Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku J. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 671/18 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w rodzinie zastępczej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 671/18, oddalił skargę J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w rodzinie zastępczej.

Od powyższego wyroku skarżąca, reprezentowana przez adwokata, złożyła skargę kasacyjną, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawierał odrębnego uzasadnienia. Jedynie w ostatnim zdaniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżąca wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków na skutek przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego, którego kosztów skarżąca nie będzie w stanie ponieść.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2108 r., poz. 1302 – dalej "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 powołanego przepisu, jednak wyłącznie wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi więc wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy jeszcze raz podkreślić – jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a.

Użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. Samo powołanie się na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Podkreślić także należy, że rozstrzygając wniosek o wstrzymanie, Sąd nie bada legalności zaskarżonego aktu, bowiem prowadziłoby to do tzw. przedsądu. Jeżeli wniosek taki został złożony dopiero na etapie skargi kasacyjnej – jak w niniejszej sprawie – Sąd na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie nie bada zasadności samej skargi kasacyjnej. Bada jedynie, czy wykonanie zaskarżonego aktu może prowadzić w okolicznościach danej sprawy, wskazanych przede wszystkim przez skarżącego we wniosku, do zagrożenia w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dlatego też – jak przyjęto w judykaturze – wniosek taki powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Podkreślić także należy, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Każdy bowiem akt prawny wywołuje określone skutki prawne, nie wszystkie jednak podlegają ochronie tymczasowej.

Zauważyć w tym miejscu także trzeba, że każda decyzja czy postanowienie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, może też powodować komplikacje w zabezpieczeniu środków, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować ochronę tymczasową przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zatem sama okoliczność powstania po stronie zobowiązanego obowiązku zapłaty określonej sumy pieniężnej nie stanowi jeszcze o spełnieniu przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Zaznaczyć także należy, że uiszczenie kwoty pieniężnej ma ze swojej natury charakter odwracalny.

W niniejszej sprawie skarżąca została zobowiązana do uiszczenia opłaty za pobyt jej syna w rodzinie zastępczej w kwocie 1000 zł miesięcznie za okres od dnia 1 marca 2018r. do dnia 31 maja 2018 r. oraz w kwocie 1052 zł miesięcznie za okres od dnia 1 czerwca 2018 r. do dnia 31 sierpnia 2018 r. Łącznie za wskazany okres opłata ta wynosi 6.156,00 zł. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazano na trudną sytuację materialną skarżącej, jednak bez podania szczegółów, wniosek nie zawierał uzasadnienia. Więcej informacji w tym przedmiocie zawiera uzasadnienie samej skargi kasacyjnej, jednak nie może ono stanowić uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o czym była już mowa powyżej.

Wskazać w tym miejscu należy – mając na uwadze, że Sąd winien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności wynikające z akt sprawy – że w oświadczeniu z dnia 13 marca 2018 r. (k-222 akt administracyjnych) skarżąca podała, iż po śmierci jej ojca (który zmarł w dniu 31 grudnia 2017 r.), w lutym 2018 r. na jej konto bankowe wpłynęła kwota 45.000 zł z tytułu spadku. Nie można zatem przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie wskutek wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Wobec tego uznać należy, że nie mamy w niniejszej sprawie do czynienia z wystąpieniem przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.