Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 24 maja 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej ul. F. ... w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 254/14 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej ul. F. ... w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 19 grudnia 2013 r. znak: ... w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na remont 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Wspólnoty Mieszkaniowej ul. F. ... w W. na rzecz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 254/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej ul. F. ... w W., zw. dalej skarżącą lub wspólnotą, na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 19 grudnia 2013 r., znak ..., w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na remont.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 19 grudnia 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję S. Konserwatora Zabytków, zw. dalej Konserwatora Zabytków, z dnia 30 kwietnia 2013 r., nr ..., odmawiającą skarżącej pozwolenia na remont wraz z dociepleniem. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił przepis art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Sąd wskazał również, że budynek, którego dotyczyła decyzja stanowi część strefy ochrony konserwatorskiej "S. K." wpisanej do rejestru zabytków pod numerem ... decyzją Konserwatora Zabytków m. W. z dnia 2 kwietnia 1979 r. W uzasadnieniu decyzji o wpisie do rejestru ww. terenu wskazano, że ochronie konserwatorskiej podlega siatka ulic oraz zespół budowlany.

Sąd podkreślił, że właściwe organy w przedmiocie ochrony zabytków samodzielnie są władne do dokonania oceny w zakresie wniosku, który dotyczył udzielenia pozwolenia na remont budynku. W ocenie Sądu, organy te wyczerpująco uzasadniły powody, które z punktu widzenia ochrony zabytku uniemożliwiają remont objęty wnioskiem. Wyjaśniły, że realizacja planowanego remontu poprzez ocieplenie elewacji budynku wełną mineralną spowoduje naruszenie jego wartości zabytkowych. Wartości te wyrażają się w bryle budynku, która została ukształtowana poprzez wyodrębnienie w niej partii płytkiego frontowego ryzalitu z wejściem do budynku, a także elementy przestrzenne dopełniające kompozycję elewacji budynku, tj. balkony. Nadto, elewacje budynku zwieńczone są gzymsem koronującym. Sąd podkreślił również fakt, że przedmiotowy budynek połączony jest kompozycyjnie z sąsiednim obiektem narożnym. Oba budynki posiadały pierwotnie identyczne gabaryty, przed częściową wtórną nadbudową budynku, natomiast zachowały nadal wspólny gzyms koronujący oraz balkony w elewacji frontowej. W związku z powyższym Sąd zauważył, że nałożenie warstwy termoizolacyjnej od strony elewacji zewnętrznych doprowadzi do powstania niekorzystnego efektu pogrubienia przedmiotowego budynku i optycznego zwiększenia jego rozmiarów. W wyniku tego procesu nastąpi zagłębienie otworów, których rozmiary ulegną zmniejszeniu z powodu konieczności docieplenia glifów. Po nałożeniu projektowanej warstwy zatopieniu ulegnie również gzyms wieńczący. Zmienione zostaną też proporcje balkonów. Zdaniem Sądu, wszystkie te działania doprowadzą do niekorzystnych zmian w proporcjach zarówno całej bryły budynku, jak i poszczególnych fragmentów, kształtujących jej wyraz stylowy, w tym kompozycję elewacji. Nadto zasłonięta zostałaby oryginalna warstwa tynku wraz z pierwotną kolorystyką.

Reasumując Sąd stwierdził, że w wyniku nałożenia warstwy docieplenia nastąpiłaby utrata autentycznych walorów zabytkowych, wyrażających się w proporcjach historycznej bryły, jak i zastosowanych oryginalnych materiałów. W ocenie Sądu, planowane zamierzenie byłoby niewłaściwe także z punku widzenia sąsiedniego budynku narożnego, który stanowi dopełnienie kompozycyjne i architektoniczne przedmiotowego obiektu, gdyż w wyniku nałożenie warstwy docieplenia nastąpiłoby zakłócenie wzajemnych relacji formalnych obu budynków i ich jednorodnej kompozycji.

Sąd I instancji wyjaśnił, że organy obu instancji wskazały, iż działania zmierzające do polepszenia warunków użytkowania budynku są możliwe, o ile dokonywane zmiany nie wpływają na uszczuplenie wartości zabytkowych obiektu. Podkreśliły, że ochrona zabytków dopuszcza jedynie tego rodzaju prace, które nie zmieniają stylu i charakterystycznych cech elewacji budynku, stanowiącego wartościowy element zespołu zabudowy S. K. Uznały, że wnioskowane zamierzenie nie spełnia jednak w wystarczającym stopniu koniecznego warunku jak najmniejszej ingerencji w wystrój i plastykę elewacji omawianego obiektu.

W ocenie Sądu, bezzasadny był zarzut dotyczący nieuwzględnieniu słusznego interesu wnioskodawcy. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo przyznał pierwszeństwo interesowi społecznemu, polegającemu na ochronie zabytku, która to ochrona tylko wyjątkowo może doznać ograniczenia. W ocenie Sądu, podnoszone przez skarżącą okoliczności związane z funkcjonalnością budynku, tj. zły stan techniczny budynku, brak docieplenia obiektu, czy wydatki związane z utrzymaniem nieruchomości, nie stanowią uzasadnienia do odstąpienia od ochrony zabytków.

Za niezasadny Sąd I instancji uznał również zarzut braku wskazania przez organ konserwatorski, w jaki sposób skarżąca mogłaby wykonać docieplenie budynku tak, aby zostało ono uzgodnione przez konserwatora. Obowiązek taki nie należy do kompetencji organu konserwatorskiego, który nie jest organem budowlanym i jedynie wskazuje, że ocieplenie budynku nie może wpływać na formę i wystrój elewacji.

Zdaniem Sądu, nie można było także organom zarzucić złamania reguły równości podmiotów wobec prawa. Podniesiony przez skarżącą fakt wykonania ocieplenia na sąsiednich budynkach nie oznacza, że w przypadku przedmiotowego budynku takie ocieplenie jest również dopuszczalne.

Końcowo, Sąd I instancji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji doszedł do przekonania, że organy prawidłowo zastosowały się do reguł dowodowych wyrażonych w art. 7 i 77 § 1 k.p.a., jak również nie uchybiły art. 107 § 3 k.p.a. i przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w stopniu wystarczającym do wydania decyzji w oparciu o podstawę materialnoprawną z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków.

Z przedstawionych wyżej przyczyn, Sąd I instancji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak i o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) przepisu art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U.2003.162.1568), zw. dalej ustawą o ochronie zabytków lub u.o.z., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że decyzja wydawana w oparciu o ten przepis podlega ocenie sądu administracyjnego jedynie od strony formalno-prawnej, tj. czy decyzja została wydana z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego, podczas gdy kontrola sądowa decyzji wydanej na podstawie ww. przepisu odnosi się nie tylko do weryfikacji rozstrzygnięcia organu z punktu widzenia obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, lecz również z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, a ponadto kontrola sądowa obejmuje również dokonanie oceny czy organ przy wydaniu takiej decyzji nie przekroczył granic uznania, czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami i czy dokonał prawidłowej interpretacji obowiązujących przepisów prawa,

b) przepisu art. 61 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2013.1409 j.t.), zw. dalej Prawem budowlanym, w zw. z art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy przepis ten nakłada na właściciela nieruchomości obowiązek utrzymywania jej w należytym stanie technicznym i estetycznym, a zatem uniemożliwienie skarżącej wykonania prac polegających na remoncie elewacji wraz z dociepleniem wełną mineralną o grubości 5 cm budynku przy ul. F. ... w W., w sytuacji, gdy niezaprzeczalnym jest fakt, że budynek znajduje się w złym stanie technicznym wymagającym przeprowadzenia ww. prac remontowych powoduje, że skarżąca nie może wykonać nałożonych na nią obowiązków ustawowych dotyczących utrzymania nieruchomości w odpowiednim stanie technicznym, co oznacza, że niezastosowanie tego przepisu przez Sąd wpłynęło na rozstrzygnięcie sprawy,

2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że organ dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego odnoszącego się do zakresu planowanych prac remontowych i ich wpływu na wartości zabytkowe budynku i że organ prawidłowo przyznał pierwszeństwo interesowi społecznemu polegającemu na ochronie zabytku i że w związku z tym okoliczności związane z funkcjonalnością budynku nie stanowią uzasadnienia do odstąpienia od ochrony zabytków, zaś fakt wykonania ocieplenia na sąsiednich budynkach nie oznacza, że w przypadku budynku przy ul. F. ... też jest to konieczne, podczas gdy bezspornym w przedmiotowej sprawie jest, że budynek przy ul. F. ... znajduje się w złym stanie technicznym wymagającym remontów i zagrażającym zdrowiu i życiu jego mieszkańców i że wskutek braku jego ocieplenia mieszkańcy budynku ul. F. ... obowiązani są ponosić wysokie koszty ogrzewania budynku oraz że wykonanie planowanych prac remontowych polegających na remoncie elewacji wraz z dociepleniem wełną mineralną o grubości 5 cm budynku przy ul. F. ... w W. jest niezbędne i konieczne dla utrzymania przedmiotowego budynku w stanie zdatnym do użytku, a które to okoliczności nie zostały zakwestionowane ani przez organ ani przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, co oznacza, że Sąd błędnie przyjął, iż organ prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i że organ prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie rzeczywiście zaistniał aż tak ważny interes społeczny przemawiający za odmową wydania zezwolenia na przeprowadzenie prac remontowych, że przeważa on nawet nad interesem wszystkich mieszkańców lokali położonych w budynku przy ul. F. ... w W., co przesądza o tym, że Sąd nie uwzględnił okoliczności, że organ wydając decyzję w dniu 19 grudnia 2013 r., znak ... niewątpliwie wyszedł poza granice uznania administracyjnego,

b) art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi, w sytuacji, gdy organ wydając zaskarżoną decyzję, którą odmówił skarżącej wykonania prac remontowych budynku przy ul. F. ... w W., przekroczył granice uznania administracyjnego i naruszył słuszny interes mieszkańców budynku, który w przedmiotowej sprawie przeważał nad zasadą ochrony zabytku, bowiem budynek bezsprzecznie wymaga przeprowadzenia prac remontowych, które wykonać zamierzała skarżąca.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego i będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów tej skargi.

W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść - w granicach określonych w skardze - do ocen o charakterze prawnomaterialnym.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 19 grudnia 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Konserwatora Zabytków z dnia 30 kwietnia 2013 r. odmawiającą skarżącej pozwolenia na remont wraz z dociepleniem budynku stanowiącego część strefy ochrony konserwatorskiej "S. K.", w której ochronie konserwatorskiej podlega siatka ulic oraz zespół budowlany. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił przepis art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Wpisanie do rejestru zabytków zespołu budowlanego, w którego skład wchodzi określony budynek oznacza, że również jego zewnętrzne elementy są objęte ochroną wynikającą z wpisu do rejestru zabytków w zakresie ochrony zespołu budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II OSK 886/11, LEX nr 1223299).

Konsekwencją zatem stanowiska, że budynek wchodzący w skład zespołu budowlanego wpisanego do rejestru zabytków jest objęty ochroną z tytułu wpisu do rejestru zespołu budowlanego w zakresie cech tego zespołu, jest stosowanie przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, co do zachowania i utrzymania zabytku (także elementów tworzących ten zabytek), a w szczególności obowiązku uzyskania pozwoleń wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie prac budowlanych przy zabytku oraz kompetencji organów ochrony zabytków w zakresie nadzoru konserwatorskiego.

Wykładnia art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami prowadzi do wniosku, że w postępowaniu prowadzonym w trybie tego przepisu organ ochrony konserwatorskiej bada jedynie, czy projektowane prace wpłyną na zabytek, którym w niniejszej sprawie jest założenie urbanistyczne i zespół budowlany. Przedmiotem ochrony w przypadku uznania określonego obszaru miasta za podlegający ochronie zabytkowy układ urbanistyczny, jest określone założenie przestrzenne występujące na tym obszarze. W przypadku wpisania do rejestru zespołu budowlanego jego elementami są budynki (obiekty budowlane) tworzące ten zespół. W takim przypadku przedmiotem ochrony jest zespół, który tworzą wchodzące w jego skład budynki, ze względu na wyróżniające cechy (art. 3 pkt 13 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami). Kryteria dopuszczalności podjęcia przez inwestora konkretnego zamierzenia dotyczące zabytkowego obiektu zostały zawarte w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Organ winien zatem ocenić m.in. czy wnioskowane roboty mogą doprowadzić do powstania uszczerbku dla wartości zabytku lub wiązać się z innymi zagrożeniami, jak też uwzględnić inne szczegółowe okoliczności, które mogą wystąpić w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2041/14, w CBOSA).

Przechodząc do kontroli wyroku pod względem zarzutów natury procesowej jako pierwszy należało rozpoznać zarzut postawiony jako zarzut materialny, tj. zarzut naruszenia przepisu art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na tym, że Sąd I instancji przyjął, że decyzja wydawana w oparciu o ten przepis podlega ocenie sądu administracyjnego jedynie od strony formalno-prawnej. Zarzut ten rozpoznawany jest jako pierwszy, gdyż dotyczy sposobu rozstrzygania sprawy, a więc w gruncie rzeczy jest zarzutem proceduralnym.

Ustosunkowując się do poniesionych w tym zarzucie kwestii, należy wskazać, że wydana decyzja ma charakter uznaniowy, tzn. należy do sfery uznania administracyjnego. Konserwator w myśl art. 89 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami jest organem wyspecjalizowanym i samodzielnie, bez potrzeby odwoływania się do opinii specjalistów jest uprawniony do oceny, jaka ingerencja w zabytek jest dopuszczalna, i jak należy go chronić. Oznacza to, że organ w oparciu o posiadaną wiedzę i doświadczenie miał możliwość dokonywania ocen w zakresie będącym przedmiotem rozpoznania, a wydana decyzja powinna uwzględniać sformułowane w przepisach ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami obowiązki organu. Zadaniem organów ochrony zabytków jest zapobieganie wszelkim działaniom, które mogłyby wpłynąć negatywnie na utrzymanie zabytkowego terenu czy samego budynku, uniemożliwić jego zachowanie, czy też spowodować obniżenie lub utratę jego zabytkowych walorów. Jak wyżej wspomniano, wykonując powierzone zadania organ wydaje decyzję, która ma charakter uznaniowy. Decyzja ta powinna zawierać takie uzasadnienie, aby nie było wątpliwości, że organ wydając decyzję nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, sąd bada zgodność z prawem takiej decyzji, ale nie wnika w celowość jej wydania i rozstrzygnięcia w niej zawartego, sąd bada zatem, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, i czy uzasadnił swoje rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. 10. wydanie. Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2009, k. 404-405).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, taką też ocenę przeprowadziły organy ochrony zabytków w niniejszej sprawie. Ocenę tę podzielił Sąd I instancji, co wynika z treści uzasadnienia wyroku. W decyzjach podano kryteria którymi kierowały się organy wydając przedmiotowe decyzje. W sposób prawidłowy uzasadniono również odstąpienie od dotychczasowego sposobu akceptowania wykonywanych ociepleń w okolicy objętej ochroną, przez wyjaśnienie organu, iż odstąpienie od udzielania zgody na ocieplenia budynków spowodowane było negatywną oceną skutków w zakresie ochrony zabytków, jakie wywołały wcześniejsze decyzje organu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie w tej sytuacji uznał za prawidłową zmianę kryteriów w zakresie udzielania zgody na ocieplenie budynków poddanych ochronie konserwatorskiej. W sposób prawidłowy ocenił również zależności pomiędzy interesem społecznym i interesem indywidualnym. Wskazać należy, że ustawa o ochronie zabytków zawiera elementy ograniczeń praw właścicielskich na rzecz interesu społecznego. Ograniczenia te uzasadnione są zachowaniem dobra narodowego. W przedmiotowej sprawie w dacie wydania decyzji istniała ostateczna decyzja o wpisie spornego obiektu do rejestru zabytków, zatem należy uznać, że chodziło o zabytek, w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, czyli o obiekt, którego zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową. Słusznie zatem organ uznał, że zachowanie przedmiotowego zabytku leży w interesie społecznym i stanowi istotny element strefy ochrony konserwatorskiej "S. K.".

W związku z powyższym za chybiony uznać należało ww. zarzut, a także zarzuty związane z przekroczeniem granic uznania administracyjnego i wadliwej oceny pierwszeństwa interesu społecznego, tj. zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a., art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz z art. 151 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy przepis ten nakłada na właściciela nieruchomości obowiązek utrzymywania jej w należytym stanie technicznym i estetycznym wskazać należy, że przepisy ustawy o ochronie zabytków są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisów Prawa budowlanego. Prawo budowlane odsyła do ich wcześniejszego zastosowania i wiąże rozwiązania prawne z treścią rozstrzygnięcia organu konserwatorskiego.

W przedmiotowej sprawie organ konserwatorski nie wyraził zgody na remont elewacji budynku wraz z dociepleniem, jednakże wskazał, że działania zmierzające do polepszenia warunków użytkowania budynku są możliwe, o ile zaproponowane przez inwestora zmiany nie wpłyną na uszczuplenie wartości zabytkowych obiektu. Stwierdzić więc należy, że zarzut naruszenia art. 61 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez uniemożliwienie skarżącej wykonania prac polegających na remoncie elewacji wraz z dociepleniem wełną mineralną uznać należało na niezasadny.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.

-----------------------

1