Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2025 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 6 lutego 2025 r. nr 0401-IOV2.4103.116.2024 w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2022 r. postanawia: odrzucić skargę

W dniu 24 marca 2025 r. organ przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy - drogą elektroniczną - skargę z 20 lutego 2025 r. złożoną przez M. Sp. z o.o. w B. (dalej także jako: "Skarżąca", "Spółka") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z 6 lutego 2025 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2022 r. Z treści przedłożonych do sprawy dokumentów wynika, że skarga ta została wniesiona poprzez usługę doręczenia elektronicznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu dopuszczalność skargi, co oznacza, że ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej także jako: "p.p.s.a."). Stosownie do treści tego przepisu, Sąd odrzuca skargę:

1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;

2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia;

3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi;

4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona;

5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie;

5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt,

o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego;

6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Warunkiem rozpoznania sprawy przez Sąd jest zatem skuteczne wniesienie skargi. I ta kwestia stała się przedmiotem rozważań w rozpoznawanej sprawie, bowiem – jak wynika z przedłożonych akt sprawy – skarga na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 6 lutego 2025 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2022 r. została złożona za pośrednictwem usługi doręczenia elektronicznego a zatem za pośrednictwem innego niż ePUAP kanału informacji elektronicznej. Kluczowe okazało się zatem zbadanie dochowania właściwego trybu wniesienia skargi złożonej w formie dokumentu elektronicznego.

W tym miejscu należy podkreślić, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje możliwość wnoszenia pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jednakże konieczne jest w takim przypadku zachowanie przewidzianych przez ustawę standardów procesowych. Przede wszystkim wniesienie skargi w formie dokumentu elektronicznego jest możliwe jedynie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu, co wynika wprost z treści art. 54 § 1a zd. pierwsze p.p.s.a. Definicja elektronicznej skrzynki podawczej została zawarta natomiast w art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1557 ze zm.; dalej także jako: "u.i.dz.z.p."). Istotne jest przy tym, że powyższy przepis – stosownie do art. 105 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1045 ze zm.; dalej także jako: "u.d.e.") – będzie obowiązywał do 30 września 2029 r. Z dniem 1 października 2029 r. nastąpią istotne zmiany dotyczące m.in. możliwości wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Pod pojęciem "elektroniczna skrzynka podawcza" ustawodawca natomiast nakazuje rozumieć dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Z kolei w art. 3 pkt 13 u.i.dz.z.p. ustawodawca wskazał, że "elektroniczna platforma usług administracji publicznej" (ePUAP) to system teleinformatyczny, w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci Internet.

Należy dodatkowo zauważyć, że zgodnie z art. 96 u.d.e., w p.p.s.a. wprowadzono zmiany dotyczące możliwości wnoszenia pism w postaci elektronicznej. Zgodnie bowiem z art. 12b § 1 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym art. 96 pkt 1 u.d.e, określony w ustawie warunek pisemności uważa się za zachowany, jeżeli pismo zostało utrwalone w postaci elektronicznej i podpisane w sposób, o którym mowa w art. 46 § 2a, jak stanowi zaś § 2 art. 12b p.p.s.a., w postępowaniu pisma utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się do sądu administracyjnego na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. poz. 2320), zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", a sąd doręcza takie pisma stronom na adres do doręczeń elektronicznych na zasadach określonych w art. 65a. Powyższe przepisy będą jednak obowiązywały dopiero w 2029 r. Stosownie bowiem do treści art. 155 ust. 7 u.d.e., sądy i trybunały, komornicy, prokuratura, organy ścigania i Służba Więzienna są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej od dnia 1 października 2029 r.

Uwzględniając powyższe uregulowania i stan faktyczny sprawy, należało stwierdzić, że z uwagi na to, iż Skarżąca w rozpoznawanej sprawie nie wniosła skargi za pośrednictwem systemu teleinformatycznego (ePUAP) a za pośrednictwem usługi doręczeń elektronicznych, które w sądach administracyjnych jeszcze nie są dostępne. W konsekwencji – w świetle wymogów z art. 54 § 1a zd. pierwsze p.p.s.a. – skarga nie została skutecznie wniesiona. W tej sytuacji skargę należało uznać za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucić (podobnie: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 14 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 297/25; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 31 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 244/25; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 18 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Ke 67/25; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 20 marca 2025 r., sygn. akt II SAB/Wr 247/25 – wszystkie orzeczenia opubl. w Centralnej Cazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na marginesie zauważyć należy, że jak wynika z pouczenia zawartego

w zaskarżonej decyzji, Skarżąca została prawidłowo pouczona o terminie oraz trybie wniesienia skargi do sądu, tj. za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej na platformę ePUAP.

Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.