III SA/Wa 3075/18 - Wyrok

Data orzeczenia	2019-10-11	
Data wpływu	2018-12-27	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Agnieszka Baran /sprawozdawca/
Beata Sobocha /przewodniczący/
Jacek Kaute	
Symbol z opisem	6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560	
Hasła tematyczne	Interpretacje podatkowe	
Sygn. powiązane	II FSK 652/20	
Skarżony organ	Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2018 nr 0 poz 1036; art. 16 ust. 1 pkt 13e; Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia del.SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Jacek Kaute, Protokolant referent Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2019 r. sprawy ze skargi X. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 października 2018 r. nr 0114-KDIP2-2.4010.415.2018.1.AM w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.	
Uzasadnienie
Pismem z 14 listopada 2018 r. X. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: "organ interpretacyjny" albo "Dyrektor KIS") z 12 października 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Zaskarżona interpretacja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 27 sierpnia 2018 r. wpłynął do organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów ujemnych różnic kursowych powstałych w związku ze spłatą pożyczki w walucie obcej w celu nabycia udziałów.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Skarżąca posiada siedzibę na terytorium Polski i na podstawie przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2343, dalej: "updop") podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

W zakresie swojej działalności skarżąca zaciągnęła pożyczkę w walucie obcej przeznaczoną na nabycie udziałów spółki, którą następnie przejęła poprzez połączenie. Skarżąca wskazała, ze na potrzeby niniejszego wniosku zakłada, iż pożyczka objęta jest w całości uregulowaniem art. 16 ust. 1 pkt 13e updop.

Skarżąca wskazał, że ma zamiar spłacać pożyczkę w części kapitałowej. W związku z tym, na dzień zapłaty powstaną najprawdopodobniej różnice kursowe – co do których nie da się ocenić, czy będą one miały charakter dodatni czy ujemny.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy ujemne różnice kursowe powstałe w związku ze spłatą pożyczki w walucie obcej uzyskanej w celu nabycia udziałów będą podlegać wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 13e updop?

Przedstawiając swoje stanowisko skarżąca wskazała, że ujemne różnice kursowe powstałe w związku ze spłatą pożyczki w walucie obcej uzyskanej w celu nabycia udziałów nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 13e updop, ponieważ nie stanowią kosztów finansowania dłużnego w rozumieniu przepisu art. 15c ust. 12 updop.

Zdaniem skarżącej, w przedmiotowej sprawie kluczowe jest rozróżnienie pomiędzy mechanizmem wprowadzonym w art. 15c (ograniczeniem szeroko pojętych kosztów finansowania dłużnego poprzez wprowadzenie mechanizmu wyliczenia ich nadwyżki ponad przychody odsetkowe) a mechanizmem wprowadzonym w przepisie art. 16 ust. 1 pkt 13e, którego celem jest ograniczenie rozpoznawania jako kosztów uzyskania przychodów odsetek od określonych pożyczek traktowanych od momentu nowelizacji jako niedozwolona optymalizacja podatkowa.

W świetle powyższego, w opinii skarżącej, różnice kursowe nie są samoistnym kosztem finansowania dłużnego - mogą być wprawdzie uznane za ściśle związane z kosztami finansowania dłużnego, ponieważ korygują koszty finansowania dłużnego (w zależności czy są dodatnie, czy ujemne) i uwzględniane w kalkulacji nadwyżki na gruncie wykładni celowościowej całokształtu przepisów art. 15c, lecz zdecydowanie nie na gruncie przepisów art. 16 ust. 1 pkt 13, który w pierwszej kolejności powinien być interpretowany literalnie.

W opinii skarżącej nie sposób uznać różnic kursowych za element będący na równi ze środkami finansowymi zawartymi w katalogu rodzajów kosztów finansowania dłużnego z art. 15c ust. 12 updop.

Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżąca wskazała również m. in, że różnice kursowe stanowią osobną, wyodrębnioną pojęciowo kategorię środków finansowych, ponieważ ustawodawca przewidział wobec nich szczególne zasady rozliczania zawarte m.in w art. 9b. art. 12 ust. 1 pkt 1, art. 15a, art. 16 ust 1 pkt 12 art. 16g ust. 5 updop.

Z uwagi na zawarte w przepisie art. 16 ust. 1 pkt 13e updop odesłanie wyłącznie do przepisu art. 15c ust. 12 UPDOP (a nie do całokształtu regulacji art. 15c updop) – wskazała skarżąca uzasadniając swoje stanowisko - ograniczeniami w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów na mocy art. 16 ust. 1 pkt 13e updop dotknięte mogą być wyłącznie koszty tożsame z kosztami określonymi w ust. 12 omawianego artykułu. Analizując przedmiotowy przepis (art. 15c ust. 12 updop) należy zauważyć, iż nie obejmuje on bezpośrednio różnic kursowych do kosztów finansowania dłużnego, co w świetle ich odrębności na gruncie updop od innych kategorii kosztów i przychodów wyrażonej w specjalnie regulujących to zagadnienie przepisach jest już pierwszym argumentem za stanowiskiem skarżącej.

Skarżąca podkreśliła, że różnice kursowe uzależnione są wyłącznie od kursów walut co oznacza, że mają charakter losowy, niezależny od stron transakcji. Tym samym, nie mogą być racjonalnie traktowane przez ustawodawcę jako element jakiegokolwiek planowania podatkowego nakierowanego na pomniejszenie podstawy opodatkowania, a zatem również celowościowo nie ma podstaw aby uznać, iż objęte są ograniczeniami z art. 16 ust. 1 pkt 13e updop, którego cel został jasno określony przez ustawodawcę w uzasadnieniu ustawy nowelizującej.

Podsumowując swoje stanowisko skarżąca wskazała, że ujemne różnice kursowe powstałe przy spłacie pożyczek w walucie obcej (objętych regulacją art. 16 ust. 1 pkt 13e updop) nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów, ponieważ nie stanowią one kosztów finansowania dłużnego w rozumieniu przepisu art. 15c ust. 12 updop.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 12 października 2018 r. uznał stanowisko skarżącej w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego za nieprawidłowe.

Organ interpretacyjny wskazał, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 13e updop nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 uzyskanego w celu nabycia udziałów (akcji) spółki - w części, w jakiej pomniejszałyby one podstawę opodatkowania, w której uwzględniane są przychody związane z kontynuacją działalności gospodarczej tej spółki, w szczególności w związku z połączeniem, wniesieniem wkładu niepieniężnego, przekształceniem formy prawnej lub utworzeniem podatkowej grupy kapitałowej.

Dalej Dyrektor KIS podał, że nowelizacja przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w tym art. 15c, jest wynikiem implementacji Dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 z 12 lipca 2016 r. ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Zgodnie z uzasadnieniem do zmian w ustawie (Druk nr 1878, str. 10) przepisy wdrażanej dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 mają charakter regulacji de minimis. Wyznaczają one zatem jedynie ogólny, minimalny poziom ochrony przed agresywnym planowaniem podatkowym na rynku wewnętrznym. W świetle art. 2 ust. 1 dyrektywy, który zawiera definicję kosztów finansowania zewnętrznego (w updop zdefiniowane jako koszty finansowania dłużnego) koszty te oznaczają "wydatki z tytułu odsetek od wszystkich form zadłużenia, inne koszty ekonomicznie równoważne odsetkom i wydatki poniesione w związku z pozyskiwaniem finansowania, zgodnie z definicją w prawie krajowym, w tym - choć nie tylko - płatności w ramach pożyczek partycypacyjnych, odsetki kalkulacyjne z tytułu takich instrumentów jak obligacje zamienne i obligacje zerokuponowe, kwoty w ramach alternatywnych uzgodnień dotyczących finansowania, takich jak finansowanie typu islamskiego, element odsetkowy finansowania w przypadku płatności z tytułu leasingu finansowego, odsetki skapitalizowane ujęte w wartości bilansowej danego składnika aktywów lub amortyzacja skapitalizowanych odsetek, kwoty określane przez odniesienie do zwrotu z finansowania w ramach zasad dotyczących ustalania cen transferowych, w stosownych przypadkach, kwoty odsetek nominalnych w ramach instrumentów pochodnych lub uzgodnień dotyczących zabezpieczenia związanych z finansowaniem zewnętrznym, z którego korzysta dany podmiot, określone zyski i straty z tytułu różnic kursowych wynikające z zaciągniętych pożyczek i instrumentów związanych z pozyskiwaniem finansowania, opłaty gwarancyjne związane z uzgodnieniami dotyczącymi finansowania, opłaty związane z uzgodnieniami i podobne koszty związane z zaciąganiem pożyczek".

Organ interpretacyjny wyjaśnił, że przepis art. 15c ust. 12 updop w sposób rozbudowany i szczegółowy wskazuje przykłady wydatków stanowiących koszty finansowania dłużnego, nie zawiera jednak odniesienia do różnic kursowych. Użycie przez ustawodawcę sformułowania "wszelkiego rodzaju koszty (...) w tym" uprawnia twierdzenie, iż jest to definicja otwarta, zawierająca jedynie przykładowe wyliczenie wydatków stanowiących koszty finansowania dłużnego.

W ocenie organu interpretacyjnego zaciągnięcie pożyczki lub kredytu w walucie obcej wiąże się z przejęciem ryzyka związanego ze zmianą wartości waluty w czasie. W zależności od zmiany wartości waluty kredytu i pożyczki na moment jej spłaty, ryzyko to realizuje się w postaci ujemnych lub dodatnich różnic kursowych. W obu przypadkach różnice kursowe związane są z kosztami finansowania, z tą tylko różnicą, że w przypadku wzrostu kursu waluty koszt finansowania ulega zwiększeniu, natomiast w przypadku spadku wartości waluty, koszt ten się odpowiednio zmniejsza.

W związku z tym, zdaniem Dyrektora KIS, zarówno ujemne jak i dodatnie różnice kursowe wynikające z zaciągniętych pożyczek powinny być uwzględniane w kosztach finansowania dłużnego.

Zdaniem organu interpretacyjnego, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie ma podstaw, aby te same różnice kursowe dla potrzeb mechanizmu wprowadzonego art. 15c ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych stanowiły element kosztów finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12, a dla potrzeb art. 16 ust. 1 pkt 13e nie miały wpływu na te koszty finansowania dłużnego w świetle art. 15c ust. 12.

W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca sformułowała żądanie uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych.

W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. błąd wykładni przepisu art. 16 ust. 1 pkt 13e w zw. z art. 15c ust. 12 updop, poprzez uznanie, że ujemne różnice kursowe powstałe przy spłacie pożyczki w walucie obcej zaciągniętej na nabycie własnych udziałów podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na mocy art. 16 ust. 1 pkt 13e updop.

Skarżąca wskazała, że zastosowana przez organ podatkowy w trakcie wykładni art. 16 ust. 1 pkt 13e interpretacja uregulowań zawartych w przepisie art. 15c updop przy pomocy rozszerzającej wykładni celowościowej i prowspólnotowej jest całkowicie błędna.

W ocenie skarżącej, Dyrektor KIS winien był przeanalizować treść przepisu art. 16 ust. 1 pkt 13e updop (wraz odesłaniem do art. 15c ust. 12 updop) przez pryzmat wykładni językowej. Kierując się takimi wytycznymi, należy stwierdzić, że ograniczenie z przepisu art. 16 ust. 1 pkt 13e updop nie może mieć zastosowania wobec ujemnych różnic kursowych powstałych w związku ze spłatą pożyczki (kapitału) w walucie obcej (uzyskanej przez skarżącą w celu nabycia udziałów), bowiem ujemne różnice kursowe nie stanowią kosztów finansowania dłużnego w oparciu o literalne brzmienie art. 15c ust. 12 updop.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Według zaś art. 3 § 2 pkt 4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "ppsa"), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną interpretacji podatkowych w sprawach wszczętych po 15 sierpnia 2015 r., sąd nie może wykraczać poza zarzuty skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Stosownie bowiem do treści art. 57a ppsa skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co zastosowania przepisu prawa materialnego. Zdanie drugie tego przepisu wprowadza zasadę związania sądu zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną.

Skarga nie jest zasadna, a zaskarżona interpretacja indywidualna odpowiada prawu.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 updof, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 pkt 13e updof nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 uzyskanego w celu nabycia udziałów (akcji) spółki - w części, w jakiej pomniejszałyby one podstawę opodatkowania, w której uwzględniane są przychody związane z kontynuacją działalności gospodarczej tej spółki, w szczególności w związku z połączeniem, wniesieniem wkładu niepieniężnego, przekształceniem formy prawnej lub utworzeniem podatkowej grupy kapitałowej.

W świetle treści powołanych przepisów nie ulega wątpliwości, że koszt finansowania dłużnego uzyskanego w celu nabycia udziałów (akcji) spółki nie stanowi kosztu uzyskania przychodu, z tym, że w części wskazanej w art. 16 ust. 1 pkt 13e. Przy czym poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie, że pożyczka będąca przedmiotem wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej jest objęta przedmiotowym uregulowaniem. Zostało to wprost wskazane we wniosku we wstępnej części przedstawionego zdarzenia przyszłego.

W ocenie sądu, w świetle przytoczonej regulacji, niezasadne jest stanowisko skarżącej, w myśl którego przepis art. 16 ust. 1 pkt 13e updop odnosi się wyłącznie do odsetek (kosztów finansowania dłużnego) wynikających z przeprowadzenia transakcji dept push down stosowanej przy przejęciach spółek. Wskazując na taki cel przepisu (a w konsekwencji zakres jego regulacji) skarżąca odwołała się do uzasadnienia ustawy nowelizującej ustawę o podatku dochodowym od osób prawnych, na podstawie której został do tej ustaw dodany przepis art. 16 ust. 1 pkt 13e (druk sejmowy nr 1878). Taki pogląd został przedstawiony przez skarżącą zarówno przy przedstawieniu własnego stanowiska we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (strona 3 interpretacji), jak i w skardze wniesionej do sądu (strona 7 skargi). Przy czym zaznaczyć należy, że treść uzasadnienia ustawy nowelizującej, do którego w swojej argumentacji odwołuje się skarżąca, nie jest w sprawie sporna. Treść tego uzasadnienia (druk sejmowy nr 1878) została również przytoczona przez organ interpretacyjny na stronie 7. Interpretacji).

Nie ulega jednak wątpliwości, że oceniając zgodność z prawem zaskarżonej interpretacji indywidualnej, należy odwołać się do treści obowiązujących przepisów prawa, a nie ich "planowanej" treści wyrażonej w uzasadnieniu ustawy nowelizującej, czy wprowadzającej te przepisy. Jak to wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 września 2019 roku, w sprawie sygn. akt II FSK 1801/18 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl) "(...) uzasadnienie do projektu ustawy może stanowić cenną wskazówkę przy interpretacji konkretnej normy prawnej, lecz nie może ono zastąpić, czy też wyeliminować powszechnie przyjętych reguł wykładni przepisów prawnych. Nie może ono także zmieniać, bądź modyfikować treści uchwalonego przepisu prawnego". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje powołany pogląd za własny i wskazuje, że argumentacja skarżącej nie może się ostać w świetle obowiązującej regulacji art. 16 ust. 1 pkt 13e updop. Nawet jeżeli pierwotnym zamiarem ustawodawcy (na etapie prac legislacyjnych) było ograniczenie stosowania przedmiotowego przepisu do odsetek, to zamiar ten nie został wyartykułowany w samej treści uchwalonej ustawy. Wskazany przez skarżącą zakres regulacji ww. przepisu, pomimo że wyrażony w uzasadnieniu ustawy nowelizującej, nie wynika z samej treści art. 16 ust. 1 pkt 13e updop. Co więcej, z daniem sądu, treść przedmiotowego przepisu, nie pozwala na wywiedzenie z niego przedstawionej przez skarżącą jego interpretacji.

Omawiany przepis (art. 16 ust. 1 pkt 13e updop) dotyczy kosztów finansowania dłużnego uzyskanego w celu nabycia udziałów (akcji) spółki.

Odpowiedź na pytanie co stanowi koszt finansowania dłużnego w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 13e updof, wymaga – na co wskazuje sama treść tego przepisu - sięgnięcia do przepisu art. 15 ust. 12 updof. Zgodnie natomiast z jego treścią przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego tub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty i prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.

W ocenie sądu, jak słusznie wskazał organ interpretacyjny, definicja kosztów finansowania dłużnego zawarta w art. 15c ust. 12 updof, jest definicją szeroką i dotyczy wszelkiego rodzaju kosztów związanych z uzyskaniem od innych podmiotów środków finansowych. Ponieważ dotyczy wszelkiego rodzaju kosztów, nie ma znaczenia przedstawione przez skarżącą odróżnienie samoistnych kosztów finansowania dłużnego od kosztów ściśle związanych z kosztami finansowania dłużnego. W świetle omawianych regulacji nie ma również – zdaniem sądu – znaczenia, że różnice kursowe stanowią osobną wyodrębnioną pojęciowo kategorię środków finansowych – jak wskazała skarżąca, powołując się na regulacje zawarte w art. 9b, art. 12 ust. 1 pkt 1, art. 15a, art. 16 ust. 1 pkt 12 i art. 16g ust. 5 updop. Istotne jest w ocenie sądu, że ujemne różnice kursowe będące przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji, bez wątpienia pozostają w związku z uzyskanym finansowaniem dłużnym. Stanowią zatem koszt uzyskania finansowania od innego podmiotu.

W ocenie sądu, treść przepisu art. 15c ust. 12 updop nie pozwala na uznać – jak na to wskazuje skarżąca – że "ustawodawca definiując koszty finansowania dłużnego podkreśla przede wszystkim ich charakter zobowiązaniowy (...)". Tezie takiej – na gruncie art. 15c ust. 12 updop - przeczy użyte w tym przepisie sformułowanie "wszelkiego rodzaju koszty", nie odwołując się do perspektywy podmiotu, na rzecz którego koszty zostały poniesione i nie wiążąc ich jedynie z kosztami o charakterze zobowiązaniowym. Dodatkowo należy wskazać, że nawet gdyby uznać, że koszty wprost wymienione w omawianym przepisie mają taki charakter, to wyliczenie ich ma charakter jedynie przykładowy. Natomiast użyte w tym przepisie pojęcie "wszelkiego rodzaju koszty" nie zostało przez ustawodawcę zawężone do kosztów rodzajowo zbliżonych z kosztami wymienionymi wprost w omawianym przepisie. Skoro zatem przepis art. 15c ust. 12 updop definiuje koszty finansowania dłużnego jako wszelkiego rodzaju koszty, nie ma także znaczenia okoliczność, że ujemne różnice kursowe nie są powiązane z wierzytelnością, w sytuacji gdy – poza sporem – będą stanowić koszt skarżącej związany z uzyskaniem finansowania od innego podmiotu w drodze zaciągniętej od niego pożyczki w walucie obcej.

W świetle powyższego nie ma również podstaw do uznania, że sam przepis art. 15c ust. 12 updop nie ma zastosowania do różnic kursowych, do których – jak wskazała skarżąca - odnoszą się do tego pozostałe regulacje z art. 15c. Raz jeszcze należy podkreślić, że ust. 12 art. 15c updop dotyczy wszelkich wszelkiego rodzaju kosztów, a ich wyliczenie w tym przepisie ma charakter jedynie przykładowy.

Zdaniem sądu organ interpretacyjny słusznie podnosi, w końcowej części swojego stanowiska, że nie ma podstaw, aby te same różnice kursowe dla potrzeb mechanizmu wprowadzonego art. 15c ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych stanowiły element kosztów finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12, a dla potrzeb art. 16 ust. 1 pkt 13e nie miały wpływu na te koszty finansowania dłużnego w świetle art. 15c ust. 12.

Mając na uwadze powyższe należy uznać, że zaskarżona interpretacja indywidualna odpowiada prawu.

W konsekwencji, na podstawi art. 151 ppsa, skarga, jako bezzasadna, została oddalona.