Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "P P" Spółki z o.o. w K na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W z dnia 11 stycznia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 4205/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "P P" Spółki z o.o. w K na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [..] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W odmówił "P P" Spółce z o.o. K wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W z dnia [..] sierpnia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

Sąd I instancji powołał się na informacje podane przez Spółkę we wniosku, z których wynika, że skarżąca obecnie prowadzi działalność jedynie w 11 punktach gry, co przynosi jej znikome dochody. W związku z obecną sytuacją musiała zwolnić wielu pracowników, a od kilku miesięcy regularnie ponosi stratę. W niniejszej sprawie wymierzona kara pieniężna wynosi 12.000,00 zł, a w lipcu 2015 r. Spółka odebrała ok. 40 kolejnych decyzji w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych. Wszystkie decyzje są ostateczne i łączna suma kar pieniężnych wynosi ok. 20.000.000,00 zł. Jest to kwota tak duża, że Spółka nie dysponuje nią, ani w gotówce, ani też w ruchomościach czy nieruchomościach. Majątek Spółki nie starczyłby nawet na zapłatę 1/5 wskazanych kar. Konieczność zapłaty kar, czy też ewentualnej egzekucji z ruchomości bądź nieruchomości spowoduje całkowitą likwidację Spółki i może spowodować nieodwracalne skutki.

WSA w W odmawiając wstrzymania wykonania decyzji stwierdził, że skarżąca na poparcie swoich twierdzeń zawartych we wniosku nie przedstawiła jednak dowodów i nie udokumentowała w żaden sposób aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na tę sytuację wykonania decyzji, co umożliwiłoby Sądowi ocenę zaistnienia przesłanek określonych w art. 63 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a.

Spółka zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niesłuszne niezastosowanie, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Podkreślić również należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

Ocena wniosku skarżącej Spółki, jakiej dokonał Sąd I instancji, była prawidłowa. Skarżąca powołała informacje dotyczące nałożenia na nią kar pieniężnych, wymieniła składniki jej majątku oraz ich wartość, ale nie przedstawiła i nie udokumentowała bieżących dochodów. Zatem oceniając wniosek Sąd I instancji nie dysponował aktualnymi informacjami dotyczącymi bieżących obrotów Spółki i rentowności prowadzonej przez nią działalności.

Spółka nie przedstawiła swojej aktualnej (w dacie sporządzenia skargi) sytuacji finansowej i majątkowej w sposób, który pozwoliłaby na rzetelną i obiektywną ocenę zaistnienia przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Powołane przez Skarżącą informacje obrazowały jej sytuację finansową w sposób wybiórczy. WSA dysponując jedynie danymi dotyczącymi sumy nałożonych na Spółkę kar pieniężnych oraz znając wartość majątku Spółki, nie miał wystarczającego materiału pozwalającego na ustalenie, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie NSA, Sąd I instancji zasadnie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej uznając, że skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.