III SA/Wr 566/21 - Wyrok

Data orzeczenia	2023-02-27	
Data wpływu	2021-08-26	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Anetta Chołuj /przewodniczący sprawozdawca/
Kamila Paszowska-Wojnar
Katarzyna Borońska	
Symbol z opisem	6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami	
Hasła tematyczne	Ruch drogowy	
Sygn. powiązane	II GSK 1058/23	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	*Uchylono decyzję I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2020 nr 0 poz 1268;  art. 102 ust. 1 pkt 4; Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie Sędzia WSA Kamila Paszowska – Wojnar, , Protokolant referent Kamila Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 lutego 2023 r. sprawy ze skargi W.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2021 r. nr SKO 4142/57/21 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Oławskiego z dnia 26 kwietnia 2021 r. nr KM.5430.414.2021; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Pismem z 16 lipca 2021 r. W. D. (skarżący, strona skarżąca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (organ, Kolegium, SKO) z 10 czerwca 2021 r. nr SKO 4142/57/12, utrzymującą w mocy decyzję Starosty Oławskiego z 26 kwietnia 2021 r. nr KM.5430.414.2021 o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącego na okres trzech miesięcy od 3 marca 2021 r. do 3 czerwca 2021 r.

Jak wynika, ze stanu faktycznego sprawy. postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przez Starostę Oławskiego na podstawie zawiadomienia z Komendy Miejskiej Policji we Wrocławiu z 8 marca 2021 r. informującego, że skarżący przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym a w wyniku tego zdarzenia, zatrzymano dokument prawa jazdy.

Dnia 17 marca 2021 r. organ zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w jego sprawie. Pouczył również skarżącego o treści art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) — dalej: k.p.a. i wezwał do stawiennictwa w siedzibie organu.

Pismem z 12 marca 2021 r. skarżący wskazał, że zarzucane mu przekroczenie prędkości mieści się w zakresie błędu pomiarowego, o jakim mowa w § 19 w zw. z § 21 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w kontroli ruchu drogowego, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1081 ze zm.) — dalej: "rozporządzenie".

Zawnioskował również o zawieszenie postępowania administracyjnego wszczętego w sprawie i zażądał wydania zatrzymanego dokumentu. Powołał się na przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i poinformował, że zakwestionował prawidłowość działania urządzenia do pomiaru prędkości i odmówił przyjęcia mandatu z uwagi na okoliczność, że prędkość, z jaką się poruszał wchodzi w zakres błędu pomiarowego urządzenia do pomiaru prędkości.

Postanowieniem z 26 kwietnia 2021 r. Starosta Oławski odmówił zawieszenia postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy, uznał bowiem, że nie zachodzi przesłanka z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż rozpoznawanie sprawy przez sąd powszechny nie stanowi zagadnienia wstępnego dla rozpoznawanej przez organ sprawie.

Decyzją z dnia 26 kwietnia 2021 r. nr KM.5430.414.2021 Starosta Oławski działając na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1268 ze zm. dalej: u.k.p.) oraz art. 104 i art. 107 k.p.a. orzekł o zatrzymaniu prawa jazdy kat. B na okres trzech miesięcy od dnia zatrzymania prawa jazdy, tj. od 3 marca 2021 r. do 3 czerwca 2021 r.

Po rozpatrzeniu odwołania zaskarżoną decyzją z dnia 10 czerwca 2021 r. nr SKO 4142/57/1 Kolegium podzieliło stanowisko Starosty Oławskiego. W uzasadnieniu organ zaznaczył, że podstawą wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest informacja podmiotu, który ujawnił kierowanie pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o 51 km/h, czyli więcej niż 50 km/h. Na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. po otrzymaniu informacji od Komendy Miejskiej Policji organ był zobowiązany do wydania takiej decyzji. Kolegium zwróciło uwagę, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń faktycznych dotyczących przekroczenia prędkości. Z woli ustawodawcy organ opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji, która ma charakter dokumentu urzędowego (art 76 § 1 k.p.a.), stanowiąc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zatrzymanie prawa jazdy ma bowiem w tym przypadku charakter prewencyjny, mający służyć zapobieganiu dalszym naruszeniom. Organy administracji publicznej nie są uprawnione do badania, w jakich okolicznościach doszło do popełnienia wykroczenia, ani okoliczności dotyczących sposobu pomiaru prędkości, czy rodzaju urządzeń do tego służących. SKO odniosło się też do wniosku strony o zawieszenie postępowania administracyjnego. Organ stoi na stanowisku, że art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie powinien mieć zastosowana w sprawie, gdyż — zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 3/18 — prawomocne rozstrzygniecie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1212 ze zm. dalej: u.k.p.) oraz art. 7, art. 10, art. 77 ust. 1, art. 80, art. 81a § 1 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Zażądał uchylenia decyzji obu organów, rozpoznania sprawy na rozprawie oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że naruszenie prawa materialnego przez organ mające istotny wpływ na wynik sprawy polega na niezastosowaniu § 19 w zw. z § 21 pkt 2 rozporządzenia. Strona utrzymuje, że niezastosowanie tych przepisów doprowadziło do błędnego przyjęcia, że pomiar był dokładny w stopniu wystarczającym do wskazania, że przekroczenie prędkości wynosiło więcej niż o 50 km/h.

Skarżący podnosi również, że jeśli odmówił przyjęcia mandatu ze względu na wątpliwości co do wartości, o którą przekroczył dozwoloną prędkość, to organ nie miał podstaw żeby przyjąć jedynie na podstawie informacji od Policji, że do takiego przekroczenia doszło.

Skarżący zarzucił również, że z powodu niewypełnienia przez organy obu instancji obowiązku nałożonego na nie przez art. 10 k.p.a., został pozbawiony możliwości wypowiedzenia się co do zebranego przez organ materiału dowodowego.

W treści skargi skarżący zawarł wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny sprawy o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5, ust. 1c, 1d i 1 da u.k.p.

Postanowieniem z 4 lutego 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił zawieszenia postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje;

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, iż w myśl art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U.1997 Nr 78 poz. 483; dalej: Konstytucja) sądy administracyjne razem z Sądem Najwyższym, sądami powszechnymi i sądami wojskowymi sprawują wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie zaś do art. 184 Konstytucji Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej, zaś zgodnie z art. 176 ust. 2 Konstytucji ustrój i właściwość sądów oraz postępowanie przed sądami określają ustawy. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny zatem rozstrzygając sprawę dokonuje jej wcześniejszej oceny z punktu widzenia legalności, czyli zgodności postępowania administracyjnego oraz wydanego w nim aktu i zastosowania w nim przepisów pod kątem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 327; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). Wskazać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Bezspornym jest fakt, że w dniu 3 marca 2021 r. Policja zatrzymała prawo jazdy strony skarżącej na podstawie art. 135 ust. 2 pkt 2 ppkt a p.r.d. (Policjant zatrzyma wydane w kraju prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym), o czym poinformowała Starostę pismem z 8 marca 2021 r. Na skutek tej informacji Starosta, na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., wszczął postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy na okres trzech miesięcy. Postępowanie zakończył decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy na okres trzech miesięcy od 3 marca 2021 r. do 3 czerwca 2021 r., utrzymaną w mocy przez decyzję SKO.

Organ odwoławczy powołał się na przepis art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. i twierdzi, że podstawą wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest informacja podmiotu, który ujawnił kierowanie pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o 51 km/h, czyli więcej niż 50 km/h. Zatem po otrzymaniu informacji od Komendy Miejskiej Policji organ wydał ww. decyzję

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1268) – dalej; u.k.p. Zgodnie z tą regulacją starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy określa art. 102 ust. 1c stanowiąc, że decyzję wydaje się na okres trzech miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Jeżeli zaś w chwili wydawania decyzji, prawo jazdy było już w posiadaniu starosty z innego tytułu, okres zatrzymania prawa jazdy liczy się od dnia wydania tej decyzji (ust. 1e). Jak natomiast wynika z treści art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.), podstawą wydania decyzji, o której mowa w m.in. w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5, jest informacja o zaistnieniu okoliczności, o których mowa w art. 102 ust. 1d lub art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Informację o takim naruszeniu sporządza i niezwłocznie przekazuje staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia ( art. 7 ust. 1 pkt 1 i 3 ww. ustawy)

Na tle tych regulacji w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto stanowisko, zaakceptowane następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów NSA z 1 lipca 2019 r., sygn. akt I OPS 3/18, o związanym charakterze decyzji wydawanej przez starostę na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Z brzmienia przepisu, zgodnie z którym starosta "wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy" wywiedziono, że organ ten jest zobligowany do wydania przedmiotowej decyzji, a rozstrzygnięcie to oraz jego zakres nie są pozostawione do uznania organu, który w związku z powyższym nie jest zobligowany i uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności będących podstawą sporządzenia informacji o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.

W realiach przedmiotowej sprawy najistotniejsze jednak pozostaje, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt K 4/21 - po rozpoznaniu wniosku Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego o zbadanie zgodności: art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5, ust. 1c, ust. 1d i ust. 1da ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1268, ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541, ze zm.) z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji - orzekł, że art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541, ze zm.), rozumiany w ten sposób, że podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212, ze zm.), stanowi wyłącznie informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988, ze zm.), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał przychylił się do stanowiska prezentowanego m.in. przez Rzecznika Praw Obywatelskich, iż zasady demokratycznego państwa prawnego oraz bezpieczeństwa prawnego wymagają, by minimalny standard postępowania dowodowego przed organem administracji zapewniał stronie możliwość kształtowania swojej sytuacji prawnej, tak aby umożliwić jej kwestionowanie stwierdzenia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4. Strona nie powinna być pozbawiona możliwości przedstawienia swoich racji w toku postępowania administracyjnego. Zwrócił uwagę, że jeśli w ramach tego postępowania strona kwestionuje fakt popełnienia naruszenia prawa, wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu zdarzenia powinny być rozstrzygnięte zanim nałożona zostanie na nią sankcja.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził konieczność uchylenia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit b w zw. z art. 135 p.p.s.a. wydanych w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy - zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W związku z wydanym przez Trybunał Konstytucyjnym orzeczeniem z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt K 4/21 "ziściła się" przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 a § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi bowiem, że dopuszcza się wznowienie postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.

Jak wykazano wyżej, sytuacja taka niewątpliwie zaistniała w przedmiotowej sprawie. Zatem pomimo tego, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji organom nie można skutecznie przypisać naruszenia przepisów postępowania, ani prawa materialnego, jakie zarzuca im skarżący, zaistnienie podstawy wznowieniowej z 145 a § 1 k.p.a. po wydaniu zaskarżonej decyzji, obligowało Sąd do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy p.p.s.a.

Jak wskazano na wstępie, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie odnośnie wykładni wskazanego przepisu podziela prezentowane w orzecznictwie oraz w piśmiennictwie stanowisko, że pojęcie "naruszenia prawa", o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy p.p.s.a. należy rozumieć w sposób zobiektywizowany - to jest w ten sposób, że samo wystąpienie jednej z przesłanek wznowienia postępowania jest równoznaczne z naruszeniem prawa i uzasadnia uchylenie decyzji (por. min. wyroki NSA z dnia 31 stycznia 2007 r. sygn. akt I FSK 511/06 oraz z dnia 11 kwietnia 2021 r. sygn. akt II OSK 591/11, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 18 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 958/07, wyrok WSA w Kielcach z dnia 15 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 263/14). Nie musi być to zatem przesłanka wznowienia postępowania równoznaczna z naruszeniem prawa przez organ administracji publicznej. Odnotować należy, że w orzecznictwie wyrażane jest także stanowisko przeciwne, gdzie cześć składów orzekających przyjmuje, że uchylenie decyzji jest możliwe jedynie wówczas, gdy zaistnieje jedna z przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego równoznaczna z naruszeniem prawa przez organ administracji publicznej (por. wyroki NSA z dnia 12 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2045/04, z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 518/05, z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 96/10, z dnia 6 listopada 2011 r. sygn. akt I GSK 284/09). Tego stanowiska Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela.

Wyjaśnienia wymaga, że przyjmując za własne pierwsze ze wskazanych wyżej stanowisk, tut. Sąd uwzględnił szczególne realia przedmiotowej sprawy oraz przede wszystkim fakt, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niekonstytucyjność przepisu, na podstawie którego wydano decyzję, mają bezpośredni wpływ na treść decyzji. Winny zatem podlegać uwzględnieniu z urzędu przez sąd administracyjny nawet wówczas, gdy orzeczenie to zapadło po wydaniu zaskarżonej decyzji.

Sąd dostrzegł jednocześnie, że w rozpoznawanej sprawie skarżący zarówno na etapie postępowania administracyjnego jak również sądowego do dnia rozprawy podnosił, że informacja Policji z dnia 8 marca 2021 r. nie odzwierciedla stanu rzeczywistego i kwestionował, że faktycznie dopuścił się naruszenia prawa polegającego na przekroczeniu prędkości o więcej niż 50 km/h na terenie zabudowanym. Obydwa organy pominęły zatem, że skarżący zakwestionował prawidłowość pomiaru prędkości. Sąd zauważa, że z przepisu art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. wynika obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, ale tylko wtedy jeżeli prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy administracyjnej odpowiada hipotezie tej normy, czyli kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. W sytuacji, kiedy kierujący pojazdem kwestionuje fakt popełnienia spornego wykroczenia, orzeczenie o zatrzymaniu prawa jazdy nie może być wydane jedynie w oparciu o przekazaną staroście informację Policji (porównaj: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2023 r. sygn. akt II GSK 842/22).

Wymaga podkreślenia, że z informacji Policji wynika, że kierujący poruszał się z prędkością 101 km/h. Informacja przekazana Staroście nie wskazuje jednak faktycznej, rzeczywistej prędkości poruszania się, bo nie uwzględnia błędu pomiaru, który zgodnie z § 21 pkt 2 lit. b rozporządzenia wynosi +/- 3% wartości mierzonej - dla prędkości powyżej 100 km/h. Zatem w rozpatrywanym przypadku prędkość mierzona na drodze - w obszarze zabudowanym ustalona na 101 km/h może zawierać błąd pomiaru o wartości +/- 3, 03 km/h, czyli zmierzona prędkość mogła wynosić (w zaokrągleniu) od 98 - 104 km/h. W tej sytuacji stwierdzić można, że nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej prędkości o wartości od 48 do 54 km/h, ale brak jednoznacznej pewności, jaką dokładnie wartość miało przekroczenie.

W ocenie Sądu – w świetle treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2022 r. - organ powinien mieć pewność przed wydaniem decyzji na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., że do przekroczenia prędkości o 51 km/h doszło. W przeciwnym razie powinien podjąć czynności w kierunku ustalenia, czy można stwierdzić w sposób jednoznaczny, że przekroczenie nastąpiło. Skarżący poinformował obydwa organy, że odmówił przyjęcia mandatu, gdyż kwestionuje poprawność urządzeń pomiarowych. Kierujący pojazdem, który kwestionuje fakt popełnienia takiego naruszenia, ma możliwość dowodzić swoich racji w postępowaniu przed sądem powszechnym. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby takie postępowanie się toczyło. Zatem dopiero poczynienie przez organ ustaleń w tym zakresie dawałoby mu podstawę do wydania decyzji w sprawie.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w pkt II na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.