rokowań podał, że rokowania prowadzone były przez pracownika G. sp. z o.o. Stwierdzono, że w aktach sprawy nie ma powoływanego wyżej dokumentu pełnomocnictwa P. D..

Dla oceny tej okoliczności w realiach sprawy przeanalizowano treść art. 124 ust. 3 u.g.n. i stwierdzono, że w wyniku rokowań może zostać zawarta umowa szczegółowo określająca warunki udostępnienia nieruchomości, zasady korzystania z niej przez inwestora oraz zasady rozliczeń odszkodowawczych. Inaczej ujmując, rokowania to tryb zawierania umowy. Umowa ta podlega ocenie w świetle norm prawa cywilnego. Do czasu nowelizacji Kodeksu cywilnego ustawą z dnia 14 lutego 2003 r., tryb zawierania umów w trybie rokowań uregulowany był w art. 72 k.c. Zmiany wprowadzone przez ustawę z dnia 14 lutego 2003 r. sprowadzają się do terminologii, a polegają one na zastąpieniu słowa "rokowania" przez "negocjacje", jako używanego w stosunkach handlowych synonimu rokowań i do uregulowania w § 2 kwestii odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną negocjatorowi przez nielojalne prowadzenie negocjacji. Zgodnie z art. 72 § 1 k.c., jeżeli strony prowadzą negocjacje w celu zawarcia oznaczonej umowy, umowa zostaje zawarta, gdy strony dojdą do porozumienia co do wszystkich jej postanowień, które były przedmiotem negocjacji. Strona, która rozpoczęła lub prowadziła negocjacje z naruszeniem dobrych obyczajów, w szczególności bez zamiaru zawarcia umowy, jest obowiązana do naprawienia szkody, jaką druga strona poniosła przez to, że liczyła na zawarcie umowy (§ 2). Ten tryb zawierania umowy w formie negocjacji, niejednokrotnie nadal jest określany mianem rokowań. W wielu aktach pozakodeksowych zmiana terminologiczna nie jest respektowana, w dalszym ciągu używane jest określenie "rokowania" zamiast "negocjacji", co oczywiście nie ma znaczenia merytorycznego. Także w ustawie o gospodarce nieruchomościami nadal występuje pojęcie rokowań, a nie negocjacji. Artykuł 72 k.c. nie reguluje sposobu, w jaki negocjacje mają być prowadzone, decyduje tutaj wyłącznie wola stron. Pojęcie negocjacji, mających na celu zawarcie oznaczonej umowy, należy rozumieć w znaczeniu używanym potocznie, jako niesformalizowane rokowania zmierzające do osiągnięcia porozumienia w kwestii zawarcia umowy będącej ich przedmiotem. Powinny one obejmować co najmniej essentialia umowy, czyli te elementy, które ją indywidualizują i stanowią jej konieczną treść ale z reguły dotyczą one także wszystkich tych postanowień, które osoby prowadzące negocjacje uważają za istotne i wymagające uzgodnienia. Istotą negocjacji jest dojście przez strony do porozumienia co do wszystkich postanowień, które były przedmiotem negocjacji. Umowa zostaje zawarta dopiero wtedy, gdy negocjatorzy osiągną pełną zgodę co do wszystkiego, co stanowiło przedmiot rokowań. Równocześnie wskazać należy, że w świetle art. 72 § 1 k.c. można wyróżnić negocjacje prowadzone w celu zawarcia umowy oraz negocjacje prowadzone w innym celu. Tym innym celem może być w szczególności opracowanie projektu umowy, którą strony mają zawrzeć dopiero w przyszłości (P. Machnikowski [w:] E. Gniewek, Komentarz, 2011, s. 198), przygotowanie wariantów takiej umowy, ustalenie, czy strony w ogóle chcą zawrzeć umowę, jakie cele zamierzają osiągnąć przez jej zawarcie (K. Kopaczyńska-Pieczniak [w:] Kidyba Andrzej (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna, wyd. II opublikowano: WKP 2012 ). Dlatego też prowadzenie negocjacji (rokowań), jako podejmowane określonych działań zmierzających do uzgodnienia istotnych elementów przyszłej umowy, nie zawsze można utożsamiać z samym zawarciem tej umowy. Fakt prowadzenia negocjacji nie tworzy bowiem między stronami stanu związania swoimi oświadczeniami w takim znaczeniu, jak w razie złożenia oferty. Oznacza to, że strony nie mają obowiązku zawarcia umowy, a więc żadna z nich nie ma wobec drugiej roszczenia o zawarcie umowy. Dlatego też osoby reprezentujące w toku rokowań inwestora, w przypadku gdy celem negocjacji jest zawarcie umowy, powinny legitymować się stosownym umocowaniem np. do zaciągania zobowiązań finansowych, jak przyjął Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, wskazując na wyrok NSA z dnia 16 maja 2023 r. sygn. akt I OSK 2176/22. Mając jednak na uwadze, że negocjacje mogą być prowadzone w celu opracowania projektu przyszłej umowy, w takim przypadku prowadzenia negocjacji nie można utożsamiać z czynnością prawną, do wyrażenia której negocjacje te mają prowadzić. W ich toku następuje uzgadnianie istotnych dla stron warunków, ale zawarcie umowy wymaga złożenia dodatkowego oświadczenia woli, potwierdzającego przyjęcie tych warunków (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2023 r. sygn. akt I OSK 895/22). Stąd też prowadzenie negocjacji (rokowań) jako podejmowanie określonych działań zmierzających do uzgodnienia istotnych elementów przyszłej umowy nie zawsze można utożsamiać z samym zawarciem umowy, a w konsekwencji zakres pełnomocnictwa udzielonego osobie prowadzącej rokowania może się różnić.

Odnosząc się do okoliczności dotyczących umocowania P. D. do prowadzenia rokowań z uwagi na brak w aktach dokumentu pełnomocnictwa, NSA zauważył, że na żadnym etapie sprawy nie był podnoszony i negowany sam fakt, że pełnomocnictwo zostało udzielone, w protokole rokowań wskazano numer pełnomocnictwa i datę jego udzielenia. Również właściciele działek nr [...] i [...], z którymi prowadzone były rokowania, w ramach których prowadzący rokowania P. D. przesłał opisane wyżej dokumenty wraz z załącznikami, w tym informacjami o pełnomocnictwie, nie kwestionowali udzielonego pełnomocnictwa. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że również w odpowiedzi na skargę kasacyjną T. S.A. właściciele działek nr [...] i [...] nie kwestionowali samego faktu posiadania pełnomocnictwa przez P. D. tylko wskazywali, że nie był umocowany do zaciągania zobowiązań. Przede wszystkim jednak należy mieć na uwadze stanowisko skarżącego kasacyjnie inwestora T. S.A. jako mocodawcy, który potwierdza fakt udzielonego pełnomocnictwa P. D. do przeprowadzenia rokowań, a więc wykonania pewnych czynności poprzedzających zawarcie umowy, albo które poprzedzą ewentualne wszczęcie postępowania administracyjnego w trybie art. 124 ust. 3 u.g.n. Zaznaczono, że ustanowienie przez inwestora pełnomocnika do przeprowadzenia rokowań, nie jest ustanowieniem pełnomocnika w sprawie administracyjnej, stąd też do takiego pełnomocnika jak i pełnomocnictwa nie ma zastosowania art. 33 k.p.a., który dotyczy ustanowienia pełnomocnika procesowego w sprawie administracyjnej, natomiast mają zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego o pełnomocnictwie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n., art. 6, art. 112 ust. 1 u.g.n. oraz art. 124 ust. 3 u.g.n. przez nieprawidłowe zastosowanie są zasadne, co uzasadnia uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku, jako że Sąd I instancji powtrzymał się od wyrażenia stanowiska co do zasadności zastosowania w sprawie art. 124 ust. 1 u.g.n.

W piśmie z dnia 30 marca 2026 r. skarżący M. K. i T. K. podnieśli, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że decyzja wydawana w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinna spełniać tzw. zasadę najmniejszej uciążliwości. Uzasadniony interes właściciela nieruchomości wymaga, aby przebieg planowanej inwestycji był jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji inwestora w prawa przysługujące do nieruchomości, sprowadzony do niezbędnego minimum. Skarżący podnieśli, że w toku postępowania przed Sądem Rejonowym dla K. – N. H. w K. z wniosku T. w K. w przedmiocie służebności przesyłu obciążającej działkę nr [...] w R. , skarżący podnosili, że w razie uwzględnienia wniosku uwzględnienie służebności powinno nastąpić w postaci podziemnej linii niskiego napięcia nN, jako że nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] jest drogą dojazdową do nieruchomości uczestników, którą przejeżdżają pojazdy, przechodzą mieszkańcy oraz inne osoby. Wskazano, że takie rozwiązanie powoduje zwiększenie bezpieczeństwa oraz zmniejsza ryzyko awarii spowodowanych warunkami atmosferycznymi oraz lepiej uwzględniałoby interes skarżących, którzy przejeżdżają drogą dojazdową pojazdami o wysięgniku prawie 6 m; T. K. pracuje w formie budowlanej i posiada pozwolenie prowadzenia koparek bez ograniczeń tonażowych. Działka nr [...] służy jako miejsce postojowe dla tych urządzeń. Wskazana linia ogranicza również plany inwestycyjne skarżących, którzy planują rozszerzenie działalności gospodarczej na działkach nr [...] i [...] ze względu na sąsiedztwo napowietrznej linii przesyłowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarga w przedmiotowej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Małopolskiego wydana na podstawie m.in. art. 9a w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z 7 lutego 2023 r., znak: GN.II.6852.3.34.2021.JK o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w obrębie R., jedn. ewid. K. L. , objętej księgą wieczystą nr [...], stanowiącej własność skarżących na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej w [...] części oraz B. S. w [...] częściach - przez zezwolenie T. S.A. w K. na realizację inwestycji pn.: "Budowa sieci napowietrznej niskiego napięcia 0,4 kV w związku z przyłączeniem odbiorcy w m. R. - [...]", polegającej na budowie sieci napowietrznej niskiego napięcia 0,4 kV od istniejącego stanowiska słupowego sieci napowietrznej 0,4 kV o długości ok. 6 m na działce nr [...] wzdłuż wschodniej granicy działki od ok. 1,1 m do ok. 1,4 m od tej granicy. Powierzchnia trwałego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wynosi 12 m2 (2 m x 6 m), powierzchnia zajęcia nieruchomości na czas budowy wynosi 14 m2, zgodnie z przebiegiem oznaczonym w załączniku graficznym do decyzji.

Przesłanki wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości określają przepisy art. 124 u.g.n. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów

i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie zaś z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Dostrzec należy, że stan prawny przedmiotowej sprawy kształtuje z art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Ponadto, zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W niniejszej sprawie Sąd obecnie orzekający wiąże wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2025 r., I OSK 644/24, którym uchylony został poprzednio wydany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 listopada 2023 r., II SA/Kr 1172/23.

W wyroku tym NSA przesądził wiążąco, po pierwsze, że nie zostało zakwestionowane poprzednio wyrażone stanowisko WSA w Krakowie, zgodnie z którym przedmiotowa inwestycja mieści się w katalogu celów wymienionych w art. 6 u.g.n. i jest zgodna z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego gminy K.-L. przyjętym uchwałą Nr XLII/327/2018 Rady Gminy K.-L. z dnia 12 lipca 2018 r., zmienionym uchwałą Nr XIX/173/2020 Rady Gminy K. - L. z dnia 28 października 2020 r. i uchwałą Nr XXIII/220/2021 Rady Gminy K. - L. z dnia 29 marca 2021 r.

Po drugie, NSA stwierdził, że planowana inwestycja, która prowadzi do rozbudowy istniejącej napowietrznej sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia przez jej wydłużenie od istniejącego stanowiska słupowego na działce nr [...] do projektowanego stanowiska słupowego na działce nr [...], nie może być postrzegana jako wykonanie przyłącza elektroenergetycznego, które łączy zewnętrzną sieć, a więc sieć ogólnodostępną z instalacją na danej działce, albowiem aby wykonanie przyłącza było możliwe, konieczna jest najpierw rozbudowa sieci, a cel planowanej inwestycji (rozbudowa sieci) świadczy o jej lokalnym charakterze. Tym samym NSA przyjął, że planowane ograniczenie mieści się w pojęciu inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym.

Po trzecie, odnosząc się do okoliczności dotyczących umocowania P. D. do prowadzenia rokowań z uwagi na brak w aktach dokumentu pełnomocnictwa, NSA dostrzegł, że na żadnym etapie sprawy nie był podnoszony i negowany sam fakt, że pełnomocnictwo zostało udzielone, w protokole rokowań wskazano numer pełnomocnictwa i datę jego udzielenia. Również właściciele działek nr [...] i [...], z którymi prowadzone były rokowania, w ramach których prowadzący rokowania P. D. przesłał opisane wyżej dokumenty wraz z załącznikami, w tym informacjami o pełnomocnictwie, nie kwestionowali udzielonego pełnomocnictwa. Również w odpowiedzi na skargę kasacyjną właściciele działek nr [...] i [...] nie kwestionowali samego faktu posiadania pełnomocnictwa przez P. D., ale wskazywali, że nie był umocowany do zaciągania zobowiązań. Należało uwzględnić, że skarżący kasacyjnie inwestor T. S.A., jako mocodawca potwierdził fakt udzielonego pełnomocnictwa P. D. do przeprowadzenia rokowań, a więc wykonania pewnych czynności poprzedzających zawarcie umowy, albo które poprzedzą ewentualne wszczęcie postępowania administracyjnego w trybie art. 124 ust. 3 u.g.n.

Mając powyższe na względzie Sąd obecnie orzekający wskazuje, że z przywołanego wcześniej art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. wynika, że ograniczenie we wskazanym trybie sposobu korzystania z nieruchomości zasadniczo jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek: 1) przeprowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości, które nie doprowadziły do wyrażenia przez niego zgody na planowane ograniczenie 2) zgodności ograniczenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego oraz przywołanych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 listopada 2023 r. oraz uchylającego go wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 grudnia 2025 r. należy przyjąć, że w sprawie spełnione zostały obie powyższe przesłanki. Jak obszernie opisał Sąd II instancji, przed złożeniem wniosku o zezwolenie na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. umocowany pełnomocnik T. S.A. przeprowadził rokowania z właścicielami działki nr [...], które nie doprowadziły do wyrażenia przez właścicieli zgody na wykonanie prac objętych wnioskiem o wydanie zezwolenia. Ustalono również zgodność ograniczenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Orzekając poprzednio WSA w Krakowie stwierdził, że stosownie do § 8 ust.1 pkt 4) uchwały Nr XLII/327/2018 Rady Gminy K.-L. z dnia 12 lipca 2018 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw gminy K. - L. w granicach terenu objętego planem dopuszcza się lokalizowanie nie wyznaczonych na rysunku planu urządzeń i sieci infrastruktury technicznej zgodnie z przepisami odrębnymi, pod warunkiem, że ich lokalizacja nie pozostaje w sprzeczności z pozostałymi ustaleniami planu, w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną. W § 18 ust.1 uchwały ustalono możliwość budowy, rozbudowy i przebudowy istniejących sieci uzbrojenia, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej. W myśl § 28 ust.4 planu w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN1) przeznaczeniem towarzyszącym są obiekty, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. W terenach zabudowy zagrodowej (RM) również przeznaczeniem towarzyszącym są obiekty, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej (§35 ust.4). Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że zgodne z tym planem jest usytuowanie napowietrznej linii elektroenergetycznej nN na działce nr [...] w R. w terenie MN1 (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). Stwierdzono przy tym, że obowiązujące przepisy prawa nie wymagają dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym zaznaczenia konkretnego przebiegu danej sieci elektroenergetycznej w części graficznej planu lub wymienienia jej z nazwy w konkretnym przepisie planu.

Tym samym niezasadne okazały się zarzuty skargi. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że zostały one wnikliwie omówione w dotychczas wydanych orzeczeniach sądów administracyjnych zapadłych w niniejszej sprawie, jako że koncentrowały się na kwalifikacji inwestycji jako inwestycji celu publicznego oraz braku wskazania w planie miejscowym działki skarżących jako terenu zajętego pod rozbudowę planowanej sieci. Do omówienia zostały zarzuty sformowane w piśmie z 10 marca 2026 r., w którym podniesiono nową argumentację nawiązującą do tzw. zasady najmniejszej uciążliwości. Zdaniem Sądu argumentacja ta nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji.

Niewątpliwie, wobec braku ujawnienia przebiegu sieci infrastruktury technicznej dopuszczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego może powstać dylemat co do tego, czy przebieg określonej infrastruktury określony we wniosku o wydanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości wystarczająco uwzględnia interes właściciela nieruchomości. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu obecnie orzekającego, konieczne jest uwzględnienie zasady wynikającej z art. 7 in fine Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie czynności mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta zobowiązuje organy administracji, nie tylko w sprawach, w których dysponują luzem decyzyjnym w postaci uznania administracyjnego, do wnikliwego ważenia racji interesu publicznego i interesu indywidualnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 czerwca 2001 r., w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznej i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu społecznego nad interesem indywidualnym. Organ orzekający w każdym wypadku ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny chodzi, i udowodnić, że jest on tak ważny i znaczący, iż bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywatela (V SA 3718/2000, ONSA 2002/3 poz. 124).

Zasadę ważenia interesów, o której mowa w art. 7 in fine k.p.a., można na gruncie art. 124 ust. 1 u.g.n. ująć właśnie jako zasadę najmniejszej uciążliwości. Jak wskazał NSA w wyroku z 18 grudnia 2025 r., I OSK 539/24, "ustalenie zakresu ograniczenia korzystania z nieruchomości powinno realizować tzw. zasadę najmniejszej uciążliwości. Uzasadniony interes właściciela nieruchomości wymaga, aby przebieg planowanej inwestycji był jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji inwestora w prawa przysługujące do nieruchomości, sprowadzony do niezbędnego minimum."

W kontekście rozpatrywanej sprawy należy dostrzec, że ograniczenie na działce nr [...] w R. polega na budowie sieci napowietrznej o długości ok. 6 m, wzdłuż wschodniej granicy działki, od ok. 1,1 m do ok. 1,4 m do tej granicy. Powierzchnia zajętego terenu na czas budowy wynosi 14 m2, na czas eksploatacji - 14 m2. Zdaniem Sądu przebieg sieci nie wskazuje na to, by doszło do nieusprawiedliwionej dysproporcji między interesem publicznym w interesem indywidualnym skarżących. Nie wykazano w szczególności, by opisany wyżej przebieg sieci, wzdłuż granicy działki, stanowił ograniczenie w zabudowie działki skarżących. Zauważyć należy też, że skarżący nie podnosili ani w odwołaniu, ani w skardze kwestii potencjalnych utrudnień w korzystaniu z dojazdu na działce nr [...] ze względu na położenie sieci napowietrznej, niemniej jednak należy dostrzec, że w decyzji zezwalającej nie określono wysokości przebiegu linii napowietrznej, w szczególności nie postanowiono, że będzie ona przebiegała na wysokości uniemożliwiającej przemieszczanie się pojazdów, o jakich mowa w piśmie skarżących z 30 marca 2026 r. Natomiast kwestie takie jak rodzaj sieci, rozmieszczenie i wysokość słupów wynikają z uwarunkowań systemu energetycznego, uwarunkowań terenowych, jak i norm technicznych.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem, po przeprowadzeniu postępowania, w którym okoliczności sprawy wyjaśniono wystarczająco, czyniąc zadość normom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Właściwie zinterpretowano i zastosowano odnośne normy prawa materialnego, w szczególności wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 6, art. 112 ust. 1 u.g.n. art. 2 pkt 5 u.p.z.p oraz art. 124 ust. 3 u.g.n.

Z tych względów skarga została oddalona, o czym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.