Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Niedopuszczalne jest stanowisko organu podatkowego, iż istnieje zobowiązanie podatkowe, istnieje podmiot, który ponosi odpowiedzialność podatkową za to zobowiązanie do chwili jego wygaśnięcia, natomiast nie istnieje podmiot uprawniony do zwrócenia się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Tego rodzaju wykładnia nie tylko sprzeciwia się treści art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, ale powodowałaby istotne pogorszenie sytuacji prawnej następcy prawnego.

Dnia 18 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont WSA Izabela Kucznerowicz Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2014 roku sprawy ze skargi [...] na postanowienie Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] II. stwierdza, że postanowienia wymienione w pkt. I wyroku nie podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej [...] na rzecz [...] kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu [...] października 2013 r. A Sp. z o.o. w R. (dalej: "Wnioskodawca" lub "A") złożyła wniosek - uzupełniony pismem w dniu [...] października 2013 r. oraz w dniu [...] grudnia 2013 r. - o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, prowadzącym działalność w zakresie szeroko pojętej logistyki oraz usług transportowych i magazynowych.

Wnioskodawca, w ramach rozszerzania swojej działalności gospodarczej, nabył w dniu [...] sierpnia 2011 r. udziały w spółce B Sp. z o.o. (po zmianie nazwy - AB Sp. z o.o., dalej: " B "), wiodącym dostawcy rozwiązań z zakresu logistyki. Celem nabycia udziałów, z perspektywy Wnioskodawcy było rozszerzenie prowadzonej działalności, powiększenie bazy klientów oraz osiągnięcie efektu synergii. a dzięki temu podwyższenie rentowności świadczonych usług.

Po nabyciu udziałów, dnia [...] stycznia 2012 r. (data wpisu do rejestru KRS) doszło do połączenia Wnioskodawcy z B, co umożliwiło m.in. uproszczenie i zoptymalizowanie struktury w ramach grupy kapitałowej, zwiększenie efektywności oraz potencjału inwestycyjnego i negocjacyjnego połączonych Spółek. Połączenie Wnioskodawcy z B przeprowadzone zostało jako łączenie się przez przejęcie spółki przejmowanej (B), zgodnie z art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych.

W dniu [...] lutego 2010 r. B zawarł z C S.A. (dalej: "C") umowę, której przedmiot stanowiło świadczenie przez B na rzecz C obsługi logistycznej towarów, polegające w szczególności na: przyjmowaniu towarów od C do magazynu B, ich składowaniu oraz wydawaniu z tegoż magazynu (dalej: "Umowa 1"). Natomiast dnia [...] marca 2010 r. B zawarł z C umowę przewozu, której przedmiot stanowiło wykonywanie przez B usług przewozu przesyłek w transporcie drogowym na rzecz C (dalej: "Umowa 2").

Jeszcze przed nabyciem przez A udziałów B, z tytułu wykonywanych na podstawie Umowy 1 i Umowy 2 usług B wystawił na rzecz C faktury VAT. W związku z nieuregulowaniem szeregu faktur VAT wystawionych przez B z tytułu wykonanych usług, pismem z dnia [...] marca 2011 r. B wypowiedział C Umowę 1. Co więcej, z dniem [...] stycznia 2011 r. na skutek wypowiedzenia złożonego przez B w dniu [...] października 2010 r., rozwiązaniu uległa również Umowa 2. Rozwiązanie Umowy 1 i Umowy 2 przez B uzasadnione było względami ekonomicznymi tzn. B podjął decyzję o rozwiązaniu Umowy 1 i Umowy 2 w celu zabezpieczenia swojego źródła przychodów z uwagi na wcześniejsze, trwałe nieregulowanie zobowiązań przez C.

W zaistniałych okolicznościach świadczenie usług na rzecz C skutkowało ograniczeniem, czy wręcz uniemożliwieniem, wykorzystania zarówno magazynu jak i możliwości przewozowych B, podczas gdy nie otrzymywał on z tego tytułu żadnego wynagrodzenia od C. W efekcie, wypowiadając Umowę 1 i Umowę 2 B dążył do tego, by realokować swoje środki trwałe i zasoby ludzkie do działalności przynoszącej jej przychód.

Następnie pozwem z dnia [...] czerwca 2011 r. B wytoczył przeciw C powództwo o zapłatę kwoty [...] zł, wynikającej z dotychczas wystawionych faktur, wraz z ustawowymi odsetkami. Z drugiej strony C wystąpiła do B z roszczeniem w związku z (i) dodatkowymi kosztami obsługi logistycznej poniesionymi przez C, w szczególności związanymi z koniecznością pozyskania nowego obiektu magazynowego i przeniesienia zapasu towarów, powstałych w związku z rozwiązaniem Umowy 1, a także w związku z (ii) poniesionymi przez C szkodami, związanymi z uszkodzeniami/brakami towarów w czasie, gdy B świadczył na rzecz C usługi na podstawie Umowy 1 i Umowy 2.

B oraz C (dalej: "Strony") w celu ugodowego zakończenia sporu i uniknięcia kosztownych postępowań sądowych, uznały za zasadne zawarcie ugody. Dnia [...] sierpnia 2011 r. Strony zawarły ugodę w formie aktu notarialnego (Numer Repertorium [...], dalej " Ugoda "), na mocy której B zapłacił C kwotę [...] zł (dalej: "Odszkodowanie") w celu całkowitego i ostatecznego rozliczenia dotychczasowej współpracy Stron, tj. uregulowania wzajemnych roszczeń Stron związanych z dotychczasową współpracą, w szczególności na podstawie Umowy 1 i Umowy 2 oraz ich zakończeniem, a także obsługą logistyczną towarów C prowadzoną przez B po rozwiązaniu Umowy 1, aż do całkowitego zwrotu magazynowanych towarów na rzecz C. Kwota Odszkodowania uzgodniona została w celu całkowitego uregulowania wzajemnych roszczeń Stron, bez wskazania, w jakiej części dotyczy ona poszczególnych roszczeń C, tzn. kwota Odszkodowania nie została zaalokowana do poszczególnych roszczeń C względem B i winna być traktowana jako jednorodna i niepodzielna całość.

Pismem stanowiącym uzupełnienie wniosku Wnioskodawca wskazał, że A, z uwagi na przejęcie B, wstąpiła we wszelkie prawa i obowiązki B przewidziane w przepisach prawa podatkowego, a więc również te przewidziane w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W praktyce więc, biorąc pod uwagę, iż B zakończył byt prawny wskutek przejęcia przez Wnioskodawcę, A identyfikując nieprawidłowości w rozliczeniach podatkowych B za okresy sprzed połączenia jest zobowiązana, jako następca prawny B, złożyć stosowną korektę deklaracji podatkowej.

Wnioskodawca występując o interpretację podatkową dotyczącą rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości uznania za koszt uzyskania przychodu wydatku poniesionego w związku z zawarciem ugody przez B, którego jest następcą prawnym, dążyła do potwierdzenia swojego stanowiska w przedmiotowym zakresie, co przełożyłoby się na możliwość uznania przez A, która działa jako następca prawny B i jest zobowiązana do złożenia stosownych korekt deklaracji podatkowych za B (w stosunku do okresów sprzed połączenia), przedmiotowego kosztu za koszt uzyskania przychodu.

Odszkodowanie zapłacone przez B nie zostało przez ten podmiot zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Z perspektywy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości przejęcie B przez Wnioskodawcę zostało rozliczone metodą łączenia udziałów. W przeciwieństwie do metody nabycia, metoda łączenia udziałów nie wymagała wyceny każdej pozycji bilansu spółki AB (poprzednia nazwa: B), tzn. pozycje bilansowe zostały przyjęte zgodnie z wartościami w księgach rachunkowych AB. Podkreślenia wymaga jednak, że sposób rozliczenia transakcji przejęcia na gruncie ustawy o rachunkowości pozostaje bez wpływu na skutki tego przejęcia na gruncie Ordynacji podatkowej i wynikającą z tej ustawy sukcesję praw podatkowych B przez Wnioskodawcę.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy Wnioskodawca, działając w charakterze następcy prawnego B, jest uprawniony by zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu odszkodowanie wypłacone na rzecz C?

2. Czy koszty odszkodowania należy uznać za koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, potrącane w dacie ich poniesienia?

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1.

Wnioskodawca, działając w charakterze następcy prawnego B (spółki przejmowanej), jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu odszkodowania wypłaconego przez B na rzecz C, w sytuacji opisanej w stanie faktycznym.

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2.

Koszty odszkodowania stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami i powinny być potrącone jednorazowo w dacie ich poniesienia na podstawie art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W wydanym w dniu [...] stycznia 2014 r. postanowieniu nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając w imieniu Ministra Finansów oraz na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "Ordynacja podatkowa ") - odmówił wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W wydanym postanowieniu wskazując na treść art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej stwierdzono, że interpretacja indywidualna w zakresie przedstawionych zagadnień nie dotyczyłaby indywidualnej sprawy Wnioskodawcy (kwestie wymagające rozstrzygnięcia określone w pytaniach, mimo że dotyczą przepisów prawa podatkowego, to nie odnoszą się do konsekwencji prawnopodatkowych A).

Wobec powyższego nie można było uznać, że Wnioskodawca jest zainteresowanym w niniejszej sprawie, gdyż interpretacja indywidualna w tym przedmiocie dotyczyłaby bezpośrednio spraw podatkowych innego podmiotu, a nie samego Wnioskodawcy.

W związku z powyższym, organ podatkowy uwzględniając art. 165a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa stwierdził, że w tym stanie rzeczy, nie może rozpoznać co do meritum złożonego przez Wnioskodawcę wniosku.

W dniu [...] stycznia 2014 r. do organu podatkowego wpłynęło zażalenie, w związku z wydaniem postanowienia z [...] stycznia 2014 r. nr [...].

W powyższym zażaleniu Wnioskodawca nie zgodził się ze stanowiskiem Ministra Finansów wyrażonym w ww. postanowieniu i wniósł o jego uchylenie.

W powyższym zażaleniu Wnioskodawca wskazał, że stanowisko organu wyrażone w postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania jest niezasadne i nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Argumentując powyższe, A stwierdziła, że jako następca prawny B, odpowiedzialna za prawidłowość rozliczeń podatkowych tego podmiotu, powinna być uznana za zainteresowanego.

Podsumowując Wnioskodawca wskazał, że w złożonym wniosku zadał pytanie dot. "swojej sytuacji podatkowoprawnej, gdyż to on właśnie odpowiada za całość nieprzedawnionych zobowiązań podatkowych spółki B".

W wydanym w dniu [...] lutego 2014 r. postanowieniu nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając w imieniu Ministra Finansów oraz na podstawie art. 14b § 1 i § 6, art. 216 § 1 w zw. z art. 165a § 1, art. 220, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1, art. 239 Ordynacji podatkowej - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia organ podatkowy wskazał, że na podstawie zadanych pytań oraz stanu faktycznego i własnego stanowiska w sprawie widoczny jest brak przymiotu osoby zainteresowanej Spółki A Sp. z o.o.

Organ podatkowy zaakcentował, że spór pomiędzy Stronami powstał przed dniem połączenia się przez przejęcie Wnioskodawcy z B. Został on zakończony podpisaną ugodą w dniu [...] sierpnia 2011 r. i uregulowaniem odszkodowania przez B na rzecz C również przed dniem połączenia. Przejęcie B przez Wnioskodawcę nastąpiło dnia [...] stycznia 2012 r., a więc już po zawarciu ugody i wypłaceniu na rzecz C przez B odszkodowania.

Wobec powyższego zdaniem organu podatkowego, A nie jest podmiotem "zainteresowanym" w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Nie jest podmiotem, w odniesieniu do którego wykładnia znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa podatkowego może rzutować na prawidłowe określenie jego obowiązku podatkowego. Tym samym Wnioskodawca nie spełnia definicji osoby zainteresowanej, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Kwestie wymagające rozstrzygnięcia określone w pytaniach, mimo że dotyczą przepisów prawa podatkowego, to nie odnoszą się do konsekwencji prawnopodatkowych Wnioskodawcy.

Ponadto zdaniem organu podatkowego problem przedstawiony we wniosku nie dotyczy zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Wnioskodawcy, a dotyczy sfery opodatkowania odrębnego podmiotu.

Podsumowując, zdaniem organu podatkowego, przedstawiony stan faktyczny, treść zadanych pytań oraz własne stanowisko Strony w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego wskazują, że nie jest to indywidualna sprawa A Sp. z o.o., a co za tym idzie nie może być przedmiotem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Wnioskodawca, reprezentowany przez pełnomocnika, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, wniósł na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

- art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, iż A będąca następcą prawnym B nie jest zainteresowanym, a tym samym nie jest podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej;

- art. 121 § 1 w zw. z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę wszczęcia postępowania na wniosek następcy prawnego, a tym samym działanie w sposób naruszający zasadę zaufania podatnika do działania organów podatkowych.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2014 r., a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Skarżąca stwierdziła, że jako następca prawny B - odpowiedzialna za prawidłowość rozliczeń podatkowych tego podmiotu, powinna być uznana za zainteresowanego. Skarżąca powołała się na art. 93 Ordynacji podatkowej i wskazała, że wstąpiła we wszelkie podatkowe prawa i obowiązki B. Jako następca prawny wstąpiła we wszelkie prawa i obowiązki poprzednika prawnego "zastępując" go we wszelkich aspektach podatkowych jego działalności gospodarczej. W ocenie Skarżącej, stanowisko organu, że złożony wniosek dotyczy sfery opodatkowania odrębnego podmiotu nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie istnieje bowiem związek pomiędzy sytuacją prawnopodatkową Skarżącej a złożonym wnioskiem, co czyni z niej zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Ponadto zdaniem Skarżącej, odmowa wydania interpretacji indywidualnej narusza zasadę zaufania do organów podatkowych uregulowaną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, a wynikającą z art. 2 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na powyższą skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W zaskarżonym postanowieniu organ podatkowy stwierdził, że na podstawie zadanych pytań oraz stanu faktycznego i własnego stanowiska w sprawie widoczny jest brak przymiotu osoby zainteresowanej skarżącej spółki. Organ podatkowy zaakcentował, że opisany we wniosku spór pomiędzy stronami powstał przed dniem połączenia się przez przejęcie Wnioskodawcy z B. Został on zakończony podpisaną ugodą w dniu [...] sierpnia 2011 r. i uregulowaniem odszkodowania przez B na rzecz C również przed dniem połączenia. Przejęcie B przez Wnioskodawcę nastąpiło dnia [...] stycznia 2012 r., a więc już po zawarciu ugody i wypłaceniu na rzecz C przez B odszkodowania. Wobec powyższego zdaniem organu podatkowego, skarżąca spółka nie jest podmiotem "zainteresowanym" w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Nie jest podmiotem, w odniesieniu do którego wykładnia znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa podatkowego może rzutować na prawidłowe określenie jego obowiązku podatkowego. Tym samym Wnioskodawca nie spełnia definicji osoby zainteresowanej, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Kwestie wymagające rozstrzygnięcia określone w pytaniach, mimo że dotyczą przepisów prawa podatkowego, to nie odnoszą się do konsekwencji prawnopodatkowych Wnioskodawcy. Ponadto zdaniem organu podatkowego problem przedstawiony we wniosku nie dotyczy zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Wnioskodawcy, a dotyczy sfery opodatkowania odrębnego podmiotu.

Przedstawione powyżej stanowisko organu podatkowego nie zasługuje na aprobatę.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na mocy art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Natomiast art. 93 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku łączenia się:

1) osób prawnych,

2) osobowych spółek handlowych,

3) osobowych i kapitałowych spółek handlowych

- wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki każdej z łączących się osób lub spółek.

Zgodnie z art. 93 § 2 Ordynacji podatkowej przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej łączącej się przez przejęcie:

1) innej osoby prawnej (osób prawnych);

2) osobowej spółki handlowej (osobowych spółek handlowych).

Biorąc pod uwagę stan faktyczny przedstawiony przez skarżącą spółkę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego oraz powołane powyżej przepisy Ordynacji podatkowej należy stwierdzić, że nie było podstaw do zastosowania art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej i wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie. Podkreślenia wymaga, że organ podatkowy dokonał błędnej wykładni art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, wywodząc, że w opisanym stanie faktycznym skarżąca spółka nie jest podmiotem zainteresowanym w rozumieniu tego przepisu. Całkowicie nie znajduje uzasadnienia w świetle opisanego we wniosku stanu faktycznego stwierdzenie, że skarżąca spółka jest podmiotem, w odniesieniu do którego wykładnia znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa podatkowego może rzutować na prawidłowe określenie jego obowiązku podatkowego. Podkreślenia wymaga, że zasadnie podnosi skarżąca, że z uwagi na przejęcie B, wstąpiła ona we wszelkie prawa i obowiązki B przewidziane w przepisach prawa podatkowego, a więc również te przewidziane w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Skarżąca spółka identyfikując zatem nieprawidłowości w rozliczeniach podatkowych B za okresy sprzed połączenia jest zobowiązana, jako następca prawny B, złożyć stosowną korektę deklaracji podatkowej. W konsekwencji, występując o interpretację podatkową dotyczącą rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości uznania za koszt uzyskania przychodu wydatku poniesionego w związku z zawarciem ugody przez B, którego jest następcą prawnym, skarżąca spółka dążyła do potwierdzenia swojego stanowiska w przedmiotowym zakresie, co przełożyłoby się na możliwość uznania przez skarżącą spółkę, która działa jako następca prawny B i jest zobowiązana do złożenia stosownych korekt deklaracji podatkowych za B (w stosunku do okresów sprzed połączenia), spornego kosztu za koszt uzyskania przychodu. Tym samym za słuszne należy uznać twierdzenia skarżącej spółki, że zadane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego pytania dotyczą sytuacji podatkowoprawnej skarżącej, gdyż to ona właśnie odpowiada za całość nieprzedawnionych zobowiązań podatkowych spółki B.

Dokonana przez organ podatkowy wykładnia art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej całkowicie ignoruje fakt, że skarżąca spółka jest następcą prawnym spółki B, a w konsekwencji wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki tej spółki. Poza sporem pozostaje więc, że skarżąca ponosi odpowiedzialność prawnopodatkową za zobowiązania podatkowe powstałe w czasie istnienia spółki B, także po zaprzestaniu bytu przez ten podmiot. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, w oczywisty sposób skarżąca spółka jest "zainteresowanym" w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż ocena prawidłowości stanowiska skarżącej spółki zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego będzie miała bezpośredni wpływ na zakres odpowiedzialności podatkowej skarżącej spółki. Konsekwencją stanowiska organu podatkowego jest natomiast stwierdzenie, że mimo istnienia zobowiązania podatkowego, które może skutkować odpowiedzialnością podatkową po stronie konkretnego podmiotu, nie istnieje podmiot, który mógłby się zwrócić z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Zdaniem organu podatkowego nie może uczynić tego skarżąca spółka, mimo wstąpienia w drodze sukcesji uniwersalnej w pełnię praw i obowiązków przejmowanej spółki. Nie może tego uczynić także spółka przejęta, gdyż jej byt ustał z chwilą przejęcia. Argumentacja organu podatkowego prowadzi zatem do konkluzji, która nie znajduje uzasadnienia w świetle obowiązującego stanu prawnego. Otóż zdaniem organu podatkowego, istnieje zobowiązanie podatkowe, istnieje podmiot, który ponosi odpowiedzialność podatkową za to zobowiązanie do chwili jego wygaśnięcia, natomiast nie istnieje podmiot uprawniony do zwrócenia się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Tego rodzaju wykładnia nie tylko sprzeciwia się treści art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, ale powodowałaby istotne pogorszenie sytuacji prawnej następcy prawnego. Następca przejmując ogół obowiązków podatkowy zostałby pozbawiony możliwości wyjaśnienia wątpliwości dotyczących sposobu wywiązania się z zobowiązań podatkowych przejętych w wyniku następstwa. Traciłby możliwość skorzystania z ważnego z punktu widzenia ochrony praw podatnika instrumentu, z którym związane są określone, korzystne dla wnioskodawcy skutki prawne. Ograniczenie tego rodzaju nie wynika – w ocenie Sądu – z żadnego z obowiązujących przepisów Ordynacji podatkowej, normujących zagadnienie następstwa prawnego oraz instytucję urzędowych interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Podsumowując powyższe wyjaśnienia, stwierdzić należy, że skarżąca spółka, działając jako następca prawny spółki B, jest podmiotem zainteresowanym, w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Nie było zatem podstaw do zastosowania art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Z przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego wynika bowiem, że pytania dotyczą sytuacji podatkowoprawnej skarżącej, gdyż to ona właśnie odpowiada za całość nieprzedawnionych zobowiązań podatkowych spółki B. W tej sytuacji organ podatkowy winien rozpoznać wniosek i wydając interpretację, ocenić prawidłowość stanowiska skarżącej spółki zawartego we wniosku o jej wydanie.

Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.