Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2006 r. sprawy ze skargi B. M. i H. B. - Kancelaria Notarialna s.c. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za umieszczenie w pasie drogowym reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2005r. nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżących B. M. i H. B. kwotę 719 (siedemset dziewiętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] czerwca 2005r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (SKO) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Panią B. M. i Panią H. B. – Kancelaria Notarialna s.c., od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2005r. Nr [...] znak [...] nakładającej na skarżące karę pieniężną w wysokości 6425 złotych za umieszczenie bez zezwolenia zarządcy drogi reklamy w pasie drogowym ul. K., uchyliło zaskarżoną decyzję w części ustalającej wysokość kary i orzekło karę w wysokości 2600 złotych, w pozostałym zakresie utrzymując w mocy kwestionowaną decyzję.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. Nr [...] znak [...] Prezydent Miasta P. nałożył na skarżące karę pieniężną w wysokości 6425 złotych za umieszczenie bez zezwolenia zarządcy drogi, reklamy o powierzchni 1,00 m kw w terminie od 1 sierpnia 2004r. do 14 kwietnia 2005r. w pasie drogowym ul K. (droga powiatowa) w P. W decyzji wskazano sposób wyliczenia kary jako iloczyn następujących składników 10 x 2,50 zł x 257 dni x 1 m.kw. W podstawie prawnej decyzji podano art. 40 ust.1, 2 pkt 3, ust.6,12 i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity DZ.U. z 2004r, Nr 204,poz.2086), Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz.U.Nr 140, poz.148), Uchwałę nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] marca 2004r. w sprawie wysokości stawek opłaty za zajęcie 1 m kw pasa drogowego na terenie miasta P. oraz art. 104 k.p.a.

Podstawę faktyczną nałożenia kary stanowiło wywieszenie szyldu prowadzonej przez skarżące Kancelarii Notarialnej w taki sposób, iż znalazł się on poprzecznie do chodnika ul. K. nad schodami wejściowymi do budynku.

Powyższa decyzja została wydana na skutek uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. poprzedniej decyzji z uwagi na naruszenie art. 79§1 i 2 i art. 67 §2 pkt 3 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji uchylającej wskazano, iż wydanie decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej winno być poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym z zapewnieniem stronie czynnego udziału w każdym jego stadium. W tym stanie rzeczy, ponownie rozpoznając sprawę, organ odniósł się również do wskazówek udzielonych przez SKO w decyzji uchylającej poprzednie rozstrzygnięcie i stwierdził, że notatki służbowe z dnia 13 sierpnia 2004r, 23 września 2004r.,19 października 2004r.oraz 31 grudnia 2004r. zostały sporządzone na okoliczność przeprowadzenia kontroli reklam umieszczonych w pasie drogowym, a nie na okoliczność przeprowadzenia dowodu lub oględzin. Organ wskazał, że podobną kontrolę pracownicy ZDM przeprowadzili w dniu [...] kwietnia 2005r. w trakcie której potwierdzono obecność spornej reklamy.

Od decyzji z dnia [...] kwietnia 2005r. skarżące złożyły odwołanie domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania. Odwołujące się polemizowały z określeniem tablicy stanowiącej przedmiot sprawy, jako reklamy dowodząc, że jest szyld będący jedynie nośnikiem informacji o prowadzonej przez nie działalności. Powołały się na Uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1984r. opubl OSNCP 1984/12/211 oraz definicję reklamy autorstwa prof. Marka Szewczyka i mgr Wojciecha Bąkowskiego. Wskazywały, że wywieszenie takiej informacji było ich obowiązkiem wynikającym z przepisów Kodeksu Wykroczeń i ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz.1807). Podnosiły, że sporna tablica jest zawieszona nad schodami należącymi do budynku. Schody zaś stanowią własność podmiotu, który jest właścicielem całej kamienicy a zatem tablica nie znajduje się w obrębie pasa drogowego, bo znajduje się w obrębie granic własności posesji przy ul K. Ponadto zarzuciły naruszenie art. 107 §3 k.p.a. gdyż, zdaniem odwołujących się, organ nie dokonał wyjaśnienia podstawy faktycznej decyzji. Nie przedstawił dowodu wskazującego jak są umieszczone granice pasa drogowego. Skarżące zarzuciły ponadto, że organ błędnie naliczył wysokość kary, bowiem nie uwzględnił zapłacenia przez stronę kwoty 3825 złotych wynikającej z poprzedniej decyzji. Do odwołania dołączono rysunek techniczny układu budynku i spornej tablicy wykonany przez inżyniera budownictwa posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania.

Wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] czerwca 2005r., SKO w P., działając na podstawie art.138 §1 pkt. 2 k.p.a., art. 1 ust.1 art. 2 Ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych w zw z art. 40 ust.1 i 2 pkt.3 , ust.6, ust.8, ust.12 pkt.1, ust.13 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (UoDP) uchyliło zaskarżoną decyzję w części ustalającej wysokość kary w kwocie 6425 złotych i orzekło:

- za zajęcie pasa drogowego ulicy K. w P., bez prawem wymaganego zezwolenia pod reklamę o powierzchni 1 m kw karę w wysokości 2600 złotych

- w pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy, przytaczając treść wymienionych wyżej przepisów ustawy o drogach publicznych oraz powołując się na znajdujący się w aktach sprawy graficzny wydruk geodezyjnych ustaleń przebiegu linii granicznych w ulicy K. wskazał, że granicę pasa drogowego wyznacza pionowa ściana budynku będącego siedzibą Kancelarii (a ściślej jego przyziemia). W tym stanie rzeczy, sporna tablica (szyld informacyjny) umocowana prostopadle do ściany wychodzi poza obrys gzymsu architektonicznego i znajduje się w pasie drogowym. Ponadto stwierdzono, że usytuowanie schodów prowadzących do budynku nie było przedmiotem rozważań Kolegium. Uzasadniając zmianę wysokości kary organ podniósł, że wzięto pod uwagę fakt uiszczenia przez skarżące kary wynikającej z uprzedniej (uchylonej) decyzji.

W tym stanie rzeczy do zapłaty pozostała, zdaniem organu, kwota 2600 złotych. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium stwierdziło, że nie neguje prawnej powinności oznaczania firmy, jednakże istotą rozstrzyganej sprawy jest sposób umieszczenia szyldu. Wskazano, że przywołany przez odwołujące się wyrok Sądu Najwyższego został wydany na gruncie innego stanu faktycznego oraz dotyczył prawa lokalowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sprecyzowanej ostatecznie pismem pełnomocnika skarżących z dnia 7 lutego 2006r. (k.58) Pani B. M. i Pani H. B. wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu ponowiły argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta P.. Zaakcentowały, że z dokumentacji zebranej przez organ nie da się wyprowadzić wniosku, gdzie przebiega pas drogowy natomiast sporna tablica nie stanowi reklamy w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Powołały się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 lutego 2004r. w sprawie sygn. akt 4/IISA/Po3477/01 w którym stwierdzono, m.in. że standardowych rozmiarów tablica obejmująca jedynie napis "Notariusz" nie stanowi reklamy w rozumieniu powołanych przepisów. Ponadto skarżące podkreśliły, iż budynek, na którym została umieszczona tablica jest obiektem zabytkowym i w dacie umieszczania szyldu uzyskał zgodę Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków bez sprzeciwu ze strony zarządcy drogi. Reasumując skarżące stwierdziły, że organ administracji naruszył art. 107 k.p.a. przez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego stanowiących podstawę nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego.

W skardze zawarto także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który został pozytywnie rozpatrzony przez tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 2 listopada 2005r. (k.27-28)

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu, graficzny wydruk geodezyjnych ustaleń ulicy K. w P., załączony do akt sprawy obrazuje przebieg linii oddzielających tereny o różnym przeznaczeniu wg §3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Pismem z dnia 18 listopada 2005r. skarżące zwróciły uwagę, iż w sprawie VI SA/Wa 1580/05, która dotyczy tego samego budynku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone decyzje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną p.p.s.a), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna.

Przedmiotem rozpoznania jest skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. wydaną na podstawie art. 40 ust.1 i 2 pkt.3, ust.6, ust.8, ust.12 pkt.1, ust.13 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity DZ.U. z 2004r, Nr 204,poz.2086). Zgodnie z powołanym przepisem art. 40 ust.1 i ust.2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochrona dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie to dotyczy umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych, niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Definicję reklamy określa art. 4 pkt 23 w/w ustawy jako nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, nie będący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Pozostałe przepisy powołane w zaskarżonej decyzji (art. 40 ust.6, ust.8, ust.12 pkt1i ust.13 w/ ustawy o drogach publicznych) określają stawki opłat za umieszczenie reklamy i kary za takie zachowanie w przypadku działania bez wymaganego zezwolenia.

Zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne mające na celu dokonanie ustaleń stanowiących podstawę do wydania zaskarżonej decyzji administracyjnej było w rozpatrywanej sprawie przeprowadzone wadliwie.

Przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, po uchyleniu przez organ odwoławczy uprzednio wydanej decyzji, organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy w terminie 7 dni od otrzymania pisma, pod rygorem wydania decyzji (pismo z dnia [...] marca 2005r. znak [...]). Z akt sprawy wynika, że pomiędzy w/w zawiadomieniem a wydaniem decyzji dołączono wyrys z programu M.. Następnie w dniu [...] kwietnia 2005r. pracownicy ZDM przeprowadzili kontrolę reklam umieszczonych w pasie drogowym podczas której stwierdzono obecność spornej reklamy.

Z akt sprawy nie wynika, by o przeprowadzonej kontroli (a raczej wizji) zostały powiadomione skarżące, pomimo tego, że w czasie tych czynności dokonywana była dokumentacja zdjęciowa, na którą organ administracji powołał się następnie w decyzji. Takie działanie organu stoi w sprzeczności z wymaganiami art. 10 §1 k.p.a, albowiem uniemożliwiło stronie czynny udział w postępowaniu. Powyższe uchybienie przepisom postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem protokół powyższy stanowił podstawę do ustalenia wysokości nałożonej kary. W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. nie wykazało, że sporna tablica znajduje się w pasie drogowym oraz w istocie uchyliło się od jednoznacznego określenia czy wymieniona tablica jest reklamą, poprzestając na stwierdzeniu, że "dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy koniecznym jest jednoznaczne ustalenie, czy tablica informacyjna z napisem "Kancelaria notarialna" jest reklamą w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych".

Zgodnie z przywołanym przez organ odwoławczy art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Jak wynika z pkt 2 i 3 tego artykułu, droga mieści się w pasie drogowym, przy czym na terenie zabudowy droga ma charakter ulicy, a zgodnie z pkt 6 chodnik stanowi część drogi przeznaczoną dla ruchu pieszych. Powołana definicja ustawowa pasa drogowego jest wystarczająco jasna i znajduje już od wielu lat zastosowanie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale z dnia 19 czerwca 2000 r., sygn. U OPK 2/00 jednoznacznie stwierdził, że w sprawach dotyczących umieszczania reklam w pasie drogowym, pas drogowy (droga) jako wydzielony pas terenu w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, obejmuje płaszczyznę gruntu pasa drogowego wraz z przestrzenią nad tym pasem (ONSA 2001/1/11 oraz por. uchwałę z tej samej daty, sygn. U OPK 3/00, ONSA 2001/1/12).

Zdaniem Sądu, dołączone do akt sprawy administracyjnej dokumenty tj wyrysy z programu M. oraz dokumentacja fotograficzna nie dowodzą w sposób nie budzący wątpliwości, że faktycznie granica pasa drogowego jest taka jak wskazana przez organ. To znaczy czy obejmuje schody wejściowe do budynku i przedmiotową tablicę. Strona wywodzi, dołączając do odwołania rysunek techniczny, że sporna tablica jest zawieszona nad schodami, które w jej ocenie nie należą do pasa drogowego. Organ wskazuje natomiast w uzasadnieniu decyzji, że granicę pasa drogowego wyznacza pionowa ściana budynku, a usytuowanie schodów nie było przedmiotem rozważań Kolegium. W rozpatrywanej sprawie podstawowym problemem jest aspekt prawno - formalny, związany ze sposobem przeprowadzenia dowodu na okoliczność zamieszczenia spornej tablicy w pasie drogowym. Zdaniem Sądu, dowód ten nie będzie pełny, jeżeli nie zostanie przedstawiony urzędowy dokument geodezyjny określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy, z drugiej zaś – kolizje umieszczonych w pasie drogowym reklam z tymi liniami, pozwalające stwierdzić przypadki zajęcia tego pasa drogowego. Należy przy tym z góry pogodzić się z niemożnością przedstawienia wielu takich kolizji, jak choćby w rozpatrywanym przypadku, w ujęciu kartometrycznym, z zachowaniem skali. W takich przypadkach można zgodzić się na ideograficzne przedstawienie tych kolizji, ale zawsze w związku z wydzielonymi liniami granicznymi pasa drogowego, gdyż tylko wtedy można stwierdzić zajęcie pasa drogowego, naruszenie jego linii granicznych. Inny rodzaj dokumentacji, jak np. odpowiednie notatki służbowe czy dokumentacja fotograficzna, może mieć w tego rodzaju sprawach wyłącznie znaczenie pomocnicze. Dotyczy to w szczególności zabytkowych centrów starych miast, w których z zasady obecnie linie graniczne pasa drogowego pokrywają się z liniami zabudowy, co stwarza nieuzasadnione przekonanie, że tak było zawsze i narzuca jednostronną interpretację przepisów dotyczących umieszczania reklam na takich ulicach.

W ocenie Sądu, ze względów podanych wyżej, prezentowane przez organ ustalenie nie ma dostatecznego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym a zatem uznać je należy za dowolne. Z przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa wynika, iż postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Organy administracji państwowej obowiązane są także przeprowadzić dowody wskazane przez stronę. Stosownie do art. 78 § 1 kpa - z żądaniem przeprowadzenia dowodu strona może wystąpić zawsze. Skuteczność prawna tegoż żądania jest uzależniona od spełnienia przesłanek określonych w art. 78 kpa. Przed rozpatrzeniem materiału dowodowego organ jest obowiązany do wysłuchania wypowiedzi stron, co do przeprowadzonych dowodów, zgromadzonych materiałów oraz wszystkich zgłoszonych żądań. Z treści art. 10 § 1 kpa wynika, iż takie ustosunkowanie się do całego materiału faktycznego i prawnego, zgromadzonego w sprawie, który będzie podstawą do podjęcia decyzji, jest szczególnym uprawnieniem strony z racji jego udziału w postępowaniu.

Odstąpienie od tego stadium oceny wyników postępowania dowodowego jest możliwe jedynie w szczególnych sytuacjach, o których jest mowa w art. 10 § 2 kpa.

Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą w kpa zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa). Zarówno w nauce jak i w praktyce orzeczniczej podkreśla się, iż swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj.:

- po pierwsze - opierać się należy na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa,

- po drugie - ocena, powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego,

- po trzecie - organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 kpa szczególną moc dowodową. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny,

- po czwarte - rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z prawidłami logiki.(tak: NSA /w:/ wyroku z dnia 17 maja 1994r. SA/Lu1921/93, LEX nr 26517).

Należy również zwrócić uwagę, że w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy wadliwie zastosował przepis art. 138 §1 pkt 2 k.p.a, zmieniając wysokość wyliczonej kary i wyliczając ją na 2600 złotych z uzasadnieniem, że powyższa kwota uwzględnia fakt częściowej realizacji nałożonej kary. Zgodnie bowiem z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy ma obowiązek ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę. SKO winno zatem w podstawie prawnej decyzji wskazać również przepisy dotyczące wysokości poszczególnych składników wyliczonej kary, czego nie uczyniono w zaskarżonej decyzji. Nałożenie kary w wysokości uwzględniającej kwotę zapłaconą przez stronę na mocy uprzedniej (uchylonej decyzji) narusza przepisy art. 40 ust.1, ust.2 pkt. 3, ust.6 i ust.12 ustawy o drogach publicznych. Okoliczność powyższa, nie została podniesiona przez stronę w skardze. Jednakże stosownie do powołanego na wstępie rozważań art. 134 §1 p.p.s.a, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Jak wspomniano wyżej, Sąd administracyjny kontroluje zaskarżony akt pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi nie czyniąc w sprawie własnych ustaleń faktycznoprawnych. Jednakże taka merytoryczna kontrola może dojść do skutku w warunkach wyczerpujących istotę zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozpatrujący sprawę oraz odpowiedniego tj zgodnego z art. 107§3 k.p.a uzasadnienia decyzji. Inaczej Sąd uchyla decyzję z powodu naruszenia formalnoprawnych zasad prowadzenia postępowania, gdy mogło to rzutować na wynik sprawy, a Sądowi uniemożliwia prześledzenie przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję.

W ocenie Sądu, decyzje organów orzekających obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, ponieważ nie został dokładnie wyjaśniony stan faktyczny sprawy (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), uzasadnienie rozstrzygnięcia zaś - wbrew dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. - nie zawiera wystarczających i przekonujących dowodów, z których skorzystały organy, odmawiając wiarygodności i mocy dowodowej dowodom przedstawionym przez skarżące.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2005r. Nr [...] na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit a) oraz b) p.p.s.a.

Stosownie do treści art. 152 p.p.s.a. stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. O kosztach postępowania obejmujących wpis, opłatę za pełnomocnictwo oraz wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżących, będącego adwokatem, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 18 ust 1 pkt 1 a) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r w sprawie opłat za czynności adwokackie (....) (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.)