Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie : Przewodniczący referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 6 listopad 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. oraz M. G. reprezentowanego przez J. K., o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi J. K. oraz M. G. reprezentowanego przez J. K., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...], wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty kwoty 425 zł z odsetkami uiszczonej tytułem opłaty za kartę pojazdu, -postanawia- odmówić przyznania prawa pomocy.

II SA/Rz 734/07

UZASADNIENIE

J. K. we wniosku PPF z dnia 24 października 2007r., skierował do Sądu żądanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Jego wniosek dotyczy sprawy o sygn. akt II SA/Rz 734/07, wszczętej ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Sprawa ta nie została jeszcze zakończona przez WSA w Rzeszowie.

Ponieważ wniosek o przyznanie prawa pomocy nie wyjaśniał, czy został złożony w imieniu J. K. czy również współskarżącego M. G., Sąd pismem z dnia 25 października 2007r. wezwał skarżących o wyjaśnienie tej kwestii. Ponadto, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, należało nadesłać dowody potwierdzające wysokość wynagrodzenia M. G..

W odpowiedzi na to wezwanie Sądu, J. K. pismem z dnia 30 października 2007r. poinformował, iż wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych został złożony przez obu współskarżących tj. J. K. oraz M. G.. Strony nie mogą zrozumieć, dlaczego Sąd rozpatruje ich wniosek o przyznanie prawa pomocy z powodu ubóstwa. Wypełniając wniosek PPF, J. K. podał dochód zięcia M. G. z roku 2006r., kiedy to zięć pracował dorywczo. Dochód uzyskany w 2006r. został podzielony przez 12 miesięcy. Wnioskodawcy wyraźnie podkreślili, że nie wnoszą o zwolnienie od opłat i wydatków sądowych ze względu na zły stan majątkowy. Wraz z zięciem, J. K. jest w stanie uiścić 200 zł. Dlatego nadsyłanie dowodów potwierdzających uzyskiwanie dochodów ze stosunku pracy przez M. G., strony uważają za zbyteczne.

Stwierdzono, co następuje:

wniosek skarżących dotyczy wyłącznie zwolnienia od kosztów sądowych. Oznacza to, że J. K. oraz M. G. powinni wykazać, że nie są w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku dla poziomu utrzymania koniecznego oraz rodziny. Do wykazania takiego stanu zobowiązuje strony wnioskujące o prawo pomocy w zakresie częściowym treść art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Wykazanie braku możliwości uiszczenia opłat i wydatków sądowych, stanowi jedyny sposób uzyskania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Decyzja Sądu w sprawie zwolnienia od kosztów sądowych nie może zależeć od oceny legalności zaskarżonego działania bądź bezczynności organu administracji publicznej, nie wspominając już o legalności przepisów stanowiących podstawę zaskarżonych działań administracji publicznej. Zwolnienie strony od kosztów sądowych na podstawie innych przesłanek niż opisane w art. 246 P.p.s.a stanowiłoby rażące naruszenie prawa przez sąd.

Wniosek o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie nie został uzasadniony ciężką sytuacją majątkową stron wnioskujących. Skarżący wyraźnie podkreślają, że bez jakiegokolwiek uszczerbku na poziomie swego utrzymania są w stanie uiścić wpis sądowy w kwocie 200 zł. W pkt 3 pisma z dnia 30 października 2007r. zawarto zdanie, iż strony żądają zwolnienia od kosztów sądowych nie tytułu ubóstwa, lecz z powodu wydania ustawy bubla.

Strony nie starały się udowodnić, że ich stan majątkowy czy osobisty uniemożliwia poniesienia kosztów postępowania przed WSA. Swoje żądanie oparły na okolicznościach nie mających jakiegokolwiek znaczenia dla przyznania prawa pomocy. Ponieważ J.K. i M. G. oświadczyli, że są w stanie uiścić koszty sądowe w sprawie o sygn. II SA/Rz 734/07 ich wniosek o przyznanie prawa pomocy nie może zostać rozpatrzony pozytywnie. Nie zaistniały wobec współskarżacych pozytywne przesłanki przyznania prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a). O odmowie przyznania prawa pomocy decyduje również i to, że strony nie nadesłały dowodów uzyskiwania przez M. G. wynagrodzenia w podanej we wniosku PPF wysokości.

Sąd w tym miejscu informuje, że w przypadku uwzględnienia skargi, koszty postępowania sądowego, a w tym uiszczony wpis sądowy, zostanie zasądzony od organu w orzeczeniu kończącym postępowanie na rzecz skarżących.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia po myśli art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.