Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (sprawozdawca) sędzia NSA Tamara Dziełakowska protokolant asystent sędziego Dominika Daśko po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2024 r. sygn. akt III OSK 3411/21 w sprawie ze skarg kasacyjnych A. z siedzibą w B. oraz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2389/19 w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oraz wniesienia sprzeciwu wobec realizacji przedsięwzięcia 1. wznawia postępowanie i uchyla postanowienia zawarte w pkt 1 i pkt 2 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2024 r. sygn. akt III OSK 3411/21; 2. oddala skargę kasacyjną Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz B. sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wnioskiem z 8 lipca 2014 r. A. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: spółka) zwróciła się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu (dalej: RDOŚ) o wydanie decyzji ustalającej warunki prowadzenia robót melioracyjnych i zmieniających stosunki wodne na działce o nr [...]/2 zlokalizowanej w powiecie [...], jednostka ewidencyjna: [...] - obszar wiejski, obręb ewidencyjny: [...], arkusz mapy 1, w związku z realizacją przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku wielorodzinnego.

Decyzją z 6 maja 2015 r. RDOŚ określił warunki prowadzenia tych robót.

Następnie decyzją z 26 kwietnia 2019 r., wydaną w trybie wznowienia postępowania, RDOŚ uchylił swoją decyzję z 6 maja 2015 r. i wniósł sprzeciw wobec realizacji przedsięwzięcia.

Po wniesieniu odwołania przez spółkę, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie decyzją z 31 lipca 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję RDOŚ z 26 kwietnia 2019 r.

Skargę na decyzję z 31 lipca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła spółka.

Wyrokiem z 11 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję z 31 lipca 2019 r. oraz poprzedzającą ją decyzję RDOŚ z 26 kwietnia 2019 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.) przez błędną wykładnię i błędne przyjęcie, że w sprawie istniały podstawy wznowienia postępowania. Organy obu instancji upatrywały podstawy wznowienia postepowania w tym, że faktyczna powierzchnia przekształcona na potrzeby przedmiotowego przedsięwzięcia odbiega od deklarowanej wcześniej – na etapie składania wniosku - przez inwestora i przekracza obszar 2 ha, a w konsekwencji należy je zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Sąd I instancji wyjaśnił, że organy administracji prawidłowo zinterpretowały termin "powierzchnia zabudowy", który ma istotne znaczenie, gdyż powierzchnia zabudowy decyduje o zakwalifikowaniu danego przedsięwzięcia do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie organów obu instancji określenie "powierzchnia przeznaczona do przekształcenia", które mieści się w definicji powierzchni zabudowy, oznacza powierzchnię terenu, której rzeczywisty sposób zagospodarowania ulegnie zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia, a dotyczy każdego rodzaju przekształceń, zarówno długo- jak i krótkookresowych. W szczególności dotyczy to zaplecza budowlanego, nawet takiego, które po zakończeniu realizacji inwestycji zostanie rozebrane. Organy podkreśliły, że powierzchnia przeznaczona do przekształcenia, to powierzchnia, której rzeczywisty sposób ulega zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia, a zalicza się do nich powierzchnię dróg dojazdowych, chodników, placów budowy, placów składowych, podjazdów, ramp, inne powierzchnie utwardzone czy płaty roślinności, które zostaną usunięte, a teren urządzony zgodnie z wolą inwestora (np. usuniecie zakrzewień, zadrzewień, czy zbiorowisk murawowych lub łąkowych, niwelacja terenu poprzez zasypanie zbiorników wodnych, drenaż terenów podmokłych lub zabagnionych). Organy wskazały, że za "powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia" nie należy natomiast uznawać terenów, które już wcześniej zostały przekształcone i posiadają cechy zabudowy (tereny przemysłowe, tereny z zabudową przeznaczoną do rozbiórki). Sąd I instancji uznał, że twierdzenia spółki, że "powierzchnia realizowanego przedsięwzięcia nie zwiększyła się i nigdy zamierzenie inwestycyjne nie przekraczało i nie przekracza obszaru 2 ha" jest oderwane od tekstu rozporządzenia i zupełnie dowolne. Z ustalonego prawidłowo przez organy administracyjne stanu faktycznego w toku postępowania wznowieniowego wynika jednoznacznie, że obszar realizacji części inwestycji związanej z budową budynku mieszkalnego wynosi 2,71 ha, a zatem przekracza znacznie obszar wskazany we wniosku o wydanie decyzji administracyjnej składany do organu I instancji. Ocena dowodów dokonana przez organy administracji, na podstawie której ustalono obszar realizacji inwestycji, nie jest dowolna, ale mieści się w zakresie swobodnej oceny dowodów w rozumieniu art. 80 K.p.a.

Nie oznacza to jednak, zdaniem Sądu I instancji, że w tej sprawie zaistniał nowy fakt, który istniał w chwili wydawania decyzji pierwotnej. Przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. dotyczy nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi, który wydał decyzję. Natomiast zwiększenie powierzchni zabudowy nastąpiło już po wydaniu decyzji ostatecznej. Należy odróżnić płaszczyznę wykonywania decyzji, czy też szerzej realizacji danego przedsięwzięcia w oparciu o daną decyzję od tego, co było przesłanką wydania decyzji. Niewłaściwa realizacja przedsięwzięcia nie świadczy o tym, że sama decyzja była dotknięta wadą. Dopiero na skutek realizacji przedsięwzięcia organ stwierdził, że powierzchnia przekształcona jest większa niż 2 ha. Organy administracji wprost wskazały, że przyczyną wznowienia z urzędu postępowania w sprawie decyzji ostatecznej z dnia 6 maja 2015 r. było ujawnienie w trakcie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia okoliczności, że faktyczna powierzchnia przekształcona na potrzeby przedmiotowego przedsięwzięcia odbiega od deklarowanej wcześniej przez inwestora i przekracza obszar 2 ha. Taka okoliczność nie istniała w chwili wydawania decyzji, a co za tym idzie, nie mogła stanowić przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Od powyższego wyroku skargi kasacyjne wnieśli Stowarzyszenie A. z siedzibą w B. (dalej: stowarzyszenie) oraz Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: organ).

W skardze kasacyjnej stowarzyszenia zaskarżono rozstrzygnięcie Sądu I instancji w całości i zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) przez niewłaściwe zastosowanie przepisu polegające na uznaniu, że ujawnienie faktycznej powierzchni przekształconej na potrzeby przedmiotowego przedsięwzięcia (przekraczającej obszar 2 ha) dopiero na etapie realizacji inwestycji, uniemożliwia przyjęcie, że okoliczność ta istniała już w chwili wydawania decyzji a tym samym, że wada ta mogła i powinna stanowić podstawę do wznowienia postępowania;

2) art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przez błędne ustalenie, że okoliczność, iż faktyczna powierzchnia przekształcona na potrzeby przedmiotowego przedsięwzięcia odbiega od deklarowanej wcześniej przez inwestora i przekracza 2 ha jest okolicznością faktyczną nie istniejącą w chwili wydania decyzji;

3) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe uzasadnienie skarżonego wyroku zawierające lakoniczne i niejasne wywody dotyczące podstawy wznowienia postępowania i jego przesłanek tj. art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., co utrudnia ocenę sposobu rozumowania Sądu oraz kontrolę instancyjną;

4) art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez bezpodstawne uwzględnienie skargi, w sytuacji gdy istniały podstawy do jej oddalenia.

W oparciu o powyższe zarzuty stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od spółki kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Z kolei w skardze kasacyjnej organu zarzucono naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez dokonanie błędnej oceny, że w sprawie nie zaistniała przesłanka umożliwiająca wznowienie postępowania, a dotycząca istnienia w dniu wydania decyzji nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, podczas gdy w sprawie zaistniały kumulatywnie wszystkie przesłanki umożliwiające wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a istnienie tych okoliczności zostało przez organy I i II instancji szczegółowo wykazane i uzasadnione w trakcie prowadzonego postępowania, a zatem uzasadnione było ponowne rozstrzygnięcie i rozpoznanie sprawy, a tym samym Sąd I instancji powinien był skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.;

2) art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. przez niedokonanie ustaleń faktycznych w kontekście norm prawa materialnego tj. znaczenia zwiększenia powierzchni zabudowy w kontekście braku decyzji środowiskowej, a co do której Sąd I instancji wyraził się w uzasadnieniu wyroku jako: "nieprawidłowa realizacja decyzji", podczas gdy zakwalifikowanie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w toku postępowania mającego na celu wydanie decyzji ustalającej warunki prowadzenia robót na podstawie art. 118 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2018 r. poz. 1614 ze zm., dalej: u.o.p.), bez wcześniejszego przedłożenia decyzji środowiskowej, skutkowałoby odmową jej wydania ze względów formalnych, tym samym Sąd I instancji powinien był skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a., bowiem decyzja organu odwoławczego odpowiada prawu, a Sąd I instancji nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a.

W oparciu o powyższe zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz jej oddalenie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Wyrokiem z 26 marca 2024 r. III OSK 3411/21 Naczelny Sąd Administracyjny,

1. odrzucił skargę kasacyjną organu;

2. zwrócił organowi ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej;

3. oddalił skargę kasacyjną stowarzyszenia;

4. zasądził od stowarzyszenia na rzecz spółki kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Odrzucając skargę kasacyjną organu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wyrok Sądu I instancji został doręczony pełnomocnikowi organu 27 maja 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – karta 90 akt sądowych), a zatem trzydziestodniowy termin do złożenia skargi kasacyjnej od tego wyroku upływał 26 czerwca 2020 r. Organ nadał skargę kasacyjną przesyłką poleconą, w polskiej placówce pocztowej, w dniu 1 lipca 2020 r. (karta 111 akt sądowych), a zatem z uchybieniem terminu określonego w art. 177 § 1 p.p.s.a.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej stowarzyszenia nie zasługiwały na uwzględnienie.

Organ wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2024 r. w zakresie postanowienia zawartego w pkt 1 tego wyroku (odrzucenie skargi organu).

W ocenie organu w tej sprawie wystąpiły następujące przesłanki wznowienia postępowania.

Po pierwsze, przesłanka nieważnościowa określona w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. tj. pozbawienie strony możliwości działania w efekcie naruszenia przepisów prawa przez oczywiście niesłuszne odrzucenie skargi kasacyjnej organu wywołane omyłką w ustaleniu terminu do wniesienie tej skargi.

Po drugie, przesłanka określona w art. 273 § 2 p.p.s.a., tj. późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, tj. wykrycie (po wydaniu zaskarżonego orzeczenia), że Sąd I instancji błędnie załączył potwierdzenie odbioru adresowane do stowarzyszenia do przesyłki nadanej do organu, co z kolei skutkowało błędnym określeniem przez Sąd I instancji terminu do złożenia skargi kasacyjnej przez organ i tym samym niesłusznym odrzuceniem tej skargi przez NSA.

Organ wniósł o uchylenie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2024 r., sygn. III OSK 3411/21 w zakresie zawartego w jego pkt 1 postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz rozpoznanie tej skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania Prokurator Okręgowy w Poznaniu wniósł o wznowienie postępowania w sprawie i uchylenie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2024 r. sygn. akt III OSK 3411/21, w zakresie zawartego w jego pkt 1 rozstrzygnięcia oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 270 p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w Dziale VII "Wznowienie postępowania", można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. W tej sprawie organ powołał się na dwie przesłanki wznowienia postępowania. Po pierwsze, pozbawienie strony możności działania na skutek naruszenia przepisów prawa (art. 271 pkt 2 p.p.s.a.) oraz późniejsze wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.).

W tej sprawie odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został przesłany zarówno pełnomocnikowi organu, jak i stowarzyszeniu (oraz pozostałym stronom, co nie ma istotnego znaczenia na tym etapie postępowania. Do przesyłek zawierających odpisy wyroków załączono druki zwrotnych potwierdzeń odbioru, które zostały podpisane przez przedstawicieli adresatów i zwrócone do Sądu I instancji. Na skutek omyłki pracownika Sądu I instancji, druk zwrotnego potwierdzenia odbioru adresowany do pełnomocnika organu został załączony do przesyłki skierowanej do stowarzyszenia, natomiast druk zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki adresowanej do stowarzyszenia został załączony do przesyłki skierowanej do organu. Świadczy o tym okoliczność, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki kierowanej do stowarzyszenia (k. 92 akt sądowych) znajduję się pieczęć kancelarii Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz podpis pracownika tej kancelarii. Natomiast na zwrotnym potwierdzeniu odbioru adresowanym do organu znajduje się podpis pracownika stowarzyszenia uprawnionego do odbioru korespondencji oraz pieczęć urzędu pocztowego w [...], gdzie znajduje się siedziba stowarzyszenia (k. 90 akt sądowych). Z powyższego wynikają dwa wnioski. Po pierwsze, organ został pozbawiony możności obrony swoich praw na skutek odrzucenia skargi kasacyjnej, co z kolei było skutkiem nieprawidłowego zastosowania przez Naczelny Sąd Administracyjny art. 180 p.p.s.a. Po drugie natomiast, nie mamy do czynienia w tej sprawie z późniejszym wykryciem przez organ takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, ponieważ obowiązkiem pracownika kancelarii organu było zapoznanie się z podpisywanym zwrotnym potwierdzeniem odbioru i nie można obecnie przyjąć, że okoliczność załączenia błędnego zwrotnego potwierdzenia odbioru do przesyłki kierowanej do organu, było temu organowi niewiadome w toku postępowania.

Zgodnie z art. 282 § 1 p.p.s.a., w ramach wznowienia postępowania sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. W tej sprawie oznacza to konieczność rozpoznania skargi kasacyjnej organu, która w postanowieniu zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2024 r. została nieprawidłowo odrzucona. Związanie granicami zakreślonymi podstawami wznowienia oznacza, że na obecnym etapie postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznawał ponownie skargi kasacyjnej stowarzyszenia, lecz jedynie skargę kasacyjną organu.

Należy na wstępie wyjaśnić, że w świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. oraz w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez dokonanie błędnej oceny, że w sprawie nie zaistniała przesłanka umożliwiająca wznowienie postępowania. W tym zakresie zarzuty skargi kasacyjnej organu są w istocie zbieżne z zarzutami podnoszonymi przez stowarzyszenie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przez "nową okoliczność istotną" dla sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Okoliczności te muszą mieć charakter prawotwórczy, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. Równocześnie taka "nowa, istotna okoliczność" musiała istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie mogła być znana organowi, który wydał decyzję. (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 1631/16, LEX nr 2493404).

W tej sprawie przyczyną wznowienia z urzędu postępowania w sprawie decyzji ostatecznej z 6 maja 2015 r. było ujawnienie w trakcie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia okoliczności, że faktyczna powierzchnia przekształcona na potrzeby przedmiotowego przedsięwzięcia odbiega od deklarowanej wcześniej przez inwestora i przekracza obszar 2 ha. Już tylko z tego stwierdzenia (w trakcie realizacji) wynika, że taka okoliczność nie istniała w chwili wydawania decyzji, a zatem nie mogła stanowić przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Należy bowiem odróżnić wadliwość decyzji od nieprawidłowej realizacji decyzji. Ocena skutków prawidłowości realizacji decyzji ostatecznej z 6 maja 2015 r. leży poza zakresem nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Niewłaściwa realizacja przedsięwzięcia przez spółkę nie oznacza, że decyzja objęta wznowieniem była wadliwa. Dopiero bowiem na skutek realizacji przedsięwzięcia organ stwierdził, że powierzchnia przekształcona jest większa niż 2 ha.

Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wszystkie te elementy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera, w tym podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz szczegółowe wyjaśnienie powodów, dla których Sąd I instancji uwzględnił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Natomiast zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto, w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło.

Nie można również podzielić stanowiska organu, że w tej sprawie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Bez znaczenia jest bowiem, że zakwalifikowanie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w toku postępowania mającego na celu wydanie decyzji ustalającej warunki prowadzenia robót na podstawie art. 118 ust. 1 u.o.p., bez wcześniejszego przedłożenia decyzji środowiskowej, skutkuje odmową jej wydania. Na etapie postępowania zakończonego wydaniem decyzji ustalającej warunki prowadzenia robót spółka deklarowała bowiem powierzchnię, która nie uzasadniała tego rodzaju kwalifikacji prawnej przedsięwzięcia. Ponownie podkreślenia wymaga, że nieprawidłowa realizacja decyzji nie oznacza, że decyzja ta była wadliwa. Jest to innego rodzaju naruszenie prawa przez spółkę, które powinno wiązać się z wszczęciem odrębnego postępowania zmierzającego do doprowadzenia przedsięwzięcia do stanu zgodnego z prawem.

Z tych względów i na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.