Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2018 r. sprawy ze skargi S na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia przez [...] na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. [...] Nr [...]z [...] marca 2018 r. nakładające na [...] Sp. z o.o. obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, następujących dokumentów:

1. zaświadczenia Prezydenta m. [...] o zgodności inwestycji, polegającej na budowie wolnostojącego nośnika reklamowego, składającego się z tablicy reklamowej osadzonej w ramie stalowej o wymiarach ok. 2,0 x 4.0 m, zamocowanej do słupa stalowego z fundamentem zagłębionym całkowicie pod powierzchnią gruntu, usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] , z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2. czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opinia techniczną w zakresie zgodności wykonania robót budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi i uzgodnieniami,

3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że kontrola dopuszczalności zażalenia jest pierwszą czynnością, jaką podejmuje organ II instancji po jego otrzymaniu. Obowiązek ścisłego przestrzegania terminów w postępowaniu zażaleniowym wynika z potrzeby zapewnienia pewności i trwałości stosunków w obszarze regulowanym przez prawo administracyjne.

Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia zażalenia - jest zachowanie ustawowego terminu do jego dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność zażalenia, czego następstwem jest ostateczność zaskarżonego postanowienia. Organ II instancji obowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy zażalenie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie.

Powołując się na art. 141 § 2 k.p.a. organ wskazał na siedmiodniowy tryb wniesienia zażalenia w zależności od dnia doręczenia postanowienia lub jego ustnego ogłoszenia.

Z akt sprawy wynika, że postanowienie PINB dla m. [...] nr [...] z [...] .03.2018r., zostało prawidłowo nadane do pełnomocnika [...] Sp. z o.o. r. pr. K M i doręczone w dniu 07.03.2018 r. co potwierdza pismo Poczty Polskiej z 19.03.2018 r. Termin do wniesienia zażalenia upływał zatem z dniem 14.03.2018 r. (dzień powszedni). Organ wskazał, że zażalenie [...] sp. z o.o. reprezentowanej przez r. pr. K M zostało nadane w placówce Poczty Polskiej w dniu 15.03.2018 r. czyli po upływie terminu 7 dni przewidzianego do wniesienia zażalenia. W postanowieniu nr [...] z [...] 03.2018 r. zawarto prawidłowe pouczenie co do sposobu i terminu wniesienia zażalenia.

Organ wskazał, że rozpatrzenie zażalenia wniesionego po upływie określonego w przepisach terminu jest niedopuszczalne, gdyż postępowanie zażaleniowe odnosiłoby się do postanowienia ostatecznego, co skutkowałoby jego wadliwością.

Biorąc powyższe pod uwagę oraz powołując się na art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...]WINB z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] złożyła [...] sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. reprezentowana przez r. pr. K M wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. poprzez brak prawidłowego wskazania i oznaczenia strony postępowania administracyjnego,

2. naruszenie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 141 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że strona uchybiła terminowi na wniesienie odwołania.

Zarzuty znalazły rozwinięcie w uzasadnieniu skargi, przy czym przede wszystkim wskazano na rozbieżności w terminach doręczenia oznaczonych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz w operacyjnym programie internetowym Poczty Polskiej "śledzenie przesyłek".

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, wskazanych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ) - dalej: "P.p.s.a.", dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły w takim stopniu, który powodowałby, że skarga zasługiwałaby na uwzględnienie.

Przedmiotem sądowej kontroli jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] , znak [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia przez spółkę [...] Sp. z o.o. Sp. k. zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2018 r., znak [...] nakładające na [...] Sp. z o.o. Sp. k. obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia następujących dokumentów:

1. zaświadczenia Prezydenta m. [...] o zgodności inwestycji, polegającej na budowie wolnostojącego nośnika reklamowego, składającego się z tablicy reklamowej osadzonej w ramie stalowej o wymiarach ok. 2,0 x 4,0 m, zamocowanej do słupa stalowego z fundamentem zagłębionym całkowicie pod powierzchnią gruntu, usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2. czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opinią techniczną w zakresie zgodności wykonania robót budowlanych z przepisami techniczno – budowlanymi i uzgodnieniami,

3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Jak wynika z akt administracyjnych, przesyłka o nr nadawczym ([...] , zawierająca postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2018 r., została prawidłowo nadana do pełnomocnika Spółki [...] Sp. z o.o. Sp. k.

Odbiorca przesyłki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wskazał datę 7 grudnia 2018 r.

Z systemu śledzenia przesyłek znajdującego się na stronie internetowej http://monitoring.poczta-polska.pl, wynikało, że przesyłka odebrana została w dniu 8 marca 2018 r. co wzbudziło wątpliwości organu co do daty odbioru przesyłki.

Dlatego pismem z dnia 12 kwietnia 2018 r. organ II instancji zwrócił się do Urzędu Pocztowego o wyjaśnienie powyższych rozbieżności.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że wbrew argumentacji zawartej w skardze, powyższe pismo z 12 kwietnia 2018 r., nie było skierowane do strony lecz do Urzędu Pocztowego, a jedynie przesłano je do wiadomości Skarżącej.

Wątpliwości organu II instancji, wyjaśniło pismo Urzędu Pocztowego z dnia 19 marca 2018 r. Jak wynika z treści tego pisma, przesyłka doręczona została w dniu 7 marca 2018 r., zaś rozbieżność dat, jest wynikiem pomyłki ze strony osoby odbierającej podczas podpisania potwierdzenia odbioru. Ponadto w systemie karty zostały rozliczone w dniu następnym tj. 8 marca 2018 r. stąd "śledzenie przesyłek" wskazuje na datę 8 marca 2018 r.

Nie można więc zgodzić się ze Skarżącą, że logika i doświadczenie życiowe wskazuje, że datą przesyłki może być tylko 8 marca 2018 r., a nie data przyszła. Stwierdzenie to, jest sprzeczne ze wspomnianym wyżej pismem Urzędu Pocztowego z dnia 19 marca 2018 r., z którego jasno wynika, że faktyczną datą doręczenia korespondencji, jest 7 marca 2018 r., nie zaś dane dostępne w systemie śledzenia przesyłek.

Nie ma żadnych przesłanek uzasadniających twierdzenie, że oficjalne pismo operatora pocztowego, zawiera dane niezgodne z rzeczywistością. Oczywistym jest także, że nie jest datą odbioru przesyłki, błędna data wskazana przez jej odbiorcę na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, to jest 7 grudnia 2018 r.

W twierdzeniom Skarżącej, w aktach sprawy brak jest informacji, wskazujących na datę 8 marca 2018 r. jako datę przygotowania przesyłki do doręczenia, co wykluczałoby zdaniem Skarżącej, jej faktyczne doręczenie w dniu 7 marca 2018 r.

Nie ma także racji Skarżąca, że organ II instancji arbitralnie uznał, że konsekwencją pomyłki, powinno być przyjęcie daty wskazanej jako data odbioru a nie dzień jej rzeczywistego doręczenia. We wspomnianym już piśmie Urzędu Pocztowego z dnia 19 marca 2018 r. wyraźnie bowiem wskazano, że przesyłka o nr nadania ([...] została doręczona w dniu 7 marca 2018 r.

Zgodnie z treścią art. 149 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) – dalej: "k.p.a.", zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie – od dnia jego ogłoszenia stronie. Termin ten upływał zatem z dniem 14 marca 2018 r.

Jak wynika z akt sprawy, zażalenie Spółki [...] , zostało nadane w placówce Poczty Polskiej w dniu 15 marca 2018 r., a więc po upływie 7 dniowego terminu przewidzianego do wniesienia zażalenia.

Organ prawidłowo więc przyjął, że strona uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia.

Nie można także podzielić argumentacji dotyczącej naruszenia art. 124 § 1 k.p.a. poprzez wskazanie w zaskarżonym postanowieniu, że terminowi do złożenia zażalenia, uchybiła spółka [...] sp. z o.o., podczas gdy stroną postępowania, jest [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w [...] .

Koniecznym warunkiem uznania postanowienia za akt istniejący jest stwierdzenie, że identyfikuje ono organ, od którego pochodzi, zawiera rozstrzygnięcie, identyfikuje jego adresata oraz – przez złożenie podpisu – osobę, która jako piastująca funkcję organu administracji publicznej lub działająca z upoważnienia organu administracji publicznej wydała to rozstrzygnięcie.

Zawarcie w zaskarżonym postanowieniu niepełnego oznaczenia formy prawnej spółki przy jednoczesnym wskazaniu jej prawidłowej nazwy, jest błędne, jednak to niepełne oznaczenie w ocenie Sądu nie jest na tyle istotne by decydować o możliwości uznania postanowienia za akt wydany niezgodnie z prawem. Oznaczenie strony będącej osobą prawną polega na podaniu jej nazwy oraz siedziby. Jedynie całkowity brak oznaczenia strony pociągał za sobą brak postanowienia, natomiast sam błąd pisarski polegający na pominięciu w jej nazwie trzech liter może być sprostowany w trybie art. 113 § 1k.p.a. Postanowienie bez wątpliwości identyfikuje spółkę jako adresata postanowienia i wskazany wyżej brak nie uzasadnia wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Wskazać też należy, że wśród podmiotów wymienionych jako adresaci postanowienia, nazwa spółki przytoczona została prawidłowo.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznał, że zaskarżone postanowienie, nie narusza prawa i na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.