VII SA/Wa 2132/14 - Wyrok

Data orzeczenia	2015-06-17	
Data wpływu	2014-10-02	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Agnieszka Wilczewska-Rzepecka
Joanna Gierak-Podsiadły
Justyna Mazur /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Sygn. powiązane	II OSK 2519/15	
Skarżony organ	Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623;  art. 27 ust. 1 pkt 1a, art. 30 ust. 1 pkt 1,  ust. 1a, ust. 2, art. 156  par. 1 pkt 1 i 2; Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2014 r. znak: (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala	
Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także: "GINB", "organ odwoławczy") decyzją z dnia (...) lipca 2014 r. znak (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania (...) od decyzji Wojewody (...) (dalej także: "Wojewoda", "organ odwoławczy") z dnia

(...) września 2013 r., znak: (...), odmawiającej stwierdzenia, na wniosek (...) nieważności decyzji Wójta Gminy (...) (dalej także: "Wójt") z dnia (...) stycznia 2003 r., znak: (...), wnoszącej sprzeciw w sprawie zgłoszenia (...) zamiaru budowy budynku gospodarczego na działkach nr (...), związanego z produkcją rolną i uzupełniającego zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej o powierzchni do 35 m2 - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy (...) z dnia (...) stycznia 2003 r. znak: (...), którą wniesiono sprzeciw wobec zgłoszenia przez (...) zamiaru budowy budynku gospodarczego na działkach nr (...), położonych

w (...), związanego z produkcją rolną i uzupełniającego zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej o powierzchni do 35 m2 zostało wszczęte na wniosek (...) (pismo z dnia (...) sierpnia 2010 r.) i (...) (pismo z dnia (...) stycznia 2013 r.), w których piszący zarzucili wydanie decyzji z dnia (...) stycznia 2003 r. z naruszeniem przepisów o właściwości i bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz rażące naruszenie art. 30 ust. 5 i ust. 6 Prawa budowlanego, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Organ I instancji podniósł, iż (...) w dniu (...) grudnia 2002 r. zgłosił do Urzędu Gminy (...) zamiar budowy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 35 m2, na działkach nr (...) (powinno być (...) i (...) położonych w (...). Wójt Gminy (...), po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w tej sprawie, wniósł ww. decyzją z (...) stycznia 2003 r. sprzeciw wobec powyższego zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego. Organ I instancji przywołując art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243, poz. 1623 z 2010 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane") uznał, iż (...), jako właścicielce działek, na których miało być zrealizowane objęte zgłoszeniem przedsięwzięcie przysługuje przymiot strony

w niniejszym postępowaniu. Przywołano brzmienie art. 156 § 1 k.p.a., ze szczególnym uwzględnieniem punktów 1 i 2 art. 156 § 1 k.p.a., wskazując jednocześnie, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymagała budowa budynku gospodarczego, pod warunkiem, iż był on związany

z produkcją rolną i uzupełniał zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Organ I instancji wskazał, iż analiza dokumentacji dołączonej do akt sprawy wykazała poprawność ustaleń dokonanych przez Wójta. Z kopii mapy dołączonej do zgłoszenia wynika bowiem, iż działki na których inwestor planował budowę przedmiotowego budynku gospodarczego były w chwili wydawania decyzji

o sprzeciwie niezabudowane. Tym samym zgodnie z brzmieniem art. 29 Prawa budowlanego, w takiej sytuacji nie istniała możliwość wybudowania zgłaszanego budynku gospodarczego, jako budynku związanego z produkcją rolną

i uzupełniającego zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Wskazano jednocześnie, iż Wójt po przeanalizowaniu dokumentacji sprawy złożonego zgłoszenia w dniu 30 grudnia 2002 r. wydał postanowienie, w którym,

w określonym terminie, nałożył na inwestora obowiązek uzupełniania wskazanych

w tym rozstrzygnięciu braków, a następnie (...) stycznia 2003 r. kwestionowaną decyzją orzekł o sprzeciwie. Wojewoda podniósł także, iż zgodnie z przyjętą w chwili wydawania zaskarżonej decyzji linią orzeczniczą sądów administracyjnych, organ administracji architektoniczno-budowlanej, powinien ewentualną decyzję o sprzeciwie wydać w 30 dni od momentu wpływu zgłoszenia do tego organu, jednak wydanie postanowienia w sprawie uzupełniania braków (zgodnie z ówczesnym stanowiskiem doktryny) wstrzymywało bieg tego terminu. Tym samym w ocenie organu I instancji nie można stwierdzić, iż Wójt w sposób rażący naruszył termin 30 dni na wydanie decyzji o sprzeciwie od momentu wpływu zgłoszenia.

Odnosząc się do zarzutu wydania kwestionowanej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości organ I instancji podniósł, iż decyzja ta została wydana przez Wójta na podstawie Porozumienia z (...) stycznia 1991 r. sprawie powierzenia organom gminy prowadzenia niektórych spraw z zakresu administracji rządowej, sporządzonego w (...) w dniu (...) grudnia 1990 r. pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego w (...), a Wójtem Gminy (...). Wyjaśniono jednocześnie, że pomimo, iż zgodnie z art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego, organem administracji architektoniczno-budowlanej co do zasady (poza wyjątkowymi sytuacjami określonymi w art. 82 ust. 3 i ust. 4) był w chwili wydawania kwestionowanej decyzji starosta, to na mocy art. 82a Prawa budowlanego, mógł on powierzyć gminom, w drodze porozumienia, prowadzenie spraw z zakresu swojej właściwości jako organu administracji architektoniczno-budowlanej, w tym wydawanie w jego imieniu decyzji administracyjnych (z wyjątkiem spraw, w których inwestorem jest gmina, komunalna osoba prawna lub inna komunalna jednostka organizacyjna). Powołując się na wyjaśnienie udzielone przez Starostwo Powiatowe w (...) w piśmie z (...) sierpnia 2013 r. wskazano, iż porozumienie w sprawie powierzenia organom gminy prowadzenia niektórych spraw z zakresu administracji rządowej, przez Kierownika Urzędu Rejonowego w (...) pozostawało w mocy na czas wydania tej decyzji, a powyższy stan prawny wynika

z art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., zgodnie z którym porozumienia zawarte przez organy gminy z organami administracji rządowej w zakresie przejęcia przez te organy określonych w porozumieniach zadań i kompetencji wraz ze środkami na ich realizację, z zastrzeżeniem ust. 4, pozostają w mocy, z tym że

w prawa i obowiązki organów administracji rządowej działających na podstawie ustawy o terenowych organach rządowej administracji ogólnej, występują te organy

i podmioty, które z dniem (...) stycznia 1999 r., przejęły zadania i kompetencje będące przedmiotem porozumienia. Porozumienie obowiązywało strony do dnia (...) listopada 2003r., kiedy to zostało rozwiązane. W tych okolicznościach w ocenie organu

I instancji Wójt posiadał uprawnienie do wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia

w sprawie. W oparciu o powyższe ustalenia i wywody Wojewoda decyzją z dnia

(...) września 2013 r. znak (...), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy (...) z dnia (...) stycznia 2003 r., znak: (...), wnoszącej sprzeciw w sprawie zgłoszenia (...) zamiaru budowy budynku gospodarczego na działkach nr (...),(...) (powinno być (...)) i (...), położonych w (...), związanego

z produkcją rolną i uzupełniającego zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, o powierzchni do 35 m 2.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli (...) i (...) (dalej także: "skarżący"), którzy wnieśli o uchylenie decyzji i wydanie decyzji uwzględniającej wnioski skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy (...) z dnia (...) stycznia 2003 r., ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu odwołania podnieśli, iż kwestionowana decyzja Wójta Gminy (...) z dnia (...) stycznia 2003 r. rażąco naruszała art. 29 ust.

1 pkt 1 a Prawa budowlanego przez jego niezastosowanie, mimo, że zgłaszany do budowy budynek gospodarczy spełniał warunki określone w tym przepisie, albowiem miał być związany z produkcją rolną i miał uzupełniać zabudowę zagrodową

w ramach istniejącej zabudowy siedliskowej. Działki nr (...) stanowiły kiedyś jedną całość z działką nr (...), na której usytuowane jest siedlisko gospodarcze wnioskodawców, a jedynie przez wybudowanie drogi biegnącej po działce (...) zostało rozdzielone. Nie utraciło jednak cech siedliska i zamierzony budynek miał stanowić uzupełnienie zabudowy zagrodowej istniejącej na działce nr (...). Podnieśli, iż w terminie 30 dni na wniesienie sprzeciwu organ powinien doręczyć ten akt inwestorowi. Wskazali jednocześnie, iż wezwanie do uzupełnienia braków zgłoszenia pomimo, iż zgłoszenie nie było dotknięte brakami stanowi rażące naruszenie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Wskazali także, iż organ I instancji stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że Naczelnik Gminy (...) miał podstawę prawną do wydania decyzji o sprzeciwie od zamiaru zgłoszenia budowy

z uwagi na treść porozumienia z dnia (...) stycznia 1991 r., sporządzonego w dniu (...) grudnia 1990 r. pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego w (...) a Wójtem Gminy (...), które to porozumienie obowiązywało w dacie wydania tej decyzji na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Skarżący dodali, iż ustalenia tego organ I instancji dokonał wyłącznie w oparciu o wyjaśnienie udzielone przez Starostwo Powiatowe w (...) w piśmie z dnia (...) sierpnia 2013 r., a nie na podstawie oryginału tego porozumienia, przez co naruszył przepisy art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a. Powyższe rażąco narusza przepis art. 82a. Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 24 lipca 1998 r. (Dz.U. 1998 Nr 106 poz. 668) oraz art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133 poz. 872) w związku z art. 8 ust. 2 i art. 30 ust. 2 pkt 6 ustawy o samorządzie terytorialnym

z dnia 8 marca 1990 roku (Dz.U. Nr 16 poz. 95) w jej pierwotnym brzmieniu. W dacie zawarcia tego porozumienia organem gminy, uprawnionym z mocy art. 30 ust. 2 pkt 6 do zawarcia takiego porozumienia był zarząd gminy, a nie Wójt, który był przewodniczącym tego zarządu. Wywiedli tym samym, iż skoro porozumienie to podpisał Wójt, a nie organ gminy, tj. zarząd, który był do tego uprawniony z mocy art. 30 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy, to porozumienie to było nieważne i nie mogło funkcjonować w obrocie prawnym. Niezależnie od powyższych zarzutów skarżący podnieśli, że przepis art. 89 ww. ustawy był przepisem wyjątkowym, który został wydany w szczególnych warunkach reformy administracji publicznej i mógł obowiązywać w krótkim, ściśle określonym czasie, a nie bez czasowego ograniczenia. Nieokreślenie w tym przepisie czasu obowiązywania porozumień zawartych przed reformą administracji publicznej stanowi naruszenie zasady stanowienia prawa w demokratycznym państwie prawnym i tym samym przepis ten jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. 

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) lipca 2014 r. wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie po rozpoznaniu odwołania skarżących od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) września 2013 r. – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji GINB po przywołaniu treści art. 16 § 1 oraz art. 156 § 1 k.p.a., jak również art. 29 ust. 1 pkt 1a, art. 30 ust. 1 pkt 1, art. 30 ust. 1a i art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity – Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm., wg stanu na dzień (...) stycznia 2003 r.) podniósł, iż z akt sprawy wynika, że (...) pismem z dnia (...) grudnia 2002 r. zgłosił zamiar budowy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m2, na działkach nr (...) położonych w (...). Do zgłoszenia, o którym mowa dołączył m.in: kserokopię odpisu z księgi wieczystej z dnia (...) stycznia 2002 r., kserokopię aktu notarialnego, kserokopię mapy z naniesioną lokalizacją budynku oraz opis techniczny z projektem budynku. Wskazano także, iż postanowieniem

z dnia (...) grudnia 2002 r. znak: (...), Wójt Gminy (...), działając na podstawie art. 30 ust. 1a Prawa budowlanego, nałożył na inwestora - (...) obowiązek usunięcia braków w przedłożonych dokumentach dotyczących ww. zgłoszenia m. in. poprzez: nadesłanie dokumentów potwierdzających prawo do dysponowania działkami inwestycyjnymi, wyjaśnień dotyczących rozbieżności między kształtem i wielkością budynku zaznaczonego na dołączonej mapie a kształtem i wielkością budynku przedstawionego na załączonych szkicach. Powyższe braki należało uzupełnić w terminie 21 dni od daty otrzymania ww. postanowienia. Organ odwoławczy wskazał, iż ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że postanowienie z dnia (...) grudnia 2002 r. znak: (...), zostało skutecznie doręczone (...) w dniu

(...) stycznia 2003 r., a zatem termin do uzupełnienia braków upłynął w dniu (...) stycznia 2003 r. Podkreślono jednocześnie, iż z treści art. 30 ust.1a Prawa budowlanego wynika, że postanowienie wydane na jego podstawie stanowi wyłączną podstawę uzupełnienia brakujących dokumentów w zgłoszeniu zamiaru wykonania robót i jest ono wydawane pod rygorem wniesienia sprzeciwu. Stwierdzenie zaś, czy przedłożona dokumentacja jest kompletna i prawidłowa należy do organu przyjmującego powyższe zgłoszenie. GINB powołał się w tej mierze na orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych oraz przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 574/08 zgodnie

z którym, w sytuacji gdy - organ nałoży na zgłaszającego zamiar podjęcia robót budowlanych obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, to termin do wniesienia sprzeciwu rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów,

a w wypadku ich niezłożenia, od końcowego dnia terminu wyznaczonego postanowieniem. Dla zachowania terminu z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Analizując zebrany materiał dowodowy wskazał, że ww. braki nie zostały uzupełnione przez inwestora we wskazanym terminie. W tych okolicznościach decyzją z dnia (...) stycznia 2003 r., znak: (...), Wójt Gminy (...) wniósł, na podstawie art. 30 ust. 1a Prawa budowlanego, w ustawowym terminie (data nadania decyzji (...) stycznia 2003r.) sprzeciw wobec wniesionego przez (...) zgłoszenia. Wskazano jednocześnie, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa

i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu więc o błędy

w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Powyższe oznacza, że rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów. W tych okolicznościach, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Wójt Gminy (...) wydając decyzję z dnia (...) stycznia 2003 r., znak: (...) wnoszącą sprzeciw, nie dopuścił się rażącego naruszenia art. 30 ust. 1a Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu z dnia 27 stycznia 2003 r.), tj. zgłoszenia sprzeciwu po ustawowym terminie 30 dni od złożenia zgłoszenia organ odwoławczy podniósł, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Termin ten bowiem rozpoczyna swój bieg na nowo od dnia, który wskazano jako końcowy do złożenia dokumentów uzupełniających wniosek. Dla sposobu obliczania zarówno początku terminu, jak i ustalenia daty

z jaką termin zostaje zachowany należy sięgnąć do zasad określonych w art. 57 k.p.a. Zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, a zdarzeniem tym jest doręczenie zgłoszenia, bądź też złożenie jego uzupełnienia, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia,

w którym zdarzenie to nastąpiło. Zważywszy na powyższe stwierdzić trzeba, iż uwzględniając uregulowania zawarte w art. 30 ustawy Prawo budowlane i mając na uwadze treść art. 57 § 1 k.p.a., jako początkowy dzień biegu terminu 30 - dniowego należy przyjąć dzień następny po dniu, w którym nastąpiło dokonanie zgłoszenia, czy też w przypadku nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia - dzień następny po dniu w jakim to uzupełnienie nastąpiło, bądź też dzień następny po upływie terminu wskazanego w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia.

Z art. 30 ust. 2 wynika obowiązek uzupełnienia wniosku, jeśli nie zawiera on wszystkich wymaganych, wskazanych w tym przepisie dokumentów. Wobec tego, że (...) nie nadesłał kompletnych dokumentów i mimo wezwania, nie uzupełnił w terminie wskazanych braków, zasadnym było wniesienie sprzeciwu przez Wójta. W odniesieniu do zarzutu skarżących podniesionych we wniosku

o stwierdzenie nieważności, dotyczących braku możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, czym organ I instancji miał naruszyć przepisy art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 6, 7, 8, 9, 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej są zobowiązane zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania,

a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów dowodowych. W niniejszej sprawie (...) Urząd Wojewódzki w (...) pismem z dnia (...) maja 2013 r., zawiadomił strony

o wszczęciu postępowania oraz poinformował o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i możliwością złożenia dodatkowych wyjaśnień i dowodów w sprawie. Wnioskodawcy byli także informowani o przebiegu prowadzonego postępowania, a zwłaszcza przyczynach uniemożliwiających wydanie rozstrzygnięcia. Zauważono także, że zgodnie z art. 73 § 1 k.p.a., strony mają prawo do wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Okoliczność, iż skarżący z tej możliwości nie skorzystali nie była spowodowana działaniem organów administracji publicznej. W ocenie organu odwoławczego nie zostały także naruszone w toku postępowania art. 6, art. 7, art. 8 i art. 10 § 1 , jak również art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. W odniesieniu do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z dnia (...) stycznia 2003 r., znak: (...), przez organ niewłaściwy, organ odwoławczy wskazał, że zarzut ten jest bezzasadny. Wskazano przy tym na treść art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organem administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji, z zastrzeżeniem ust. 3

i 4, jest starosta. Stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r.

o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 z późn. zm.), według stanu na dzień (...) grudnia 1990 r., zadania z zakresu administracji rządowej gmina mogła wykonywać również na podstawie porozumienia z organami tej administracji. W dniu (...) stycznia 2003 r., ww. przepis art. 8 ust. 2 i 2a brzmiał: "Zadania z zakresu administracji rządowej gmina może wykonywać również na podstawie porozumienia z organami tej administracji (art. 8 ust. 2). Gmina może wykonywać zadania

z zakresu właściwości powiatu oraz zadania z zakresu właściwości województwa na podstawie porozumień z tymi jednostkami samorządu terytorialnego (art. 8 ust. 2a)". Kwestionowana decyzja Wójta Gminy (...) została wydana na podstawie ówcześnie obowiązującego porozumienia z dnia (...) grudnia 1994 r. zawartego między Kierownikiem Urzędu Rejonowego w (...), a Zarządem Gminy (...) reprezentowanym przez Wójta Gminy, zmieniającego porozumienie z dnia (...) grudnia 1990 r. w sprawie powierzenia organom gminy prowadzenia niektórych spraw z zakresu administracji rządowej. Akt ten skutecznie zaistniał w obrocie prawnym, został bowiem opublikowany we właściwym - wojewódzkim dzienniku urzędowym (Dz. Urz. W.K. Nr 2, poz. 12), wszedł w życie i obowiązywał w chwili wydania kontrolowanej decyzji Wójta Gminy (...)z dnia (...) stycznia 2003 r., znak: (...), a jego rozwiązanie nastąpiło w dniu (...) listopada 2003 r., co wynika z pisma Starostwa Powiatowego w (...) z dnia (...) sierpnia 2013 r. Porozumienie,

o którym mowa zostało opublikowane w dzienniku urzędowym, co sprawia, iż ma ono oficjalny charakter i organ nie musiał orzekając w sprawie dysponować jego oryginałem. W tych okolicznościach w ocenie GINB z akt sprawy wynika, że kontrolowana decyzja Wójta Gminy (...) z dnia (...) stycznia 2003 r., znak: (...), nie narusza rażąco przepisów prawa, obowiązujących w dniu jej wydania. Decyzji tej nie wydano z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną w sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Nie jest też dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa. Powyższe sprawiło, iż

w ocenie organu odwoławczego decyzję Wojewody (...) z dnia (...) września 2013 r., znak: (...) należało utrzymać w mocy.

Pismem z dnia (...) sierpnia 2014 r. (...) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2014 r.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego tj. art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r., Nr 9, poz. 414), art. 30 ust. 1 a w brzmieniu nadanym ustawą z 22 sierpnia 1997 r. (Dz.U. nr 111 poz. 726), art. 30 ust. 2 pkt 6), art. 46 ust. 2 i 3 ustawy o samorządzie terytorialnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz.U. Nr 16 poz. 95), art. 82a ustawy z dnia 24 lipca 1998 (Dz.U. Nr 106, poz. 668), art. 89 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 (Dz.U. Nr 133 poz. 872), ust. 5.1. i 2. porozumienia dnia 27 grudnia 1990 r., ust. 1 lit. e) porozumienia z dnia 30 grudnia 1994 w zw. z art. 30 ust. 1a ustawy Prawo budowlane w brzmieniu nadanym ustawą z 22 sierpnia 1997 (Dz. U. nr 111 poz. 726);

2. przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy t.j.: art. 7, 8, 9, 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., art. 138 § 1 pkt. 1) k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przedstawienie na mocy art. 193 Konstytucji RP Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności z Konstytucją przejściowego przepisu art. 89 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. wprowadzającej ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872) sankcjonującego obowiązywanie porozumień zawartych z gminami przez nieistniejące już organy rządowej administracji ogólnej praktycznie na czas nieokreślony, co jest sprzeczne z zasadą lex retro non agit oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżących kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż zaskarżona decyzja została wydana

z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a., gdyż kserokopia porozumienia z dnia (...) grudnia 1994 roku zmieniającego porozumienie z dnia (...) grudnia 1990 roku w sprawie powierzenia organom gminy prowadzenia niektórych spraw z zakresu administracji rządowej została pełnomocnikowi doręczona przez stronę przeciwną dopiero w dniu (...) sierpnia 2014 roku tj. po wydaniu i doręczeniu zaskarżonej decyzji, mimo, iż o jej doręczenie pełnomocnik wystąpił w piśmie z dnia (...) lipca 2014 roku, a więc skarżący nie mieli możliwości ustosunkowania się do treści ww. porozumienia przed wydaniem zaskarżonej decyzji oraz zgłoszenia zarzutów. Porozumienie to nie było wcześniej znane ani pełnomocnikowi, ani stronie przeciwnej, gdyż strona przeciwna dysponowała wcześniej jedynie tekstem porozumienia z dnia (...) sierpnia 1990 roku

i (...) grudnia 1990 roku. Wskazano, iż przedmiotowa decyzja Wójta Gminy (...) z dnia (...) stycznia 2003 r. wskazuje jako podstawę prawną jej wydania m.in. porozumienie z dnia (...) stycznia 1991 w sprawie powierzenia organom gminy prowadzenia niektórych spraw z zakresu administracji rządowej, sporządzonego w (...) w dniu (...) grudnia 1990 r. pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego (...) a Wójtem Gminy (...), podczas gdy porozumienia z dnia 21 stycznia 1991 r. nie ma. Zaskarżoną decyzją strona przeciwna wskazała, że kontrolowana decyzja Wójta Gminy (...) została wydana na podstawie ówcześnie obowiązującego porozumienia z dnia (...) grudnia 1994 r. zmieniającego porozumienie z dnia (...) grudnia 1990, jednakże to porozumienie nie zostało wskazane jako podstawa prawna ww. decyzji Wójta Gminy (...), ani też w zaskarżonej skargą decyzji strony przeciwnej, która została wydana na skutek uzyskania przez stronę przeciwną tego porozumienia i powinna zawierać jako podstawę prawną to porozumienie na podstawie art. 107 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. W myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Nie czyni zadość temu wymogowi powołanie się ogólnie na ww. porozumienie bez przytoczenia konkretnego postanowienia tego porozumienia uprawniającego do wydania przedmiotowej decyzji. Wskazano również, że w dacie zawarcia ww. porozumienia organem gminy, uprawnionym z mocy art. 30 ust. 2 pkt 6) ustawy

o samorządzie terytorialnym do zawarcia takiego porozumienia był zarząd gminy,

a nie Wójt, który był przewodniczącym tego zarządu. Skoro porozumienie to podpisał Wójt, a nie zarząd gminy, a zarząd gminy nie udzielił Wójtowi wymaganego art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 96) upoważnienia do zawarcia takiego porozumienia, to porozumienie to było nieważne i nie mogło funkcjonować w obrocie prawnym. Wskazano także, iż w ust. 1 ww. porozumienia z (...) grudnia 1990 roku zamieszczone jest postanowienie, że Kierownik Urzędu Rejonowego w (...) powierza, a Wójt Gminy (...) przyjmuje - jako zadania zlecone - prowadzenie i załatwianie wymienionych w tym porozumieniu spraw należących do właściwości rejonowych organów rządowej administracji ogólnej. Zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 6) ustawy o samorządzie terytorialnym z dnia (...) marca 1990 r. (Dz. U. Nr 16 poz. 96) obowiązującym w dacie zawarcia tego porozumienia wykonywanie zadań zleconych, o których mowa w art. 8 tej ustawy, należało do kompetencji zarządu gminy, a nie do kompetencji Wójta Gminy, w związku z czym powierzenie wymienionych w tym porozumieniu zadań zleconych Wójtowi Gminy narusza ten przepis i uzasadnia nieważność decyzji Wójta Gminy z dnia (...) stycznia 2003 r., gdyż decyzji tej nie wydał organ gminy, którym

w myśl art. 26 ust. 1 tej ustawy był zarząd gminy, lecz Wójt, który nie był organem gminy. Zarzucono także, iż organy obu instancji nie wyjaśniły czy przed wydaniem kwestionowanej decyzji porozumienie obowiązywało, czy też utraciło moc na podstawie pkt. 5.1. 2) i 5.2. tego porozumienia z uwagi na nie uzgodnienie pomiędzy jego stronami preliminarza wydatków. Strona przeciwna nie zażądała bowiem od Gminy (...) uzgodnionych preliminarzy wydatków za okres od (...) grudnia 1990 r. do (...) stycznia 2003 r. Podniesiono także, iż stanowisko organu odwoławczego, iż termin do wydania kwestionowanej decyzji z dnia (...) stycznia 2003 r. należy Iiczyć od dnia upływu terminu wskazanego w postanowieniu z dnia (...) grudnia 2002 r. wydanym na podstawie art. 30 ust. 1a obowiązującego wówczas prawa budowlanego, wzywającym do uzupełnienia braków zgłoszenia, co nastąpiło w dniu (...) stycznia 2003 r. nie znajduje podstawy w postanowieniach ww. porozumienia z dnia (...) grudnia 1994r. Wskazano, iż w ust. 1 pkt 2) lit. d) i e) tego porozumienia przyznano Wójtowi prawo przyjmowania zgłoszenia o zamiarze budowy ... (art. 30 ust.1) i zgłaszanie sprzeciwu w sprawie budowy ... (art. 30 ust. 2 ...), natomiast nie zostało przyznane prawo nakładania postanowień określonych

w art. 30 ust. 1a prawa budowlanego. Przepis ten bowiem wszedł w życie dopiero

w dniu 24 grudnia 1997 r. na mocy art. 1 pkt. 13) lit. b) ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 111 poz. 726), nie jest objęty ww. porozumieniem i nie mógł stanowić podstawy prawnej do wydania postanowienia z dnia (...) grudnia 2002 r.

i decyzji z dnia (...) stycznia 2003 r. Za bezprzedmiotowe uznano powoływanie się

w zaskarżonej decyzji na istnienie podstawy prawnej do stosowania art. 30 ust. 1a prawa budowlanego i liczenie terminu do wydania decyzji z dnia (...) stycznia 2003 r. od daty upływu terminu do uzupełnienia zgłoszenia określonego w postanowieniu

z dnia (...) grudnia 2002 r. Podkreślono jednocześnie, iż termin o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest terminem materialnym i stanowi okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego, a jego uchybienie wywołuje skutek prawny wygaśnięcia takich praw lub obowiązków. W tych okolicznościach wydanie ww. postanowienia i opartej na nim decyzji z dnia (...) stycznia 2003 r. spełnia wymóg nieważności tej decyzji, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.

Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Zestawienie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności. Redakcja przepisu oraz nadzwyczajny charakter tej instytucji nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej i dlatego działanie organu w trybie stwierdzenia nieważności wymaga innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie zbadanie czy w danej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 156 § 1 k.p.a. Rozstrzygnięcie kończące takie postępowanie może polegać na stwierdzeniu nieważności decyzji lub odmowie stwierdzenia nieważności (art. 158 § 1 k.p.a.) albo na stwierdzeniu, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 k.p.a.).

Nie jest dopuszczalna w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ocena innych zagadnień, w szczególności organ nadzorczy nie może rozstrzygać, co do meritum zagadnień będących przedmiotem postępowania w trybie zwykłym. Tryb kontroli sądowoadministracyjnej decyzji wydanej w postępowaniu

o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest zawężony i odbywa się

w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji, której postępowanie dotyczy.

Zauważyć należy, że k.p.a. nie zawiera legalnej definicji rażącego naruszenia prawa, chociaż jest to jedna z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Treść pojęcia "rażące naruszenie prawa" ukształtowana została przez orzecznictwo i doktrynę. W orzecznictwie podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2006 str. 743). Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji prawa. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2007r. sygn. akt IOSK 996/06 (LEX nr 354687), stwierdzając, że przy ustalaniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględniać zasadę trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę zastosowania sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. Nie każde, zatem naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, Sąd w składzie ją rozpoznającym doszedł do przekonania, że zgodnie z ustaleniami organów administracji publicznej nie zaistniała w odniesieniu do niej żadna z przesłanek nieważności, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu 27 stycznia 2003 r., to jest w dacie wydania kwestionowanej w niniejszej sprawie decyzji, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcyjnej nie większej niż 4,80 m. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego budowa,

o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 2, 4, 5a, 9 i 10, oraz wykonywanie robót budowlanych wymienionych w art. 29 w ust. 2 pkt 1-7 i 10 wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zgodnie z art. 30 ust. 1 a Prawa budowlanego, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. W myśl art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, zgłoszenia,

o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli

w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu.

Zgodnie z ustaleniami organu odwoławczego, z akt administracyjnych Urzędu Gminy (...) wynika, iż pismem z dnia (...) grudnia 2002r. (data wpływu do Urzędu Gminy (...)-(...) grudnia 2002 r.) (...) zgłosił zamiar budowy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m2, na działkach nr (...) położonych w (...). Do zgłoszenia skarżący dołączył kserokopie: opisu technicznego budynku z jego projektem, odpisu z księgi wieczystej z dnia (...) stycznia 2002 r., aktu notarialnego Rep. A nr (...), mapy z naniesioną lokalizacją budynku. Postanowieniem

z dnia (...) grudnia 2002 r. znak: (...), Wójt Gminy (...), na podstawie art. 30 ust. 1a Prawa budowlanego, z uwagi na stwierdzenie braków i nieprawidłowości zgłoszenia, nałożył na inwestora (skarżącego) obowiązek jego uzupełnienia poprzez nadesłanie: aktualnych dokumentów potwierdzających prawo do dysponowania działkami nr (...) na cele budowlane, dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania działką nr (...), wyjaśnień dotyczących rozbieżności między kształtem i wielkością budynku zaznaczonego na dołączonej mapie a kształtem i wielkością budynku przedstawionego na dołączonych szkicach, zaznaczenie odległości budynku od granic działek przylegających, potwierdzenia posiadania zagrody oraz tego, że budynek będzie stanowił jej uzupełnienie, opinii administratora potoku i administratora drogi powiatowej odnośnie lokalizacji budynku gospodarczego w stosunku do działek stanowiących drogę powiatową i potok oraz informację o przeznaczeniu objętego zgłoszeniem budynku - w terminie 21 dni od daty otrzymania postanowienia. Postanowienie, o którym mowa zostało skarżącemu doręczone w dniu (...) stycznia 2003 r. Tym samym termin do uzupełnienia braków upłynął w dniu (...) stycznia 2003 r. Z akt administracyjnych wynika, iż braki

w jakimkolwiek zakresie nie zostały uzupełnione. W tych okolicznościach została wydana decyzja z dnia (...) stycznia 2003 r., znak: (...), kwestionowana w niniejszej sprawie, którą Wójt Gminy (...) wniósł, na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1, ust. 1a i ust. 2 Prawa budowlanego sprzeciw wobec wniesionego przez (...) zgłoszenia. Decyzja została nadana w urzędzie pocztowym w dniu (...) stycznia 2003 r., doręczona skarżącemu

w dniu (...) stycznia 2003 r.

Brzmienie art. 30 ust. 1a Prawa budowlanego (z daty wydania decyzji z dnia (...) stycznia 2003 r.) w sposób nie budzący wątpliwości dawało orzekającemu

w sprawie organowi podstawę prawną do nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia wydawanym w tym przedmiocie postanowieniem. Zasadność zastosowania tego przepisu nie budzi wątpliwości, chociażby z uwagi na okoliczność, iż skarżący do zgłoszenia nie dołączył dowodu stwierdzającego prawo do dysponowania na cele budowlane działką nr (...), wskazywaną w zgłoszeniu jako jedną z działek inwestycyjnych. Z akt Urzędu Gminy (...) nie wynika zaś, aby w jakimkolwiek stopniu zobowiązanie nałożone na skarżącego postanowieniem z dnia (...) grudnia 2002 r. zostało wykonane. W tych okolicznościach brak jest też podstaw do uznania, że wydanie decyzji o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia, o którym mowa naruszyło treść przepisów art. 30 ust. 1 a i art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w szczególności w sposób rażący. Na podzielenie zasługuje także argumentacja organu odwoławczego co do okoliczności, iż

w przypadku nałożenia na zgłaszającego zamiar podjęcia robót budowlanych obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów, termin do wniesienia sprzeciwu rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów, w przypadku ich niezłożenia od końcowego dnia wyznaczonego postanowieniem terminu. Za zasadne tym samym należy uznać też twierdzenie, iż dla zachowania terminu z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego (wskazywanego jako podstawa prawna decyzji z dnia (...) stycznia 2003 r.) konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo decyzji o sprzeciwie, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Przytoczony przez organ odwoławczy pogląd, zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2009 r. w sprawie II OSK 574/08 (LEX nr 555017) Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie w całości podziela. Wnioski zawarte w ww. wyroku, mimo wyrażenia ich w odniesieniu do późniejszego stanu prawnego, niż podlegający ocenie w niniejszej sprawie, są aktualne także dla sprawy niniejszej. Biorąc pod uwagę powyższą wykładnię art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, o którym mowa, decyzja z dnia (...) stycznia 2003 r.

o wniesieniu sprzeciwu, kwestionowana w niniejszej sprawie została wniesiona

z zachowaniem terminu 30 dni przewidzianego w tym przepisie. Z tych też względów nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżących wskazująca na wadliwość wywodu organu odwoławczego w tej mierze. Zauważyć jednocześnie należy, iż przytaczany w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2009 r. wydany w sprawie II OSK 193/08 (LEX nr 526560) i jego wywody nie pozostają w sprzeczności w przywołanymi wyżej twierdzeniami, chociaż zostały wyrażone w innym stanie faktycznym i prawnym, albowiem w dalszej części uzasadnienia tego wyroku niż przywołana w skardze, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż: "Postanowienie obligujące inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia organ architektoniczno-budowlany może wydać także w terminie 30 dni od daty dokonania zgłoszenia, czego w sprawie niniejszej nie uczynił.

Upływ terminu określonego w art. 30 ust. 5 oznacza dla organu brak możliwości wydania postanowienia o którym mowa w art. 30 ust. 2, a także decyzji

o sprzeciwie bowiem organ z chwilą wyekspirowania terminu materialnego traci kompetencje do kształtowania uprawnienia lub obowiązku podmiotu dokonującego zgłoszenia."

Brak jest także podstaw do dopatrywania się nieważności decyzji z dnia (...) stycznia 2003 r. z uwagi na jej wydanie z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), jak również z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej, jak to sugerują skarżący.

Z treści decyzji z dnia (...) stycznia 2003 r., kwestionowanej w niniejszej sprawie wynika, iż jako podstawę właściwości do orzekania w sprawie, organ wydający decyzję podał art. 90 ust. 9 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej – w związku z reformą ustrojową państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 668) oraz Porozumienie

z dnia (...) stycznia 1991 r. w sprawie powierzenia organom gminy prowadzenia niektórych spraw z zakresu administracji rządowej, sporządzonego w (...)

w dniu (...) grudnia 1990 r. pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego w (...)

a Wójtem Gminy (...) (Dz. Urz. W.K. Nr 2, poz. 20 oraz zm. Dz. Urz. W.K. nr 2 z dnia (...) stycznia 1995 r. poz. 12). Porozumienie w sprawie powierzenia organom gminy prowadzenia niektórych spraw z zakresu administracji rządowej zawarte w (...) dnia (...) grudnia 1990 r. między Kierownikiem Urzędu Rejonowego w (...) a Wójtem Gminy (...) (opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa (...) z dnia (...) stycznia 1991 r., Nr 2, poz. 20) jako podstawę jego zawarcia wskazuje art. 40 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o terenowych organach administracji rządowej, administracji ogólnej (Dz. U. Nr 21, poz. 123) oraz art. 8 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 ze zm.) w związku z uchwałą Nr (...) Rady Gminy (...) z dnia (...) lipca 1990 r. w sprawie przejęcia zadań

i kompetencji organów administracji rządowej w zakresie geodezji, komunikacji oraz architektury i nadzoru budowlanego. Porozumienie to weszło w życie z dniem

(...) stycznia 1991 r. Zostało ono zmienione z dniem (...) stycznia 1992 r. Porozumieniem z dnia (...) listopada 1991 r. zmieniającym porozumienie z dnia (...) grudnia 1990 r. zawarte pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego w (...) a Wójtem Gminy (...) w sprawie powierzenia organom niektórych spraw

z zakresu administracji rządowej (opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa (...) Nr 4, poz. 37). Treść powyższego Porozumienia wskazuje, iż pozostaje ono bez wpływu na problematykę, jakiej dotyczy kwestionowana w niniejszej sprawie decyzja. Ww. Porozumienie z dnia (...) grudnia 1990 r. zostało ponownie zmienione Porozumieniem z dnia (...) grudnia 1994 r. zawartym pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego w (...)(...) a Zarządem Gminy (...) reprezentowanym przez Wójta Gminy (...) (opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa (...) z dnia (...) stycznia 1995 r., Nr 2 poz. 12). Jak wynika

z jego treści zostało ono zawarte na podstawie art. 40 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o terenowych organach administracji rządowej, administracji ogólnej (Dz. U. Nr 21, poz. 123) oraz art. 8 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 ze zm.) w związku z uchwałą Nr (...) Rady Gminy (...) z dnia (...) grudnia 1994 r. w sprawie wprowadzenia zmian do porozumienia z dnia (...) grudnia 1990 r. zawartego między Kierownikiem Urzędu Rejonowego w (...) a Wójtem Gminy (...) . Zgodnie z jego brzmieniem ust.1 pkt 2 porozumienia otrzymał brzmienie wskazujące na prowadzenie spraw z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414), ze wskazaniem w jednostce redakcyjnej oznaczonej lit. d) – przyjmowanie zgłoszenia o zamiarze budowy oraz wykonywania robót budowlanych nie objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 1) oraz e) – zgłaszanie sprzeciwu w sprawie budowy oraz wykonywania robót, o których mowa

w art. 30 ust. 1 i nakładanie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 2 i 3). Porozumienie to weszło w życie z dniem (...) stycznia 1995 r. Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz.U. z 1990 r., Nr 16, poz. 95 ze zm.; dalej: "ustawa o samorządzie terytorialnym") w brzmieniu obowiązującym w datach zawierania ww. porozumień, zadania z zakresu administracji rządowej gmina mogła wykonywać również na podstawie porozumienia z organami tej administracji, zaś w myśl ust. 3 tego art., zadania, o których mowa

w ust. 1 i 2, są wykonywane po zapewnieniu środków finansowych przez administrację rządową. Zmiana art. 8 ustawy o samorządzie terytorialnym dokonana z dniem (...) listopada 1995 r. (art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1995 r. o zmianie ustawy o samorządzie terytorialnym oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. z 1995 r., Nr124, poz. 601) w ust. 2 pozostawiła dotychczasowy zapis. W ust. 3 tego art. wskazano zaś, iż gmina otrzymuje środki finansowe w wysokości koniecznej do wykonania zadań, o których mowa w ust. 1 i 2. Szczegółowe zasady i terminy przekazywania środków finansowych, o których mowa w ust. 3, określają ustawy nakładające na gminy obowiązek wykonywania zadań zleconych lub zawarte porozumienia (ust. 4 art. 8), zaś w przypadku niedotrzymania terminów, o których mowa w ust. 4, gminie przysługują odsetki w wysokości ustalonej dla zaległości podatkowych (ust. 5 art. 8). Kolejna zmiana art. 8 ustawy o samorządzie terytorialnym wprowadzona art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o zmianie ustaw: o samorządzie gminnym, o samorządzie powiatowym, o samorządzie województwa, o administracji rządowej w województwie oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2001 r., Nr 45, poz. 497) od dnia 30 maja 2001 r. wprowadziła ust. 2a. w brzmieniu: "Gmina może wykonywać zadania z zakresu właściwości powiatu oraz zadania z zakresu właściwości województwa na podstawie porozumień z tymi jednostkami samorządu terytorialnego." oraz ust. 2b. w brzmieniu: "Spory majątkowe wynikłe z porozumień, o których mowa w ust. 2 i 2a oraz w art. 74, rozpatruje sąd powszechny." Ust. 3 art. 8 otrzymał zaś brzmienie: "Gmina otrzymuje środki finansowe w wysokości koniecznej do wykonania zadań, o których mowa

w ust. 1, 2 i 2a." Takie też brzmienie powyższego przepisu było aktualne w dacie wydania decyzji z dnia (...) stycznia 2003 r., kwestionowanej w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872), która weszła w życie z dnie (...) stycznia 1999 r., porozumienia zawarte przez gminy z organami administracji rządowej w zakresie przejęcia przez te gminy określonych w porozumieniach zadań i kompetencji wraz ze środkami na ich realizację, z zastrzeżeniem ust. 4, pozostają w mocy, z tym że w prawa i obowiązki organów administracji rządowej działających na podstawie ustawy o terenowych organach rządowej administracji ogólnej wstępują te organy i podmioty, które

z dniem (...) stycznia 1999 r. przejęły zadania i kompetencje będące przedmiotem porozumienia, zaś w myśl ust. 3 porozumienia, o których mowa w ust. 1, obowiązują do czasu ich rozwiązania, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. Z dniem

(...) stycznia 1999 r. ustawą z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa (Dz.U. z 1998 r., Nr 106, poz. 668) – art. 90 pkt 9 - dodano

w ustawie Prawo budowlane m. in. art. 82 a, zgodnie z którym starosta mógł powierzyć gminom, w drodze porozumienia, prowadzenie spraw z zakresu swojej właściwości jako organu administracji architektoniczno-budowlanej, w tym wydawanie w jego imieniu decyzji administracyjnych, z wyjątkiem spraw, w których inwestorem jest gmina, komunalna osoba prawna lub inna komunalna jednostka organizacyjna. Jednocześnie w art. 80 ust. 1 pkt 1 wykonywanie zadań administracji architektoniczno-budowlanej, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 powierzono staroście. Zgodnie z art. 82a. w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 718) - art. 1 pkt 60 - od dnia 11 lipca 2003 r. starosta nie może powierzyć gminom, w drodze porozumienia, sprawy z zakresu swojej właściwości jako organu administracji architektoniczno-budowlanej; przepisu art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 oraz z 2002 r. Nr 23, poz. 220, Nr 62, poz. 558, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271, Nr 200, poz. 1688 i Nr 214, poz. 1806) nie stosuje się. Zauważyć jednocześnie należy, iż w aktach administracyjnych niniejszego postępowania znajduje się kopia Porozumienia zawartego w dniu (...) listopada 2003 r. pomiędzy Starostą (...) a Wójtem Gminy (...) w sprawie rozwiązania porozumienia

z dnia (...) grudnia 1990 r. w sprawie powierzenia organom gminy prowadzenia niektórych spraw z zakresu administracji rządowej. Z powyższych wywodów wynika, iż w dacie wydania kwestionowanej decyzji o wniesieniu sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego, w którym mowa wyżej, to jest w dniu (...) stycznia 2003 r. Wójt Gminy (...) był organem właściwym do wydania decyzji o sprzeciwie. Właściwość Wójta w tej mierze wynika z Porozumienia z dnia (...) grudnia 1990 r. w brzmieniu ustalonym Porozumieniem zmieniającym

z dnia (...) grudnia 1994 r. Z treści Porozumienia rozwiązującego powyższe Porozumienie wynika, iż Porozumienie z dnia (...)grudnia 1990 r., wobec zgodnych oświadczeń jego stron o rozwiązaniu z dniem (...) listopada 2003 r. było przez strony do tej daty realizowane. Wątpliwości może budzić data rozwiązania tego porozumienia, z uwagi na to, iż jak wskazano wyżej starosta utracił uprawnienie do powierzania gminom, w drodze porozumienia spraw z zakresu swojej właściwości jako organu administracji architektoniczno-budowlanej z dniem (...) lipca 2003 r., niemniej jednak nie ulega wątpliwości, iż w dacie (...) stycznia 2003 r. nie było żadnych przeszkód prawnych, aby Porozumienie z dnia 27 grudnia 1990 r.,

z uwzględnieniem jego zmian było realizowane i brak jest podstaw prawnych do zakwestionowania uprawnień Wójta do wydania kwestionowanej decyzji zgodnie

z właściwością. Bez znaczenia w ocenie Sądu pozostaje okoliczność, iż

w Porozumieniu w brzmieniu ustalonym Porozumieniem z dnia (...) grudnia 1994 r. brak jest zapisu o stosowaniu przez organy Gminy art. 30 ust. 1 a ustawy Prawo Budowlane. Art. 30 ust. 1a został dodany przez art. 1 pkt 13 lit. b) ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz.U. z 1997 r., Nr 111, poz. 726) z dniem (...) grudnia 1997 r., jak zaś wynika z akt administracyjnych Porozumienie po dacie (...) grudnia 1994 r. nie było zmieniane. W ocenie Sądu pozostaje to bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, albowiem kwestionowana

w niniejszej sprawie decyzja jest decyzją o wniesieniu sprzeciwu. Zgłaszanie sprzeciwu pozostawało w zakresie uprawnień organu Gminy zgodnie z ust. 1 pkt 2 lit. e) Porozumienia w brzmieniu ustalonym treścią z dnia 30 grudnia 1994 r. Nie ulega też wątpliwości, wobec treści ust. 1 pkt 2 lit. d) i e) Porozumienia w brzmieniu z dnia (...) grudnia 1994 r., iż wobec przekazania uprawnienia do przyjmowania zgłoszenia

o zamiarze budowy i zgłaszania sprzeciwu oraz nakładania obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę do właściwości organu Gminy przekazano całość postępowania związanego z rozpatrzeniem zgłoszenia zamiaru budowy i dodanie

w art. 30 Prawa budowalnego ust. 1 a nie wymagało zmiany porozumienia. Nie można też z tej okoliczności wywodzić, iż Wójt nie posiadał uprawnienia do stosowania art. 30 ust. 1 a Prawa budowlanego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy podnieść, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez orzekające w sprawie organy ust. 5.1 i 5.2 Porozumienia z dnia (...) grudnia 1990 r. z uwagi na nie ustalenie czy porozumienie to nie utraciło mocy z uwagi nie uzgodnienie pomiędzy jego stronami preliminarza wydatków. Istotnie zapisy ust. 5.1 pkt 2 i ust. 5.2 Porozumienia z dnia (...) grudnia 1990 r. przewidują utratę jego mocy w przypadku nie uzgodnienia preliminarza wydatków, a orzekające w niniejszej sprawie organy tego rodzaju ustaleń nie dokonały. W ocenie Sądu okoliczność ta nie stanowi jednak naruszenia wskazywanych w skardze przepisów, które miałoby lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Z przywołanego wyżej Porozumienia z dnia (...) listopada 2003 r.

o rozwiązaniu Porozumienia z dnia (...) grudnia 1990 r. wynika bowiem, iż strony powyższych Porozumień uznawały je za wiążące do daty rozwiązania. Brak jest też podstaw do podzielenia zarzutu naruszenia art. 46 ust. 2 i 3 ustawy o samorządzie terytorialnym. Przepisy te dotyczą bowiem zarządu mieniem komunalnym, nie mają zastosowania w niniejszej sprawie i ich treść pozostaje bez wpływu na sposób ustalania reprezentacji Gminy (...) w odniesieniu do ww. Porozumień. W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie także argumentacja wskazująca na nieważność decyzji z dnia (...) stycznia 2003 r. z uwagi na wydanie decyzji przez Wójta, a nie zarząd gminy wbrew regulacjom zawartym w art. 30 ust. 2 pkt 6 ustawy o samorządzie terytorialnym obowiązującym w dacie zawarcia Porozumienia wykonywania zadań zleconych i art. 8 tej ustawy. Zauważyć bowiem należy, iż art. 30 ust. 2 pkt 6 ustawy o samorządzie terytorialnym w brzmieniu wskazywanym przez skarżących dotyczy wykonywania zadań zleconych, o których mowa w art. 8. Z art. 8 ustawy o samorządzie terytorialnym, do którego odnosi się wskazywany zapis art. 30 ust. 2 pkt 6 ustawy wynika, iż obowiązek wykonywania zadań zleconych uregulowany został w art. 8 ust. 1, zaś wykonywanie zadań

z zakresu administracji rządowej na podstawie porozumienia z organami tej administracji uregulowane zostało w art. 8 ust. 2, który jak była o tym mowa został wskazany jako podstawa prawna zawieranych Porozumień. Tym samym zapis art. 30 ust. 2 pkt 6 w powiazaniu z art. 8 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym nie dotyczy Porozumienia z dnia (...) grudnia 1990 r., które wskazuje jako jego podstawę m. in. art. 8 ust. 2 ustawy o samorządzie terytorialnym i wykonywanie zadań w nim określonym powierza Wójtowi Gminy (...). Zauważyć jednocześnie należy, iż punkt 6 art. 30 ust. 2 ustawy o samorządzie terytorialnym został z dniem (...) maja 2001 r. skreślony ustawą z dnia (...) kwietnia 2001 r. o zmianie ustaw: o samorządzie gminnym, o samorządzie powiatowym, o samorządzie województwa, o administracji rządowej w województwie oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2001 r., Nr 45, poz.497), zaś na mocy ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz. U. z 2002 r., Nr 113, poz. 984) od dnia (...) października 2002 r. skreślono w art. 30 ustawy o samorządzie terytorialnym określenia "zarząd", wpisując w to miejsce określenia "wójt".

W ocenie Sądu organy nie dopuściły się także naruszeń przepisów postępowania, w szczególności w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący jako najbardziej istotny wskazują zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez doręczenie kserokopii porozumienia z dnia (...) grudnia 1994 r. w dniu (...) sierpnia 2014 r., to jest po wydaniu i doręczeniu zaskarżonej decyzji. Z akt administracyjnych wynika, iż kopia Porozumienia z dnia (...) grudnia 1994 r. została pełnomocnikowi skarżących wysłana przy piśmie z dnia (...) lipca 2014 r. i doręczona w dniu (...) sierpnia 2014 r. Z duplikatu potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji znajdującego się w aktach sądowych (karta 23) wynika, iż decyzja ta została doręczona w dniu (...) lipca 2014 r. Zestawienie powyższych dat wskazuje, iż kserokopia Porozumienia, o którym mowa została nadana w urzędzie pocztowym przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Zauważyć jednocześnie należy, iż kopia Porozumienia z dnia (...) grudnia 1994 r. do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego wpłynęła w dniu (...) czerwca 2014 r. Zawiadomienie o możliwości zapoznania się

z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym treścią Porozumienia

z dnia (...) grudnia 1994 r. sporządzone przez organ odwoławczy w dniu (...) czerwca 2014 r. zostało pełnomocnikowi skarżącego oraz skarżącej doręczone w dniu (...) lipca 2014 r. Zaskarżona decyzja została wydana po upływie terminu wskazanego na zapoznanie się z dowodami. Tym samym rezygnacja z zapoznania się

z dokumentami w siedzibie organu, na rzecz żądania doręczenia wybranych dokumentów nie może obciążać organu, w szczególności, że Porozumienie, o którym mowa zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym, to jest publikatorze

o charakterze publicznym, na który powołuje się także kwestionowana decyzja z dnia (...) stycznia 2003 r. Z tych względów w ocenie Sądu brak jest podstaw do podzielenia zarzutu skarżących, iż doręczenie kserokopii Porozumienia z dnia (...) grudnia 1994 r. w dniu (...) sierpnia 2014 r. stanowi naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Wbrew zarzutom skargi, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. ze wskazaniem, iż brak jest porozumienia z dnia (...) stycznia 1991 r. oraz nie wskazano Porozumienia z dnia (...) grudnia 1994 r., jako podstawy prawnej zarówno decyzji z dnia (...) stycznia 2003 r. i decyzji zaskarżonej Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń. Znajdująca się w aktach administracyjnych kserokopia pisma Urzędu Gminy (...) z dnia (...) września 2013 r. wyjaśnia bowiem, które Porozumienie (z dnia (...) grudnia 1990 r.) stanowiło podstawę do ustalenia właściwości organu, ze wskazaniem, iż było zmieniane oraz publikatora tych zmian, uchyliło zasadność poszukiwania Porozumienia z dnia (...) stycznia 1991 r., na które wskazuje decyzja z dnia (...) stycznia 2003 r. Na marginesie zauważyć należy, iż zapis w decyzji z dnia (...) stycznia 2003 r. w części dotyczącej Porozumienia z dnia (...) stycznia 1991 r. występuje w bezpośrednim powiązaniu z Porozumieniem z dnia (...) grudnia 1990 r. publikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa (...) z dnia (...) stycznia 1991 r. i biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy i ustalenia orzekających w niniejszej sprawie organów zapis o Porozumieniu z dnia (...) stycznia 1991 stanowi niedokładność redakcyjną decyzji z dnia (...) stycznia 2003 r. i brak jest podstaw do poszukiwania tak opisanego Porozumienia i wywodzenia zarzutów co do prawidłowości postępowania z uwagi na jego nie dołączenie do akt sprawy. Jak już wskazano wyżej decyzja z dnia (...) stycznia 2003 r. mimo, iż nie podaje określenia "Porozumienie z (...) grudnia 1994 r.", wskazując w treści na publikator tego Porozumienia pozwala na ustalenie podstawy prawnej określającej właściwość organu wydającego kwestionowaną decyzję. W sposób nie budzący wątpliwości do okoliczności tych odniósł się organ odwoławczy czyniąc zadość obowiązkom wynikającym z art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Zgodnie z art. 193 Konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego we wskazywanej przez skarżących kwestii. Regulacja zawarta w art. 89 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872) o pozostawieniu w mocy dotychczas zawartych porozumień, z jednoczesnym wstąpieniem w prawa

i obowiązki organów administracji rządowej działających na podstawie ustawy

o terenowych organach rządowej administracji ogólnej tych organów i podmiotów, które z dniem (...) stycznia 1999 r. przejęły zadania i kompetencje będące przedmiotem porozumienia oraz wskazania, iż porozumienia obowiązują do czasu ich rozwiązania, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej, w związku z reformą administracji publicznej uporządkowała w sposób wskazany w tych przepisach przejście zadań

i kompetencji organów, z uwagi na dokonywane zmiany. Wbrew twierdzeniom skargi brak jest podstaw do formułowania wnioskowanego w skardze pytanie prawnego. Tym samym Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie z dnia (...) czerwca 2015 r. wniosku o przedstawienie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu nie uwzględnił.

Mając na uwadze powyższe wywody, nie dopatrując się naruszeń uzasadniających uwzględnienie skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, orzekając jak wyroku.