Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Ośrodka Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie udzielenia ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym oddala skargę.

Sygn. akt I SA/Sz [...]

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2017 r. poz. 201) – dalej: O.p. - oraz art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 617) – dalej: u.p.r. - po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania wniesionego przez Ośrodek Hodowli Z. L. Sp. z o.o. w [...] od decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającej udzielenia ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym w kwocie [...]zł - utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego i z akt sprawy wynika,

że wnioskiem z dnia [...] r. Ośrodek Hodowli Z. L. Spółka z o.o. (dalej "Spółka" "Strona" lub "Skarżąca") wystąpił do Burmistrza P. o udzielenie ulgi w podatku rolnym w kwocie [...]zł z tytułu "kosztów modernizacji dojarni i paszarni TMR w miejscowości B.".

Decyzją z [...] r. organ I instancji odmówił Spółce udzielenia przedmiotowej ulgi inwestycyjnej. Jak ustalił organ inwestycja polegała na wykonaniu prac tylko w paszarni, która jest budynkiem magazynowo-gospodarczym przeznaczonym do przechowywania pasz, nie zaś przeznaczonym do chowu, hodowli i utrzymania zwierząt, a nadto prace stanowiły remont nie zaś modernizację. Zdaniem organu powyższa inwestycja nie uprawniała do ubiegania się o udzielenie ulgi. Stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. ulga inwestycyjna przysługuje z tytułu wydatków poniesionych na budowę lub modernizację budynków inwentarskich, służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska. Natomiast obiekty pośrednio związane z chowem, hodowlą i utrzymaniem zwierząt nie są budynkami inwentarskimi.

Spółka odwołała się od powyższej decyzji.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wyjaśniło co należy rozumieć przez modernizację oraz nakazało organowi I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyjaśnić czy budynek paszarni jest integralną częścią hali udojowej, co miało dać podstawy do rozstrzygnięcia czy Stronie przysługuje prawo do skorzystania z ulgi.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania dowodowego Burmistrz P. decyzją z dnia [...] r. ponownie odmówił udzielenia Spółce ulgi inwestycyjnej w żądanej kwocie [...]zł.

Jak wskazano w uzasadnieniu Spółka złożyła wniosek o przyznanie ulgi z tytułu modernizacji dojarni i paszami w G. B.. Koszt inwestycji netto wyniósł [...] zł, koszt ulgi — [...] zł. Pracownicy Urzędu Miejskiego odbyli wizję lokalną inwestycji, podczas której obecni byli także przedstawiciele Spółki. Podczas oględzin stwierdzono wykonanie prac tylko w paszami — wykonano deskowanie konstrukcji betonowych, przegrody indywidualne, podjazd z nawierzchni betonowej, montaż wrót wjazdowych stalowych 2 szt., ściany żelbetowe, co zostało stwierdzone w protokole. Wnętrze budynku nie wskazuje, aby przebywały tam zwierzęta. Stwierdzono, iż jest to budynek magazynowo-gospodarczy służący do przechowywania pasz.

Organ wyjaśnił, że wezwał wnioskodawcę do przedłożenia dowodów potwierdzających integralność budynku paszarni z częścią hali udojowej, dowodów potwierdzających modernizację budynku oraz dowodów wskazujących ścisły związek funkcjonalny i techniczny pomieszczeń paszami z budynkiem inwentarskim.

Strona w odpowiedzi w dniu [...] r. złożyła pismo załączając zgłoszenie robót budowlanych, szkic sytuacyjny, dokument WT, wyjaśniając, że budynek pasz znajduje się w sektorze fermy krów. Pasza jest przeznaczona wyłącznie dla bydła znajdującego się na fermie. Strona wskazała też, że dokumentem potwierdzającym ścisły funkcjonalny i techniczny związek pomieszczeń paszarni z budynkiem inwentarskim jest protokół z wizji lokalnej z dnia [...] r. znajdujący się w aktach sprawy. Następnie w dniu [...] r. pełnomocnik strony wyjaśnił, że potwierdzeniem integralności budynku paszami z budynkiem inwentarskim jest szkic sytuacyjny obiektu, (w przypadku wątpliwości wnosi o ponowne przeprowadzenie wizji lokalnej w obiekcie), a także protokół wykonany podczas wizji lokalnej w dniu [...] r.

Na bazie powyższego organ uznał, że budynek paszami, co w szczególności potwierdza dokumentacja fotograficzna, jest odrębnym budynkiem magazynowo-gospodarczym, nie połączonym ciągiem komunikacyjnym z halą udojową, gdyż stoi osobno. Protokół zaś z wizji wskazuje na wykonanie prac remontowych obiektu do sporządzania pasz — wzmocnienie ścian bocznych, wymianę drzwi drewnianych na obite blachą, wzmocnienie ścian deskami, uzupełnienie i remont posadzki. Dodatkowo zdaniem organu wykonane prace stanowiły prace remontowe, a nie modernizację. Modernizacja to unowocześnienie, natomiast remont oznacza wykonywanie w obiekcie robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Organ uznał, że remont budynku paszarni nie jest przesłanką do udzielenia ulgi inwestycyjnej, która dotyczy modernizacji budynku inwentarskiego, za który z koleiuważa się budynki wykorzystywane do chowu, hodowli inwentarza żywego.

Pismem z dnia [...] r. strona wniosła odwołanie, w którym zarzuciła organowi naruszenie art. 187 O.p. oraz art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r.

Na skutek odwołania Strony przytoczoną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

W ocenie Kolegium, całość zebranego materiału dowodowego, w szczególności dołączona dokumentacja fotograficzna, protokół z oględzin i wyjaśnienia Strony dowodzą, że w istocie doszło do modernizacji budynku paszarni, który jednak jest odrębnym budynkiem. Budynek ten nie służy hodowli i utrzymaniu zwierząt gospodarskich — jest jedynie z hodowlą tą związany. Fakt, iż budynek paszarni musi spełniać określone normy, w ocenie Kolegium, nie przesądza o tym, że nakłady na ten budynek mieszczą się w kategorii wydatków, o których mowa w świetle cyt. przepisu art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. Na potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska organ przywołał wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 204/16 wskazując, że zmiana art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. dokonana z dniem [...] r. świadczy niewątpliwie o zamiarze ustawodawcy zawężenia prawa do przedmiotowej ulgi wyłącznie do budynków "służących" do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich, a nie również do budynków (lub ich części), które tylko w jakikolwiek (pośredni) sposób są związane z taką działalnością (np. magazyny, garaże itp.).

Kolegium ponadto wskazało, że co prawda organ I instancji uznał, iż strona dokonała remontu nie zaś modernizacji budynku, jednak szczegółowa analiza tej okoliczności nie jest konieczna, albowiem budynek paszarni nie służy do hodowli i utrzymania zwierząt, a jest z nią związany (która już okoliczność sama w sobie wyklucza możliwość skorzystania z ulgi).

Na decyzję Kolegium Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 187 O.p. poprzez zaniechanie przez organ wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dowodów z oględzin oraz przedkładanych przez wnioskodawcę dokumentów w szczególności faktur VAT potwierdzających wysokość nakładów dokonanych przez wnioskodawcę,

- art. 121 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych przejawiającej się w dokonaniu dowolnej oceny dowodów oraz ocenę występujących w sprawie okoliczności wyłącznie przez pryzmat subiektywnego uznania organu oraz wydanie decyzji na postawie domniemanej okoliczności faktycznej, nie mającej oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym

- art. 122 O.p. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych czynności, które umożliwiłyby dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w poszanowaniu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony postępowania administracyjnego, które to naruszenia doprowadziły do błędu w ustaleniach faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia, poprzez uznanie, że poniesione przez Skarżącego wydatki, nie stanowiły nakładów na budynek inwentarski, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności przedstawiane przez faktury VAT oraz wyniki oględzin, w sposób jednoznaczny wskazują, wydatki poniesione przez Skarżącego na przeznaczone dla pracowników pomieszczenia socjalne, stanowiące integralną część hali udojowej oraz nakłady poniesione na budynek hali udojowej są wydatkami poniesionymi na modernizację budynku inwentarskiego.

- art. 233 § 3 O.p. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza P. w sprawie odmowy udzielania ulgi w podatku rolnym, podczas gdy decyzja ta, jako wydana z naruszeniem przepisów O.p. oraz oparta na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym, powinna być uchylona,

- art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. poprzez ustalenie przez organ I instancji, że pomieszczenia socjalne stanowią odrębne od budynku inwentarskiego budynki, a także poprzez przyjęcie, iż nakłady poniesione na modernizację pomieszczeń socjalnych hali udojowej w gospodarstwie Nadarzyn nie stanowiły wydatków poniesionych na modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymania zwierząt gospodarskich.

W związku z powyższym strona wniosła o:

1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

2. przyznanie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Na podstawie dyspozycji art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, iż została ona wydana zgodnie z prawem.

Stosownie do art. 13 ust. 1 u.p.r., podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych na:

1) budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska,

2) zakup i zainstalowanie:

a) deszczowni,

b) urządzeń melioracyjnych i urządzeń zaopatrzenia gospodarstwa w wodę,

c) urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii (wiatru, biogazu, słońca, spadku wód)

- jeżeli wydatki te nie zostały sfinansowane w całości lub w części z udziałem środków publicznych.

Ulga inwestycyjna przyznawana jest po zakończeniu inwestycji i polega na odliczeniu od należnego podatku rolnego od gruntów położonych na terenie gminy, w której została dokonana inwestycja - w wysokości 25% udokumentowanych rachunkami nakładów inwestycyjnych.

3. Ulga z tytułu tej samej inwestycji nie może być stosowana dłużej niż przez 15 lat.

3a. Kwota ulgi inwestycyjnej jest odliczana z urzędu w decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Podatnicy obowiązani do składania deklaracji na podatek rolny odliczają, określoną w decyzji w sprawie ulgi inwestycyjnej, kwotę przyznanej ulgi od należnego podatku rolnego.

Kwestią sporną w sprawie było to czy poniesione przez Stronę wydatki zostały poniesione na cele o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r.

Zdaniem Sądu, dla wyjaśnienia niniejszej sprawy warto wesprzeć się rozważaniami tutejszego Sądu, zawartymi w wyroku z dnia 19 maja 2016 r., o sygn. akt I SA/Sz 204/16, dotyczącym udzielenia temu samemu podatnikowi ulgi w podatku rolnym.

W powyższym wyroku Sąd podkreślił, że przy wykładni art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r. należy mieć na względzie nie tylko zasadę in dubio pro tributario (zwłaszcza po [...] r.) ale także (w pierwszej kolejności) powszechnie akceptowaną zasadę, nakazującą ścisłe interpretowanie przepisów dotyczących ulg podatkowych.

Wyjaśnił, że z dniem [...] r. omawiany przepis u.r.p. został doprecyzowany przez uściślenie (dodanie), że ulga dotyczy budynków inwentarskich "służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich". Zdaniem Sądu, taka zmiana przepisu świadczy niewątpliwie o zamiarze ustawodawcy zawężenia prawa do przedmiotowej ulgi wyłącznie do budynków "służących" do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich, a nie również do budynków (lub ich części), które tylko w jakikolwiek (pośredni) sposób są związane z taką działalnością (np. magazyny, garaże itp.). W związku z tą zmianą przepisu Sąd podkreślił, że przy jego wykładni należy mieć na względzie, że poglądy doktryny i orzecznictwa dotyczące stanu prawnego przed [...] r., wskazujące na szerokie rozumienie pojęcia budynku inwentarskiego, nie są już aktualne (vide: L. Etel, Komentarz do ustawy o podatku rolnym, [w:] Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz – LEX 2012), zdaniem tego autora, wydatków poniesionych na budynki o charakterze magazynowym, np. paszarnie, mleczarnie, nie można uznać za wydatki poniesione na modernizację budynków inwentarskich w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r.

W rozpoznawanej sprawie w pierwszym rzędzie spór dotyczył ustaleń faktycznych, tj. tego czy sporne prace wykonywane były w paszarni stanowiącej odrębny budynek, czy też w paszarni która stanowi integralną część z budynkiem hali udojowej jak twierdzi Strona.

Po pierwsze Sąd pragnie wskazać, iż powyższy spór jest przekonaniu Sądu bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nawet bowiem gdyby było tak, iż paszarnia byłaby oddzielnym pomieszczeniem znajdującym się w jednym budynku z budynkiem inwentarskim, to zdaniem Sądu aktualność zachowuje, wskazywany i popierany przez L. Etela w Komentarzu do ustawy o podatku rolnym, [w:] publ. w LEX OMEGA 2012, pogląd orzecznictwa wyrażony m.in. w stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku z dnia [...] r. sygn. akt SA/Wr [...], który Sąd w pełni podziela, iż w przypadku modernizacji budynków o charakterze mieszanym, w ramach spornej ulgi będą podlegały odliczeniu tylko wydatki poniesione na część inwentarską budynku. W badanej sprawie zgromadzone dowody jednoznacznie potwierdzają, iż nakłady zostały poniesione na halę paszarni nie zaś jakikolwiek budynek inwentarski. Wskazać tu należy choćby: protokół z wizji lokalnej (oględzin), kosztorys powykonawczy załączony do wniosku dotyczący modernizacji mieszalni pasz objętościowych w G. B., protokół z odbioru końcowego robót modernizacji pomieszczeń drogi i placu na obiekcie magazyn pasz treściwych, faktury VAT za nadzór nad modernizacją magazynu pasz treściwych, modernizację hali mieszalni pasz, protokół przejściowego odbioru robót dot. modernizacji mieszalni pasz objętościowych.

Po drugie wbrew stanowisku Skarżącej w sprawie zgromadzono wystarczającą ilość dowodów potwierdzających, iż paszarnia stanowi budynek odrębny od hali udojni. Po pierwsze powyższy fakt jednoznacznie zgromadzona dokumentacja fotograficzna, co szczególnie wyraźnie potwierdza choćby znajdująca się w aktach sprawy np. fotografia nr 5c czy 5g, jednak także analiza całości materiału fotograficznego daje podstawy by twierdzić, że budynek paszarni jest odrębnym budynkiem nie stanowiącym integralnej całości z jakimkolwiek budynkiem inwentarskim i sam nie jest budynkiem inwentarskim przeznaczonym na chów, hodowlę czy utrzymanie zwierząt. Strona wezwana do przedstawienia dowodów potwierdzających integralność budynku paszarni z halą udojową nie przedstawiła takich dokumentów. W szczególności nie potwierdza tego dokument WT [...] który jedynie wskazuje iż dla celów księgowych jako jeden środek trwały ujęto środek o nazwie ‘dojarnia i paszarnia TMR" – nie potwierdza to jednak fizycznej integralności tych obiektów, natomiast z przedłożonego przez Stronę szkicu sytuacyjnego w żaden sposób nie wynika który i czy którykolwiek z znajdujących się na nim obiektów jest sporną paszarnią. Należy tu wskazać, że organy nie mają nieograniczonego obowiązku prowadzenia postepowania dowodowego. Wyrażony w przepisie art. 122 O.p. obowiązek podejmowania przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w postępowaniu podatkowym nie ma charakteru bezwzględnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż powołany przepis nie oznacza obciążenia organów podatkowych nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2003 r. sygn. akt I SA/Gd 1658/00, niepubl.). Skarżąca, nie może całkowicie przerzucać ciężaru dowodu na organ, skoro mimo wezwania w postępowaniu wszczętym z jej wniosku nie przedłożyła dowodów potwierdzających, iż sporny budynek paszarni jest budynkiem inwentarskim. Organ zaś, jak wynika z zaskarżonej decyzji, umożliwił Skarżącej złożenie odpowiednich informacji i wniosków dowodowych, zgromadzona dokumentacja była zaś wystarczająca do wydania rozstrzygnięcia.

Nie sposób zgodzić się z zatem zarzutami Strony podniesionymi w skardze, organ przeprowadził bowiem postępowanie nie naruszając zasady postępowania, w tym wynikającej z art. 121 § 1 O.p. zasady zaufania.

Strona zarzuca m.in., iż organ zaniechał wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego tj. dowodów z oględzin oraz przedkładanych przez wnioskodawcę dokumentów w szczególności faktur VAT potwierdzających wysokość nakładów dokonanych przez wnioskodawcę, przez co organ miał naruszyć art. 187 O.p.

Zarzuty te są całkowicie nietrafione. Po pierwsze co do kwestii wysokości nakładów, to pozostaje ona całkowicie bezsporna, a organy nigdy nie kwestionowały wysokości poniesionych przez Stronę nakładów. Po drugie faktury VAT jak i inne dokumenty potwierdzające wysokość poniesionych nakładów znajdują się w aktach sprawy.

Również nietrafny jest zarzut braku przeprowadzenia dowodu z oględzin, skoro w istocie dowód taki został w dniu [...] r. przeprowadzony, a Strona sama w odpowiedzi na wezwanie organu potwierdziła, że "dowodem wskazującym na ścisły funkcjonalny i techniczny związek pomieszczeń paszarni z budynkiem inwentarskim jest protokół z wizji lokalnej z [...] r. w aktach sprawy". Co prawda czynność oględzin błędnie nazwano wizją lokalną, jednak w tych czynnościach uczestniczył przedstawiciel Strony, sporządzono z niej stosowny protokół potwierdzający dokonane ustalenia, Strona zaś wskazała na niego jako na główny dowód potwierdzający jej zdaniem ścisły funkcjonalny i techniczny związek pomieszczeń z budynkiem inwentarskim i nie sposób uznać że czynność ta została dokonana z uchybieniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym również temu zarzutowi nie sposób przyznać trafności. Kolejne oględziny zaś, przede wszystkim wobec poglądu, iż tylko nakłady na część inwentarską budynku podlegają uldze, ale też wobec zgromadzonej choćby dokumentacji fotograficznej potwierdzającej, iż sporna paszarnia jest odrębnym budynkiem magazynowym, nie zaś budynkiem inwentarskim czy też stanowiącym część budynku inwentarskiego – były zbędne.

Nadto wbrew twierdzeniom zawartym w treści uzasadnienia skargi, Strona w niniejszej sprawie nie przedłożyła organom żadnego projektu modernizacji, z którego miałoby wynikać, że wykonane roboty winny skutkować przyznaniem stronie prawa do ulgi.

Końcowo też zgodzić należy się z organem odwoławczym, że nie wymagała szczegółowej analizy sporna kwestia czy w przypadku paszarni miała miejsce modernizacja czy też jedynie remont budynku. Już z samej bowiem uwagi na obiekt w którym dokonano nakładów, tj. budynek paszarni, który nie służy do chowu, hodowli czy utrzymania zwierząt, a jest jedynie z hodowlą tą związany (służy bowiem do przechowywania i przygotowywania pasz dla zwierząt) nie było podstaw do przyznania Stronie spornej ulgi .

Wbrew zarzutom Strony organy podjęły zatem wszelkie niezbędne czynności, które umożliwiły dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w poszanowaniu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony postępowania administracyjnego.

Tylko na marginesie wskazać należy, iż najprawdopodobniej omyłkowo zarzuty zawarte w petitum skargi w istocie dotyczyły nie spornej paszarni w Boguszycach, lecz formułowały zastrzeżenia pod adresem braku udzielenia ulgi w związku z modernizacją pomieszczeń socjalnych na fermie w Nadarzynie. Sąd jednak jak wskazano na wstępie rozpoznał sprawę nie będąc związany zarzutami skargi.

Końcowo zatem wskazać należy, że badając sprawę pod kątem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.