Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 26 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt II SA/Go 269/19 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt II SA/Go 269/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę skarżącego na zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], Burmistrz D., na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", ustalił na rzecz wnioskodawcy, warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku handlowego [...] o część związaną z odpiekiem pieczywa wraz z niezbędną przebudową budynku i infrastrukturą techniczną oraz zagospodarowaniem terenu działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] przy [...] w D..

W ocenie organu I instancji, bez względu na sąsiedztwo zabudowy i wynik analizy to w ostateczności budynek bazowy stanowi o charakterze i parametrach rozbudowy przedmiotowego budynku. Organ przeprowadził analizę architektoniczno-urbanistyczną, wyznaczając stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588) obszar analizowany. W obszarze tym zaś można wyróżnić kwartał zabudowy, w którym parametry zabudowy zdecydowanie różnie kształtować się będą od pozostałych fragmentów strukturalnych w sąsiedztwie. W zakresie kontynuacji funkcji organ wyjaśniał, że w obszarze analizowanym dominuje zabudowa mieszkaniowa i usługowa. Zabudowa usługowa sytuowana jest w różnych rejonach obszaru analizowanego. W konkluzji organ uznał, że planowana inwestycja kontynuuje występowanie funkcji handlowo-usługowej w sąsiedztwie. Burmistrz ustalił również, że zostały spełnione pozostałe przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Ponadto organ przedstawił sposób ustalenia wynikających z §§ 4-8 ww. rozporządzenia paramentów nowej zabudowy takich jak: linia zabudowy, powierzchnia zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometria dachu.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący.

Zaskarżoną decyzją SKO [...] utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Zatem wyniki analizy stanowią integralną część rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zdaniem Kolegium, obszar analizowany został wyznaczony w sposób prawidłowy. W rozpoznawanej sprawie, z decyzji organu I instancji wynika, że w obszarze analizowanym dominuje zabudowa mieszkaniowa i usługowa. Zatem planowana inwestycja kontynuuje występowanie funkcji handlowo-usługowej w sąsiedztwie. Niezależnie od powyższego Kolegium podkreśliło, że w sytuacji, w której przedmiotem zainwestowania jest rozbudowa już istniejącego budynku, zasadnym jest również przyjęcie, iż na terenie analizowanym występuje zabudowa handlowo-usługowa. Nie można pominąć okoliczności, że planowana inwestycja stanowi rozbudowę funkcjonującego już legalnie budynku handlowo-usługowego. Dalej Kolegium podzieliło stanowisko organu co do wykazania spełnienia warunków wydania decyzji zawartych w przepisach art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a następnie przystąpiło do oceny ustalonych parametrów nowej zabudowy wyznaczonych zgodnie z regułami zawartymi w §§ 4-8 ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy nie doszukał się nieprawidłowości w zakresie ustalenia linii zabudowy (jako przedłużenie elewacji frontowej od Al. [...] z możliwością traktowania tej linii jako nieprzekraczalnej, w nawiązaniu do istniejącego budynku podlegającego planowanej inwestycji), wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki (w zaokrągleniu 27%), szerokości elewacji frontowej (nie ulega zmianie w wyniku rozbudowy), wysokość planowanej (max 5 m), geometrii dachu (dach rozbudowy plaski o nachyleniu do 10 stopni).

Jeśli zaś chodzi o zacienienie działki odwołującego Kolegium podkreśliło, że w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie podlegają badaniu kwestie związane z ewentualnym wpływem planowanej lokalizacji inwestycji na zacienianie.

Kolegium wskazało również, że zgodnie z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Powyższa informacja została umieszczona w zaskarżonej decyzji. Ponadto Kolegium stwierdziło, że załączona do decyzji analiza została wykonana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, a organ wykazał spełnienie warunków do wydania decyzji. Kolegium nie dopatrzyło się również naruszenia przez organ I instancji wskazanych przez odwołującego przepisów K.p.a.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skarżący, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Burmistrza; ewentualnie – uchylenie powyższych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W skardze sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia art. 61 ust. 1 u.p.z.p., §§ 3, 4, 5, 7 i 8 ww. rozporządzenia, § 12 oraz działu VI rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) oraz art. 28 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę SKO w Gorzowie Wlkp. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt II SA/Go 269/19, oddalając skargę, ocenił, że decyzja została prawidłowo podpisana przez pracownika urzędu, który działał z upoważnienia Burmistrza. Nie znalazła też potwierdzenia argumentacja skarżącego co do nieprawidłowości podpisów na załącznikach nr 1 i 2 do decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie sposób uznać, aby doręczenie kserokopii decyzji w jakikolwiek sposób wpływało na końcowy wynik sprawy, czy też naruszało prawa strony uniemożliwiając jej zaskarżenie decyzji organu I instancji.

Kolejną kwestią, która ujawniła się na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, to brak w aktach administracyjnych przedłożonych wraz ze skargą załącznika nr 3 do decyzji (część graficzną wyników analizy urbanistycznej). Mając na uwadze oświadczenia organu I instancji zawarte w piśmie z dnia 23 sierpnia 2019 r., nadesłaną kopię tego załącznika przez organ odwoławczy, a także fakt, że niewątpliwie decyzję zawierającą ten załącznik otrzymał uczestnik postępowania, brak było podstaw do uznania, iż taki załącznik nie istniał w chwili wydawania decyzji przez organy obu instancji. Wprawdzie przedłożony przez uczestnika załącznik nr 3 (jak również kopia tego załącznika nadesłana przez organ odwoławczy) nie zawiera adnotacji, że stanowi on załącznik do decyzji organu I instancji. Jednakże uwzględniając jego treść oraz treść samej decyzji odsyłającej do niego oraz treść wyników analizy, nie ulega wątpliwości, iż stanowi on integralną części decyzji ustalającej warunki zabudowy, będącej przedmiotem postępowania odwoławczego. Tym samym został spełniony warunek określony w § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierającej część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Zresztą należy przychylić się do poglądów wyrażanych w orzecznictwie, nieprzywiązujących nadmiernej wagi do formalnych elementów oznaczenia załączników do decyzji, wedle których naruszenie tego rodzaju wymogów nie uzasadnienia jej uchylenia. W ocenie Sądu, nieprzekonywująco brzmią natomiast twierdzenia skarżącego, że otrzymał on decyzję organu I instancji bez załącznika nr 3. Zarzut ten bowiem został zgłoszony dopiero przez skarżącego na etapie postępowania przed sądem administracyjnym, mimo że z niewątpliwą dokładnością przed wniesieniem skargi badał treść decyzji organu I instancji, porównując nawet podpisy. Stąd trudno uznać, że skarżącemu umknęłaby tak istotna okoliczność.

Ponadto w uzasadnieniu skargi skarżący kwestionuje prawidłowość wyznaczenia granic obszaru analizowanego, wprost odwołując się tym samym do załącznika graficznego analizy urbanistycznej. Zresztą w orzecznictwie wyrażany jest pogląd, że brak doręczenia stronie załącznika decyzji nie jest wadą decyzji, jeśli tylko analiza architektoniczna została w sprawie sporządzona, a jej część graficzna pozostaje do wglądu w aktach sprawy. Nie każde bowiem naruszenie przepisów postępowania administracyjnego może stanowić podstawę wzruszenia zaskarżonej decyzji, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Aby taki zarzut mógł doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji konieczne jest ustalenie, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów postępowania (art. 109 § 1 K.p.a.), to zaskarżona decyzja mogłaby być odmienna. Analiza skargi również nie dostarcza jakichkolwiek informacji w powyższym zakresie, a zatem ewentualne naruszenie art. 109 § 1 K.p.a. nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Decyzja wraz z analizą urbanistyczną zostały w niniejszej sprawie przygotowane przez osobę uprawnioną zgodnie art. 60 ust. 4 u.p.z.p., przy wykorzystaniu mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjno-kartograficznego w skali 1:1000 zgodnie z § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Podobnie również linie rozgraniczające teren inwestycji zostały określone na mapie zasadniczej o skali 1:1000, spełniającej wymogi zgodnie z art. 54 pkt 3 i art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.

Także granice terenu analizowanego zostały wyznaczone zgodnie z zasadami określonymi w § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia, zaś rozszerzenie tego obszaru nie wpłynęłoby ponadto istotnie na wynik analizy. Podkreślić należy, że wbrew zarzutom skargi obszar analizowany ma regularny kształt. Uwzględniono również w całości parametry urbanistyczne działek przeciętych linią wyznaczającą granice terenu objętego analizą.

Oceniając spełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tj. zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, należy podkreślić, że nie wymaga on dostosowania nowej zabudowy do funkcji dominującej w obszarze analizowanym, a jedynie kontynuacji funkcji w tym obszarze występujących.

W niniejszej sprawie planowana inwestycja wpisuje się w funkcje istniejącej zabudowy na terenie analizowanym. Planowana inwestycja nie wprowadzi na teren analizowany nowej funkcji, lecz jednie spowoduje poszerzenie zakresu jej wykonywania.

W ocenie Sądu, w sposób prawidłowy zostały oznaczone parametry planowanej inwestycji, stosownie do §§ 4-8 ww. rozporządzenia.

Niezasadne były zarzuty skarżącego odnoszące się do nieuwzględnienie przez organ przepisów § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczących usytuowania spornej inwestycji na działce. Kwestie te, podobnie jak te związane z zacienieniem, czy zachowaniem przepisów przeciwpożarowych, nie są bowiem badane w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy.

Niezasadne były również zarzuty wskazujące na naruszenie art. 28 K.p.a. przez brak ustalenia wszystkich stron postępowania. Abstrahując od trafności tego twierdzenia, że jakikolwiek podmiot mający interes prawny nie wziął udziału w kontrolowanym postępowaniu, należy podkreślić, iż uprawnioną do zgłoszenia zarzutu pominięcia w postępowaniu administracyjnym bez własnej winy jest wyłącznie osoba, której zarzut ten dotyczy, a sąd administracyjny tylko wówczas może ten zarzut uwzględnić o ile korzysta z niego strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

W świetle powyższych uwag jawią się jako niezasadne podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 K.p.a. Organy dokonały niezbędnych ustaleń koniecznych do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, uwzględniając zakres i cele tego postępowania, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi z art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu umożliwiającym jego kontrolę przez sąd administracyjny. Również stanowiące podstawę materialnoprawną przepisy prawa materialnego zostały prawidłowo zastosowane przez organy orzekające w sprawie i właściwie zinterpretowane. W konsekwencji nie sposób czynić organowi odwoławczemu zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. polegające na zaniechaniu uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, gdy z protokołu z dnia 28 marca 2019 r. wynikało, że strona nie miała możliwości zapoznania się z treścią decyzji i w aktach administracyjnych brakowało załącznika nr 3 – załącznika graficznego, zaś z argumentacji strony wynikało że załącznik taki nie został jej również doręczony, co w obu przypadkach stanowiło naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niedoniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do treści protokołu z dnia 28 marca 2019 r. stanowiącego załącznik skargi, co w konsekwencji skutkowało nierozpoznaniem zarzutu naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 107 § 2 K.p.a. oraz § 9 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia polegające na zaniechaniu uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, gdy w aktach administracyjnych brak było załącznika graficznego do decyzji, a sama decyzja pozbawiona była tego załącznika (o czym świadczy zarówno jego brak w aktach, jak i argumentacji strony odnośnie doręczenia decyzji bez ww. załącznika), choć powinien on stanowić integralną część decyzji o warunkach zabudowy;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz §§ 3, 4 i 5 ww. rozporządzenia przez nieprawidłowe zakreślenie analizy terenu oraz brak uwzględnienia w odpowiednich relacjach uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, gospodarczo-społecznych tak, aby rozbudowa odpowiadała charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej.

Ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a. i w sprawie nie żądano przeprowadzenia rozprawy, dlatego przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego.

Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji niewadliwie ocenił, że w niniejszej sprawie została sporządzona analiza urbanistyczna w postaci graficznej (załącznik nr 3), co znalazło swoje odzwierciedlenie w treści decyzji o warunkach zabudowy. W zasadzie tego rodzaju ustalenie czyni pozbawionymi usprawiedliwionych podstaw zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na niedoręczenie skarżącemu załącznika nr 3 do decyzji o warunkach zabudowy (graficznej analizy urbanistycznej). Jeżeli bowiem pozostała treść decyzji odpowiada treści załącznika graficznego, to w takiej sytuacji bez wyraźnego wykazania przez skarżącego, co konkretnie zostało wadliwie ocenione w sprawie przez organ planistyczny, brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaistniała wada postępowania w postaci niedoręczenia skarżącemu załącznika nr 3 stanowiła wadę, która miała istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w oparciu o przeprowadzoną analizę organ planistyczny w treści decyzji przedstawił argumentację, która dawała prawne podstawy do ustalenia warunków zabudowy w zakresie, w jakim zostało to wskazane w zaskarżonej decyzji. Wszystkie z ustalonych w sprawie warunków zabudowy mieszczą się w parametrach, które istnieją w analizowanym terenie. Nie wystarczy w tym zakresie, jak czyni to skarżący, powoływać się na pojedyncze sąsiednie nieruchomości, ponieważ przedmiotem analizy planistycznej jest teren analizowany jako całość. Wystąpienie zaś określonego parametru zabudowy w terenie analizowanym czyni uzasadnionym jego uwzględnienie w decyzji o warunkach zabudowy, a tym samym podważa stwierdzenie, że w sprawie doszło do naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa. Tego rodzaju argumentacja, jakiej używa skarżący, nie może stanowić skutecznej podstawy do wykazania, że mamy do czynienia z istotną wadą postępowania, która miała wpływ na wynik sprawy. Brak jest też podstaw do akceptacji stanowiska, zgodnie z którym skarżący został pozbawiony czynnego udziału w sprawie (art. 10 § 1 K.p.a.) w wyniku niedoręczenia, czy braku w aktach administracyjnych załącznika nr 3. Formułując ten zarzut w skardze kasacyjnej skarżący nie wykazał, jaka konkretnie treść tego załącznika pozbawiała go praw procesowych, skoro z treści decyzji o warunkach zabudowy organ każdorazowo omówił względy jakie towarzyszyły ustaleniu poszczególnych parametrów dla nowej zabudowy (rozbudowy). Należy pamiętać, że oparcie zarzutów skargi kasacyjnej na przesłance z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga nie tylko wskazania dostrzeżonego naruszenia prawa procesowego, lecz także wykazania, że tego rodzaju uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej zaś sprawie na etapie sporządzania skargi kasacyjnej w aktach sądowych znajdował się załącznik nr 3 do decyzji o warunkach zabudowy, co stwarzało możliwość wykazania przez skarżącego, najpóźniej na etapie postępowania kasacyjnego, że wskazywany brak doręczenia załącznika nr 3 i jego brak w aktach administracyjnych stanowiło wadę, która mogłaby skutkować zastosowaniem przez Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Ponadto w omawianym zakresie Sąd I instancji, wyrokując dysponował przedmiotowym załącznikiem i tym samym miał podstawy do dokonania oceny, czy wskazywana przez skarżącego wada postępowania miała istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo Sąd powołał się na poglądy wyrażane w orzecznictwie, nieprzywiązujące nadmiernej wagi do formalnych elementów oznaczenia załączników do decyzji, wedle których naruszenie tego rodzaju wymogów nie uzasadnienia jej uchylenia; a oceny tej nie podważono w skardze kasacyjnej. W konsekwencji powyższego należy uznać również wskazywany w skardze kasacyjnej brak odniesienia się przez Sąd I instancji do protokołu z 28 marca 2019 r. jako okoliczność, która nie miała wpływu na wynik sprawy. Należy też wskazać, że w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie, aby decyzja o warunkach zabudowy powstała bez analizy graficznej. Przeczą temu dokonane przez Sąd ustalenia, w szczególności wyjaśnienia Burmistrza oraz nadesłany przez uczestnika postępowania kompletny egzemplarz decyzji, który zawierał także załącznik nr 3. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a.; art. 141 § 4 p.p.s.a.; a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 107 § 2 K.p.a. oraz § 9 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Nie znajduje usprawiedliwionych podstaw zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na nieprawidłowe zakreślenie analizy terenu oraz brak uwzględnienia w odpowiednich relacjach uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, gospodarczo-społecznych tak, aby rozbudowa odpowiadała charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Po pierwsze, wyznaczenie terenu analizowanego w okolicznościach niniejszej sprawy odbyło się zgodnie z treścią § 3 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia, jako trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Tak wyznaczony teren, nie małych rozmiarów bo w odległości 232,5 m od terenu inwestycji, był wystarczający do ustalenia funkcji i parametrów dla przedmiotwej inwestycji. Nie było zatem potrzeby niejako rozszeżania terenu analizowanego na inne tereny. Po drugie, należy zwrócić uwagę, co też było akcentowane dotychczas, że przedmiotem postępowania jest ustalenie warunków zabudowy dla rozbudowy istniejącego budynku (o już istniejącej funkcji). A zatem przedmiotowa rozbudowa w relacji zachowania odpowiedniej minimalnej odległosci nowej zabudowy od drogi publicznej nie powoduje przybliżenia istniejącego budynku [...] do drogi publicznej, co wraz ze zróżnicowaną linią zabudowy na sąsiednich działkach mogło stanowić podstawę do zastosowania § 4 ust. 4 ww. rozporządzenia, który dopuszcza możliwość innego wyznaczenia obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W skardze kasacyjnej nie wykazano aby ustalenie linii zabudowy jako przedłużenie elewacji frontowej od Al. [...] z możliwością traktowania tej linii jako nieprzekraczalnej, w nawiązaniu do istniejącego budynku podlegającego planowanej inwestycji, ingerowało w istniejący na danym terenie porządek planistyczny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym zakresie prawidłowo argumentowano, że planowana inwestycja nie spowoduje zbliżenia budynku [...] do drogi publicznej, a więc w tym zakresie nie może być mowy o naruszeniu porządku planistycznego w nawiązaniu do § 4 ww. rozporządzenia. Po trzecie, trudno oczekiwać, że nieznaczne powiększenie istniejącego budynku o 80 m2 w stosunku do terenu inwestycji i zwiększenie wskaźnika powierzchni zabudowy do 27% mogłoby stanowić podstawę do stwierdzenia, że przy ustalaniu tego parametru zabudowy doszło do naruszenia § 5 ww. rozporządzenia. Jeszcze raz podkreślenia wymaga, że mamy do czynienia z ustaleniem warunków zabudowy dla rozbudowy istniejącego budynku. Dlatego zasadnie w sprawie argumentowano, że skoro średni wskaźnik wynosi 51,8%, a dla zabudowy usługowej 48,74%, to każda rozbudowa istniejącego budynku w tym przedziale przybliża jego parametry do wyliczonego dla obszaru analizowanego średniego wskaźnika zabudowy. Taka zaś argumentacja ma swoje oparcie w treści § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia, który dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia, aby sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia zasad ustalania parametrów zabudowy stanowił wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że w sprawie została naruszona "zasada dobrego sąsiedztwa" wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i aby postępowanie wyjaśniające w tym zakresie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. W żadnym bowiem wypadku przy ustaleniu ww. parametrów nie doszło do nieuzasadnionej ingerencji w ład przestrzenny istniejący na siąsiednim terenie; a w sprawie uwzględniono okoliczności, choć przyznać należy nietypowe, to jednak wynikające ze specyfiki planowanej inwestycji. Ponadto skarżący nie wykazał jak prawidłowo należało w sprawie ustalić ww. parametry zabudowy, tj. gdzie powinna przebiegać linia zabudowy, ile powinien wynosić wzkaźnik zabudowy, a także w jakiej odległości powinien zostać wyznaczony obszar analizowany, tak aby w ogóle można było w sprawie rozważać kwestię naruszenia wad procesowych jako wpływających istotnie na wynik sprawy. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz §§ 3, 4 i 5 ww. rozporządzenia nie zawiera usprawiedliwioncyh podtaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.