III SA/Wa 2401/19 - Wyrok

Data orzeczenia	2020-06-19	
Data wpływu	2019-10-30	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Beata Sobocha
Jarosław Trelka /sprawozdawca/
Marta Waksmundzka-Karasińska /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560	
Hasła tematyczne	Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych	
Sygn. powiązane	II FSK 2230/20	
Skarżony organ	Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną interpretację	
Powołane przepisy	Dz.U. 2018 nr 0 poz 1036; art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1; Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi [...] Bank [...] S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 30 sierpnia 2019 r. nr 0114-KDIP2-1.4010.312.2019.1.SP w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz [...] Bank [...] S.A. z siedzibą w W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej ("Dyrektor", "Organ") wpłynął wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. Wnioskodawcą była spółka [...] Bank [...] S.A. w W. ("Bank", "Wnioskodawca", "Skarżąca", "Strona"). We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Spółka posiada siedzibę na terytorium Polski i prowadzi działalność bankową, zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2018, poz. 2187). Bank podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Od 2012 r. w ramach działań restrukturyzacyjnych Bank konsekwentnie wdraża strategię specjalistycznego banku korporacyjnego obsługującego największe firmy z wybranych sektorów gospodarki oraz sektora publicznego (obecnie większość portfela bankowego stanowią produkty bankowe udzielone tym grupom klientów). Przed wdrożeniem tej strategii Bank działał jako bank uniwersalny, obsługujący także klientów detalicznych. Od momentu wdrożenia nowej strategii Bank sukcesywnie poprawia swoje wyniki dążąc do uzyskania wysokiej efektywności i zwiększenia wskaźnika zwrotu na kapitale (stosunek przychodów do kapitałów). Obecnie Bank, mając na uwadze rosnące koszty działania i wzrost konkurencyjności na rynku usług bankowych, co wynika zarówno ze zmiany otoczenia prawnego (np. wymogi nadzorcze), zmiany otoczenia gospodarczego (zwiększone wymogi płynnościowe i ostrożnościowe, obciążenia nakładane na banki przez ustawodawcę, wzrosty opłat na rzecz Bankowego Funduszu Gwarancyjnego), jak również zmian o charakterze globalnym (np. niskie stopy procentowe na świecie, zmiany modelu funkcjonowania banków), czy też postępującą informatyzację i digitalizację procesów bankowych przy znacznym wzroście konkurencyjności na rynku usług finansowych, musi podejmować działania mające na celu dostosowanie się do zmieniającej się rzeczywistości gospodarczej oraz utrzymanie zdolności do generowania dochodu. Bank analizuje bieżący i prognozowany wynik finansowy i podejmuje działania mające na celu zwiększenie swoich przychodów (zwiększenie skali biznesu), a w dalszej kolejności działania mające na celu redukcję kosztów działania, dążąc do zachowania zdolności do generowania dochodu. W ramach monitoringu kosztów Bank podejmuje szereg działań mających na celu ograniczenie kosztów (np. wprowadzenie elektronicznego obiegu dokumentów/faktur i zmniejszenie kosztów archiwizacji dokumentacji papierowej, automatyzacja i integralność w zakresie prowadzonych w banku rejestrów, informatyzacja procesów bankowych). Mając na uwadze rozwój bankowości internetowej, obsługę klientów korporacyjnych w modelu obsługi bezpośredniego kontaktu i umawiania indywidualnych spotkań z klientami, analizy efektywności kosztowej, w drugiej połowie 2018 r. Bank podjął decyzję o zamknięciu trzech placówek bankowych. Dzięki takim działaniom, w ocenie Banku, nastąpi redukcja kosztów jego działania (koszty najmu lokali i obsługi, koszty ochrony, koszty utrzymania infrastruktury informatycznej itp.), a jednocześnie takie działanie pozostanie bez wpływu na poziom świadczonych usług (Bank nie przewiduje obniżenia standardów w zakresie obsługi klienta). W okresie październik - grudzień 2018 r. Bank przystąpił do negocjacji i zawarcia z wynajmującymi poszczególne lokale porozumienia o przedterminowym zakończeniu umów najmu. Zgodnie ze standardem rynkowym, według stanu na moment ich zawarcia, umowy najmu przewidywały wielomiesięczny/kilkuletni okres obowiązywania umowy najmu. Porozumienia o przedterminowym zakończeniu umów najmu lokali przewidywały obowiązek zdania lokalu w określonym terminie oraz zapłaty dodatkowego wynagrodzenia z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy najmu płatnego na podstawie wystawionego dokumentu księgowego. Dodatkowe wynagrodzenie zostało skalkulowane w oparciu o okres skrócenia umowy najmu i obowiązującą stawkę czynszu, a następnie podlegało procesowi negocjacji. W grudniu 2018 r. Bank otrzymał od najemców faktury VAT, które to dokumenty zostały ujęte w księgach rachunkowych i stanowiły podstawę dokonania zapłaty. Kwota tak wyliczonego dodatkowego wynagrodzenia (wynikająca z porozumienia) co do zasady była znacząco niższa niż kwota opłat czynszowych za pozostały okres najmu (dotyczy to zwłaszcza wynegocjowanej kwoty wynagrodzenia 2 z 3 placówek). Na wskutek podjętych działań w projekcjach budżetowych zostały uwzględnione niższe koszty działania Banku - wraz z obniżeniem kosztów czynszu uległy zmniejszeniu inne koszty (np. koszty ochrony, koszty mediów, koszty obsługi administracyjnej, koszty z tytułu podatków itp.).

W związku z powyższym opisem zadano pytanie, czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym dokonanie zapłaty dodatkowego wynagrodzenia z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy najmu, niezwiązane z zaprzestaniem działalności gospodarczej, będzie stanowić koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1036 ze zm., dalej "updop", "ustawa o CIT" lub "ustawa"), i nie będzie podlegało wyłączeniu na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 updop.

Bank stanął na stanowisku, iż wspomniane wydatki należy uznać jako związane z zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów, a tym samym należy je uznać za koszt podatkowy. Jednocześnie, w ocenie Banku, poniesiony wydatek nie znajduje się w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodu z art. 16 ust. 1 ustawy, w tym zwłaszcza nie należy utożsamiać go z karą będącą wyrównaniem jakiejkolwiek szkody z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług (art. 16 ust. 1 pkt 22 updop). Tym samym, jeżeli nie występuje przesłanka negatywna, a jednocześnie poniesiony wydatek spełnia definicję kosztu podatkowego, to Bank ma prawo rozpoznać koszt podatkowy z tytułu zapłaty dodatkowego wynagrodzenia za wcześniejsze rozwiązanie umowy najmu.

W interpretacji z dnia 30 sierpnia 2019 r. Dyrektor uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe stwierdzając, iż działanie polegające na ograniczeniu wydatków Wnioskodawcy i ograniczeniu dalszych strat nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania, że mamy do czynienia z zabezpieczeniem źródła przychodów, a tym samym nie mieści się w granicach wyznaczonych przez art. 15 ust. 1 updop. Dyrektor zaakcentował wyraźnie, iż - w jego ocenie - koszty związane z zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów to wydatki ponoszone na ogólne funkcjonowanie działalności gospodarczej, których, z racji swojej niedookreśloności, nie można powiązać bezpośrednio lub też nawet pośrednio z konkretnym przychodem. Opisane przez Bank wydatki mają charakter jednostkowy, a jako takie nie spełniają warunku "ogólności" i nie dotyczą całokształtu funkcjonowania Spółki, a tym samym powinny być analizowane przez pryzmat powiązania z przychodami bezpośrednio związanymi z tymi wydatkami.

Dyrektor wskazał ponadto, że wydatki na rozwiązanie umowy najmu są poniesione w celu wycofania się Banku z zawartej umowy i jako niespełniające przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 updop nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Bez znaczenia w rozpoznawanej sprawie pozostaje zatem fakt braku podlegania przedmiotowych wydatków pod normę prawną zawartą w art. 16 ust. 1 pkt 22 updop. Dodatkowo Dyrektor podniósł, że w przedmiotowej sprawie Wnioskodawca poniósł ryzyko gospodarcze decydując się na zawarcie takiej umowy, której zapisy (w świetle cywilistycznej zasady swobody umów) określały okres, na jaki umowa została zawarta. Wnioskodawca nie zastrzegł sobie prawa do wcześniejszego rozwiązania umowy, przez co jest zobowiązany opłacać czynsz nawet wtedy, gdy działalność w lokalu przestaje być opłacalna i generuje większe koszty, niż osiągany przychód. Dyrektor podniósł, że, jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, poniesienia kosztów stanowiących efekt podjętego ryzyka gospodarczego podatnik nie może sobie rekompensować za pomocą przepisów podatkowych. Nie wszystkie bowiem wydatki związane z działalnością gospodarczą, nawet ekonomicznie uzasadnione, stanowią koszty uzyskania przychodów. W przeciwnym wypadku każde ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej można by przenosić, przy użyciu przepisów podatkowych, na Skarb Państwa, poprzez pomniejszanie dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania (wyrok NSA z dnia 12 marca 1999 r., sygn. akt I SA/Po 1362/98, wyrok NSA z 30 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1388/05, wyrok NSA z 18 maja 1995 r., sygn. akt SA/Kr 1768/94).

Strona wniosła skargę na ww. interpretację. Zarzuciła jej:

- dopuszczenie się błędu wykładni i niewłaściwej oceny co do zastosowania art. 15 ust. 1 updop, poprzez błędne uznanie, iż wydatki na rozwiązanie umowy najmu nie są związane z zachowaniem albo z zabezpieczeniem źródła przychodów;

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej także "Op"), poprzez wydanie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w sposób naruszający standardy prawidłowego uzasadnienia interpretacji indywidualnych, brak odniesienia się do zaprezentowanego przez Wnioskodawcę stanowiska oraz wydanie interpretacji z naruszeniem zasady legalizmu i zaufania do organów podatkowych.

W uzasadnieniu wskazano, że pomimo, iż w wydanej interpretacji stanowisko Banku uznano za nieprawidłowe, to z treści uzasadnienia wynika, iż tylko w części Organ podatkowy uznał stanowisko Wnioskodawcy za błędne, tj., w ocenie Organu, opisany wydatek nie ma związku z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów i jako taki nie spełnia definicji kosztu podatkowego w myśl art. 15 ust. 1 ustawy. Jednocześnie Organ podatkowy zgodził się z argumentacją Wnioskodawcy, iż przedmiotowy wydatek nie mieści się w dyspozycji art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (kwestia niesporna). Treść zapytania Banku odnosiła się zaś właśnie do tych dwóch elementów, tj. iż wydatek będzie stanowił koszt podatkowy na podstawie art. 15 ust. 1 i jednocześnie, iż nie będzie podlegał wyłączeniu na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy.

Bank zauważył, iż Organ podatkowy w treści swojego uzasadnienia nie odniósł się do argumentów podnoszonych przez Wnioskodawcę, a które to argumenty wskazują z jednej strony na racjonalność podjętych działań, a z drugiej strony wskazują na spełnienie przez Bank przesłanek uznania za koszt podatkowy takiego wydatku. Dyrektor KIS nie dokonał także analizy opisanego zdarzenia gospodarczego przez pryzmat ukształtowania się dość jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych. Co więcej - Dyrektor KIS w treści uzasadnienia zamieścił jedynie takie fragmenty z orzeczeń sądowych, które mogły stanowić potwierdzenie negatywnego stanowiska prezentowanego przez Organ, całkowicie pomijając bogaty dorobek orzeczniczy w zakresie prezentowanego zagadnienia. Postępowanie mające na celu przekonanie drugiej strony nie może polegać na selektywnym doborze rozstrzygnięć, pomijając wszelkie stanowiska niewygodne Organowi, co - w ocenie Skarżącej - stanowi naruszenie zasady legalizmu i zaufania do organów podatkowych, zawartej w art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej. Analiza wydanych wyroków sądowych nie powinna pomijać rozstrzygnięć stojących w kontrze do prezentowanego stanowiska, a raczej treść uzasadnienia powinna wskazywać na błędy w dotychczasowej logice myślenia (jeżeli występują). Tak uzasadnione rozstrzygnięcie posiadałoby walor obiektywizmu i przekonywania, czego, w ocenie Wnioskodawcy, brak jest w treści uzasadnienia otrzymanej interpretacji. Organ podatkowy, wydając rozstrzygnięcia sprzeczne z treścią utrwalonej linii orzeczniczej (bagatelizując treść wydanych orzeczeń sądów administracyjnych), powinien w sposób szczególny wyjaśnić swoje motywy działania i wskazać na czynniki, które uzasadniają inne podejście do rozstrzyganego zagadnienia, a tym samym pozwalają wyciągnąć odmienne wnioski. Nie można odmówić Organowi podatkowemu prawa do zmiany swojego stanowiska lub odmiennej oceny w stosunku do obowiązującej linii orzeczniczej, o ile występują ku temu uzasadnione przyczyny, a motywy działania zostaną w sposób racjonalny i obiektywny przedstawione. Naruszenie normy art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej, w ocenie Skarżącej, występuje zwłaszcza wtedy, gdy Organ w treści wydanego rozstrzygnięcia nie odniósł się do zaprezentowanego przez Wnioskodawcę poglądu, popartego aktualnym orzecznictwem sądowym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 punkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. Nr 718 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednakże, stosownie do art. 57a tej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi na taką interpretację oraz powołaną podstawą prawną skargi.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Z art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że kosztem podatkowym jest wydatek, który podatnik poniósł w co najmniej jednym z trzech celów: 1) osiągnięcia przychodu, zachowania źródła przychodu, 3) zabezpieczenia źródła przychodu.

Z opisu faktycznego zawartego we wniosku wynikało, że Spółka wdraża strategię specjalistycznego banku korporacyjnego. Z taką strategią wiąże się intencja dostosowania się do nowych warunków działalności gospodarczej, tj. zmian w zakresie bankowości (bankowość internetowa, digitalizacja i informatyzacja, niskie stopy procentowe na świecie, koncentracja na indywidualnym kontakcie z klientem korporacyjnym). Skarżąca oceniła, że z punktu widzenia ekonomicznego korzystniej będzie zamknąć trzy palcówki bankowe, dzięki czemu ograniczone zostaną koszty najmu lokali, ich obsługi, ochrony, utrzymania infrastruktury informatycznej. Wiąże się to jednak z koniecznością wypowiedzenia zawartych umów najmu oraz zapłaty dodatkowego wynagrodzenia z tytułu wcześniejszego wypowiedzenia tych umów najmu.

Otóż, w ocenie Sądu, takie działanie jak najbardziej służy osiągnięciu przychodu (choć ostatecznie, faktycznie, wcale nie musi skutkować powstaniem takiego przychodu). Ograniczając pewne wydatki, które – w ocenie Banku – generują stratę lub zbyt małe zyski, można te wydatki skierować na działalność, która - ponownie w ocenie Banku – skutkować będzie wyższymi przychodami, nawet po uwzględnieniu obowiązku zapłaty wynajmującemu wspomnianego, dodatkowego wynagrodzenia. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, w tym NSA (vide np. wskazywana w skardze uchwała o sygn. II FPS 2/12), za naturalne i oczywiste przyjąć należy, że podatnik dąży zawsze do powiększenia przychodów lub (i) pomniejszenia kosztów. Z orzecznictwa sądowego wynika nadto, że organy administracji skarbowej nie mogą wyręczać podatnika w podejmowaniu decyzji biznesowych, nie mogą oceniać, czy taka decyzja jest trafna, zasadna z puntu widzenia racjonalności przedsiębiorcy i naturalnej intencji maksymalizacji przychodu/dochodu, chyba, że decyzja taka jest oczywiście absurdalna i w żadnym przypadku nie mogłaby skutkować zwiększeniem przychodu, zmniejszeniem kosztów albo jednoczesnym zwiększeniem przychodu i zmniejszeniem kosztów.

W zaskarżonej interpretacji Organ akcentował kilkakrotnie, że Skarb Państwa nie może być obciążany ryzykiem gospodarczym, jakie ponosi podatnik, zaś przepisy podatkowe nie służą rekompensowaniu podatnikowi kosztów takiego ryzyka. W ocenie Sądu jest to argument oczywiście chybiony. Otóż wierzyciel podatkowy nie ma żadnego roszczenia o określony poziom przychodu/dochodu podatnika. Podatek dochodowy jest emanacją ekonomicznej pozycji podatnika i należny jest wtedy, gdy podatnik osiąga dochód. To zaś, czy taki dochód w ogóle powstanie, a nadto jaki będzie poziom dochodu, zależy od decyzji samego podatnika. W art. 15 ust. 1 ustawa definiuje koszt uzyskania przychodu jako każdy wydatek, który został poniesiony w co najmniej jednym z trzech, ww. celów. Jeśli więc podatnik podjął jakąś decyzję o charakterze ekonomicznym, to - co do zasady – podjął ją z myślą o maksymalizacji zysku, czyli ostatecznego, celowego zwiększenia przychodu lub/i zmniejszenia kosztów. Podatnik sam najlepiej wie, czy ta decyzja jest racjonalna, opłacalna, czy pomimo istniejącego ryzyka (nie istnieje działalność gospodarcza wolna od ryzyka) warto ją było podjąć. Organy administracji skarbowej, w tym Dyrektor, nie powinny zgłaszać zastrzeżeń co do takich decyzji, gdyż istota podatku polega tylko na pewnym "udziale" wierzyciela podatkowego w dochodzie podatnika. O ile podatnik taki dochód wypracuje, to wierzyciel ma uprawnione "roszczenie" o podatek wynikający z określonej ustawą stawki podatkowej. Wierzyciel nie ma jednak żadnego uprzedniego roszczenia o określony poziom dochodu podatnika. Podatek ma charakter wtórny, następczy wobec dochodu.

Z tego względu należy kategorycznie odrzucić wspomniany rodzaj argumentacji, że Skarb Państwa nie może przejmować ryzyka przedsiębiorcy. Jest wręcz odwrotnie – Skarb Państwa jest w oczywisty sposób "skazany" na to ryzyko. O ile podatnik ponosi pewne wydatki w celu wynikającym z art. 15 ust. 1 ustawy, a nadto, o ile wydatki te nie są ujęte w negatywnym katalogu art. 16 ust. 1 updop (jest poza sporem, że w niniejszej sprawie kwoty dodatkowego wynagrodzenia dla wynajmujących nie są ujęte w tym negatywnym katalogu, wliczając w to punkt 22 tego przepisu), to podstawowym uprawnieniem podatnika jest potrącenie tego kosztu z kwoty przychodu. O ile okaże się, że podjęta decyzja biznesowa podatnika była dla niego korzystna ekonomicznie, w wyniku czego osiągnięty dochód okazał się wyższy niż ten, jaki wystąpiłby w razie podjęcia decyzji innej, wierzyciel podatkowy otrzyma większą kwotę podatku. W przeciwnym jednak razie wierzyciel otrzyma kwotę mniejszą. W tym właśnie sensie wielkość podatku jest odzwierciedleniem trafności podejmowanych przez podatnika decyzji biznesowych oraz skali podjętego ryzyka. W konsekwencji uznać należy, że daleko idących zastrzeżeń wymaga stwierdzenie Organu, iż art. 15 ust. 1 ustawy nie obejmuje swoją dyspozycją działań o charakterze negatywnym, tj. zmierzających do ograniczenia straty. Po pierwsze - ograniczanie straty w jednym obszarze działalności wprost służy zwiększeniu przychodu w innym takim obszarze, zatem globalnie służy zwiększeniu przychodu (vide np. wyrok tut. Sądu o sygn. III SA/Wa 1361/16). Po drugie – strata jest zanegowaniem celu działalności podatnika, który przecież, jak potwierdził NSA w ww. uchwale o sygn. II FPS 2/12, z natury rzeczy działa w celu maksymalizacji swojego dochodu. Zatem działania zmierzające do zanegowania straty są działaniami pozytywnymi (negacja negacji). W końcu stwierdzić należy, że pogląd Organu zaprezentowany w zaskarżonej interpretacji, poza tym, że nie ma oparcia w obowiązujących przepisach prawa podatkowego, jest ze względu czysto praktycznego zupełnie krótkowzroczny i przeciwskuteczny. Skoro bowiem Organ odmawia Bankowi prawa do uznania za koszt podatkowy wydatków na wynagrodzenie wynajmującego, to zniechęca Bank do podjęcia i wykonania decyzji, która - w jego ocenie - jest optymalna z ekonomicznego punktu widzenia. W efekcie korzyść wierzyciela podatkowego może się okazać tylko pozorna i krótkotrwała. Polegałaby ona na zwiększeniu dochodu wskutek wykluczenia kosztu podatkowego, ale w konsekwencji Bank może nie zdecydować się na realizację przedsięwzięcia, które w ujęciu globalnym skutkowałoby jeszcze większym jego dochodem i jeszcze większym podatkiem należnym wierzycielowi podatkowemu.

We wniosku i skardze Bank powołał się na liczne wyroki NSA wydane w analogicznych sprawach. Sąd w pełni podziela stanowisko NSA zaprezentowane w tych wyrokach. Wspomnieć należy, że stanowisko to podtrzymywane jest także w najnowszym orzecznictwie tego Sądu (vide np. wyroki II FSK 2442/17 oraz II FSK 2220/17). Zupełnie najnowsze stanowisko NSA w tego typu sprawach zostało natomiast wyrażone w wyroku z 22 stycznia 2020 r., sygn. II FSK 188/18. Przydatności tego ostatniego wyroku dla niniejszej sprawy nie przekreśla to, że wydano go w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

W kwestii zarzutów procesowych skargi Sąd uznał, że są one funkcją sporu o wykładnię prawa materialnego. Organ wadliwie zinterpretował to prawo, wskutek czego obiektywnie nie było możliwe zaprezentowanie spójnego, logicznego i przekonującego uzasadnienia wydanej interpretacji. Wobec powyższego stanowiska Sądu w kwestii prawa materialnego procesowe wady interpretacji tracą na znaczeniu. Należy jednak zastrzec, że stanowisko Spółki składało się z dwóch elementów – po pierwsze dotyczyło ono art. 15 ust. 1 ustawy, a nadto, po drugie, dotyczyło wyłączeń z art. 16 ust. 1. Logicznie rzecz ujmując, jeżeli choćby w zakresie jednego elementu tworzącego taką koniunkcję pogląd Organu pozostawał w opozycji względem poglądu Wnioskodawcy, to całe stanowisko Banku musiało być uznane za błędne. Dlatego chybiony jest zarzut skargi, że Organ nie mógł uznać stanowiska zawartego we wniosku za nieprawidłowe, skoro w jednej ze wspomnianych kwestii (art. 16 ust. 1 updop) przyznał Bankowi rację.

W dalszym postępowaniu stanowisko Banku powinno być uznane za prawidłowe - opisane we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej wynagrodzenie za wcześniejsze rozwiązanie umów najmu jest kosztem uzyskania przychodu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" oraz "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację.

W kwestii kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 Ppsa. Na koszty te złożył się tylko uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł (Bank nie ustanowił pełnomocnika).