Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Z. i W. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 rok oddala skargę

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. określił Z. i W. C. (dalej przywoływani też jako: "Skarżący") zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie 1312,00 zł w miejsce zeznanego w kwocie 0,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że W. C. spełnił warunki do skorzystania z odliczenia wydatków, w ramach ulgi rehabilitacyjnej, na opłacenie przewodników osób niewidomych zaliczonych do I lub II grupy inwalidztwa, a Z. C. spełniła warunki do odliczenia wydatków na zakup leków i uwzględnił z tego tytułu poniesione wydatki.

Organ I instancji nie uwzględnił jednak wydatków w ramach ulgi rehabilitacyjnej, poniesionych na utrzymanie psa oraz związanych z używaniem samochodu na dojazdy na zabiegi rehabilitacyjne, gdyż przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewidują takiego odliczenia.

Nie godząc się z decyzją organu I instancji Skarżący złożyli odwołanie

do Dyrektora Izby Skarbowej w B. W odwołaniu zarzucili, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. niezasadnie nie uwzględnił wydatków poniesionych

na utrzymanie i opiekę weterynaryjną psa asystującego, będącego nieodłącznym towarzyszem oraz przewodnikiem i obrońcą oraz wydatków poniesionych na remont lokalu mieszkalnego. Jednocześnie Skarżący wnieśli o przeprowadzenie istotnego dowodu na okoliczność ustalenia stanu faktycznego w zakresie oględzin lokalu, przesłuchania stron w miejscu zamieszkania, ze względu na ograniczoną ich dyspozycyjność oraz przesłuchania świadków sprawujących dobrowolną opiekę

i świadka, który wykonał usługę transportową.

Dyrektor Izby Skarbowej w B., decyzją z dnia [...] grudnia

2014 r. nr [...], podzielając stanowisko organu I instancji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podjętej decyzji organ II instancji zwrócił uwagę, że osoby niewidome i niedowidzące I lub II grupy inwalidztwa oraz osoby

z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczone do I grupy inwalidztwa mogą

od dochodu odliczyć wydatki poniesione na utrzymanie psa asystującego w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł. Wprawdzie W. C. posiada psa, jednakże sam fakt posiadania psa jest niewystarczający do odliczenia wydatków na jego utrzymanie w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Zgodnie bowiem

z art. 26 ust. 7c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010r. Nr 51 poz. 307 ze. zm., dalej powoływana jako: "u.p.d.o.f."), warunkiem odliczenia poniesionych wydatków na utrzymanie psa jest również przedłożenie certyfikatu potwierdzającego, że pies ten posiada status psa asystującego. W sprawie strona nie przedłożyła takiego certyfikatu. A zatem pomimo, że podatnik miał orzeczoną niepełnosprawność ze względu na narząd wzroku

i posiadał psa to zdaniem organu II instancji nie mógł skorzystać z odliczenia

od dochodu poniesionych wydatków na jego utrzymanie, ponieważ nie przedstawił dowodu potwierdzającego, że pies ma status psa asystującego. Odnośnie wydatków związanych z używaniem samochodu podatnik chcący skorzystać z w/w odliczenia powinien posiadać dokument stwierdzający, że jest właścicielem (współwłaścicielem) samochodu osobowego oraz okazać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych. Takich dowodów Skarżący nie przedłożyli. Ze znajdującego się w aktach sprawy dowodu rejestracyjnego samochodu osobowego marki T. wynika, że jego właścicielem jest F. S. Samo zaś oświadczenie podatnika z [...].03.2014 r., że jest współwłaścicielem tego samochodu jest niewystarczające. Na podstawie powyższych okoliczności organ uznał, że brak jest podstaw do odliczenia od dochodu wydatków powyżej kwoty określonej przez organ I instancji.

Końcowo organ wyjaśnił, że postępowanie podatkowe regulują przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.749 ze zm., powoływanej dalej jako: "o.p.").Stąd też wskazane w odwołaniu przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie mają więc zastosowania

w niniejszej sprawie.

Na powyższą decyzję Skarżący wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarzucając jej rażące naruszenie obowiązujących przepisów prawa. W ocenie Skarżących organy podatkowe zignorowały przedstawiony przez nich materiał dowodowy, przez co nie ustaliły dokładnie stanu faktycznego sprawy. Organy podatkowe bezpodstawnie też nie uwzględniły

w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych na utrzymanie psa. W ich ocenie z broszury informacyjnej Ministerstwa Finansów "ulga rehabilitacyjna" nie wynika, że pies musi posiadać certyfikat psa asystującego. Wystarczy, że będzie wyszkolony we własnym zakresie. Skarżący wyjaśnili też, że korzystają z usług transportowych samochodem stanowiącym współwłasność podatnika. W ocenie Skarżących nie każda osoba niepełnosprawna musi korzystać z zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych, gdyż nie ma zlecenia na ich odbycie, ale musi korzystać

z niezbędnych usług transportowych samochodem osobowym w codziennej egzystencji, udając się do apteki, przychodni rodzinnej, szpitala wojewódzkiego. Zdaniem podatników, w ich sytuacji stale powinny korzystać z trzech rodzajów odliczeń: tj. używania samochodu osobowego, wydatków poniesionych

na utrzymanie psa oraz wydatków z tytułu opieki osób najbliższych i osób trzecich

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.

Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3

i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem

i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego

z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka niewątpliwie nie zachodzi.

W zakresie przedmiotowej sprawy należy wskazać, że na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. odliczeniu od dochodu podlegają wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne. Katalog tych wydatków zawarto w art. 26 ust. 7a u.p.d.o.f., a zasady

i warunki odliczeń określone zostały w ust. 7b-7e ww. artykułu. Podstawowym warunkiem, do odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne, który został pozytywnie zweryfikowany w toku postępowania, jest posiadanie przez osobę niepełnosprawną orzeczenia o zakwalifikowaniu jej do jednego z trzech stopni niepełnosprawności

(art. 26 ust. 7d u.p.d.o.f.). Zgodnie z art. 26 ust. 7c u.p.d.o.f. w przypadku wydatków, o których mowa, m.in. w ust. 7a pkt 8 u.p.d.o.f., tj.: utrzymanie przez osoby niewidome i niedowidzące zaliczone do I lub II grupy inwalidztwa oraz osoby

z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczone do I grupy inwalidztwa psa asystującego, o którym mowa w ustawie o rehabilitacji zawodowej, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł, nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności: (1) wskazać

z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez nie funkcji przewodnika; (2) okazać certyfikat potwierdzający status psa asystującego;

(3) okazać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych. Certyfikat potwierdzający status psa asystującego jest zatem jednym z warunków obligatoryjnych do skorzystania przez podatnika

z uprawnienia do odliczenia wydatków w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Wobec nieokazania przez Skarżących dowodu w postaci ww. certyfikatu, organy podatkowe obu instancji, działając w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, w dokonanym rozliczeniu prawidłowo nie uwzględniły wydatków w ramach ulgi rehabilitacyjnej poniesionych na utrzymanie psa. Nieuzasadniony jest także zarzut Skarżących dotyczący braku możliwości odliczenia wydatków z tytułu używania samochodu osobowego. Jak słusznie stwierdził organ, co także wynika z akt sprawy, dowód rejestracyjny samochodu osobowego marki S. wystawiony został na osobę F. S., a nie na Skarżących. samo natomiast oświadczenie Skarżącego, że jest współwłaścicielem tego pojazdu nie jest przekonującym dowodem w sprawie. Skarżący nie dostarczył żadnego dokumentu współwłasności a zatem należało uznać, co słusznie uczynił organ, że tym, współwłaścicielem nie jest, co w konsekwencji prowadzi do braku możliwości odliczenia wydatków z tego tytułu. Podobne stanowisko zajął już Sąd w wyroku z dnia 6 maja 2014 r., sygn.. akt I SA/Bk 8/14 w tym zakresie. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 188 o.p. Organ zgromadził bowiem wystarczające dowody w sprawie i nie było już konieczne przeprowadzanie nowych dowodów zgłaszanych przez Skarżących. Nieuzasadnione są także zarzuty naruszenia przepisów postępowania (m.in. art. 6, art. 7 i art. 8 KPA w zw. z art. 50 § 3 KPA oraz art. 120, 180 § 1 i art. 190 o.p.) jak już wcześniej podniesiono organ w sposób rzetelny i całościowy zgromadził i rozpoznał materiał dowodowy, zastosował prawidłowo przepisy prawa i wydał prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie.

Ze względu na powyższe, mając na uwadze treść art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.

.