Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Sasak po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Burmistrza Jelcza-Laskowic od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lipca 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 159/22 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w D. na czynność Burmistrza Jelcza-Laskowic z dnia 29 listopada 2021 r. nr KK.4431.29.KO.2021.9268 w przedmiocie odmowy przyznania dotacji celowej z budżetu gminy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Burmistrza Jelcza-Laskowic na rzecz A. Sp. z o.o. w J. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: WSA) wyrokiem z 13 lipca 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 159/22, po rozpoznaniu skargi A. L. sp. z o.o. w J.(dalej: spółka) na czynność Burmistrza Jelcza-Laskowic (dalej: Burmistrz, organ) z 29 listopada 2021 r. nr KK.4431.29.KO.2021.9268 w przedmiocie odmowy przyznania dotacji oświatowej dla Niepublicznej Szkoły Podstawowej (...), stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności oraz zasądził od Burmistrza na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania.

Burmistrz złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA, na podstawie art. 173 § 1 i art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: ppsa), skarżąc wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażące naruszenia:

- art. 3 § 2 pkt 4 ppsa poprzez błędne uznanie, że w sprawie dwie czynności prawne Burmistrza (pierwsza datowana na 21 września 2021 r. oraz druga datowana na 29 listopada 2021 r.) składają się na tylko jedną czynność prawną odmowy przyznana stronie dotacji, choć w rzeczywistości nie ulega żadnej wątpliwości, że w sprawie niniejszej mamy do czynienia z dwoma różnymi czynnościami prawnymi Burmistrza, a przepis aktualnie obowiązującego prawa nie uprawnia WSA do uznania, że dwie odrębne i zupełnie różne czynności prawne Burmistrza mogą składać się na tylko jedną czynność prawną, co nie wątpliwie miało bardzo istotny wpływ na treść końcowego orzeczenia WSA wydanego w niniejszej sprawie;

- art. 47 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2029 ze zm.; dalej: ufzo), gdyż niewątpliwie WSA dokonał niewłaściwej wykładni art. 33 ust. 4 ufzo, natomiast nie jest to czynność prawna organu objęta kontrolą WSA z mocy wskazanego powyżej art. 47 ufzo w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, ponadto niewątpliwie wystąpił ponad zakres pisemnej skargi strony skarżącej.

W związku z powyższymi zarzutami Burmistrz wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznanie WSA, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA i oddalenie skargi. Ponadto wniesiono o rozpatrzenie sprawy na rozprawie sądowej.

Spółka, reprezentowana przez adwokata, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenia od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepianych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 ppsa – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 ppsa).

Jak wynika z art. 193 ppsa (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 ppsa, stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) ppsa, w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona.

Ponadto podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności. Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 ppsa wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (zob. wyrok NSA z 26 lipca 2022 r. sygn. akt I OSK 2161/22 i przywoływane tam orzecznictwo, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; por. B. Dauter, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Warszawa 2024, s. 650-669).

Mając powyższe na uwadze, za nieusprawiedliwiony należy uznać zarzut jakoby przedmiotowa sprawa nie podlega kontroli sądowo-administracyjnej. W aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, nie jest sporne, że sprawy dotyczące przyznania dotacji, w tym również wyrażenia zgody na udzielenie dotacji w trybie art. 33 ust. 4 ufzo takiej kognicji podlegają. Przywołać tu przykładowo należy wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2021 r., sygn. akt I GSK 1713/20; pub. ONSAiWSA 2021/5/79 czy z 19 czerwca 2019 r. sygn. akt I GSK 613/19; LEX nr 2700824). Z wyroków tych wynika, że czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 47 ufzo, to wszelkie czynności podejmowane przez organ dotujący w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji. Z art. 47 ufzo nie wynika jakiekolwiek ograniczenie kategorii czynności, które podlegają tej regulacji.

Podsumowując, jednostka samorządu terytorialnego, będąca organem dotującym w zakresie czynności związanych z przyznawaniem, wypłatą oraz ustaleniem wysokości dotacji podlega kontroli sądowo-administracyjnej. Gdyby przyjąć stanowisko organu za prawidłowe, powodowałoby to skutek, że organ dotujący nie podlegałby żadnej kontroli legalności podejmowanych przez siebie czynności. Taka sytuacja nie może zyskać aprobaty w demokratycznym państwie prawnym, gdyż zasadą jest, że organy administracji publicznej podlegają kontroli. Taka kontrola obejmuje czynność organu dotującego w przedmiocie wyrażenia zgody na udzielenie dotacji w trybie art. 33 ust. 4 ufzo.

Ponadto należy zaznaczyć, że skarżący kasacyjnie Burmistrz – wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa – w istocie nie przedstawił uzasadnienia podstaw kasacyjnych.

Taka sama uwaga dotyczy drugiego z zarzutów skargi kasacyjnej co do naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA wyraźnie wskazał, że rozpoznał skargę niezależnie od tego, czy została złożona z zachowaniem terminie przewidzianego w art. 53 § 2 ppsa, ponieważ ewentualne uchybienie w terminie do jej wniesienia było przez stronę niezawinione, co wynikało z błędnego oznaczenia daty pisma przez organ, ponadto z uwagi na brak pouczenia przez Burmistrza skarżącej spółki o możliwości i sposobie wniesienia skargi do WSA.

Z uwagi na powyższe wydane w tym zakresie rozstrzygnięcie przez WSA było prawidłowe oraz uwzględniało zasadę, że strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji braku jej pouczenia czy też niedokładności w treści pisma organu (błędna data pisma).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną.

Na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. art. 205 § 2 ppsa i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) zasądzono od organu na rzecz spółki zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.