Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. [...] z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1232/22 w sprawie ze skargi W. [...] z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 10 maja 2022 r., nr 404/OPON/2022 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 listopada 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1232/22, oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...]z siedzibą w W. (skarżąca) na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 10 maja 2022 r., nr 404/OPON/2022, w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej.

Powyższą decyzją organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a.") i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.; dalej: "pr.bud."), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 30 listopada 2021 r., nr 25/R/2021, odmawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia 13 lipca 2020 r., nr 196/B/2020, którą zmienił decyzję ostateczną z dnia 11 lutego 2019 r., nr 49/B/2019, w zakresie zmiany części projektu budowlanego i zatwierdził projekt.

Skargę kasacyjną od wskazanego wyroku złożyła skarżąca, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania skargi, a w konsekwencji uchylenia decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 10 maja 2022 r. i decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 30 listopada 2021 r., jak również zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez:

1. niewłaściwe zastosowanie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 pr.bud. w brzmieniu obowiązującym po dniu 19 września 2020 r., a więc po zakończeniu postępowania zakończonego decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 13 lipca 2020 r., w sytuacji gdy ocena przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wznowienia postępowania powinna być dokonana w oparciu o brzmienie ww. przepisów obowiązujące w trakcie trwania postępowania, którego dotyczy wniosek o wznowienie, a nie po jego zakończeniu. Zastosowanie przepisów nowych, obowiązujących po zakończeniu postępowania administracyjnego, o którego wznowienie wnosiła skarżąca stanowi naruszenie zasady lex retro non agit a także ostatecznie pozbawia skarżącą możliwości wzięcia udziału w przedmiotowym postępowaniu, pomimo tego, że w okresie jego trwania skarżąca miała przymiot strony i bez własnej winy nie brała udziału w przedmiotowym postępowaniu, a inwestycja, po dokonanej zmianie projektu budowlanego, niewątpliwie wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej;

2. niezastosowanie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 pr.bud. w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 września 2020 r. Zgodnie z art. 3 pkt 2 pr.bud w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 września 2020 r. przez obszar oddziaływania obiektu - należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Niewątpliwie inwestycja polegająca na budowie drogi [...] po zmianie projektu budowlanego decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 13 lipca 2020 r. ogranicza sposób zagospodarowania nieruchomości skarżącej, ponieważ wyłącza możliwość połączenia drogi wewnętrznej znajdującej się na nieruchomości skarżącej z ulica [...], która zgodnie z umową nr 7/WID/2017 z dnia 3 lipca 2017 r. zawarta przez inwestora z zarządcą drogi - m.st. Warszawa, po zakończeniu budowy ma stać się drogą publiczną. Jak wynika z pisma uczestnika (inwestora) - spółki M. sp. z o.o. z dnia 27 października 2022 r. cyt.: "Inwestor wraz z m.st. Warszawa finalizują aktualnie procedurę przekazania wybudowanej drogi na majątek m.st Warszawy, w celu jej zaliczenia do dróg publicznych w drodze stosownej uchwały." Zatem jeszcze przed etapem rozpoczęcia prac projektowych nad pierwotnym projektem budowlanym zapadła decyzja, iż ulica [...] stanowić będzie drogę publiczną;

3. niezastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 9 pr.bud. w zw. z § 140 pkt. 5 lit. a) uchwały nr XXIX/625/2011 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Służewca Przemysłowego w rejonie ulicy Cybernetyki część 1 (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2011 r. nr 239, poz. 8507) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Zgodnie z § 140 pkt 5 lit. a) m.p.z.p. dla jednostki terenowej 13r MW/U, w skład której wchodzi działka skarżącej nr 26 (KW WA2M/00513348/1), ustala się następujące zasady obsługi komunikacyjnej terenu: obsługa komunikacyjna od ul. P. i poprzez drogę wewnętrzną. W wyniku zaprojektowania i budowy drogi [...] w sposób zatwierdzony w ostatecznej decyzji nr 196/B/2020 z dnia 13 lipca 2020 r., zmieniającej decyzję nr 49/B/2019 z dnia 11 lutego 2019 r. w zakresie zmiany części projektu budowlanego i zatwierdzenia projektu zamiennego, skarżąca została pozbawiona możliwości obsługi komunikacyjnej swojej nieruchomości od ulicy [...]. Zamiana projektu budowlanego ulicy [...], zatwierdzona decyzją nr 196/B/2020 z dnia 13 lipca 2020 r., w zakresie budowy na końcu ulicy [...] placu do zawracania niewątpliwie rozszerza zakres oddziaływania ulicy [...] na nieruchomość skarżącej, ponieważ pozbawia skarżącą możliwości zagospodarowania swojej nieruchomości w zakresie włączenia drogi wewnętrznej w ulicę [...], a przez to narusza interes prawny skarżącej wynikający z postanowień m.p.z.p. Posiadanie przez skarżącą dojazdu do nieruchomości od strony ul. C. polegającego na prawie swobodnego przejścia i przejazdu przez nieruchomości osób trzecich nie ma wpływu na to, iż zaprojektowany przebieg ulicy [...] (po zmianie) ogranicza prawa skarżącej wynikające z postanowień m.p.z.p. Sposób realizacji inwestycji polegający na budowie ulicy [...] przez inwestora prywatnego (uczestnika), a następnie przekazanie zrealizowanej inwestycji na majątek m.st. Warszawy również nie ma wpływu na stwierdzenie, iż wydane decyzje nie zapewniają poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów skarżącej. Skarżąca nie twierdzi, iż budowa ulicy [...] pozbawiła ją dostępu do drogi publicznej, ale iż sposób zaprojektowania i budowy ulicy [...] zatwierdzony decyzją nr 196/B/2020 z dnia 13 lipca 2020 r. nie zapewniają poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów skarżącej znajdujących podstawę prawną w postanowieniach m.p.z.p.;

Zaskarżonemu wyrokowi w trybie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie prawa procesowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie wskutek błędnego przyjęcia, iż skarżąca nie ma przymiotu strony postępowania zakończonego decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 13 lipca 2020 r., nr 196/B/2020. Decyzja ostateczna nr 49/B/2019 z dnia 11 lutego 2019 r. realizowała prawo skarżącej do obsługi komunikacyjnej nieruchomości skarżącej od ulicy [...] zgodnie z postanowieniami m.p.z.p. tj. przewidywała połączenia drogi znajdującej się na nieruchomości skarżącej z ulicą [...] (która ma stanowić drogę publiczną). Następnie na skutek zmiany projektu budowlanego, wynikającej z żądania m.st. Warszawy, zatwierdzonej decyzją nr 196/B/2020 z dnia 13 lipca 2020 r. skarżąca została pozbawiona przedmiotowego prawa wynikającego z m.p.z.p. Odebranie skarżącej prawa do obsługi komunikacyjnej nieruchomości skarżącej od ulicy [...], znajdującego podstawę prawną w postanowieniach m.p.z.p., stanowi podstawę do objęcia nieruchomości skarżącej obszarem oddziaływania obiektu, a w konsekwencji podstawę do uznania skarżącej za stronę postępowania zakończonego decyzją nr 196/B/2020 z dnia 13 lipca 2020 r.;

2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie wskutek czego Sąd I instancji - w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej - nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., mimo iż postępowanie (działanie organów) prowadzone było w sposób budzący brak zaufania do organu administracji państwowej. Podkreślić należy, iż konieczność zmiany decyzji ostatecznej nr 49/B/2019 z dnia 11 lutego 2019 r. w zakresie likwidacji zjazdu indywidualnego z drogi [...] na nieruchomość skarżącej wynikała z wymagań narzuconych przez m.st. Warszawa - przyszłego zarządcę drogi publicznej - ulicy [...]. Brak uwzględnienia wymogu narzuconego przez m.st. Warszawa wyłączał możliwość zmiany decyzji ostatecznej nr 49/B/2019 z dnia 11 lutego 2019 r., a przez to realizację zamierzeń inwestycyjnych uczestnika. Brak udziału skarżącej w postępowaniu w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej nr 49/B/2019 z dnia 11 lutego 2019 r. pozbawił skarżącą możliwości obrony jej praw wynikających z m.p.z.p.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestor M. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie.

Poddana sądowej kontroli legalności decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia 10 maja 2022 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 30 listopada 2021 r., stanowi wynik zainicjowanego wnioskiem skarżącej o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 13 lipca 2020 r., zmieniającą własną decyzję z dnia 11 lutego 2019 r., nr 49/B/2019, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę ul. [...] wraz ze zjazdami, oświetleniem i odwodnieniem, na terenie działek nr ew. [...], [...], [...], [...] oraz [...] w obrębie [...] na terenie Dzielnicy [...] w W.

Skarżąca, powołując się na podstawę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. twierdzi, że posiadała przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 13 lipca 2020 r. dotyczącym zmiany decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i bez swojej winy nie brała w nim udziału, pomimo sprawowania zarządu nieruchomością położoną przy ul. C., stanowiącą działkę nr ew. [...]. Rozstrzygając tę kwestię organy administracji, po wznowieniu postępowania, na zasadzie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. zweryfikowały istnienie wskazywanej przez skarżącą podstawy wznowieniowej i doszły do przekonania, że w okolicznościach sprawy podstawa ta nie zachodziła.

Dokonana przez Sąd I instancji ocena legalności powyższych decyzji, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest dotknięta uchybieniami wskazanymi w skardze kasacyjnej, które mogłyby podważyć jej trafność.

Zarzuty skargi kasacyjnej tak procesowe, jak i materialnoprawne, koncentrują się wokół zasadniczej kwestii statusu skarżącej wspólnoty jako strony w postępowaniu w sprawie zmiany pozwolenia na budowę drogi [...]. Kwestię tę determinuje zakres przedmiotowy decyzji z 13 lipca 2020 r. zatwierdzającej zamienny projekt budowlany. Zatwierdza ona względem decyzji pierwotnej zmianę lokalizacji zjazdów i dojść z ul. [...] na teren planowanej zabudowy mieszkaniowej, a także zmianę lokalizacji zatok postojowych i geometrii drogi dla rowerów, wprowadzenie na zakończeniu drogi zwrotki dla samochodów osobowych oraz zmianę geometrii przyległych do niej chodników i zjazdu, zmianę lokalizacji latarni i kabli oświetlenia ulicznego oraz wprowadzenie doświetlenia przejść dla pieszych przy skrzyżowaniu z ul. B., a także zmianę lokalizacji nasadzeń drzew, wynikającą ze zmiany lokalizacji zjazdów.

Należy przyznać rację pełnomocnikowi, że miarodajny dla rozstrzygnięcia kwestii statusu strony skarżącej w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 13 lipca 2020 r. był stan prawny obowiązujący w dniu wydania tego rozstrzygnięcia. Sąd I instancji wbrew regułom orzekania według stanu prawnego na dzień wydania decyzji ostatecznej wadliwie wskazał treść art. 3 pkt 20 pr.bud. w brzmieniu obowiązującym w dacie wpływu do organu wniosku skarżącej wspólnoty o wznowienie postępowania. Tymczasem nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (czyli decyzję merytoryczną bądź umarzającą postępowanie w sprawie merytorycznej) organ wydaje dopiero po uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.), stosując wówczas nowy stan prawny. Taka sytuacja nie miała oczywiście miejsca w niniejszej sprawie. Wobec tego okoliczność, czy żądającemu wznowienia postępowania przysługuje status strony, podlega badaniu z uwzględnieniem stanu faktycznego i stanu prawnego z daty wydania kwestionowanej decyzji ostatecznej. Tym samym zarzuty odniesione do art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 pr.bud., co do zasady są usprawiedliwione, jednak nie mogą uzasadniać uchylenia zaskarżonego wyroku, a jedynie wyrażenia przez Naczelny Sąd Administracyjny odmiennej oceny prawnej.

Normatywną podstawą ustalenia kręgu stron postępowania w sprawach pozwolenia na budowę prowadzonych zarówno w trybie zwykłym, jak i w trybach nadzwyczajnych, jest art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlany (Dz. U. z 2019 poz. 1186 ze zm.). W myśl pierwszego z tych przepisów w brzmieniu, które miało zastosowanie przy wydawaniu decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 13 lipca 2020 r., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W art. 3 pkt 20 pr.bud. została zamieszczona definicja pojęcia obszaru oddziaływania obiektu, które ustawodawca odniósł do terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Organ właściwy w sprawie wznowienia, oceniając, czy określonemu podmiotowi powinien przysługiwać status strony w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę powinien mieć na uwadze potrzebę przyznania prawa do zweryfikowania przez ten podmiot ograniczeń w zagospodarowaniu i zabudowie działki wynikających z obowiązujących przepisów, jak i tego, że stroną postępowania powinny być nie tylko osoby, których prawa zostały naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt budowlany potencjalnie może oddziaływać.

Tymczasem z prawidłowych ustaleń organów wynika, że obszar oddziaływania inwestycji w zakresie projektu zamiennego, względem projektu zatwierdzonego decyzją pierwotną z dnia 11 lutego 2019 r. o pozwoleniu na budowę, pozostaje bez zmian. Z rysunku projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego wskazaną decyzją wynika, że na końcu działki nr ew. [...], w miejscu styku z działką nr ew. [...] (styku z drogą wewnętrzną zespołu zabudowy na działce nr [...] przy ul. C. prowadzącą do ul. C.) zaprojektowany został zjazd w kierunku ww. drogi wewnętrznej. Na mocy zapisów umowy z dnia 3 lipca 2017 r., nr 7/WID/2017 zawartej pomiędzy inwestorem a m.st. Warszawa (przyszłym zarządcą drogi), wszelkie uwarunkowania techniczne i wymagania projektowe mogły zostać zrealizowane wyłącznie na podstawie uzgodnienia z Wydziałem Infrastruktury dla Dzielnicy [...], który zobligował następnie inwestora "do dokonania zmian w sposób ograniczający połączenie z innymi nieruchomościami" (pismo Wydziału Infrastruktury dla Dzielnicy [...] z dnia 3 grudnia 2019 r.). Nadto z uwagi na nieprzelotowe zakończenie drogi [...] nakazał na końcu projektowanej drogi zaprojektować plac do zawracania samochodów, zgodnie z przepisami § 125 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Pismo Wydziału Infrastruktury dla Dzielnicy [...] z dnia 24 października 2019 r.). W związku z powyższym, inwestor musiał dokonać zmian w projekcie zamiennym, w tym zrezygnować ze zjazdu na teren działki ew. nr [...], a w jego miejscu wykonać plac do zawracania zgodnie z obowiązującymi przepisami, aby uzyskać pozwolenie zamienne na budowę drogi [...].

Jest więc tak jak twierdzi wspólnota, że przyjęte w projekcie zamiennym rozwiązanie wyłącza możliwość połączenia drogi wewnętrznej znajdującej się na nieruchomości skarżącej z ulicą [...]. Nie świadczy to jeszcze jednak, jak wywodzi, o ograniczeniu sposobu zagospodarowania będącej w jej zarządzie działki nr ew. 26. Skarżąca zainteresowana odmiennym kształtem rozwiązań komunikacyjnych, wskazuje jedynie na wystąpienie interesu faktycznego, który nie może stanowić podstawy do przyznania jej przymiotu strony w postępowaniu w sprawie zakończonej decyzją z dnia 13 lipca 2020 r. dotyczącym zmiany decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisem prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyroki NSA: z dnia 20 marca 2024 r., sygn. akt II OSK 204/23; z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1899/09; z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1791/10). Istotnym jest bowiem, że wprowadzone zmiany nie wpłynęły na obszar oddziaływania inwestycji, który nadal mieści się na działkach ew. nr [...],[...],[...],[...] i [...].

Przypomnieć należy, że przedmiotem projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia 13 lipca 2020 r. jest budowa drogi publicznej, oznaczonej w przyjętym uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 15 grudnia 2011 r., nr XXIX/625/2011, miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Służewca Przemysłowego w rejonie ulicy C.i część I, symbolem [...], przewidziana do realizacji na działkach nr ew. [...], [...] oraz na działkach nr ew. [...],[...] i [...]. W myśl § 140 pkt 5 lit. a) planu dla jednostki terenowej 13r MW/U ustalono następującą zasadę obsługi komunikacyjnej: "obsługa komunikacyjna od ul. P. i poprzez drogę wewnętrzną". Zgodzić należy się z wyrażoną przez inwestora interpretacją tego zapisu, że część nieruchomości znajdujących się na przedmiotowym terenie będzie mieć bezpośredni dostęp do ul. P., zaś część do drogi wewnętrznej. Nie wynika z niego nakaz połączenia ul. P. i drogi wewnętrznej przyległej do terenu działki nr [...], tak aby umożliwić dojazd z drogi wewnętrznej do ul. Bokserskiej. Z objętego podstawami kasacyjnymi art. 5 ust. 1 pkt 9 pr.bud. wynika, iż poszanowaniu podlegają nie wszystkie, lecz tylko uzasadnione (kwalifikowane) interesy osób trzecich. Uzasadnione interesy osób trzecich, o których mowa w powołanym przepisie, to interesy mające umocowanie w przepisach prawa. Nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, lecz jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych innych osób. Podnoszona przez skarżącą kwestia rezygnacji przez inwestora z pierwotnie przyjętego rozwiązania komunikacyjnego, polegającego na wykonaniu z drogi [...] zjazdu na teren działki ew. nr [...], nie świadczy jeszcze o tym, że doszło do naruszenia jej chronionego prawem interesu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 7 i art. 8 k.p.a., bowiem organy należycie i wszechstronnie wyjaśniły okoliczności faktyczne i prawne niezbędne do wydania rozstrzygnięcia, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Nie można również mówić o naruszeniu zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wyrażonej w art. 8 k.p.a., w sytuacji, w której organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Z kolei art. 3 § 1 p.p.s.a. ma charakter ustrojowy i kompetencyjny, a zatem mógłby być naruszony jedynie w sytuacji, w której sąd administracyjny nie rozpoznałby w ogóle skargi lub dokonał jej oceny według innych kryteriów niż kryterium legalności, co oczywiście w tej sprawie nie miało miejsca.

Podsumowując, poprawna okazała się konstatacja Sądu I instancji, że w sprawie nie zachodzi podstawa wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż skarżąca nie była stroną postępowania, w którym wydano ostateczną decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 13 lipca 2020 r. zatwierdzającą zamienny projekt budowlany.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a.