Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek (spr.), Leszek Włoskiewicz, Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2005r. sygn. akt II SA/Wa 1601/04 w sprawie z wniosku E. D. w przedmiocie wymierzenia grzywny Dyrektorowi Aresztu Śledczego w [...] postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uwzględniając wniosek E. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1601/04 wymierzył Dyrektorowi Aresztu Śledczego w [...] grzywnę w kwocie 2.250 zł.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w dniu 1 marca 2004 r. E. D. za pośrednictwem Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Organ, pomimo iż w piśmie przewodnim z dnia 10 marca 2004 r. jako adresata skargi wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, skargę przekazał Okręgowemu Sądowi w Warszawie. Ten ostatni przy piśmie z dnia 26 marca 2004 r. przesłał skargę do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...], który pismem z dnia 26 kwietnia 2004 r. poinformował skarżącego, że uznał jego skargę za bezzasadną.

W dniu 5 sierpnia 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek E. D. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Aresztu Śledczego w [...] za nieprzekazanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Uwzględniając wniosek Sąd odwołał się do dyspozycji art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym w razie gdy organ nie zastosuje się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Sąd stwierdził, że organ wskazując błędnie adres sądu, do którego przekazywał skargę, nie wykonał prawidłowo dyspozycji wynikającej z art. 54 § 2 powołanej ustawy w myśl którego, organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

W ocenie Sądu niezastosowanie się do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 ustawy, uzasadniało wymierzenie organowi grzywny.

W skardze kasacyjnej złożonej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2005 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w [...] reprezentowany przez radcę prawnego M. A., zaskarżając ww. postanowienie w całości, zarzucił naruszenie przez Sąd art. 55 § 1, 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przez przyjęcie, że organ nie zastosował się do obowiązku przekazania skargi sądowi administracyjnemu i wymierzenie grzywny oraz naruszenie art. 141 § 4 i art. 133 § 1 w zw. z art. 166 ustawy, poprzez wydanie postanowienia o ukaraniu, w sytuacji, gdy skarga już znajdowała się w Sądzie, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 172 pkt 2 ustawy.

Powołując się na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i oddalenie wniosku E. D., ewentualnie o wymierzenie grzywny w niższej wysokości lub uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, że przyjęcie przez Sąd, iż organ nie przekazał sądowi skargi E. D. z dnia 1 marca 2004 r., jest dowolne i nieuzasadnione.

W ocenie skarżącego wysłanie skargi pod niewłaściwy adres, nie oznaczało, że skarga nie dotrze do sądu administracyjnego. W przekonaniu skarżącego nie jest obowiązkiem organu fizyczne dostarczenie skargi sądowi.

Skarżący podkreślił, że w dniu 1 września 2004 r. kopia skargi została przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Ponadto zdaniem skarżącego nawet przyjmując, że organ nie wywiązał się z obowiązku przekazania skargi wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd winien odstąpić od wymierzenia grzywny lub wymierzyć grzywnę w znacznie niższej wysokości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jako podstawę skargi kasacyjnej skarżący powołał błędnie art. 172 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Przytoczony przepis dotyczy prawomocności orzeczeń sądu administracyjnego i nie określa podstaw, na jakich można oprzeć skargę kasacyjną.

Podstawy te zostały wymienione w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy ppsa i mając na uwadze uzasadnienie skargi kasacyjnej, niewątpliwie skarżącemu chodziło o podstawę opisaną w pkt 2 art. 174 ustawy ppsa, tj. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaś powołanie art. 172 pkt 2 ppsa było oczywistą omyłką pisarską.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 54 § 2 ustawy organ, do którego wniesiono skargę przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że skarga E. D. z dnia 1 marca 2004 r. w zakreślonym przepisem terminie, do sądu administracyjnego nie wpłynęła.

To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie, bowiem przepis art. 55 § 1 ustawy wiązał możliwość wymierzenia grzywny wyłącznie z niezastosowaniem się przez organ do obowiązków wymienionych w art. 54 § 2 ustawy ppsa, bez względu na to co było powodem ich niedopełnienia. Należy zauważyć, że skarżący twierdząc, iż ustalenia Sądu odnośnie tego, że organ nie przekazał skargi Sądowi są nieuzasadnione i dowolne, opisując losy skargi z dnia 1 marca 2004 r. sam przyznał, że w zakreślonym terminie skarga do sądu administracyjnego nie wpłynęła

Analiza skargi kasacyjnej pozwala na stwierdzenie, że w przekonaniu skarżącego obowiązek określony w art. 54 § 2 ustawy jest spełniony przez organ, bez względu na to do jakiego sądu skarga dotrze. Z poglądem takim nie można się zgodzić. Przepis art. 54 § 2 ustawy ppsa ma umożliwić sądowi administracyjnemu szybkie rozpoznanie skargi. Niewykonanie przez organ obowiązków wynikających z ww. przepisu stanowi o naruszeniu prawa.

Organ dopuszczający się naruszenia prawa nie może skutecznie powoływać się na pomyłkę, na skutek której skarga dotarła do sądu niewłaściwego.

Zaniedbanie pracownika odpowiedzialnego za wysyłanie korespondencji obciążają organ (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2000 r. sygn. akt I SA/Gd 1288/99 Lex nr 44331).

To organ z mocy art. 54 § 2 ustawy zobowiązany jest do zachowania szczególnej staranności w wykonywaniu obowiązków określonych w przepisie.

Obowiązków tych nie można przenosić na inne podmioty, niebędące zobowiązanymi w rozumieniu analizowanego przepisu.

W postanowieniu z dnia 29 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 360/05 Lex nr 164153 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organ, który dopuszcza się naruszenia przepisów prawa, w tym przypadku art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie wywiązuje się z obowiązków przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, nie może skutecznie zasłaniać się problemami wewnętrznymi występującymi w jego działalności.

Uwzględniając powyższe rozważania, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo zastosował przepis art. 55 § 1 ustawy ppsa.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wszystkie wymogi określone w art. 141 § 4 ustawy ppsa.

Nietrafny jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 166 ustawy, bowiem zgodnie z art. 55 § 1 ustawy orzeczenie o wymierzeniu organowi grzywny za niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy ppsa przybiera formę postanowienia.

Z przedstawionych wyżej względów, skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną na podstawie art. 184 ustawy ppsa należało oddalić.