Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska, Sędzia WSA Renata Siudyka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Burmistrza Miasta C. w przedmiocie przyznania pomocy finansowej na zakup odzieży, żywności, dofinansowania opłat za prąd i czynsz p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 28 marca 2022 r. W. G. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na rażącą bezczynność organu pierwszej instancji. Wskazał, iż w dniu 29 stycznia 2021 r. odwiedził miejscowy Ośrodek Pomocy Społecznej w C. składając wniosek o przyznanie pomocy na odzież, żywność oraz dotację na prąd, lecz do dnia dzisiejszego "nie dostałem złotówki od MOPS C.". Z uwagi na .powyższe domagał się nałożenia na organ grzywny w wysokości 20.000 złotych oraz przyznania odszkodowania za wyrządzoną krzywdę w kwocie 200.000 złotych. Podkreślił, że złożył ponaglenie w sprawie. Dodał, że sprawy załatwione zostały kilkoma decyzjami z przekroczeniem terminów. Podniósł, że "Wnioski bez rozpatrzenia widnieją w katalogu bezczynności rażącej". Skarga jest zasadna według "uchwały siedmiu sędziów SN z dnia 8 czerwca 2000 r. sygn. akt II ZP 11/00".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie względnie z ostrożności procesowej o oddalenie skargi. Zdaniem organu skarga była już przedmiotem rozpatrzenia Sądu, który wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Gl 110/21 oddalając skargę orzekł o jej bezzasadności, a postanowieniem z dnia 28 czerwca 2022 r. sygn. akt II SAB/Gl 9/22 odrzucił skargę.

Organ wyjaśnił, że w dniu 29 stycznia 2021 r. skarżący nie złożył żadnego wniosku , a wnioski z dnia 5 lutego 2021 r. o przyznanie zasiłku na żywność i zakup czystości zostały rozpatrzone decyzją z dnia 29 marca 2021 r. Dalsze wnioski rozpatrzone zostały kolejnymi decyzjami, m.in. z dnia 30 września 2021 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Z akt administracyjnych wynika, że postępowanie w sprawie prowadzone było z wniosku skarżącego z dnia 5 lutego 2021 r. W wyniku jego rozpatrzenia Burmistrz Miasta C. (dalej: organ pierwszej instancji) decyzjami z dnia 29 marca 2021 r. odmówił skarżącemu przyznania zasiłku celowego specjalnego w wysokości 2.500zl z przeznaczeniem na zakup i wymianę drzwi wejściowych oraz w wysokości 50zł z przeznaczeniem na zakup środków czystości (nr [...]) oraz przyznał skarżącemu zasiłek celowy w wysokości 150,00zł na zakup posiłku lub żywności.

W kolejnym postępowaniu, zapoczątkowanym wnioskiem, który wpłynął do organu w dniu 1 czerwca 2021 r., po jego doprecyzowaniu i zgromadzeniu niezbędnego materiału dowodowego decyzjami z dnia 30 września 2021 r. odmówiono skarżącemu przyznania pomocy zasiłku celowego na dofinasowanie do opłacenie energii elektrycznej w wysokości 352,98zł (nr [...]) oraz przyznania zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywości w wysokości 150,00zł. (nr [...]). Wobec złożenia, pismem z dnia 4 grudnia 2021 r. skargi, wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Gl 110/21 tut. Sąd skargę tę oddalił.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1do 4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie natomiast do art. 149 tej ustawy, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz.U. 2021 r., poz. 735 ze zm.). Z definicji tej wynika, że organ jest bezczynny jeśli nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 35. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi uzależnione jest od uprzedniego wyczerpania środków przewidzianych w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. od uprzedniego wniesienia ponaglenia do organu drugiej instancji. W niniejszym przypadku skarżący wniósł ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach.

Rozpatrując jednak złożoną skargę należy stwierdzić, iż nie może ona podlegać merytorycznej ocenie.

Po pierwsze należy wskazać, że uchwałą z dnia 22 czerwca 2022 r. sygn. akt II OPS 5/19 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uzasadnienia tej uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy podkreślić, że z wniosków skarżącego wydane zostały w zakresie decyzje z dnia 29 marca 2021 r., a w zakresie wniosków, które wpłynęły do organu w dniu 1 czerwca 2021 r. - decyzje z dnia 30 września 2021 r. Zatem skarżący złożył skargę na bezczynność organu po wydaniu ostatecznych rozstrzygnięć w sprawie, co stanowi przeszkodę do stwierdzenia bezczynności organu.

Dodatkowo należy podnieść, że sprawa bezczynności organu w zakresie wniosków skarżącego zgłoszonych w dniu 1 czerwca 2021 r. została już prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem tut. Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Gl 110/21.

W tym stanie rzeczy, skoro skarżący złożył skargę na bezczynność organu po wydaniu decyzji ostatecznych przez organ (czyli po zakończeniu postępowań administracyjnych), a nadto skarga zawiera zarzut bezczynności organu w zakresie rozpoznanym już przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn., akt II SAB/Gl 110/2, to zasiniały przeszkody do merytorycznego rozpoznania sprawy w trybie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stanowi to podstawę odrzucenia wniesionej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i pkt 6 cytowanej ustawy.