Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku Z. Z. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 lipca 2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 45/14) w sprawie ze skargi Z. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić wniosek o uzupełnienie wyroku.

Wyrokiem z dnia [...] lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Z. Z. na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

W dniu w którym nastąpiło ogłoszenie ww. wyroku, skarżący złożył wniosek o doręczenie mu odpisu tego wyroku wraz z uzasadnieniem.

Jak wynika z akt sprawy, odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 15 września 2014 r.

Pismem z dnia 18 września 2014 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł "o uzupełnienie wyroku z dnia 30 lipca 2014 r. o wykładnię, interpretację prawa."

W uzasadnieniu wniosku zarzucił, że ww. wyrok nie zawiera odpowiedzi na wszystkie zarzuty skargi. Skarżący domagał się również odpowiedzi odnośnie do tego na jakiej podstawie obowiązuje art. 135 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja Podatkowa oraz dlaczego Sąd wskazał na str. 5 uzasadnienia, że "w postępowaniu podatkowym stosuje się przepisy Ordynacja Podatkowa, a w postępowaniu egzekucyjnym w administracji przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego a nie powoływane przez skarżącego przepisy Kodeksu postępowania cywilnego".

Skarżący domagał się nadto wyjaśnienia, dlaczego w uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że decyzje w przedmiocie podatku od nieruchomości wydał Burmistrz Miasta P., podczas gdy dokumenty te zostały wydane przez Urząd Miasta P., a Burmistrz się tylko pod nimi podpisał. Powołując się na orzecznictwo sądowe argumentował skarżący, że ani Burmistrz, ani też Urząd Miasta nie mogą skutecznie przypisywać sobie statusu strony (uczestnika postępowania) oraz, aby nie narazić się na odrzucenie np. pozwu (art. 199 § 1 pkt 3 k.p.c.), jako stronę powodową winno się wskazać Gminę, a siebie oznaczyć tylko jako statio fisci. Wskazane uchybienie stanowi – zdaniem skarżącego – "próbę obejścia ustawy". W kontekście tym skarżący powołał się na art. 58 k.c. oraz na art. 83 k.c.

Skarżący zarzucił również, że stanowisko Sądu w tym zakresie nie uwzględnia orzeczeń innych sądów (Sądu Rejonowego w D. i Sądu Okręgowego w S.), co stanowi naruszenie art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku należało odrzucić.

Możliwość żądania uzupełnienia wyroku znajduje swoją podstawą prawną w treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.: dalej - p.p.s.a.), który stanowi, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Z treści powołanego przepisu wynikają dwie kwestie formalne, istotne z punktu widzenia oceny złożonego w sprawie wniosku, do których zaliczyć należy: termin do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku oddalającego skargę oraz możliwość żądania uzupełnienia wyroku, a nie jego uzasadnienia.

Odnośnie do terminu to zwrócić należy uwagę, że czternastodniowy termin do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku, liczony od daty doręczenia tego wyroku stronie, ustawodawca przewidział jedynie w sytuacji, gdy wyrok doręcza się z urzędu stronom. W przypadku wyroku oddalającego skargę (jak w sprawie), a więc którego doręczenie następuje wyłącznie na wniosek, termin czternastodniowy nie biegnie od daty doręczenia wyroku, a od dnia jego ogłoszenia (por. także postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 80/09, LEX nr 510163).

W stanie faktycznym sprawy, wyrok oddalający skargę został ogłoszony w dniu 30 lipca 2014 r., a zatem, czternastodniowy termin na złożenie ewentualnego wniosku o jego uzupełnienie rozpoczął swój bieg już w dniu 31 lipca 2014 r. i mijał w dniu 13 sierpnia 2014 r. (środa). Tymczasem skarżący, wniosek o uzupełnienie wyroku złożył w dniu 18 września 2014 r., a zatem po terminie. Już sama ta okoliczność obligowała Sąd do odrzucenia złożonego w sprawie wniosku o uzupełnienie wyroku z dnia 30 lipca 2014 r.

Wskazując na powyższe wymaga jednocześnie wyjaśnienia, że Sąd podziela pogląd przyjęty w części orzeczeń sądów administracyjnych (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt I SA/Lu 769/11 oraz w Poznaniu z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Po 1200/12; dostępne na stronie – https://cbois.nsa.gov.pl), w myśl którego, wniosek o uzupełnienie wyroku należy traktować jako wniosek wszczynający postępowanie w rozumieniu art. 63 p.p.s.a., a w związku z tym, mogą mieć do niego zastosowanie, poprzez odesłanie zawarte w art. 64 § 3 p.p.s.a., przepisy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., dające podstawę do odrzucenia skargi wniesionej po upływie terminu. Na tej podstawie, za dopuszczalne uznał Sąd orzeczenie o odrzuceniu złożonego w sprawie wniosku o uzupełnienie wyroku jako wniesionego z uchybieniem terminu, dodatkowo, w procesowej formie postanowienia, które mogło zostać wydane na posiedzeniu niejawnym, w składzie jednego sędziego (art. 58 § 3 p.p.s.a.).

Odnosząc się do drugiego z sygnalizowanych na wstępie zagadnień wymaga podkreślenia, że wniosek złożony w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a. może dotyczyć jedynie uzupełnienia sentencji orzeczenia sądu, a nie jego uzasadnienia (por. także postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OZ 1361/07, LEX nr 348205 oraz z dnia 6 czerwca 2012 r. sygn. akt I FSK 676/11, LEX nr 1334535). Z treści złożonego przez skarżącego wniosku bezspornie wynika natomiast, że skarżący domaga się uzupełnienia uzasadnienia wyroku. Także i ta okoliczność przemawiała za odrzuceniem wniosku, jako niedopuszczalnego z innych przyczyn w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6) p.p.s.a.

Uzupełniająco należy dodać, że wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej uzasadnienia orzeczenia, a ewentualne braki uzasadnienia mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 2344/10, LEX nr 821399).

Z tych względów, na podstawie art. 64 § 3 w zw. z art. 157 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2) i 6) i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.