II OSK 1629/18 - Wyrok

Data orzeczenia	2020-12-16	
Data wpływu	2018-06-07	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Jerzy Stankowski
Paweł Miładowski
Teresa Zyglewska /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Sygn. powiązane	VII SA/Wa 1387/17	
Skarżony organ	Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2020 nr 0 poz 470; art. 19 ust. 1 i 2; Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
Dz.U. 1998 nr 91 poz 576; art. 8 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 21 ust. 1; Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Mazowieckiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1387/17 w sprawie ze skargi Mazowieckiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Mazowieckiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] kwotę 1020 (jeden tysiąc dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z 23 lutego 2018 r., sygn. akt VII SA 1387/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Mazowieckiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] (skarżący) na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z [...] marca 2017 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 105 § 1 i 104 k.p.a. umorzył w całości postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie tych części skrzyżowania drogi wojewódzkiej [...] z drogą wojewódzką [...], które odnoszą się do wykonania sieci oświetlenia ulicznego oraz szlabanu w miejscowości [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia wyjaśnił, iż z akt sprawy wynika, iż decyzja MZDW nie została doręczona skarżącemu, bowiem zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.) zarządcą dróg wojewódzkich jest zarząd województwa, natomiast zgodnie z § 2 ust. 1 statutu Mazowieckiego Zarządu Dróg Wojewódzkich (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2011 r. Nr 139, poz. 4432), Mazowiecki Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] jest wojewódzką samorządową jednostką organizacyjną, nieposiadającą osobowości prawnej, finansowaną z budżetu Województwa Mazowieckiego. Ponadto, Mazowiecki Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] działa w formie wojewódzkiej jednostki budżetowej (ust. 2 § 2). Tym samym, zdaniem organu II instancji stroną postępowania jest Zarząd Województwa Mazowieckiego, któremu decyzja ta została doręczona. Natomiast skarżący - Mazowiecki Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...], jako wojewódzka jednostka samorządowa, działa w imieniu Zarządu Województwa Mazowieckiego na podstawie statutu oraz na podstawie pełnomocnictwa udzielonego Dyrektorowi Mazowieckiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] do działania w imieniu i na rzecz Województwa Mazowieckiego (uchwała Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...]). W ocenie organu termin do złożenia odwołania przez skarżącego powinien biec od dnia otrzymania przez Zarząd Województwa Mazowieckiego decyzji z dnia [...] marca 2017 r., która została doręczona Zarządowi Województwa Mazowieckiego w dniu [...] marca 2017 r. Tym samym termin do złożenia odwołania przez Zarząd Województwa Mazowieckiego (oraz przez skarżącego, Mazowiecki Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...]) upłynął w dniu [...] marca 2017 r. Tymczasem odwołanie skarżącego zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu [...] marca 2017 r., a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucił mu naruszenie art. 7, 8, 11, 57 § 5 pkt 2, 77 i 80 k.p.a., art. 33 § 1 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 20 pkt 4, pkt 5, pkt 8, pkt 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, że przesyłka zawierająca decyzję MWINB z dnia [...] marca 2017 r. została skierowana do stron postępowania – H. sp. z o.o. z siedzibą w [...] i do Zarządu Województwa Mazowieckiego (jako zarządcy drogi wojewódzkiej, znajdującej się na działce graniczącej z działką, na której wykonano przedmiotowe urządzenia). Wyjaśnił, iż skarżący otrzymał decyzję "do wiadomości", a więc jak można wnioskować z działania organu (przesłanie decyzji listem zwykłym, a nie z potwierdzeniem odbioru) nie został on uznany przez niego za stronę postępowania, w związku z czym ewentualny termin na wniesienie odwołania dla skarżącego należało liczyć od ostatniego doręczenia decyzji właśnie stronom postępowania, co w niniejszej sprawie miało miejsce 13 marca 2017 r.

Sąd wskazał na treść art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2222 ze zm.) oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2017 r. poz. 2096 ze zm.) wyjaśniając, że jedną z jednostek organizacyjnych określonych w tych przepisach jest Mazowiecki Zarząd Dróg Wojewódzkich, utworzony na podstawie uchwały Sejmiku Województwa Mazowieckiego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r. w sprawie utworzenia wojewódzkiej samorządowej jednostki organizacyjnej pod nazwą Mazowiecki Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...]. Wskazując natomiast na treść art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm.) zauważył, iż samodzielność takich jednostek organizacyjnych ogranicza się do gospodarki finansowej oraz gospodarowania mieniem przekazanym w im zarząd. Tym samym, w jego ocenie organ prawidłowo skierował decyzję do Zarządu Województwa Mazowieckiego, a nie do skarżącego. Natomiast poinformowanie skarżącego [...] marca 2017 r. o zapadłej w sprawie decyzji, wobec wynikającego z ww. uchwały działania na rzecz Zarządu Województwa Mazowieckiego, nie mogło w sprawie odnieść skutku prawnego w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania, gdyż termin ten rozpoczął bieg w dniu doręczenia decyzji Zarządowi Województwa Mazowieckiego ([...] marca 2017 r.). Sąd podzielił stanowisko organu, że termin do wniesienia odwołania upłynął zatem [...] marca 2017 r., zaś skarżący wniósł odwołanie w dniu [...] marca 2017 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący w skardze kasacyjnej zarzucając mu naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, co stanowi podstawy kasacyjną z art. 174 pkt 1 p.p.s.a w związku z art. 145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., a mianowicie:

1. art. 19 ust. 1, ust. 2 pkt 2 w związku z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm.) w związku z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że zarząd drogi może wykonywać czynności dotyczące jedynie gospodarki finansowej oraz gospodarowania mieniem przekazanym tej jednostce w zarząd, podczas gdy właściwa analiza wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że zarząd dróg jest odrębną od zarządcy drogi jednostką organizacyjną, przy pomocy której zarządca dróg wojewódzkich wykonuje swoje obowiązki oraz której przysługują określone w przepisach uprawnienia m.in. prawo zarządu gruntami w pasie drogowym oraz prawo zawierania umów w zakresie gruntów wchodzących w zakres pasa drogowego;

2. art. 19 ust. 1, ust. 2 pkt 2 w związku z art. 21 ust. 1 w związku z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że zarząd drogi - jako odrębna od zarządcy drogi jednostka organizacyjna - nie może być podmiotem praw i obowiązków w zakresie wyznaczonym przepisami ustawy o drogach publicznych, podczas gdy z właściwej analizy przepisów wynika wniosek przeciwny;

3. art. 2a, art. 4 pkt 1, pkt 2, art. 22 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 19 ust. 1, ust. 2 pkt 2 oraz art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że zarząd drogi przy gospodarowaniu gruntami w pasie drogowym wykonuje czynności tożsame z czynnościami zarządcy drogi podczas gdy prawidłowe analiza wskazanych przepisów wskazuje, że zarząd drogi wykonuje czynności o charakterze cywilnoprawnym poprzez zawieranie umów dotyczących udostępniania gruntów w pasie drogowym drogi wojewódzkiej;

II. przepisy prawa procesowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i stanowi podstawy kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a mianowicie:

1. art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w związku z art. 28, art. 29 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 22 ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych poprzez orzeczenie o oddaleniu skargi skarżącego w sytuacji gdy odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła strona postępowania, która domagała się określonego działania organu - będąca zarządem drogi tj. odrębną jednostką organizacyjną i która wykazała interes prawmy w sprawie dotyczącej gruntów stanowiących pas drogowy drogi wojewódzkiej;

2. art. 145 §1 pkt 1, pkt 2 p.p.s.a., art. 50 p.p.s.a. w związku z art. 127 § 1 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. i art. 29 k.p.a. w związku z art. 33 § 1 k.p.a. oraz art. 22 ust. 1 i ust. 2, oraz art. 20 pkt 4, pkt 5, pkt 8, pkt 12 ustawy o drogach publicznych poprzez orzeczenie o oddaleniu skargi i uprzedniemu uznaniu, że przyjęcie przez organ wniosku o wszczęcie postępowania sygnowanego przez Mazowiecki Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...], a następnie wydanie rozstrzygnięcia bez zapewnienia udziału pozostałych stron postępowania, przyjęcie iż skarżący działał jako pełnomocnik zarządcy drogi — Zarządu Województwa Mazowieckiego;

3. art. 145 §1 pkt 1, lit. b p.p.s.a., w związku z art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. oraz 151 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi przez Sąd podczas gdy istniały przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], w związku z doręczeniem decyzji na inny adres niż wskazany przez stronę postępowania dla doręczeń;

4. art. 145 § 1 pkt 1, lit. b p.p.s.a., art. 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. oraz 151 §1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 40 § 2 k.p.a., w związku z art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez uznanie, że działanie organu administracji polegające na doręczeniu w różnych terminach orzeczenia organu I instancji odpowiednio stronie postępowania i pełnomocnikowi, ustanowionemu w sprawie, mimo że adres dla doręczeń dla pełnomocnika został wskazany przez pełnomocnika w postępowemu a następnie stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania przez pełnomocnika poprzez niezachowanie terminu do odwołania liczonego od daty doręczenia stronie postępowania nie stanowi naruszenia zasad praworządności działania organu i nie powoduje konieczności uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji;

5. art. 50 ust. 1 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w związku z art. 28, art. 29 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 22 ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2222 ze zm.), dalej "u.d.p." poprzez orzeczenie o oddaleniu w wyroku skargi skarżącego w sytuacji gdy Sąd uznał, że skarżący nie ma interesu prawnego w postępowaniu wszczętym skargą, w sytuacji gdy skargę na decyzję organu II instancji wniósł podmiot niebędący w uznaniu Sądu I instancji podmiotem mającym interes prawny w sprawie zakończonej decyzją organu co winno doprowadzić do odrzucenia skargi postanowieniem a nie oddalenia wyrokiem.

W oparciu o przytoczone zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy ze skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie wskazał, że Sąd całkowicie pominął ustalenie, że organ rozstrzygając przedmiotową sprawę uznał całkowicie arbitralnie i bezpodstawnie, że stroną postępowania jest tylko zarząd województwa, jak też zaniechał dokładnego wyjaśnienia okoliczności doręczenia MZDW decyzji. Ponadto błędnie uznał, że doręczenie decyzji zarządowi województwa zamiast skarżącemu było prawidłowe i zgodne z prawem. Mając na względzie status MZDW jako podmiotu praw i obowiązków oraz fakt powiadomienia przez MZDW Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o potrzebie wszczęcia postępowania administracyjnego na skutek samowoli budowlanej dokonanej przez stronę trzecią, w ocenie skarżącego nie pozostawiało wątpliwości co do istnienia interesu prawnego MZDW.

Skarżący podniósł, iż zaskarżony akt bezpośrednio ingeruje zarówno w jego zakres obowiązków, jak też w jego uprawnienia, tym samym naruszony został interes prawny skarżącego, gdyż pozbawiono go prawa do korzystania z gruntów znajdujących się pasie drogowym, chociażby tych wymienionych w art. 20 ustawy o drogach publicznych.

Ponadto skarżący kasacyjnie zwrócił uwagę, że Sąd I instancji nie zbadał, czy Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał ustalenia w zakresie wskazanego adresu dla doręczeń oraz czy miało miejsce w istocie zawiadomienie o wszczęciu postępowania czy też wyznaczenie terminu na zapoznanie się z aktami stronie postępowania. Podniósł również, że gdyby uznać, że MZDW działał jako pełnomocnik zarządcy drogi to wszelkie doręczenia decyzji winny następować na adres dla doręczeń wskazany przez pełnomocnika, jednocześnie zwracając uwagę, że w żadnym z pism nie wskazano adresu dla doręczeń — siedziby Zarządu Województwa Mazowieckiego. Dodatkowo skarżący wskazał, że na żadnym etapie postępowania MZDW nie było wzywane do uzupełnienia podania o pełnomocnictwo do działania w imieniu Zarządu Województwa Mazowieckiego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zaaprobował stanowisko wyrażone przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego, że bieg terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] marca 2017 r. rozpoczął się w dniu doręczenia tej decyzji Zarządowi Województwa Mazowieckiego, albowiem zdaniem Sądu I instancji samodzielność Mazowieckiego Zarządu Dróg Wojewódzkich ogranicza się do gospodarki finansowej oraz gospodarowania mieniem przekazanym im w zarząd.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można podzielić powyższego stanowiska.

Pamiętać należy, że zgodnie z art. 29 k.p.a. "Stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nieposiadające osobowości prawnej".

Stosownie do treści art. 19 ust. 1 u.d.p. organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego jest zarządcą drogi. Na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 1-4 u.d.p. zarządcami dróg są dla dróg: 1) krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad; 2) wojewódzkich - zarząd województwa; 3) powiatowych - zarząd powiatu; 4) gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta). Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 1 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1668), dalej "u.s.w." w celu wykonywania zadań województwo uprawnione jest do tworzenia wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych. W myśl z kolei art. 45 ust. 1 u.s.w. zarząd województwa wykonuje zadania województwa m.in. przy pomocy samorządowych jednostek organizacyjnych.

W odniesieniu do zadań województwa w zakresie dróg publicznych, wykonywanych w przez zarząd województwa, uprawnienie wynikające z art. 8 ust. 1 u.s.w. potwierdza i precyzuje art. 21 ust. 1 u.d.p. Zgodnie z tym przepisem zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Zgodnie zaś z art. 21 ust. 1a tej ustawy zarządca drogi może upoważnić pracowników odpowiednio: urzędu marszałkowskiego, starostwa, urzędu miasta lub gminy albo pracowników jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych.

Mazowiecki Zarząd Dróg Wojewódzkich stanowi samorządową jednostkę organizacyjną Województwa Mazowieckiego nieposiadającą osobowości prawnej, która jest powołana m.in. do zarządzania drogami wojewódzkimi na terenie Województwa Mazowieckiego. Zgodnie z jej statutem nadanym uchwałą Nr IX/29/99 Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie utworzenia wojewódzkiej samorządowej jednostki organizacyjnej pod nazwą Mazowiecki Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...], zmienioną uchwałą nr 75/11 z dnia 20 czerwca 2011 r. w sprawie nowego brzmienia statutu wojewódzkiej samorządowej jednostki organizacyjnej pod nazwą Mazowiecki Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] (Dz. Urz.Woj. Maz. z 2011 r. nr 139, poz. 4432) do zakresu działania tej jednostki należy w szczególności prowadzenie spraw związanych z regulacją stanów prawnych gruntów zajętych pod drogi wojewódzkie, prowadzenie w imieniu Samorządu Województwa Mazowieckiego spraw związanych z nabywaniem nieruchomości na potrzeby zarządzania drogami wojewódzkimi, nabywanie w imieniu i na rzecz Województwa Mazowieckiego nieruchomości pod pasy drogowe dróg wojewódzkich oraz gospodarowanie nimi w ramach posiadanego prawa, prowadzenie spraw w zakresie wnioskowania o podział lub scalanie gruntów w celu wyodrębnienia gruntów pod drogi wojewódzkie (§ 7 pkt 26, 27, 28 i 33 statutu). Dyrektor Mazowieckiego Zarządu Dróg Wojewódzkich uchwałą Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] został umocowany do działania w imieniu i na rzecz Województwa Mazowieckiego, w tym składania oświadczeń woli w zakresie spraw określonych Statutem Mazowieckiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...].

Przywołane wyżej regulacje ustawy o samorządzie województwa i ustawy o drogach publicznych, a także, przyjętego uchwałą Sejmiku Województwa Mazowieckiego, statutu Mazowieckiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...], pozwalają wyodrębnić tę jednostkę organizacyjnie (oddzielić ją od innych podmiotów realizujących zadania województwa), a w konsekwencji przypisać jej zdolność administracyjnoprawną.

Przy czym jak słusznie zauważył pełnomocnik skarżącego kasacyjnie to Mazowiecki Zarząd Dróg Wojewódzkich w ramach swoich kompetencji był inicjatorem postępowania toczącego się przez organami nadzoru budowlanego.

W związku z powyższym, mając na względzie okoliczność, że należało uznać, że termin do wniesienia środka zaskarżenia należy liczyć przyjmując jako datę doręczenia, doręczenie decyzji Mazowieckiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. Mazowieckiemu Zarządowi Dróg Wojewódzkich w [...], jeśli takie doręczenie miało miejsce. Okoliczność ta bowiem nie została ustalona, a wynika jedynie z oświadczenia pełnomocnika skarżącego kasacyjnie (pełnomocnik stwierdził, że decyzję doręczono 14 marca 2017 r.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ustali, czy decyzja z [...] marca 2016 r. została doręczona Mazowieckiemu Zarządowi Dróg Wojewódzkich w [...], a jeśli tak to w jakiej dacie nastąpiło to doręczenie, a następnie oceni czy odwołanie tej jednostki organizacyjnej zostało wniesione w terminie. Przypomnieć należy, że w przypadku braku doręczenia decyzji Mazowieckiemu Zarządowi Dróg Wojewódzkich w [...], organy powinny mieć na względzie, że termin do wniesienia odwołania dla pominiętej strony biegnie od dnia doręczenia decyzji stronie, której najpóźniej decyzję doręczono.

Mając na względzie powyższe w oparciu o art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylono zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 1 p.p.s.a.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.