Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), , Protokolant referent Joanna Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2020 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty kwoty zawieszonego uposażenia oddala skargę

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] grudnia 2019 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej: "KGP", "organ drugiej instancji", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 268a i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu odwołania asp. (w st. spocz.) P. S. (dalej: "skarżący") od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. (dalej: "KWP", "organ pierwszej instancji") z [...] grudnia 2018 r. nr [...] odmawiającej skarżącemu wypłaty zawieszonej części uposażenia za okres zawieszenia w czynnościach służbowych od [...] września 2017 r. do [...] grudnia 2017 r., uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o odmowie wypłaty skarżącemu kwoty 7.409,88 zł brutto, stanowiącej wysokość 50% zawieszonego uposażenia w okresie od [...] września 2017 r. do [...] grudnia 2017 r.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

W związku z wszczęciem postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego, KWP rozkazem personalnym z [...] września 2017 r. nr [...] zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres od [...] września 2017 r. do [...] grudnia 2017 r. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od powyższego rozstrzygnięcia, KGP rozkazem personalnym z [...] października 2017 r. nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu zawieszenia w czynnościach służbowych i orzekł termin zawieszenia na okres 3 miesięcy, tj. od [...] września 2017 r. do [...] grudnia 2017 r.

Natomiast orzeczeniem nr [...], wydanym [...] stycznia 2018 r. po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, KWP uznał skarżącego winnym zarzucanego mu czynu i wymierzył mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Wobec niezaskarżenia odwołaniem powyższego orzeczenia, stało się ono ostateczne i prawomocne z dniem [...] lutego 2018 r.

Jeszcze w toku postępowania dyscyplinarnego, [...] grudnia 2017 r. skarżący wystąpił do organu pierwszej instancji z wnioskiem (raportem) o zwolnienie go ze służby z dniem [...] stycznia 2018 r. Po rozpatrzeniu raportu, KWP rozkazem personalnym z [...] lutego 2018 r. nr [...], w oparciu o art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.; dalej: "u.p."), zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2018 r.

Pismem z [...] września 2018 r. skarżący (reprezentowany przez radcę prawnego B. S.) zwrócił się do organu pierwszej instancji m.in. o wypłatę należnego uposażenia za czas zawieszenia w czynnościach służbowych w okresie od [...] września 2017 r. do [...] grudnia 2017 r. w kwocie 6.675 zł, argumentując, iż KWP (rozkazem personalnym z [...] lutego 2018 r. nr[...]) uwzględnił jego raport i zwolnił go ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 3 u.p.

Decyzją z [...] grudnia 2018 r. nr [...] organ pierwszej instancji, na postawie art. 104 § 1 k.p.a. w związku z art. 124 ust. 1 i 2 u.p., postanowił nie wypłacać skarżącemu zawieszonej części uposażenia za okres zawieszenia w czynnościach służbowych od [...] września 2017 r. do [...] grudnia 2017 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia KWP wskazał, że [...] stycznia 2018 r. dwaj funkcjonariusze Policji, będący przedstawicielami organu pierwszej instancji, udali się do Szpitala Miejskiego w C. celem doręczenia skarżącemu orzeczenia KWP nr [...] o ukaraniu go karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Skarżący odmówił przyjęcia tego orzeczenia. Na tę okoliczność sporządzono notatkę urzędową. Powyższe orzeczenie uprawomocniło się i w tym kontekście bez znaczenia pozostaje podstawa prawna rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącym. Powołując się na art. 124 ust. 2 u.p., KWP stwierdził, iż skarżącemu nie przysługuje świadczenie pieniężne z tytułu zawieszenia w czynnościach służbowych.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący zarzucił naruszenie: art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. przez uwzględnienie w sprawie orzeczenia KWP z [...] stycznia 2018 r. nr [...], które – według skarżącego - nie funkcjonuje w obrocie prawnym ze względu na nieprawidłowe doręczenie; art. 136 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 30 ze zm.; dalej: "k.p.k.") w związku z art. 135p ust. 1 u.p. przez uznanie doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego jako prawidłowe oraz art. 124 ust. 2 u.p. przez jego niezastosowanie i odmowę wypłaty zawieszonej części uposażenia, w sytuacji gdy skarżący nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Ponadto skarżący wskazał, iż został zwolniony ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 3 u.p. w związku z pisemnym zgłoszeniem zamiaru wystąpienia ze służby.

Po rozpoznaniu odwołania, KGP wydal powołane na wstępie rozstrzygnięcie.

Analizując sprawę, organ drugiej instancji doszedł do wniosku, że zaskarżoną odwołaniem decyzję należy uchylić z innych powodów niż wskazane w odwołaniu oraz ponownie orzec merytorycznie.

KGP podkreślił, iż z treści art. 124 ust. 1 i ust. 2 u.p. wynika, że wypłata zawieszonej części uposażenia jest możliwa tylko wówczas, gdy policjant nie zostanie ukarany karą wydalenia ze służby lub skazany prawomocnym wyrokiem sądu. Skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych w związku ze wszczęciem wobec niego postępowania dyscyplinarnego, co oznacza, iż zaistniała przesłanka z art. 124 ust. 1 u.p. obligująca organy Policji do zawieszenia od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. W związku z tym, że do czasu zwolnienia skarżącego ze służby nie ustały przyczyny zawieszenia, brak było podstaw do przyznania mu zawieszonej części uposażenia. Uwzględnienie przez organ pierwszej instancji raportu o zwolnieniu ze służby i zwolnienie go w trybie art. 41 ust. 3 u.p. z dniem 28 lutego 2018 r., nie może stanowić podstawy do wypłaty spornych należności, bowiem skarżący orzeczeniem KWP z [...] stycznia 2018 r. nr [...] został ukarany karą określoną w art. 124 ust. 2 u.p., tj. karą wydalenia ze służby, a orzeczenie to jest ostateczne i prawomocne. Wbrew twierdzeniom skarżącego, orzeczenie dyscyplinarne funkcjonuje w obrocie prawnym, ponieważ nie zostało z niego skutecznie wyeliminowane. Natomiast zastrzeżenia odnoście sposobu doręczenia tego orzeczenia, wykraczają poza przedmiot niniejszego postępowania i nie mogą być w nim rozpatrywane.

W świetle art. 124 u.p. wypłata skarżącemu zawieszonej części uposażenia w wysokości 7.409,88 zł brutto byłaby niedopuszczalna. Dlatego KWP zasadnie odmówił wypłaty zawieszonej części uposażenia, jednakże z uwagi na konieczność oszacowania i wskazania w jej sentencji ubruttowionej wysokości spornej kwoty, należało przeredagować treść sentencji w tym zakresie, co też organ drugiej instancji uczynił w trybie art. 138 § pkt 2 k.p.a.

Powyższa decyzja KGP z [...] grudnia 2019 r. stała się przedmiotem skargi skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której sformułował następujące zarzuty:

1. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik

sprawy, tj.

a) art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niedoręczone, a co za tym idzie, niefunkcjonujące w obrocie prawnym orzeczenie KWP z [...] stycznia 2018 r. nr [...],

b) art. 136 k.p.k. w związku z art. 135p ust. 1 u.p. poprzez uznanie orzeczenia KWP z [...] stycznia 2018 r. nr [...] za prawidłowo doręczone w sytuacji usiłowania przekazania skarżącemu przesyłki zawierającej dokument na zamkniętym szpitalnym oddziale dla nerwowo i psychicznie chorych,

c) art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w wydanej decyzji rozkazu personalnego KWP z [...] lutego 2018 r. nr [...], wydanego na podstawie art. 41 ust. 3 u.p., którym to skarżący został zwolniony ze służby w wyniku uwzględnienia jego raportu z [...] grudnia 2017 r.;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 124 ust. 2 u.p. poprzez jego niezastosowanie i odmowę wypłaty zawieszonej części uposażenia za okres zawieszenia w czynnościach służbowych od [...] września 2017 r. do [...] grudnia 2017 r. w sytuacji, gdy po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, skarżący nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby,

b) art. 124 ust. 2 u.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 u.p., tj. na podstawie uwzględnionego raportu skarżącego.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął poszczególne zarzuty.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie została zaskarżona decyzja KGP w przedmiocie odmowy wypłaty skarżącemu kwoty 7.409,88 zł brutto, stanowiącej wysokość 50% zawieszonego uposażenia w okresie od [...] września 2017 r. do [...] grudnia 2017 r. Dlatego Sąd nie mógł badać prawidłowości doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego. Zauważyć jednak wypada, iż skarżący (reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika) – wiedząc, że takie orzeczenie zostało wydane - w żaden sposób nie próbował go wzruszyć. W konsekwencji orzeczenie to stało się ostateczne i prawomocne.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy.

Granice rozpoznawanej sprawy wyznacza treść zaskarżonej decyzji KGP z [...] grudnia 2019 r. Kontrolując to rozstrzygnięcie, Sąd miał obowiązek uwzględnić okoliczność funkcjonowania w obrocie prawnym tak orzeczenia KWP z [...] stycznia 2018 r. nr [...] o uznaniu skarżącego winnym zarzucanego mu czynu i wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, jak i rozkazu personalnego organu pierwszej instancji z [...] lutego 2018 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2018 r. w trybie art. 41 ust. 3 u.p. (również ostatecznego i prawomocnego). O ile to ostatnie rozstrzygnięcie nie ma wpływu na procedowanie organów Policji w niniejszej sprawie, o tyle prawomocne orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu skarżącego ze służby w Policji uniemożliwiło wypłacenie skarżącemu zawieszonej części uposażenia.

Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.p. policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. W myśl art. 124 ust. 2 u.p., po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") w wyroku z 24 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2746/17, art. 124 ust. 2 u.p. jest przepisem płacowym o charakterze gwarancyjnym, co samo przez się powoduje, że norma ta musi być bezwzględnie interpretowana w sposób ścisły. Wypłatę zawieszonej części uposażenia i obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w czasie zawieszenia determinuje jedynie sposób zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego a nie fakt pozostawania policjanta w tym czasie w służbie (tak też NSA w wyroku z 4 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2749/18 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stosując wykładnię językową przepisu art. 124 ust. 2 u.p. należy przyjąć, że otrzymanie przez policjanta zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia determinuje jedynie sposób zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego, a nie fakt pozostawania policjanta w tym czasie w służbie. Policjant traci przedmiotowe uprawnienie w przypadku, gdy został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

W rozpoznawanej sprawie orzeczeniem KWP z [...] stycznia 2018 r. nr [...] wymierzono skarżącemu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby (niecały miesiąc później – [...] lutego 2018 r. organ pierwszej wydał rozkaz personalny nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2018 r. w trybie art. 41 ust. 3 u.p.).

Okoliczność ukarania skarżącego karą dyscyplinarną (niewzruszonym dotychczas orzeczeniem) - w świetle art. 124 ust. 2 in fine u.p. - obligowała organ Policji do odmownego załatwienia wniosku skarżącego z [...] września 2018 r. o wypłatę zawieszonej części uposażenia.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.