Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 3 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy z wniosku P. G. i M. G. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2018 r. sygn. akt II FSK 1688/16 w sprawie ze skargi kasacyjnej P. G. i M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 1755/15 w sprawie ze skargi P. G. i M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 28 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: odmówić sprostowania wyroku.

Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną P. G. i M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt I SA/Kr 1755/15 w sprawie ze skargi P. G. i M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 28 sierpnia 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r., zasądziła od skarżących na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 10 800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Skarżący wnieśli o sprostowanie treści wyroku w zakresie orzeczenia wysokości zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 p.p.s.a.). Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie wyroku nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04; z 3 sierpnia 2017 r., II FSK 2553/14).

Wniosek strony o sprostowanie wyroku NSA z 14 czerwca 2018 r. nie dotyczy takiej oczywistej pomyłki.

We wniosku skarżący zarzucają, że w pkt 2 sentencji wyroku z 14 czerwca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny omyłkowo określił wysokość kosztów do zwrotu na rzecz organu (10 800 zł zamiast 5 400 zł).

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że wartość przedmiotu sporu wynosiła 551.880,00 zł, a przed NSA organ reprezentował radca prawny inny niż w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Dodatkowo jak wynika z akt sprawy skarga kasacyjna została wniesiona 25 lutego 2016 r. (data nadania w placówce pocztowej - akta sądowe k. 88).

Zgodnie z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm., dalej: rozporządzenie) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.

Z powyższego wynika, że dla prawidłowego ustalenia wysokości kosztów postępowania należy uwzględnić stawki minimalne określone w § 2 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia skargi kasacyjnej.

Zgodnie z § 2 pkt 7 stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200 000 zł wynosi 14 400 zł.

W związku z powyższym zasądzone na rzecz organu koszty postępowania zostały określone w prawidłowej wysokości (§ 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.