Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 29 czerwca 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 497/20 w sprawie ze skargi Prezydenta [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 12 listopada 2020 r., I SA/Wa 497/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Prezydenta [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Prezydent [...], zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie:

I. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. i w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organ II instancji naruszył przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ ma wynik sprawy, nie rozpatrzył sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący oraz ustalił, iż cel wywłaszczenia nie został zrealizowany;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niewzięcie pod uwagę całości materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, co skutkowało dokonaniem błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzącym do naruszenia prawa materialnego, polegającym na błędnym ustaleniu, iż sporna nieruchomość nie została zagospodarowana zgodnie z celem wywłaszczenia, a w szczególności pominięcie, iż przedmiotowa nieruchomość wchodziła w skład osiedla C., a działka porośnięta była zielenią osiedlową ogólnodostępną, co do której wykonywano czynności pielęgnacyjne;

3) art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. przez przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym w skutek niewłaściwej oceny dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, co z kolei doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż cel wywłaszczenia nie został zrealizowany;

II. prawa materialnego, tj.:

1. art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2018.2096 ze zm.), dalej jako "u.g.n.", przez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji kiedy cel wywłaszczenia został zrealizowany;

2. art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. przez jego błędną wykładnię "polegającą na tym, że mimo iż cel wywłaszczenia został zrealizowany";

3. art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż przesłanki zwrotu nieruchomości w niniejszej sprawie zostały spełnione, z uwagi na to, że przedmiotowa nieruchomość stała się zbędna dla realizacji celu wywłaszczenia;

4. art. 136 ust. 3 u.g.n. przez błędne zastosowanie wobec niewłaściwego ustalenia, że w sprawie zaistniała przesłanka zwrotu nieruchomości, ponieważ stała się zbędna "wobec cel określony w decyzji o wywłaszczeniu", podczas gdy w niniejszej sprawie jest bezsporne, że cel określony w decyzji o wywłaszczeniu z dnia 14 czerwca 1977 r., tj. budowa osiedla mieszkaniowego, został zrealizowany.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie a nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się niezasadna.

Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.

Mając na uwadze, iż przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., rozpoznanie zarzutów kasacyjnych wypada rozpocząć od zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (vide: wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., FSK 618/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Rekapitulując stan sprawy wypada zauważyć, iż ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Starosta [...] orzekł o zwrocie zbędnej na cel dokonanego wywłaszczenia nieruchomości położonej w W. w rejonie ulic M. i B., stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni 0,3297 ha (pkt I.); zobowiązał podmioty, na rzecz których dokonano zwrotu ww. nieruchomości do zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania (pkt II.); zabezpieczył wierzytelność z tytułu zwaloryzowanego odszkodowania hipoteką ustanowioną na przedmiotowej nieruchomości (pkt III.); a nadto odmówił zwrotu działki nr [...] o powierzchni 0,3491 ha (pkt IV.). Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Prezydent [...] wystąpił o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją Starosty z dnia [...] stycznia 2014 r. w części dotyczącej zwrotu nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni 0,3297 ha. Jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania powołano art. 145a k.p.a., wskazując na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r., P 38/11, którym orzeczono, że art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n., w zakresie w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed dniem 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż do dnia 21 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 165 ust. 1 Konstytucji RP. Trybunał uznał, że po wejściu w życie art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U.2004.141.1492 ze zm.), nowelizującej art. 137 u.g.n. z dniem 22 września 2004 r., doszło do niekonstytucyjnego pogorszenia sytuacji jednostek samorządu terytorialnego na skutek naruszenia przez ustawodawcę zasady niedziałania prawa wstecz (art. 2 Konstytucji RP) oraz zasady samodzielności jednostek samorządu terytorialnego (art. 165 ust. 1 Konstytucji RP). W powyższym wyroku Trybunał uznał, że zwrotowi w trybie art. 137 ust. 1 u.g.n. nie podlegają te nieruchomości, na których cel określony w decyzji o wywłaszczeniu został zrealizowany przed dniem złożenia wniosku o ich zwrot, niezależnie od tego, czy realizacja inwestycji nastąpiła po upływie dziesięciu lat od chwili wywłaszczenia. Jeśli zaś w dniu złożenia wniosku o zwrot cel wywłaszczenia jeszcze nie został zrealizowany, byli właściciele tych nieruchomości oraz ich spadkobiercy zachowują ustawowe uprawnienie do żądania zwrotu, które im przysługiwało przed wejściem w życie ww. ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw. W takich sytuacjach Trybunał nie stwierdził naruszenia art. 2 Konstytucji RP, ani konieczności ochrony zasady samodzielności jednostek samorządu terytorialnego (art. 165 ust. 1 Konstytucji RP). W okolicznościach badanej sprawy istotne jest także wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 14 grudnia 2015 r., IV SA/Wa 2269/15, którym uchylając poprzednią decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., Sąd ten wyraził ocenę prawną wiążącą w niniejszej sprawy (art. 153 p.p.s.a.), nakazując zbadanie, w toku ponownego rozpoznania sprawy, okoliczności odnoszących się do realizacji celu wywłaszczenia, w kontekście daty wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości i dopuszczalności modyfikacji szczegółowego celu wywłaszczenia.

Trafnie zatem, uwzględniając powyższą ocenę prawną, w toku wznowionego postępowania dokonano ustaleń w zakresie określenia celu wywłaszczenia i jego realizacji do dnia złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, tj. do dnia [...] kwietnia 1990 r. Odnosząc się do powyższych kwestii należy zauważyć, iż nie jest objęte kontrowersją ustalenie, że celem dokonanego wywłaszczenia była budowę osiedla mieszkaniowego C. w W. Ten ogólny cel podlegał uszczegółowieniu w planie realizacyjnym zagospodarowania terenu osiedla C. [...] w W. z dnia [...] grudnia 1978 r., przewidującym dla terenu stanowiącego obecnie działkę nr [...]: teren sportu, ciągi piesze oraz posadowienie części budynku. Plan zamienny zatwierdzony decyzją z dnia [...] czerwca 1979 r. potwierdził powyższe przeznaczenie, dodając w niektórych miejscach zieleń osiedlową.

Sporna pozostawała natomiast kwestia realizacji celu owego wywłaszczenia, w szczególności jego realizacji przed datą złożenia przez dawną właścicielkę wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Poczynione w toku postępowania administracyjnego ustalenia odnoszące się do powyższej kwestii, a także ich ocena nie stanowią naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem kasacyjnym naruszenia ww. przepisów wskutek wadliwego wyrokowania przez Sąd I instancji.

Kwestia realizacji celu wywłaszczenia oparta została w niniejszej sprawie na ustaleniach bazujących na różnorodnych dowodach, szczegółowo wskazanych w toku dotychczasowego postępowania, z których wyższą wartość miały te dowody z dokumentów, które pochodziły z okresu sprzed dnia złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości i bezpośrednio po tej dacie. Notatka z wizji lokalnej z dnia [...] lipca 1991 r., oraz protokół z oględzin w terenie z dnia [...] maja 1998 r. korespondują ze zdjęciami lotniczymi tegoż terenu i nie pozwalają uznać, iż teren ten był w owym czasie przedmiotem jakiegokolwiek zorganizowanego zagospodarowania na cele związane z budową lub funkcjonowaniem osiedla mieszkaniowego. Takim nie jest bowiem teren niezagospodarowany, porośnięty trawą, chaszczami, starym drzewami owocowymi, ścieżkami wydeptanymi przez przechodzących tamtędy mieszkańców i częściowo samowolnie zagospodarowany przez mieszkańców pobliskich domów. Przy czym, dokonanej w toku dotychczasowego postępowania oceny realizacji celu wywłaszczenia na przedmiotowej nieruchomości, nie podważają dokumenty pochodzące z lat późniejszych, w szczególności z lat 2001 – 2016, z których niewątpliwie wynika, iż przedmiotowa nieruchomość stała się przedmiotem zorganizowanej działalności mającej na celu zaspokojenie potrzeb mieszkańców osiedla mieszkaniowego. Ustalenia te dotyczą okresu późniejszego i nie mają istotnego znaczenia dla ustalenia, w jaki sposób przedmiotowa działka była zagospodarowana do dnia złożenia wniosku o zwrot. Skoro nawet realizacja boiska do piłki nożnej nastąpiła dopiero w 1995 r., to nie sposób podważać oceny organów wskazującej na brak realizacji na tym terenie celu dokonanego wywłaszczenia do dnia złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości.

Trafna jest także ocena Sądu i instancji tycząca kwestii dopuszczalności modyfikacji szczegółowego celu wywłaszczenia, w sytuacji gdy celem ogólnym jest realizacja osiedla mieszkaniowego. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w ramach celu wywłaszczenia nieruchomości pod budowę osiedla mieszkaniowego mieści się nie tylko realizacja budynków mieszkalnych ale także całej infrastruktury tego osiedla, w szczególności pawilonów handlowych i usługowych oraz zróżnicowanych urządzeń towarzyszących, jak: ciągi komunikacyjne, parkingi, boiska, place zabaw, ciągi piesze, tereny zielone, sieci ciepłownicze, kanalizacyjne itp. Realizacja innego elementu infrastruktury osiedla mieszkaniowego na miejscu pierwotnie tam zaplanowanego, stanowi w orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszczalną modyfikację celu wywłaszczenia z uwagi na zaspokajanie przez tak urządzony teren aktualnych w danym momencie potrzeb mieszkańców osiedla (vide: wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., I OSK 2625/16, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Natomiast brak realizacji na wywłaszczonym terenie jakiejkolwiek infrastruktury osiedlowej nie może prowadzić do wniosku, iż nastąpiła na tym terenie modyfikacja celu wywłaszczenia. Okoliczność, iż określony teren znajduje się w granicach osiedla mieszkaniowego nie wyłącza go z konieczności zagospodarowania w sposób zgodny z celem wywłaszczenia, przy uwzględnieniu specyfiki osiedla mieszkaniowego jako swoistego mikroorganizmu urbanizacyjnego nakierowanego przede wszystkim na zaspokojenie aktualnych potrzeb bytowych jego mieszkańców.

W światle powyższych uwag nie można potwierdzić zasadności zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Nie jest także trafny, postawiony m.in. w powyższym kontekście, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia owego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można zatem mówić w przypadku gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera jednego z ww. elementów. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutów tego rodzaju. Dodatkowo należy zauważyć, iż w doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku podniesiona w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (vide: J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis 2011 r., uwaga 7 do art. 141; wyrok NSA z dnia 28 listopada 2011 r., I GSK 952/10; wyrok NSA z dnia 5 lipca 2017 r., I OSK 2693/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W skardze kasacyjnej nie wskazano na tego rodzaju wadliwość, co zresztą nie miałoby potwierdzenia w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, z którego jasno wynika podstawa faktyczna i prawna wyrokowania. Natomiast tego rodzaju wady postępowania, jak chociażby błędnie ustalony stan faktyczny sprawy przyjęty za podstawę wyrokowania, nie stanowi naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. lecz może być skutkiem błędnej wykładni lub nieprawidłowego zastosowania określonych przepisów prawa, które autor kasacji, będący profesjonalistą, winien przytoczyć w podstawach kasacyjnych.

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Przyjmuje się, iż naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jeżeli polega ono na: oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt; oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (vide: K.Radzikowski, Orzekanie przez sąd administracyjny na podstawie akt sprawy, ZNSA 2009, nr 2, s. 56 – 60; wyrok NSA z dnia 11 maja 2021 r., III OSK 3627/21, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Żadna z powyższych okoliczności nie jest przywoływana w skardze kasacyjnej na uzasadnienie postawionego zarzutu. Jednocześnie należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Nie służy on również zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez sąd z materiału dowodowego sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2021 r., II GSK 1158/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Nie jest także trafnie podniesiony zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. Regulacje te stanowią o funkcji sądów administracyjnych i określają kryterium sądowej kontroli działalności administracji publicznej. Powyższe regulacje nie mają charakteru procesowego ale ustrojowy. Sąd administracyjny może w związku z tym naruszyć powyższe przepisy wyłącznie wówczas, gdy oceni działalność podmiotu spoza administracji publicznej, zastosuje środki prawne nieznane przepisom p.p.s.a. albo oceniając działalność administracji publicznej przyjmie inne niż legalność (zgodność z prawem) kryterium kontroli. W skardze kasacyjnej brak jest natomiast zarzutów wskazujących na to, że Sąd I instancji mógł naruszyć ww. przepisy w sposób odpowiadający ich dyspozycjom. Jednocześnie przyjmuje się, iż kwestia, czy dokonana przez sąd administracyjny ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiana z naruszeniem powyższych przepisów (vide: R.Hauser, A.Kabat, Właściwość sądów administracyjnych, RPEiS 2004/2/25; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011 r., I OSK 345/2010; wyrok NSA z dnia 8 października 2015 r., II GSK 2991/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Przechodząc do oceny zarzutów postawionych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy zauważyć, iż norma prawa materialnego może zostać naruszona wskutek błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania. Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, oraz podać jak w ocenie skarżącego kasacyjnie przepis ów powinien być rozumiany, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Błędna wykładnia prawa materialnego może polegać na nieprawidłowym odczytaniu normy prawnej wyrażonej w przepisie, mylnym zrozumieniu jego treści lub znaczenia prawnego, bądź też na niezrozumieniu intencji ustawodawcy (vide: wyrok NSA z dnia 23 lutego 2005 r., OSK 539/04; wyrok NSA z dnia 13 września 2005 r., II OSK 16/05; www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Skuteczność tak podniesionego zarzutu należy oceniać w oderwaniu od ustaleń faktycznych, a jedynie w odniesieniu do bezspornych okoliczności faktycznych sprawy i uzasadnienia (vide: J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2011, uwaga 3 do art. 174). Postawiony w badanej skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. nie doczekał się logicznego wyjaśnienia, w czym autor kasacji upatruje wady w procesie interpretacji tegoż przepisu.

Z kolei naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (vide: postanowienie SN z dnia 15 października 2001r. sygn. akt I CKN 102/99, LexPolonica nr 383196). Uzasadnieniem takiego zarzutu powinno być wyjaśnienie, dlaczego przepis przyjęty za podstawę prawną nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki przepis sąd powinien zastosować (vide: wyrok NSA z dnia 14 października 2005r. sygn. akt I FSK 107/05, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W okolicznościach badanej sprawy, brak skutecznego podważenia skargą kasacyjną ustaleń stanowiących podstawę faktyczną wyrokowania, nie pozwala uznać, iż cel wywłaszczenia został zrealizowany na przedmiotowej działce nr [...]. Tym samym organy i Sąd I instancji dokonały prawidłowej subsumpcji tak ustalonego stanu faktycznego sprawy do normy art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n., wynikającej z uwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r., P 38/11. Zarzuty kasacyjne postawione w ramach podstawy z art. 174 plt 1 p.p.s.a. nie są zasadne.

Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.

Uzasadnienie wyroku sporządzono stosownie do art. 193 zdanie 2 p.p.s.a. z uwagi na oddalenie skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji przepis ten wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie 1 p.p.s.a., zawężając je do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.