Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Protokolant: st. asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. oddala skargę.

Decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r., ustalającą D. A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. w stosunku do nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 4.

Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z [...] 2018 r. organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia D. A. przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Wskutek wezwania podatniczka złożyła informację w sprawie podatku od nieruchomości tj. o nieruchomościach i obiektach budowlanych za 2018 r., wskazując do opodatkowania: 18 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 818,00 m2 pow. pozostałych gruntów oraz budowle o wartości 0,00 zł.

Decyzją z [...] r. Prezydent Miasta Ł. ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od przedmiotowej nieruchomości w kwocie 4.291 zł, opodatkowując 818 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 131,50 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 65,50 m2 powierzchni użytkowej budynków pozostałych.

Po rozpoznaniu odwołania D. A. od powyższego rozstrzygnięcia opisaną na wstępie decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie miał na względzie wyroki dotyczące podatku od nieruchomości, odnoszące się do tej samej nieruchomości

i wydane dla strony za lata 2005-2017, w tym m.in. wyrokami: NSA z 7 października 2010 roku, sygn. akt II FSK 2080/08, z 14 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2444/10

i II FSK 2445/10 oraz WSA w Łodzi z 5 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 975/06,

z 28 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 779/09, z 4 października 2012 r., sygn. akt

I SA/Łd 1542/11, z 4 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 1042/12; z 4 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 1313/12 oraz z 16 września 2016 r., sygn. akt 369/16, z 9 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 610/14, z 18 października 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 26/15, a także sygn.. akt I SA/Łd 1146/17 z 5 grudnia 2019 r.

Organ wskazał, że strona jest przedsiębiorcą – doradcą podatkowym, prowadzącą działalność gospodarczą Biuro Doradcy Podatkowego A, wpisaną do ewidencji działalności gospodarczej, w której to ewidencji przedmiotowa nieruchomość wskazana jest jako miejsce prowadzenia działalności. W trakcie oględzin tej nieruchomości, przeprowadzonych w ramach postępowania za poprzedni okres rozliczeniowy, ustalono m.in. powierzchnię budynku handlowo-usługowego, która wynosi 270,90 m2, z czego parter posiada 139,40 m2, zaś pierwsze piętro 131,50 m2. Parter jest w stanie surowym zamkniętym. Na piętrze są dwa pokoje

o powierzchni 44,10 m2 zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej przez stronę; dwa pokoje o pow. 54 m2 użytkowane w celach magazynowych (dokumentacja klientów biura rachunkowego, meble po eksmisji z biura przy

ul. B 6/8), nie wykończone, posiadające wylewkę posadzkową cementową, brak podłogi (tzn. np. wykładziny bądź kafli); pomieszczenie o pow. 3,20 m2 zajęte na archiwum (nie wykończone - posadzka), pomieszczenie socjalne powierzchni 9,70 m2, pomieszczenie WC o pow. 4,40 m2 (nie wykończone) oraz korytarz o pow. 16,10 m2. Łącznie powierzchnia użytkowa pomieszczeń na pierwszym piętrze ustalona w wyniku oględzin wyniosła 131,50 m2.

W ocenie organu przedmiotowa nieruchomość gruntowa wraz ze znajdującym się na gruncie budynkiem handlowo-usługowym jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej D. A. w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy

z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.), dalej w skrócie "u.p.o.l.". Podatniczka jest przedsiębiorcą. Nieruchomość przy ul. A 4 została wskazana jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika – 69.20.Z (kod PKD) tzn. działalność rachunkowo-księgowa; doradztwo podatkowe. Organ uznał zatem, iż cała nieruchomość gruntowa wraz

z budynkiem handlowo-usługowym wchodzi w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa podatnika D. A. w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego,

a przedmioty opodatkowania tzn. grunt, budynki i budowle winny być opodatkowane stawkami dla takich przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bowiem D.A., posiada grunt i budynek handlowo-usługowy jako przedsiębiorca, nie zaś jako "osoba prywatna". Na wskazanym gruncie

nie znajdują się budynki mieszkalne, tylko budynek handlowo-usługowy wraz

z budynkiem gospodarczym a cały grunt może potencjalnie służyć prowadzeniu działalności gospodarczej. Pozwala to zdaniem organu na stwierdzenie, że zarówno grunt o powierzchni 818 m2, jak i druga kondygnacja (I piętro), wybudowanego na tej nieruchomości budynku handlowo-usługowego o powierzchni 131,50 m2 oraz ogrodzenie o wskazanej przez podatnika wartości 20 467 zł stanowią zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisu art. 551 kc,

tj. są i mogą potencjalnie być przeznaczone do realizacji zadań gospodarczych strony. Poza tym zakresem znajdują się części budynków o powierzchni 65,50 m2, które, jak wynika z oświadczenia strony, nie służą działalności gospodarczej

i są wykorzystywane na potrzeby własne właściciela, a zatem nie wchodzą w skład przedsiębiorstwa strony i zostały opodatkowane według stawki dla budynków pozostałych lub ich części.

Kolegium dodało, że w rozpatrywanej sprawie cały grunt o powierzchni 818 m2, wynikającej z ewidencji gruntów, został prawidłowo opodatkowany przez organ pierwszej instancji według stawki dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyjaśniono, że posadowienie na przedmiotowym gruncie budynku o pozostałym charakterze o pow. użytkowej 65,50 m2 nie powoduje wyłączenia tej części gruntu spod stawek dla gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, bowiem na podstawie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyłączeniu podlega jedynie grunt pod budynkami mieszkalnymi, a takie nie zostały posadowione na przedmiotowej nieruchomości. Grunt ten został zakupiony na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, co wynika z aktu notarialnego umowy sprzedaży. Kolegium wskazało, iż w tym zakresie brak jest oceny prawnej i wskazań co do postępowania wynikających zarówno z wiążących organy wyroków sądów administracyjnych, jak również innych wyroków dotyczących przedmiotowej nieruchomości. Organ dodał, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się dwukondygnacyjny budynek handlowo-usługowy. Strona kwestionowała jego opodatkowanie, w jej ocenie bowiem nie powstał obowiązek podatkowy wobec całości budynku, w złożonej informacji podatkowej nie wskazała powierzchni użytkowej tego budynku. W tym zakresie Kolegium wskazało, iż na podstawie art. 6 ust. 1 u.p.o.l. co do zasady "obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku". Jednakże zgodnie z przepisem art. 6 ust. 2 u.p.o.l., jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem". Kolegium odnośnie tej kwestii kierowało się oceną prawną zawartą w wyrokach NSA z 14 sierpnia 2012 r., o sygn. akt II FSK 2444/10 II FSK 2445/10 oraz WSA w Łodzi z 4 grudnia 2012 r., o sygn. akt I SA/Łd 1042/12 i I SA/Łd 1313/12, dotyczących lat 2006 i 2007, a także wyroku WSA w Łodzi z 4 października 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 1542/11, stwierdzając, że wobec faktu, iż z zebranego materiału dowodowego wynika, iż strona wykończyła przedmiotowy budynek tylko

w części (2. kondygnacja – I piętro) i rozpoczęła użytkowanie tylko tej części

(2. kondygnacja – piętro), to tylko w odniesieniu do tej kondygnacji powstało obowiązek podatkowy. W odniesieniu do pozostałej części (1. kondygnacja - parter), której strona nie wykończyła, wobec której nie uzyskała pozwolenia na użytkowanie

i której w sposób faktyczny nie rozpoczęła użytkowania, nie powstał jeszcze

w świetle wskazanych wyroków obowiązek podatkowy. Organ zauważył jednak,

że obowiązek podatkowy wobec całej kondygnacji powstał od 2005 r. Po pierwsze, pozwolenie na użytkowanie udzielone decyzją nr [...] z [...] r. dotyczy całego tego piętra, a po drugie, strona rozpoczęła jego użytkowanie w grudniu 2004 r. Stąd podstawa opodatkowania w zakresie budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej obejmuje całą powierzchnię 2. kondygnacji tj. 131,50 m2.

Organ ponadto wskazał, że strona powoływała się na względy techniczne, powodujące iż przedmiot opodatkowania nie był i nie mógł być wykorzystywany

do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W tym zakresie organ zauważył, że wobec zmiany od 1 stycznia 2016 r. stanu prawnego nie można skutecznie powoływać się na takie względy techniczne, bowiem wyłączenie dotyczy jedynie budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), tzn. decyzja nakazująca właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określająca terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia z uwagi na to, że nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Tym samym powoływany przez stronę zły stan techniczny budynku nie ma wpływu na jego opodatkowanie.

Powołując się na wyroki sądowe, wydane dla skarżącej za inne lata podatkowe, w podobnym stanie faktycznym i w części w podobnym stanie prawnym, Kolegium uznało, że podatniczka nie ma racji, akcentując różnice między "gruntem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej" i "gruntem zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej". W powoływanym przez skarżącą art. 2 ust. 2 u.p.o.l. zasadą jest co prawda niepodleganie podatkowi od nieruchomości użytków rolnych, gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych lub lasów podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym. Nie oznacza to jednak, że reguła ta dotyczy gruntów pozostałych, to jest niepodlegających podatkowi rolnemu lub leśnemu. Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości tych pozostałych gruntów niepodlegających podatkowi leśnemu i rolnemu, i pozostających w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej powstaje bowiem na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1a ust.1 punkt 3 u.p.o.l. Do ich opodatkowania nie jest niezbędne "zajęcie" tych gruntów dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, wystarczy "związanie" takich gruntów z działalnością gospodarczą. Zdaniem organu, skarżąca przypisuje nieuzasadnione znaczenie charakterowi posiadania przez nią nieruchomości położonej przy ul. A 4. Dla potrzeb rozpoznawanej sprawy istotne jest bowiem, że jest ona jej właścicielem i prowadzi na niej działalność gospodarczą. To są okoliczności determinujące powstanie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości po stronie skarżącej, a charakter posiadania przez nią tej nieruchomości pozostaje bez znaczenia. Z powyższych względów organy podatkowe opodatkowały stawką, o której mowa wyżej całość gruntów o powierzchni 818 m2.

Zdaniem Kolegium, postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami postępowania dowodowego wynikającymi z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji .podatkowej (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), dalej w skrócie: "O.p.". Organ podatkowy wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o dane wynikające

z przeprowadzonych oględzin, dowodów uzyskanych od organów nadzoru budowlanego oraz dane wynikające z wiążącej organy podatkowe ewidencji gruntów. W postępowaniu zapewniono stronie czynny udział w postępowaniu na zasadzie

art. 123 § 1, art. 165 § 2 i 4 i art. 200 § 1 O.p., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania z art. 124 i art. 210 § 4 O.p.

W skardze do sądu administracyjnego D. A. wniosła o:

- stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z [...] r. w całości,

z uwagi na fakt, że zarówno skarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu powodującym konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a co bardziej znamienne jest wydana w oparciu o dokumenty Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego poświadczającego nieprawdę, że budynek jest zdatny do użytkowania, w sytuacji, gdy w ogóle nie powinna być wydana zgoda nawet na użytkowanie piętra budynku wobec dopuszczenia do użytkowania piętro budynku, którego konstrukcja dachu została wykonana na podstawie niezatwierdzonego projektu zamiennego

- bądź też ewentualnie w trybie art.145 § 1 pkt.1 lit. a i c tej ustawy poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej decyzji D. A. zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania podatkowego, tj.:

- art.120, art. 121 § 1, art. 124, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego na podstawie przepisów prawa, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów;

- art. 122, art.123 § 1 i art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, polegające na niepodjęciu wszelkich działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

- art. 191 w zw. z naruszeniem art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie decyzji niepoprzedzonej prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym i niepoprzedzonej dokonaniem oceny okoliczności sprawy na podstawie całego materiału dowodowego;

-art. 210 § 4 w zw. z art. 120, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie decyzji zawierającej błędnie ustalony stan faktyczny, który nie znajduje podstawy w zebranym materiale dowodowym.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 2 ust. 1 pkt 1-3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.a i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię przepisów polegającą na przyjęciu, iż: wszystkie grunty, budynki i budowle nabyte przez osobę fizyczną prowadzącą jednocześnie działalność gospodarczą, należy opodatkować w stawce przewidzianej dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nawet w sytuacji, gdy:

- nieruchomość nie jest częścią prowadzonej przez skarżącą, będąca osobą fizyczną, lecz stanowi prywatny majątek,

- nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych przez skarżącą prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą, jak i nie są dokonywane odpisy amortyzacyjne

-sam fakt posiadania nieruchomości przez osobę fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą jest wystarczający do zakwalifikowania nieruchomości jako nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą i opodatkowania jej wyższą stawką podatkową, tylko na tej podstawie, iż w akcie notarialnym jest zapis zabezpieczający dla przyszłego procesu odszkodowawczego przeciwko Skarbowi Państwa.

- art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.z2017r.poz.2101zpóźn.zm.) poprzez jego niezastosowanie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, gdyż organy podatkowe nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, a w szczególności przepisów wskazanych w skardze.

Tytułem wstępu Sąd wskazuje, że tut. Sąd oddalił skargi D. A. wyrokami: z 9 października 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 871/16 w zakresie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r., z 5 października 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 4/17 w zakresie podatku od nieruchomości za 2016 r., natomiast z 5 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Łd 1146/17 w zakresie podatku od nieruchomości za 2017 r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela argumentację i ocenę prawną zawartą w wymienionych wyrokach ze względu na analogiczny stan faktyczny dotyczący niniejszej sprawy.

W treści skargi strona skarżąca przede wszystkim kwestionuje opodatkowanie budynku, oznaczonego w decyzji jako handlowo-usługowy lub usługowy, według stawki podwyższonej, skoro, jak twierdzi, istniejące względy techniczne, których organ nie uwzględnił, uniemożliwiają wykorzystanie budynku do prowadzenia działalności gospodarczej. Dodatkowo skarżąca kwestionuje opodatkowanie powierzchni całej przedmiotowej działki gruntu według stawki podwyższonej, stwierdzając, że w taki sposób winien być opodatkowany tylko grunt pod budynkiem, a nie zaś cała powierzchnia działki. Skarżąca przyznała, że piętro tego budynku było przez nią wykorzystywane, choć jednocześnie neguje, że wykorzystuje je na cele działalności gospodarczej, ponieważ prowadzi firmę jednego klienta, choć względy techniczne związane z wadliwą konstrukcją dachu dotyczą całego budynku, natomiast zakupiona działka jest jej majątkiem osobistym, a więc jest majątkiem osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, a nie majątkiem podmiotu gospodarczego.

Na podstawie art. 9 ust 1 punkt 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1045) art. 1a ust.1 punkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych od dnia 1 stycznia 2016 r. otrzymał brzmienie, w myśl którego grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Zgodnie z przywołanym ust. 2a cytowanego przepisu ustawy podatkowej obowiązującym także w 2017 r. do gruntów, budynków i budowli związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409, ze zmianami), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Tak więc od 1 stycznia 2016 r. podatnicy podatku od nieruchomości, o których mowa w art. 3 cytowanej ustawy podlegają powyższej regulacji ustawowej,

czego nie dostrzega skarżąca.

Oznacza to, że z dniem 1 stycznia 2016 r., a więc także w 2017 r. stracił

na znaczeniu prawnym spór między stronami, który w latach wcześniejszych ogniskował się wokół pojęcia tzw. względów technicznych, od których istnienia uzależnione było opodatkowanie danego obiektu podatkiem od nieruchomości według stawki wyższej, właściwej dla prowadzących działalność gospodarczą wedle przyjętej uprzednio formuły ustawowej "chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest

i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych".

Innymi słowy, w myśl powołanej regulacji od dnia 1 stycznia 2016 r. spośród budynków i budowli pozostających w posiadaniu przedsiębiorcy tylko te nie podlegają stawce podatku od nieruchomości właściwej dla prowadzenia działalności gospodarczej, wobec których została wydana ostateczna decyzja organu nadzoru budowlanego nakazująca rozbiórkę obiektu (art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202). W toku postępowania podatkowego w przedmiotowej sprawie skarżąca nie przedstawiła ani nie powoływała się na dokument w postaci ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 67 ust.1 Prawa budowlanego.

Z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie wynika bezspornie, że w sprawie brak jest takiego dokumentu, a skoro tak, to należy stwierdzić zatem, że wszelka argumentacja skarżącej dotycząca istnienia lub nieistnienia wzmiankowanych wyżej "względów technicznych" jest pozbawiona znaczenia prawnego.

Zaskarżona decyzja odpowiada prawu obowiązującemu w roku 2018. Budynek usługowy w zaskarżonej decyzji znajdował się w posiadaniu przedsiębiorcy (skarżąca prowadziła działalność gospodarczą w zakresie doradztwa podatkowego), co było warunkiem wystarczającym do uznania, że jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i w konsekwencji zastosowania stawki podwyższonej.

Skoro zaś żadna ze stron nie dysponowała dokumentem urzędowym

w postaci ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego wymienionej w art. 1a ust. 2a ustawy podatkowej, to przy uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego

w roku 2018 brak jest podstaw do kwestionowania rozstrzygnięcia przyjętego przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji i uznania, że zachodzą okoliczności pozwalające na zastosowanie stawki podatkowej podstawowej a nie obowiązującej osoby prowadzące działalność gospodarczą.

Przypomnieć należy, że przedmiotem opodatkowania w odniesieniu do tzw. budynku usługowego jest jedynie jego część, czyli powierzchnia pierwszego piętra, gdyż skarżąca jeszcze przed 2018 r. rozpoczęła użytkowanie tej części budynku,

a więc w tym zakresie zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych powstał i istniał w 2018 r. obowiązek podatkowy. Pozostała część tego budynku nie jest w ogóle przedmiotem opodatkowania, gdyż ani budowa tej części budynku się nie zakończyła, ani skarżąca nie rozpoczęła jej użytkowania.

Fakt użytkowania pierwszego piętra tego budynku na potrzeby prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej został przez organy wykazany, przeprowadzony zostały dowód z oględzin i właściwie tej okoliczności skarżąca nie kwestionuje. Poza sporem jest też to, że budynek ten nie jest budynkiem mieszkalnym.

Przedmiotem opodatkowania jest też budynek parterowy o powierzchni 65,5 m². Budynek ten został opodatkowany według stawek podstawowych, gdyż organ stwierdził, że nie jest to obiekt związany z działalnością gospodarczą skarżącej. W tym zakresie skarga nie zawiera zarzutów.

Prawidłowo organy opodatkowały całą powierzchnię działki stawką podwyższoną. Wszak działka ta nie została kupiona na cele osobiste, pozagospodarcze skarżącej, ale właśnie na potrzeby związane z tą działalnością,

co wynika choćby z treści umowy zakupu, z faktu wskazania adresu działki jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i z faktu rzeczywistego przeniesienia na tę działkę aktywności gospodarczej skarżącej, o czym świadczy rozbudowa budynku usługowego i faktyczne zajęcie na potrzeby działalności pierwszego piętra budynku.

Sąd zatem w pełni akceptuje stanowisko organów obu instancji, co do zakwalifikowania całości gruntów o powierzchni 818 m2 jako gruntów związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej. Znajduje ono uzasadnienie w treści art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym przesłanką takiej kwalifikacji jest posiadanie gruntów przez przedsiębiorcę. Wszak skarżąca nie wykazała, że jakąś część tej działki przeznaczyła na osobiste potrzeby nie związane z działalnością gospodarczą.

Bezzasadny również jest zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 u.p.g.k., ponieważ w ewidencji gruntów nie są ujawniane dane dotyczące kwestii związania gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W tym stanie rzeczy zarzuty skargi uznać należy za bezzasadne.

Stan faktyczny został ustalony w sposób właściwy, bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Ustalono przedmiot opodatkowania i zastosowano właściwą stawkę podatkową.

Ponadto sąd pierwszej instancji wyraża przekonanie, że w tej sprawie nie jest uprawniony do oceny prawidłowości działań organów nadzoru budowlanego, o których mowa w skardze, a poza tym ocena taka w żaden sposób nie byłaby potrzebna dla rozpoznania skargi.

Z powyższych względów wobec braku uzasadnionych podstaw skargi z mocy art. 151 art. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.

A.B