Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

Wójt Gminy B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] [...] na podstawie art. 1, art. 3, art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 111), po rozpatrzeniu wniosku W. P., odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wnioskowanego w związku z opieką nad matką L. P..

Organ uzasadnił, że powodem odmowy jest brak ustalonej daty powstania niepełnosprawności matki oraz pobieranie przez wnioskodawcę świadczenia w postaci renty chorobowej. Zgodnie z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności wydanym przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności Nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. ustalony stopień niepełnosprawności L. P. datuje się od [...] sierpnia 2008 r., natomiast datę powstania niepełnosprawności określono jako "nie da się ustalić". Ponadto, ze złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia wynika, że pobiera on rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy w kwocie [...] zł netto, nie jest osobą zatrudnioną oraz, że nie będzie ubiegać się o zawieszenie pobierania świadczenia z ZUS. Powołując się na powyższe oraz treść art. 17 ust. 5 pkt. 1 lit. a ustawy organ I instancji ocenił, że wnioskodawcy nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką.

Od decyzji odwołanie złożył W. P.. Skarżący, nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, którym uznano art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Natomiast w kwestii pobierania przez niego renty powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt SK 2/17, którym stwierdzono, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego, dokonywanie w tych okolicznościach przez organ takiej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ww. ustawy, która stawia opiekunowi wymóg zawieszenia pobierania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, aby mógł pobierać świadczenie pielęgnacyjne - jest niedopuszczalne. W świetle obecnego brzmienia przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, opiekun pobierający rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, uprawniony jest do świadczenia pielęgnacyjnego w pełnej wysokości, czyli może pobierać zarówno rentę, jak i świadczenie pielęgnacyjne.

W wyniku rozpoznania ww. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2020 r. poz. 256 ze zm.) i art. 17 ust. 1 pkt 1, ust. 1b i ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B..

W uzasadnieniu decyzji Kolegium powołało się na treść przepisów art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 17 ust. 1b i art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustalenia dokonane w tej sprawie, w tym na dokument zaświadczenia ZUS Oddział w S. z dnia [...] sierpnia 2020 r, z którego wynika, że od dnia [...] maja 2020 r. W. P. otrzymuje rentę w wysokości [...] zł brutto.

Ponadto, Kolegium odniosło się do wcześniejszej własnej decyzji z dnia [...] lipca 2020 r., którą uchyliło poprzednią decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2020 r. o odmowie przyznania stronie przedmiotowego świadczenia i podkreśliło, że w decyzji tej przesądziło, że na gruncie obowiązujących przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych odwołującemu może przysługiwać świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ustawy, pomimo że nie można ustalić daty powstania niepełnosprawności dorosłej osoby niepełnosprawnej (jego matki), nad którą sprawuje opiekę, o ile spełnia pozostałe wymogi niezbędne do przyznania świadczenia.

Zdaniem Kolegium, istota sprawy sprowadza się zatem do wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych i znane są z urzędu poglądy wyrażone w orzeczeniach sądów administracyjnych co do wykładni tego przepisu. Pierwszy z poglądów wyraża stanowisko, że ustalenie wobec opiekuna osoby niepełnosprawnej prawa do emerytury (renty), wyklucza przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Druga, nowsza linia orzecznictwa opowiada się za tezą, że narusza zasadę równości taka wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, która pozbawia w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mające ustalone prawo do emerytury (renty) w wysokości niższej niż to świadczenie (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 757/19 www.orzeczniansa.gov.pl).

Organ II instancji podkreślił następnie, że opowiada się za drugim z tych poglądów, podzielając stanowisko, że wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy musi prowadzić do takiego zdekodowania jego treści, który nie jest sprzeczny nie tylko z zasadą równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP), ale także z zasadami sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), czy udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji RP). Niesprzeczna zatem z konstytucyjną zasadą równości będzie taka praktyka, które umożliwi wnioskodawcy dokonanie wyboru preferowanego świadczenia.

W ocenie organu odwoławczego, mając na względzie, że strona w piśmie z dnia [...] sierpnia 2020 r. złożyła oświadczenie, że nie będzie ubiegać się o zawieszenie świadczenia rentowego, należy domniemywać, że strona dokonała wyboru świadczenia w postaci świadczenia z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Domniemanie to zyskało dodatkowego wzmocnienia w twierdzeniach strony zawartych w odwołaniu. Jednakże, zdaniem Kolegium, przyjęcie stanowiska odwołującego się prowadziłoby do nieuzasadnionego uprzywilejowania opiekunów mających ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy i rezygnujących z dalszego zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, i pobierających to świadczenie, w stosunku do opiekunów, którzy są zdrowi i nie mają tym samym prawa do renty, lecz również rezygnują z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnoprawną. Jakkolwiek rację ma odwołujący, że ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera przepisu, który wprost nakazywałby opiekunowi dorosłej osoby niepełnosprawnej zawieszenie prawa do renty w sytuacji, gdy wysokość otrzymywanego świadczenia jest niższa od świadczenia pielęgnacyjnego, to jednak uwadze strony uszło, że ustawa ta w ogóle nie zawiera rozwiązań systemowych regulujących zbieg uprawnień do renty i świadczenia pielęgnacyjnego.

Według organu II instancji, nie ma też racji odwołujący, że jedynie w przypadku pozostałych świadczeń, o których mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a (m.in. emerytury, renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy) ukształtowała się w orzecznictwie sądów administracyjnych linia orzecznicza, zgodnie z którą warunkiem niezbędnym do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest dokonanie przez osobę uprawnioną wyboru jednego ze świadczeń.

Na powyższą decyzję W. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, polegającą na pominięciu celów ustawy o świadczeniach rodzinnych i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez opiekuna renty stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Zdaniem skarżącego, organy błędnie poprzestały na literalnym brzmieniu art. 17 ust 5 pkt 1 lit a ustawy i przyjęły, że skoro ma ustalone prawo do renty, to nie przysługuje mu świadczenie pielęgnacyjne. Natomiast jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1546/19, zróżnicowanie sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych polegających na wyłączeniu w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tych opiekunów, którzy mają ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w sytuacji, gdy to świadczenie jest niższe niż świadczenie pielęgnacyjne stało by sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji), ale także z zasadami sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji), czy udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji) i osobom niepełnosprawnym (art. 69 Konstytucji).

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – "p.p.s.a.", następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c - p.p.s.a.).

Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryteria Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa.

Materialnoprawną podstawę wydania decyzji o odmowie przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 111 – dalej określana również jako "ustawa").

Jak wynika z akt, organ I instancji odmówił skarżącemu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związki z opieką nad niepełnosprawną matką z powodu tego, iż nie da się ustalić daty powstania niepełnosprawności matki oraz z uwagi na fakt pobierania przez skarżącego

renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy i złożenia oświadczenia o nie ubieganiu się o zawieszenie poboru renty.

Natomiast organ odwoławczy orzekł, że podstawy odmowy przyznania świadczenia nie może stanowić art. 17 ust. 1b ustawy, gdyż aktualnie odwołującemu może przysługiwać świadczenie pielęgnacyjne, pomimo że nie można ustalić daty powstania niepełnosprawności dorosłej osoby niepełnosprawnej (jego matki), nad którą sprawuje opiekę, o ile spełnia pozostałe wymogi niezbędne do przyznania świadczenia.

Sąd z powyższym stanowiskiem organu w pełni się zgadza. Po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, ocenę prawa do świadczenia pielęgnacyjnego należy bowiem rozpatrywać bez tej przesłanki negatywnej i takie stanowisko zostało ugruntowane już w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Ostatecznym więc powodem odmowy przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką stała się okoliczność pobierania przez skarżącego renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy i brak rezygnacji przez skarżącego z pobierania tego świadczenia, o czym organ II instancji orzekł na podstawie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy.

Zgodnie z tym przepisem, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym.

Według stanowiska skarżącego, które wynika z akt, jedynie w przypadku pozostałych świadczeń, o których mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a (m.in. emerytury, renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy) warunkiem niezbędnym do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest dokonanie przez osobę uprawnioną wyboru jednego ze świadczeń. Na skutek bowiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt SK 2/17, który wszedł w życie w dniu 9 stycznia 2020 r., prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie wyklucza przyznania osobie uprawnionej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, bez żadnych warunków i ograniczeń.

Inaczej mówiąc skarżący uważa, że powinien otrzymać i rentę w pełnej wysokości i świadczenie pielęgnacyjne, czemu dał jasno wyraz w swoim odwołaniu, a także w piśmie z dnia [...] sierpnia 2020 r., wniesionym do organu I instancji.

Przypomnieć należy, że w wyroku SK 2/17 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 i 2354 oraz z 2019 r. poz. 60, 303, 577, 730 i 752) w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (pkt I); Przepis wymieniony w części I, w zakresie tam wskazanym, traci moc obowiązującą po upływie 6 (sześciu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej (pkt II).

W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny przyjął, że różnicowanie sytuacji prawnej osób rezygnujących z pracy w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnymi w oparciu o przyjęte przez ustawodawcę kryterium posiadania przez takie osoby ustalonego prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy jest niedopuszczalne. Prowadzi ono bowiem do wyłączenia opiekunów-rencistów z kręgu podmiotów uprawnionych do świadczeń pielęgnacyjnych, pomimo że sytuacja faktyczna takich osób sprawujących opiekę nad niepełnosprawnymi (gdy nie podejmują oni zatrudnienia, które mogli podjąć przy jednoczesnym pobieraniu świadczenia rentowego) jest tożsama z sytuacją osób zdolnych do pracy, lecz rezygnujących z niej w celu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem. Jednocześnie Trybunał dostrzegł, że realna wysokość renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy może być zdecydowanie niższa niż wysokość świadczenia pielęgnacyjnego, jak ma to miejsce w przypadku uczestnika postępowania. Trybunał stwierdził, że w systemie świadczeń rodzinnych brak jest rozwiązana pośredniego, które pozwoliłoby tę sytuację rozwiązać dzięki np. obniżeniu wysokości przyznanego świadczenia proporcjonalnie do wysokości pobieranej renty. Sprzeczna z zasadą równości jest jedynie sytuacja, gdy samo przyznanie prawa do takiej renty skutkuje odebraniem świadczenia.

Jak wynika z treści wyroku za sprzeczne z Konstytucją RP Trybunał uznał wyłącznie całkowite pozbawienie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osób pobierających rentę z tytułu niezdolności częściowej do pracy, bez rozwiązania zagadnienia kolizji wymienionych świadczeń.

Oceniając więc kwestię zależności pomiędzy uprawnieniem do świadczenia pielęgnacyjnego i uprawnieniem do świadczenia "kolizyjnego" (tu renty), w kontekście sposobu realizacji tych świadczeń w sytuacji ich zbiegu, należy sięgnąć, zdaniem Sądu, do prokonstytucyjnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, pozwalającej na realizację zasad równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) i sprawiedliwości społecznej (art. 2). Przy czym należy pamiętać, że zasada równości polega na tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez różnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących.

Należy wyjaśnić, że w ramach ustawy o świadczeniach rodzinnych funkcjonuje zasada wypłaty jednego świadczenia, wybranego przez osobę uprawnioną, w sytuacji zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych. Taka regulacja znajduje się w art. 27 ust. 5 ustawy, na mocy którego, w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia rodzicielskiego, pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10 lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami.

Zbieg uprawnień do świadczeń uregulowany jest również w art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zgodnie z którym w razie zbiegu u jednej osoby prawa do kilku świadczeń przewidzianych w ustawie, wypłaca się jedno z tych świadczeń - wyższe lub wybrane przez zainteresowanego.

Zbieg uprawnień do świadczeń uregulowany jest również w art. 33 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, zgodnie z którym, w razie zbiegu prawa do emerytury z prawem do renty na podstawie ustawy, uprawnionemu przyznaje się jedno świadczenie - wyższe lub wybrane przez uprawnionego, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 3 i 4 (ust. 1), natomiast w razie zbiegu prawa do emerytury lub renty przysługującej na podstawie ustawy z prawem do emerytury lub renty z innego ubezpieczenia społecznego, uprawnionemu wypłaca się jedno wybrane przez niego świadczenie, z zastrzeżeniem ust. 4 (ust. 2).

Przepisy każdej z wymienionych ustaw regulują więc zbieg świadczeń przyznawanych na podstawie tych ustaw, ewentualnie na podstawie wyraźnie wskazanych przepisów w odniesieniu do innych świadczeń (por. art. 27 ust. 5 pkt 5 , czy art. 33 ust. 4). Jedynym przepisem dotyczącym zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i renty, przyznawanych i wypłacanych przez różne organy jest przywoływany wyżej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy.

Mając zatem na uwadze powyższe oraz ustawowy cel świadczenia pielęgnacyjnego jakim jest zrekompensowanie opiekunowi braku dochodów z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, przy zastosowaniu wykładni systemowej, funkcjonalnej i celowościowej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, sprawiedliwe i uzasadnione wartościami konstytucyjnymi, jest uznanie prawa do wyboru świadczenia także w sytuacji gdy osoba spełniająca warunki do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego pobiera rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że skarżący pozostaje w błędzie, co do skutków powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, zaś według aktualnej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, którą Sąd w tym składzie w pełni podziela, warunkiem niezbędnym do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji otrzymywania renty w niższej wysokości, w tym renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (lub innego świadczenia emerytalno-rentowego), jest dokonanie wyboru przez uprawnionego świadczenia pielęgnacyjnego i zawieszenie przez niego prawa do renty, czy emerytury (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2020, sygn. I OSK 254/20; z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 2375/19; z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 764/20 oraz z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1983/20 i I OSK 2006/20; z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. I OSK 2010/20, a także z dnia 24 marca 2021 r. sygn. akt I OSK 2631/20).

Innymi słowy, wnioskodawca ma prawo dokonać wyboru pomiędzy świadczeniami z sytemu zabezpieczenia społecznego pozostającymi w kolizji, analogicznie do rozwiązania przyjętego przez ustawodawcę miedzy innymi w art. 27 ust. 5 ustawy. Przy czym prawo wyboru wiąże się nie z samym prawem do renty, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Skoro zawieszenie prawa do renty skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to uznać należy, że eliminuje się w ten sposób negatywną przesłankę wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Jak wynika z akt sprawy skarżący, w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji, wypowiedział się negatywnie co do zawieszenia przez niego prawa do renty otrzymywanej z tytułu częściowej niezdolności do pracy w wysokości [...] zł brutto, uważając, że nie ma podstaw prawnych do zawieszenia jej poboru.

Tak więc należy stwierdzić, iż organ umożliwił stronie dokonanie wyboru pomiędzy wnioskowanym prawem do świadczenia pielęgnacyjnego, gwarantowanym w wyższej kwocie niż pobierana przez skarżącego renta, jednakże skarżący z tego prawa nie skorzystał, pozostając przy świadczeniu rentowym.

W tej sytuacji orzeczona przez organ odmowa przyznania prawa doświadczenia pielęgnacyjnego jest zasadna, a zatem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Mając na uwadze powyższe, Sąd zobligowany był skargę oddalić, o czym orzekł na wstępie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.