Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasadniczo z tym uzasadnieniem, że zapłata kwoty określonej przez organ, rzędu [...] zł, pozbawi ją płynności finansowej, wykluczy możliwość wywiązywania się z bieżących zobowiązań, w efekcie zagrozi jej finansowej stabilności. Nie dysponuje oczekiwaną przez organ kwotą ani stosownym majątkiem. Zdaniem skarżącej, powyższy stan rzeczy realizuje przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Szkoda, jaka zostanie wyrządzona skarżącej w przypadku wykonania kwestionowanej decyzji, nie będzie podlegała wyrównaniu z punktu widzenia wszystkich aspektów jej sytuacji życiowej, materialnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie Dz.U.2018.1302 - p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednak – o czym stanowi § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Ponadto sąd nie jest uprawniony do poszukiwania za skarżącą okoliczności faktycznych, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania kontrolowanej decyzji, gdyż to na wnioskującej ciąży obowiązek wiarygodnego wykazania konkretnych faktów opisujących jej sytuację życiową i materialną, realizujących jedną z przesłanek zastosowania omawianej, szczególnej instytucji unormowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarżąca nie przedstawiła argumentacji, konkretnych okoliczności i dokumentów wyczerpująco opisujących jaka jest jej aktualna, rzeczywista sytuacja finansowa i majątkowa, pozwalających sądowi zasadnie przyjąć, że uiszczenie kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji wiąże się dla niej z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy miałoby powodować trudne do odwrócenia skutki. Brak konkretnego uzasadnienia i udokumentowania wniosku w tym zakresie wyklucza wiarygodne ustalenie czy istnieje jakikolwiek związek między egzekucją dotyczącą zaskarżonej decyzji a rzeczywistym położeniem materialnym skarżącej, dodatkowo taki, który realizowałby przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Trzeba przy tym podkreślić, że samo złożenie skargi i sfomułowanie w niej zarzutów wobec kwestionowanej przez podatniczkę decyzji, nie pozwala jeszcze zastosować art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest złożenie skargi, tylko wykazanie konkretnego i realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia podatniczce znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, czego w niniejszej sprawie skarżąca nie uczyniła. Nie wykazała jaki konkretnie ma majątek, w jakiej wysokości uzyskuje przychody i z jakich źródeł, jakie ponosi wydatki i na co, skoro twierdzi, że nie może zapłacić należności określonej przez organ mocą - co do zasady - wykonalnej decyzji, jak długo pozostaje ona w obrocie prawnym.
Tym samym nie ma podstaw do zasadnego stwierdzenia, że wystąpiły przesłanki wstrzymania wykonania decyzji objętej skargą. Bez znajomości rzeczywistej kondycji materialnej skarżącej, we wszystkich istotnych aspektach, nie sposób bowiem prawidłowo ocenić czy i ewentualnie w jakim zakresie wykonanie zaskarżonej decyzji obiektywnie wiązać się może z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody bądź spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków w jej położeniu.
Z tych względów, wobec niewykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji przy zastosowaniu art. 61 § 5 tej ustawy.
