drukuj    zapisz    Powrót do listy

6336 Pożyczki   na   sfinansowanie kosztów szkolenia, zorganizowanie   dodatkowych   miejsc  pracy oraz   podjęcie   działaln, Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, Rada Powiatu, *Odrzucono skargę, IV SAB/Wr 46/07 - Postanowienie WSA we Wrocławiu z 2008-01-10, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

IV SAB/Wr 46/07 - Postanowienie WSA we Wrocławiu

Data orzeczenia
2008-01-10 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-11-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Henryk Ożóg /przewodniczący/
Lidia Serwiniowska /sprawozdawca/
Małgorzata Masternak-Kubiak
Symbol z opisem
6336 Pożyczki   na   sfinansowanie kosztów szkolenia, zorganizowanie   dodatkowych   miejsc  pracy oraz   podjęcie   działaln
Hasła tematyczne
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Sygn. powiązane
I OSK 790/08 - Postanowienie NSA z 2008-07-02
Skarżony organ
Rada Powiatu
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 271 pkt 1, art. 16 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Protokolant Aneta Januszkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi T. S. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego postanowieniem z dnia 19 października 2005 r. sygn. akt IV SAB /Wr 49/05 w przedmiocie przyznania jednorazowej pomocy na otwarcie działalności gospodarczej odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia wobec czego podlegała ona odrzuceniu.

Istotą bowiem zarzutu skarżącego było to, iż w sprawie orzekał asesor Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, a nie sędzia.

Kwestia ta zbiegła się, w zasadzie, z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, który wypowiadał się w zakresie możliwości powierzenia czynności orzekania asesorom, jako podmiotom ustrojowo nieodpowiadającym wymaganiom stawianym sędziom i nieposiadającym stosownych gwarancji niezależności. Kwestia ta jednakże odnosi się ściśle do instytucji asesora sądowego funkcjonującej w sądownictwie powszechnym. Rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2007r. sygn. SK 7/06 /pominięto jego bliższe omówienie ze względu na poniższy wywód/ nie obejmuje przepisów regulujących status prawny asesora w wojewódzkim sądzie administracyjnym zawartych w ustawie z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/.

Naczelny Sąd Administracyjny – Izba Gospodarcza, przy rozpatrywaniu skarg kasacyjnych w dniach 5 i 6 grudnia 2007r., nie uwzględnił wniosków stron o skierowanie pytania do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 26 § 2 tego Prawa m.in. z art. 45 Konstytucji RP oraz nie uwzględnił zarzutu nieważności postępowania z tego powodu, że skład sądu był sprzeczny z przepisami prawa wobec udziału w składzie orzekającym WSA asesora sądowego – z uwagi na treść wspomnianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego /przykładowo można tu wymienić sygn. akt I GSK 32/07 i I GSK 31/07 /.

Dodać należy, że stwierdzona przez Trybunał niekonstytucyjność instytucji asesora sądowego będzie skutkować dopiero po 18 miesiącach od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw RP gdyż za taki czas zawieszona została przez Trybunał moc prawna jego orzeczenia.

Nadto stwierdzono, że czynności asesorów sądowych nie podlegają wzruszeniu na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji. Brak zatem podstaw do odsuwania asesorów sądowych posiadających stosowne wotum od czynności orzeczniczych, z taką natomiast sytuacją Sąd miał do czynienia w niniejszej sprawie. Orzekający asesor sądowy miał powierzone czynności sędziowskie m.in. na czas, w którym zostało wydane postanowienie zaskarżone przez T. S.

Powyższe rozważania wykluczają możliwość wypowiadania się w kwestiach merytorycznych sprawy odnoszącej się do bezczynności organu kwestionowanej przez skarżącego.

Z tych względów, na podstawie art. 281 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ należało orzec jak w sentencji postanowienia.



Powered by SoftProdukt