Pismem z dnia 21 czerwca 2012 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki boiska sportowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Zgodnie z zrządzeniami Sądu z dnia 25 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismami z dnia 31 lipca 2012 r., wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 3 egzemplarzy odpisów skargi oświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych i na podstawie § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193, ze zm.), do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru skarżąca otrzymała w/w pisma w dniu 16 sierpnia 2012 r., a więc wyznaczony przez Sąd termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 23 sierpnia 2012 r. Skarżąca w terminie uiściła wpis natomiast nie nadesłała wymaganych odpisów skargi.
Termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, który nie może być skracany, ani przedłużany. Mając na uwadze, że czynność skarżącej, od której zależała skuteczność skargi nie została wykonana w terminie, stwierdzić należy, iż skarga wniesiona została bez dopełnienia wymaganego przez prawo warunku, nie można zatem było nadać dalszego biegu sprawie, skarga zaś podlega odrzuceniu.
Z tego też względu orzeczono jak w pkt I sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach jak w pkt II sentencji orzeczono na podstawie art. 232 § 1 ww. ustawy.
