Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. K. i A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 926/20 w sprawie ze skargi K. K. i A. K. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 19 października 2020 r. nr WI-I.7840.3.113.2020.ZK w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 926/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K. K. i A. K. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 19 października 2020 r., Nr WI-L7840.3.113.2020.ZK, którą uchylono w całości decyzję Starosty Puckiego z 27 marca 2020 r. i odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie instalacji gazowej w budynku mieszkalnym jednorodzinnym o dwóch lokalach mieszkalnych na terenie działki nr [...] położonej we W., gm. W., obręb W..

Sąd I instancji, powołując się na treść art. 35 ust. 1, 3 i 4, art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), zwanej dalej "P.b.", wskazał, że załączonej do wniosku dokumentacji wynika, że planowana instalacja gazowa miała być realizowana w granicach działki inwestora. Przy czym, jak wynika z treści zaskarżonych decyzji, Starosta Pucki uznał, że inwestycja spełnia wszelkie wymogi, wynikające z Prawa budowlanego, natomiast z decyzji Wojewody wynika, że powodem uchylenia decyzji organu I instancji i odmowy wydania żądanej decyzji był brak zgody współwłaścicielki nieruchomości na realizację inwestycji, a w konsekwencji – brak legitymowania się przez inwestorów prawidłowym oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zauważyć bowiem należy, że brak zgody współwłaściciela na ingerencję budowlaną w części wspólne co do zasady stanowi o braku po stronie inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co w konsekwencji świadczy o braku spełniania warunku z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b., i jest podstawą do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ze względu na treść art. 35 ust. 4 P.b.

Bezsporne w sprawie jest, a co potwierdza dział I – Sp księgi wieczystej nr [...], że udział właściciela lokalu we współwłasności nieruchomości, z której lokal został wydzielony wynosi 1/2 części. Natomiast, zgodnie z działem II tej księgi, małoletni skarżący A. K. oraz uczestniczka postępowania A. J. są współwłaścicielami – każde w 1/2 części. Jak wynika z kolei z materiału dowodowego zebranego przez Starostę, inwestorzy K. K. i A. K. złożyli 3 lutego 2020 r. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania przedmiotową nieruchomością, wskazując na stosunek zobowiązaniowy jako tytuł, z którego wynika to prawo. Jednocześnie organ I instancji stwierdził, że "A. J. jako strona postępowania złożyła pismo wyrażające sprzeciw dla wykonania planowanej inwestycji, ale w żaden sposób nie odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu swojej decyzji, nie konfrontując treści tego oświadczenia z uprawnieniem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W szczególności, Starosta nie odniósł się do tego, że A. J. jest współwłaścicielką nieruchomości, na której ma być zrealizowana inwestycja, która - jak wynika z jej opisu - bez wątpienia przebiega nie tylko przez lokal nr 1, będący przedmiotem odrębnej własności, ale także przez nieruchomość objętą współwłasnością.

W tym miejscu odnieść należy się do ogólnej zasady wyrażonej w art. 4 P.b., zgodnie z którą każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Natomiast art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. doprecyzowuje, że chodzi o złożenie oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie takie ma charakter materialnoprawny, ponieważ może wywołać skutki w zakresie prawa materialnego przewidziane w przepisach prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 18 września 2018 r., II OSK 2380/16). Sąd podkreślił, że oświadczenie to powoduje możliwość przyjęcia przez organ twierdzenia strony co do faktów istotnych dla sprawy, jednakże możliwość ta nie oznacza obowiązku poprzestania jedynie na oświadczeniu, zwłaszcza jeżeli w toku postępowania pojawiają się okoliczności podważające złożone przez inwestora oświadczenie. Organ bowiem winien ocenić taki dowód zgodnie z regułami wyrażonymi w ustawie k.p.a. i w razie wątpliwości zmierzać do ustalenia rzeczywistego stanu prawnego (zob. A. Ostrowska [w:] A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 297 i n.). Ocena oświadczenia przez organ architektoniczno-budowlany wynika zaś z ochrony prawa własności i mieści się w obowiązku zgodnego z prawem działania organów administracji publicznej. Dlatego też nie można ograniczyć badania wniosku o pozwolenie na budowę w zakresie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane tylko do spełnienia wymogu formalnego, tj. faktu złożenia oświadczenia, zwłaszcza wtedy, kiedy już ze zgromadzonego materiału sprawy wynika niezgodność jego treści z rzeczywistym stanem prawnym (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 23 stycznia 2019 r., II SA/Rz 1242/18). Ponadto Sąd powołał się na stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 22 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1889/06, zgodnie z którym prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmuje nieruchomość jako całość i nie może być tak, że uzyskanie tego prawa jest możliwe w odniesieniu do niewyodrębnionej prawnie części nieruchomości. Natomiast na marginesie wskazać należy, że zgodnie z art. 199 K.c. w przypadku braku zgody pozostałych współwłaścicieli inwestor, którego udziały w nieruchomości stanowią co najmniej połowę może zwrócić się do sądu powszechnego o wydanie orzeczenia, które zastąpi tę zgodę.

Zdaniem Sądu, wbrew ocenie skarżących, faktyczny podział spornej nieruchomości w ten sposób, że pozostający we współwłasności dwóch osób budynek mieszkalny jest podzielony wzdłuż pionowej ściany na dwa niezależne od siebie lokale mieszkalne mające niezależne wejścia i przyłącza, nie znajduje odzwierciedlenia w żadnym dokumencie umownym, świadczącym o dokonanym przez współwłaścicieli podziale nieruchomości quoad usum, a w konsekwencji – nie wpływa na stan prawny nieruchomości, który – jak wynika z księgi wieczystej – stanowi współwłasność w częściach ułamkowych, co rodzi konsekwencje prawne, prawidłowo zdiagnozowane przez Wojewodę przy dokonywaniu czynności ingerujących w ową wspólną własność w ramach procesu inwestycyjnego.

W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę powyższe, a w szczególności brak zgody współwłaścicielki nieruchomości na analizowaną inwestycję, bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostają: uzgodnienie przez Węzeł Teleinformatyczny Hel pismem z 8 stycznia 2020 r. oraz pozytywna opinia Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych wyrażona w piśmie z 10 stycznia 2020 r. Prawidłowe jest też, zdaniem Sądu, stanowisko Wojewody odnoszące się do oceny postanowienia Sądu Rejonowego w Wejherowie z 22 czerwca 2017 r., sygn. akt [...], o którym mowa w skardze, a które dotyczyło wyodrębnienia odrębnej własności lokali w jednym budynku, jednakże nie prowadziło do podziału samej nieruchomości (gruntu) pod budynkiem na dwie niezależne działki. W konsekwencji, postanowienie to nie modyfikuje reguł rozporządzania rzeczą wspólną oraz reguł wykonywania innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną, wynikających z art. 199 K.c., do których potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Bez wątpienia tymczasem, sprzeciw współwłaścicielki nieruchomości – A. J. – oznacza, że taką zgodą skarżący nie dysponują, wbrew temu co oświadczyli w treści oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z 3 lutego 2020 r. Podobnie, wbrew stanowisku skarżących, fakt pozostawania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Starosty Puckiego z 12 września 2019 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, tj. częściowej rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych wraz z jego rozbudową i przebudową oraz rozbiórką budynku gospodarczego na terenie działki [...] we Władysławowie, która nie dotyczy budowy instalacji gazowej, nie zastępuje zgody współwłaścicielki na inwestycję, objętą niniejszym postępowaniem. Co więcej, decyzja ta nie oznacza "dorozumianej zgody" współwłaścicielki nieruchomości – A. J., na zaplanowaną przez skarżących inwestycję, tym bardziej w świetle jej jednoznacznego sprzeciwu wobec niej. Zauważyć jednocześnie należy, że będąca przedmiotem niniejszego postępowania inwestycja dotycząca budowy instalacji gazowej, zdaniem sądu, pozostaje jednoznacznie poza zakresem inwestycji, objętej decyzją z 12 września 2019 r. Podobnie, wadliwe jest stanowisko skarżących, którzy zgodę na budowę instalacji gazowej w sposób dorozumiany wywodzą z niezaskarżenia przez współwłaścicielkę nieruchomości – A. J. – decyzji z 12 września 2019 r. W tym kontekście pozytywnie należy ocenić działanie organu odwoławczego, który w ramach kompetencji wynikających z art. 15 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., dokonał ponownej merytorycznej oceny materiału dowodowego, w następstwie której uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji oraz orzekł co do istoty w sprawie, tj. odmówił, na mocy art. 35 ust. 4 P.b., udzielenia pozwolenia na budowę, wobec braku spełnienia warunku, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b., tj. nielegitymowaniem się przez inwestorów prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zarazem, przypomnieć w tym miejscu należy, że w braku zgody współwłaścicieli nieruchomości, których udziały wynoszą co najmniej połowę, na inwestycję, która przekracza zakres zwykłego zarządu, mogą oni żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli. Przepis powyższy, w braku uzyskania zgody współwłaścicielki nieruchomości w sposób polubowny, umożliwia zatem uzyskanie zgody na realizację inwestycji w oparciu o rozstrzygnięcie sądowe, zabezpieczając tym samym interesy wszystkich współwłaścicieli nieruchomości.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyli skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroki i zaskarżonej decyzji; oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. przez uznanie, iż skarżący nie posiadali prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane umożliwiającą wykonanie instalacji gazowej w budynku mieszkalnym jednorodzinnym o dwóch lokalach mieszkalnych na terenie ww. działki, podczas gdy skarżący dysponowali ostateczną decyzją Starosty Puckiego nr AB/PB-6740/168/19/W z dnia 12.09.2019 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę – częściową rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwóch lokalach-mieszkalnych wraz z jego, rozbudową i przebudową oraz rozbiórką budynku gospodarczego na terenie ww. działki;

- art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. w zw. z art. 60 K.c. przez uznanie, iż skarżący nie posiadali prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane umożliwiającą wykonanie instalacji gazowej w budynku mieszkalnym jednorodzinnym o dwóch lokalach mieszkalnych na terenie ww. działki, w sytuacji dorozumianej zgody wyrażonej przez A. J. wynikającej z braku zaskarżenia ostatecznej decyzji Starosty Puckiego nr AB/PB-6740/168/19/W z dnia 12.09.2019 r., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę – częściową rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych wraz z jego rozbudową i przebudową oraz rozbiórką budynku gospodarczego na terenie ww. działki;

- art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. polegające na pominięciu istotnej części materiału dowodowego, z którego wynika, iż na ww. działce funkcjonują dwa niezależne od siebie lokale mieszkalne, wykorzystywane odrębnie przez współwłaścicieli nieruchomości;

- art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. polegające na pominięciu istotnej części materiału dowodowego, z którego wynika, iż ww. działka została faktycznie podzielona pomiędzy współwłaścicielami do wyłącznego korzystania, polegającego no używaniu przez każdego współwłaściciela z części nieruchomości gruntowej znajdującej się w obrysie lokalu mieszkalnego;

- art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 23 P.b. w zw. z art. 199 K.c. i art. 201 K.c. przez zaliczenie wykonania instalacji gazowej w budynku mieszkalnym do czynności przekraczających zwykły zarząd, w sytuacji braku ograniczenia możliwości korzystania zgodnie z przeznaczeniem z nieruchomości przez drugiego współwłaściciela A. J.;

- art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. przez uznanie, iż skarżący nie mieli umocowania do dokonania czynności prawnej polegającej na wykonaniu instalacji gazowej w budynku mieszkalnym jednorodzinnym o dwóch lokalach mieszkalnych na terenie ww. działki, w sytuacji gdy postanowienie Sądu Rejonowego w Wejherowie z dnia 22.06.2017 r., sygn. akt [...], wyrażało skarżącym zgodę na rozbudowę, wystąpienie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego lokalu oraz zawarcia ze współwłaścicielami lokalu i nieruchomości, na której jest położony lokal mieszkalny umowy o ustanowienie odrębnej własności lokali i zniesienia współwłasności nieruchomości położonej przy ulicy [...] we Władysławowie, do czego niezbędne było wykonanie instalacji gazowej zasilającej nieruchomość w gaz i ogrzewanie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postepowania – A. J. wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego, które zasadniczo zostały błędnie sformułowane, ponieważ opierają się naruszeniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., który to przepis nie stanowił podstawy prawnej, na podstawie której orzekał Sąd I instancji; zaś w istocie przepis ten dotyczy możliwych podstaw skargi kasacyjnej, a więc zasadniczo skierowany jest do autora skargi kasacyjnej. Natomiast sformułowanie zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego wymaga w pierwszej kolejności przywołania odpowiednich przepisów procedury, których naruszenia mógłby dopuścić się Sąd I instancji. Dopiero wtedy możliwe jest skuteczne powiązanie tak sformułowanych zarzutów z odpowiednimi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego lub innymi przepisami. Już chociażby z tej przyczyny zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego należało uznać jako niezawierające usprawiedliwionych podstaw. Jednak "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych" (patrz: uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09).

Odnosząc się zaś do argumentacji skargi kasacyjnej należy wskazać, że zawarty tam wywód nie podważa skutecznie legalności oceny jaką wypowiedział Sąd I instancji, wydając zaskarżony wyrok. W okolicznościach niniejszej sprawy inwestorzy nie wykazali bowiem aby dysponowali nieruchomością na cele budowlane zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. Dla tej oceny ma przesądzające znaczenie, że inwestorzy działając w imieniu ich syna – A. K. nie dysponowali większościowym udziałem we współwłasności nieruchomości. Jak trafnie ocenił Sąd I instancji, udziały te wynoszą po połowie, tj. ½ na rzecz A. K. i ½ na rzecz A. J.; a A. J. wprost oświadczyła na gruncie niniejszej sprawy, że sprzeciwia się realizacji przedmiotowej inwestycji polegającej na budowę instalacji gazowej. Nie ma więc jakichkolwiek podstaw do twierdzenia w oparciu o art. 60 K.c., że A. J. udzieliła dorozumianej zgody, bo zgodziła się na rozbudowę budynku na wspólnej nieruchomości. Udzielone pozwolenie na budowę budynku nie dotyczyło zaś budowy instalacji gazowej, która w związku z tym, że miała być realizowana od skrzynki rozdzielczej nie mogła też być uznana jako budowa przyłącza, o jakim mowa w art. 29 ust. 1 pkt 23 P.b., niewymagającego pozwolenia na budowę. Ponadto powoływana w sprawie przez skarżących ww. zgoda Sądu Rejonowego nie dotyczyła zastąpienia oświadczenia woli A. J., lecz wówczas – woli małoletniego ich syna, celem możliwości podjęcia działań inwestycyjnych na przedmiotowej nieruchomości, w której małoletni posiadał ½ udziału we własności tej nieruchomości. W świetle akt sprawy i obowiązujących przepisów nie wytrzymuje argumentacja skarżących odwołująca się do czynności zwykłego zarządu. O ile rzeczywiście, wbrew ocenie Sądu I instancji, nie można wykluczyć, że podłączenie i wyposażenie budynku w grzewczą instalację gazową może we współwłasności stanowić czynność zwykłego zarządu, bo mamy tu do czynienia z dobrem cywilizacyjnym (por. wyrok NSA z 8 listopada 2023 r., II OSK 1389/22), to jednak tego rodzaju zagadnienie nie może abstrahować od treści art. 201 K.c. Zgodnie z tym przepisem do czynności zwykłego zarządu rzeczą wspólną potrzebna jest zgoda większości współwłaścicieli. Skarżący zaś taką większościową zgodą nie dysponowali w imieniu małoletniego; a poza tym w skardze kasacyjnej wprost wskazano, że brak jest również dokumentu potwierdzającego dokonanie przez współwłaścicieli podziału nieruchomości quoad usum. Ponadto wskazania wymaga, że w skardze kasacyjnej nie wyjaśniono jaki wpływ na wynik sprawy może mieć wpis w księdze wieczystej dotyczący ograniczenia w rozporządzaniu nieruchomością (podrubryka 3.4.1 – Treść prawa, roszczenia, ograniczenia, ostrzeżenia).

Z tych względów Sąd I instancji niewadliwie ocenił, że organ odwoławczy w ramach kompetencji wynikających z art. 15 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. dokonał ponownej merytorycznej oceny materiału dowodowego, w następstwie której uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji oraz orzekł co do istoty w sprawie, tj. odmówił, na mocy art. 35 ust. 4 P.b., udzielenia pozwolenia na budowę, wobec braku spełnienia warunku, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b., tj. nielegitymowaniem się przez inwestorów prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Także odwołanie się przez Sąd I instancji do art. 199 K.c. (dot. czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu) i konieczności uzyskania sądownie zgody, nie stanowiło wady w świetle art. 201 K.c., skoro także i ten drugi przepis, a dotyczący czynności zwykłego zarządu rzeczą wspólną, stanowi, że w braku zgody większości współwłaścicieli każdy ze współwłaścicieli może żądać upoważnienia sądowego do dokonania czynności.

Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego, tj. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b., art. 60 K.c., art. 29 ust. 1 pkt 23 P.b., art. 199 K.c. i art. 201 K.c. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.