Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) ASR WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. R. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 11 lipca 2025 r. znak NP.9081.2.1.2025 w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę.

Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: MPWIS), decyzją z dnia 11 lipca 2025 r. znak NP.9081.2.1.2025, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 572), zwanej dalej "k.p.a." w związku z art. 5 pkt 4a, art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 416) oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 1836), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego – T. R. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gorlicach (dalej PPIS w Gorlicach) z dnia 26 listopada 2024 r. znak: HP-45/12/18 o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej - obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo - nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 d B w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 9 stycznia 2025 r. do MPWIS wpłynęło pismo PPIS w Gorlicach, przy którym przekazane zostało odwołanie skarżącego, od decyzji PPIS w Gorlicach z dnia 26 listopada 2024 r., znak: HP-45/12/18 o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu (poz. 21) u skarżącego.

W odwołaniu od przedmiotowej decyzji skarżący zarzucił sprzeczność ustaleń organu I instancji z treścią zebranego materiału dowodowego, poprzez wydanie negatywnej decyzji pomimo stwierdzenia przez lekarza otolaryngologa dr A. K., w badaniach z dnia 2 marca i 19 kwietnia 2018 r. w M. Gorlice, obustronnego odbiorczego ubytku słuchu powyżej 45 dB w uchu lepiej słyszącym (dla ucha prawego 88,3 dB i 86,3 dB i dla ucha lewego 70 dB i 78,3 dB). Skarżący podniósł, iż pominięto fakt wykonywania przez okres ponad 44 lat pracy w narażeniu na hałas przekraczający najwyższe dopuszczalne natężenie oraz okoliczności powstania niedosłuchu w czasie zatrudnienia, fakt zgłaszania problemów ze słuchem w trakcie zatrudnienia oraz używanie od 2014 roku aparatu słuchowego. Ponadto skarżący podkreślił, iż zostały spełnione kryteria choroby zawodowej, gdyż w dniu 12 lutego 2018 r., czyli do dwóch lat od zakończenia pracy w narażeniu Instytut w Sosnowcu rozpoznał odbiorczy rodzaj uszkodzenia słuchu, tylko nie stwierdził spełnienia kryterium ilościowego, co w opinii skarżącego nastąpiło właśnie w ww. badaniach z dnia 2 marca i 19 kwietnia 2018 r.

W odwołaniu zwrócono również uwagę na fakt, iż poprzez błędnie zaadresowanie przesyłki z decyzją PPIS w Gorlicach z dnia 8 marca 2018 r., NR IN/18, znak: HP-45/11/17 o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. 21, strona została pozbawiona prawa złożenia odwołania od ww. decyzji, a przez to z kolei pozbawiona została możliwości wykonania ponownie badania audiometrycznego w kolejnych 4 miesiącach jakie pozostały do upływu dwóch lat od zakończenia pracy. W opinii skarżącego z uwagi na wystąpienie objawów chorobowych w czasie zatrudnienia, jak też do dwóch lat od zakończenia pracy oraz brak wpływu skarżącego na termin wykonania badań, decyzja PPIS w Gorlicach z dnia 26 listopada 2024 r., znak: HP-45/12/18 o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej jest krzywdząca.

MPWIS w toku prowadzonego postępowania odwoławczego ustalił, co następuje.

Skarżący był zatrudniony w następujących zakładach pracy:

od 1 września 1972 r. do 31 sierpnia 1993 r. w Fabryce [...] "G." w G. (obecnie "T." Sp. z o.o., [...] K., Al. [...]), na stanowisku kowal w narażeniu na hałas, którego natężenie wynosiło od 85 do 104 dB;

od 1 września 1993 r. do 30 czerwca 2016 r. w "G." Sp. z o.o. w G., (obecnie P. S.A, "G." Oddział w G., [...] G. ul. [...]) na stanowisku kowal w narażeniu na hałas, którego natężenie wynosiło od 86,9 do 104 dB.

Jak wynika, ze sporządzonej przez organ I instancji karty oceny narażenia zawodowego, na stanowiskach pracy zajmowanych przez skarżącego w obu zakładach pracy występowało narażenie na ponadnormatywny hałas. Skarżący pracował na stanowisku kowal, gdzie obsługiwał urządzenia do kucia swobodnego (młoty i prasy) oraz wykonywał prace transportowe na terenie zakładu. Od lipca 2016 r. skarżący pobiera świadczenie emerytalne.

Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie w dniu 28 grudnia 2018 r. wydał orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonym podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1, 2 i 3 kHz. W uzasadnieniu tego orzeczenia jednostka wskazała, iż: Pacjent skierowany przez PPIS w Gorlicach ponownie na badanie w związku z podejrzeniem choroby zawodowej narządu słuchu. Poprzednie postępowanie diagnostyczno-orzecznicze przeprowadzone w Małopolskim Ośrodku Medycyny Pracy w Krakowie, po zakończeniu pracy w narażeniu, w okresie 28 sierpnia 2017 r. - 1 listopada 2017 r. i zakończone wydaniem orzeczenia nr [...] z dnia 7 listopada 2017 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Stwierdzone wówczas u pacjenta podwyższenie progu słuchu w badaniach audiometrii tonalnej, obliczone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1, 2 i 3 kHz wynosiło dla UP-40, 41 dB, UL-41, 38 dB i nie spełniało kryteriów do rozpoznania choroby zawodowej. Następnie pacjent badany w trybie odwoławczym w Instytucie Medycyny i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu (IMPiZŚ) w okresie 29 stycznia 2018 r. - 2 lutego 2018 r. postępowanie w trybie odwoławczym zakończono wydaniem orzeczenia nr [...] z dnia 12 lutego 2918 r. o braku postaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Stwierdzany w IMPiZŚ w Sosnowcu ubytek słuchu wynosił dla UP-37, 38 dB, dla UL-42, 44 dB i nie spełniał kryteriów do rozpoznania choroby zawodowej.

W trakcie pracy zawodowej pacjent zatrudniony: od 1 września 1972 r. do 31 sierpnia 1993 r. Fabryka [...] w G. na stanowisku kowal, od 1 września 1993 r. do 31 maja 2016 r. "G." sp. z o.o. w G. na stanowisku kowal, w potencjalnym narażeniu na ponadnormatywne natężenie hałasu. Obecnie pobiera świadczenie emerytalne. W wywiadzie (listopad 2018 r.) pacjent podawał występowanie niedosłuchu od kilku lat. Wykonana diagnostyka audiologiczna (badanie audiometrii impedancyjnej, badanie otoemisji akustycznej, badanie potencjałów słuchowych wywołanych z pnia mózgu ABR - latencje) oraz badanie videonystagmograficzne wykazały ślimakowy typ niedosłuchu. Stwierdzone u pacjenta podwyższenie progu słuchu w badaniach audiometrii tonalnej, obliczone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości l, 2 i 3 kHz wynosiło w badaniu z dnia 7 grudnia 2018 r. dla UP-53 dB, UL-55 dB. Zgodnie z wykazem chorób zawodowych rozpoznanie zawodowego uszkodzenia narządu słuchu może nastąpić w okresie zatrudnienia i do dwóch lat od zaprzestania pracy w narażeniu na ponadnormatywny hałas. Uwzględniając fakt, że pacjent zakończył pracę w narażeniu na hałas 31 mała 2016 r., a w przeprowadzonych postępowaniach diagnostyczno-orzeczniczych w jednostkach orzeczniczych w dwuletnim okresie po zakończeniu pracy nie stwierdzono ubytków słuchu spełniających kryterium do rozpoznania choroby zawodowej (w kolejnych badaniach audiometrycznych mimo braku narażenia zawodowego, wartości progu słuchu zbliżone, porównywalne) nie ma podstaw do uznania zawodowej etiologii aktualnie stwierdzanego niedosłuchu (progresja niedosłuchu, mimo braku narażenia zawodowego na hałas, może wynikać z przyczyn pozazawodowych). Brak zatem podstaw do rozpoznania choroby zawodowej."

Skarżący w trybie odwoławczym został skierowany na badania do Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi, który w dniu 24 stycznia 2020 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] również o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych.

W uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego podano: "(...) W wywiadzie pacjent podawał postępujące, obustronne pogorszenie słuchu z zaburzeniami rozumienia mowy w hałaśliwym otoczeniu od ok. 2005 roku. W trakcie pracy zawodowej były wykonywane badania audiometryczne, na stale nie był odsuwany od pracy w hałasie. Trafił do Poradni Laryngologicznej w 2014 r. i posiada aparat słuchowy na oba uszy od około 2014 roku. Obecnie pacjent skarży się na niedosłuch, zaburzenia rozumienia mowy w hałaśliwym otoczeniu, szumy uszne, objawy występują obustronnie. Aktualnie przeprowadzone w IMP w Łodzi kompleksowe badania audiologiczne (obejmujące badanie audiometrii tonalnej, audiometrii impedancylnel z zapisem odruchów ipsi i kontra lateralnych z mięśnia strzemiączkowego) wykazały średnia głębokość uszkodzenia słuchu (wyliczona lako średnia arytmetyczna z 1, 2, 3 kHz z najlepszego spośród trzech wykonanych koleino audiogramów) wynosząca 68,3 dB dla ucha lewego oraz 70 dB dla ucha prawego. Badanie potencjałów wywołanych z pnia mózgu ABR - próg słuchu liczony jako średnia dla częstotliwości 1,2,3 kHz wynosi UP-53.3 dB. UL-56.7 dB. W trakcie konsultacji laryngologicznej rozpoznano odbiorczy ubytek słuchu typu czuciowo-nerwowego. W dokumentacji medycznej pacjenta znajdują się audiogramy wykonane do 2 lat po zakończeniu zatrudnienia. W audiogramie z 2 marca 2018 r. wykonanym w M. S.A. G. ubytek słuchu liczony jako średnia dla częstotliwości 1, 2, 3 kHz wynosi dla ucha prawego 88,3 dB, dla ucha lewego 70 dB, jednak stwierdzony mieszany przewodzeniowo - odbiorczy ubytek słuchu nie może być podstawą do rozpoznania choroby zawodowej. Podobnie mieszany ubytek słuchu wskazuje audiogram wykonany w tej samej placówce w dniu 19 kwietnia 2018 r., a ubytek słuchu wyliczony jak wyżej wynosi dla UP 86,3 dB, a dla UL 78,3 dB. skarżący był po zakończeniu zatrudnienia badany z powodu podejrzenia choroby zawodowej w MOMP w Krakowie, a następnie w trybie odwoławczym w IMPiZS w Sosnowcu (pobyt 29 stycznia 2018 - 2 lutego 2018). Wydano wówczas orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu z powodu nie spełnienia kryterium ilościowego uszkodzenia narządu słuchu. Pogorszenie słuchu udokumentowane późniejszymi audiogramami świadczy o istnieniu również innych pozazawodowych przyczyn uszkodzenia słuchu. Reasumując, w oparciu o analizę całości zgromadzonej dokumentacji lekarskiej, narażenia zawodowego oraz wyników aktualnie wykonanych badań brak jest podstaw do rozpoznania u badanego choroby zawodowej pod postacią obustronnego trwałego odbiorczego uszkodzenia słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 213 kHz (pozycja 21 wykazu chorób zawodowych Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych)."

Na podstawie cytowanych wyżej orzeczeń lekarskich oraz po przeprowadzeniu oceny narażenia zawodowego, PPIS w Gorlicach wydał decyzję z dnia 9 kwietnia 2020 r., Nr 4N/2020, znak: HP-45/12/18, o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej pod postacią obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, i 3 kHz, schorzenia wymienionego w poz. 21 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Decyzja ta została zaskarżona przez skarżącego. Inspektor poprosił jednostki orzecznicze o wyjaśnienia sprzecznych wyników badań narządu słuchu skarżącego wykonanych w okresie do 2 lat od zakończenia pracy w narażeniu na hałas.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego MPWIS, decyzją z dnia 18 stycznia 2023 r., znak: NP.908.2.14.2020 utrzymał decyzję organu I instancji. Od decyzji organu odwoławczego skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 24 października 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 499/23 uchylił decyzje organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej I i II instancji w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej - obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo - nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz. Sąd w wydanym w przedmiotowej sprawie wyroku zarzucił organom Inspekcji Sanitarnej, iż w przypadku skarżącego kwestia - odnosząca się do wystąpienia objawów chorobowych i ustalenia czasu ich pojawienia się w ogóle nie była przedmiotem zainteresowania. Sąd wskazał, iż w toku ponownego rozpoznania sprawy organy administracyjne dokonają jednoznacznych ustaleń odnośnie tego kiedy wystąpiły udokumentowane objawy chorobowe upoważniające do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej. W tym celu np. zwróci się do zakładów pracy, w których pracował skarżący o badania audiometryczne i dokona ich analizy. Ponadto w zaskarżonej decyzji jest informacja o przedłożonej przez skarżącego dokumentacji medycznej z 11 maja 2018 r. i 10 lipca 2017 r., do której nie odniesiono się w zaskarżonej decyzji z 18 stycznia 2023 r., znak: NP.908.2.14.2020.

MPWIS po otrzymaniu ww. wyroku WSA w Krakowie oraz akt sprawy, pismem z dnia 26 marca 2024 r. przesłał PPIS w Gorlicach całość dokumentacji dotyczącej choroby zawodowej skarżącego wraz z wyrokiem - do załatwienia zgodnie z kompetencjami.

Organ I instancji realizując wytyczne Sądu zwrócił się pismem z dnia 16 kwietnia 2024 r. do zakładów pracy skarżącego z zapytaniem czy są w posiadaniu dokumentacji medycznej (w tym w szczególności zaświadczeń lekarskich lekarza prowadzącego byłego pracownika, badań audiometrycznych), która mogłaby okazać się pomocna w ustaleniu, czy w okresie pracy zawodowej występowały u skarżącego objawy choroby zawodowej. Jeden z zakładów pracy – P. S.A. [...] G. Oddział w G. pismem z dnia 25 kwietnia 2024 r. poinformowała, iż jako były pracodawca nie posiada żadnych badań audiometrycznych strony. W załączeniu pracodawca przesłał jedynie uwierzytelnione kserokopie orzeczeń lekarskich wydanych przez lekarzy medycyny pracy w związku z badaniami okresowymi w trakcie zatrudnienia. Drugi z zakładów pracy – T. Spółka Akcyjna jako następca prawny Fabryki [...] "G." S.A. pismem z dnia 13 maja 2024 r. również poinformował, że nie posiada w archiwum dokumentacji medycznej skarżącego, w tym zaświadczeń lekarskich lekarza prowadzącego oraz badań audiometrycznych. Ponadto Spółka ta wskazała w ww. piśmie, iż w posiadanej dokumentacji kadrowo-osobowej brak jest zaświadczeń lekarskich dotyczących zdolności do pracy.

Następnie PPIS w Gorlicach w prowadzonym postępowaniu wezwał skarżącego w celu odebrania wyjaśnień dotyczących wystąpienia w czasie wykonywania pracy zawodowej lub w okresie do dwóch lat po jej zakończeniu objawów chorobowych i ustalenie kiedy się pojawiły oraz zebranie dodatkowych dowodów w postaci zaświadczeń lekarskich, kart informacyjnych z leczenia narządu słuchu, które pozwoliłyby na bezsporne ustalenie wystąpienia objawów chorobowych. W dniu 27 maja 2024 r. w siedzibie PSSE w Gorlicach stawił się skarżący. W trakcie przesłuchania wskazał, iż postępujące pogorszenie słuchu z zaburzeniami rozumienia mowy w hałaśliwym otoczeniu występuje od 2005 r. Podał również, że w trakcie pracy zawodowej były wykonywane badania audiometryczne, ale na stałe nie był odsuwany od pracy. Skarżący podał, że badania były wykonywane w E., obecnie B. - obecnie B. Poradnia Medycyny Pracy, placówkę podległą SN ZOZ B. Sp. z o.o., ul. K. [...], G. Następnie oświadczył, że w 2014 r. zgłosił się do Poradni Laryngologicznej i od tego czasu nosi aparat słuchowy. W uzupełnieniu złożył dokumentację z historii choroby (data zarejestrowania 13 września 2016 r.) z Poradni Otolaryngologicznej NZOZ OZ S. Ponadto skarżący oświadczył, iż poza ww. dokumentacją, pozostałe posiadane przez niego dokumenty medyczne, dotyczące przedmiotowego schorzenia, przedstawił jednostkom orzeczniczym I i II stopnia oraz organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

W dalszych czynnościach organ I instancji pismem z dnia 6 czerwca 2024 r. zwrócił się ZOZ B. Sp. z o.o z prośbą o informację, czy jest w posiadaniu dokumentacji medycznej (zaświadczenia od lekarza prowadzącego, badania audiometryczne) skarżącego zatrudnionego w latach 1972 do 2016 lub o wskazanie miejsca przechowywania ww. dokumentacji medycznej. Ww. podmiot leczniczy pismem z dnia 27 czerwca 2024 r. poinformował PPIS w Gorlicach, iż nie jest w posiadaniu dokumentacji medycznej w zakresie medycyny pracy skarżącego W dniu 10 czerwca 2024 r. do organu I instancji wpłynęło pismo skarżącego do którego załączono pozyskaną przez niego kopię dokumentacji medycznej, poświadczoną za zgodność z oryginałem, tj.: skierowanie z NZPOZ E. w G. do Poradni Specjalistycznej Laryngologicznej z dnia 2 marca 2005 r.; historię choroby z Przychodni Przyszpitalnej Szpitala specjalistycznego w Gorlicach z wpisami otolaryngologa z dnia 5 kwietnia 2005 r. oraz 7 kwietnia 2006 r.; audiogram z dnia 5 kwietnia 2005 r.; wpisy w kartotece dokonanej przez lekarza SNZOZ B. Sp. z o.o. z dnia 30 kwietnia 2012 r. oraz 16 maja 2018 r.

W dalszych czynnościach PPIS w Gorlicach mając na uwadze wytyczne zawarte w wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 października 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 499/23 oraz uwzględniając dodatkowy materiał dowodowy w sprawie, wystąpił pismem z dnia 10 lipca 2024 r. do MOMP w Krakowie i IMP w Łodzi o analizę załączonej dokumentacji medycznej i wydanie opinii, ewentualnie weryfikację orzeczeń lekarskich w sprawie.

Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego, organ I instancji wydał w dniu 26 listopada 2024 r., decyzję znak: HP-45/12/18 o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych. Decyzja ta została zaskarżona przez skarżącego i jest przedmiotem aktualnego postępowania odwoławczego.

Organ odwoławczy stosownie do zapisu zawartego w art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, dającego możliwość podmiotowi udzielającemu świadczeń zdrowotnych na udostępnianie dokumentacji medycznej, organom władzy publicznej, w zakresie niezbędnym do wykonywania ich zadań, pismem z dnia 2 i 17 lutego i 2025 r. zwrócił się do SN ZOZ B. Sp. z o.o. z prośbą o informację, czy w podmiocie znajduje się dokumentacja medyczna laryngologiczna skarżącego, w tym audiogramy wykonane w latach 1972-2016 oraz skierowania na ww. badania. Pismo to zostało wysłane z uwagi na fakt, iż w przekazanej organowi I instancji odpowiedzi w ww. zakresie wskazano tylko, iż jednostka nie posiada dokumentacji medycznej w zakresie medycyny pracy skarżącego, natomiast brak jest informacji o miejscu przechowywania lub archiwizacji takowej dokumentacji. Z uwagi na powyższe MPWIS w dniu 3 lutego 2025 r. wydał postanowienie o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy.

Pismem z dnia 27 lutego 2024 r. podmiot leczniczy poinformował, iż nie jest w posiadaniu jakiejkolwiek dokumentacji medycznej z zakresu medycyny pracy skarżącego. Ponadto w piśmie wyjaśniono, iż została sprawdzona zarówno bieżąca dokumentacja medyczna jak i archiwum przejęte w 2017 roku po firmie "E." i zakład nie ma wiedzy na temat miejsca przechowywania dokumentacji Pana T. R. z lat 1972 do 2016.

Organ wskazał, że ustaleń zgodnie z wytycznymi Sądu należy dokonać w oparciu o np. zaświadczenie lekarskie lekarza prowadzącego byłego pracownika, kartę informacyjną leczenia szpitalnego czy inny dokument oraz z uwagi na fakt, iż organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie posiadają uprawnień do samodzielnej oceny dokumentacji medycznej, tut. Inspektor pismem z dnia 1 kwietnia 2025 r. przesłał do IMP w Łodzi dokumentację medyczną, w której znajdują się również audiogramy obrazujące ubytki słuchu powyżej 45 dB (audiogram z dnia 10.07.2017 r.), celem przeanalizowania przez uprawnioną jednostkę i wydania opinii. Dodatkowo organ odwoławczy w przedmiotowym piśmie zwrócił uwagę, iż w uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż w zaskarżonej decyzji (MPWIS) jest informacja o przedłożonej przez Skarżącego dokumentacji medycznej z 10 lipca 2017 r. i 11 maja 2018 r., do której nie odniesiono się w uzasadnieniu decyzji. W opinii jednostki przesłanej pismem z dnia 1 sierpnia 2024 r. na wniosek PPIS w Gorlicach, odnośnie ww. dokumentacji medycznej wskazano tylko, iż przesłana dokumentacja (z dnia: 05.04.2005 r., 09.09.2016 r., 10.07.2017 r., 02.03.2018 r., 19.04.2018 r. oraz 11.05.2018 r.) nie wnosi nowych dowodów w prowadzonym postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym, bez bliższego wyjaśnienia z jakich powodów. W związku z wyżej przytoczonymi argumentami tut. Inspektor zwrócił się do Instytutu o odniesienie się do dokumentacji medycznej z 10 lipca 2017 r. i 11 maja 2018 r. oraz o wskazanie na podstawie zgromadzonego materiału, w tym nadesłanej dokumentacji medycznej, kiedy wystąpiły udokumentowane objawy chorobowe upoważniające do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej narządu słuchu. W związku z faktem wystąpienia do jednostki orzeczniczej o opinię, tut. Inspektor postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2025 r. wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy.

Instytut w opinii przesłanej pismem z dnia 6 maja 2025 r. wyjaśnił, iż "Opinię sporządzono na podstawie ponownej analizy całości zgromadzonej dokumentacji nadesłanej dotychczas do Kliniki Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego IMP w Łodzi. Zgodnie z wywiadem oraz dostępną dokumentacji dotyczącą oceny narażenia zawodowego skarżącego w okresie 01.09.1972 r.- 31.08.1993 r. był zatrudniony w Fabryce [...] "G." w G. na stanowisku kowala w narażeniu na hałas wynoszący 84-104 dB. Następnie w okresie 01.09.1993 r.-30.06.2016 r. pracował w "G." Sp. z o.o. w G. jako kowal, w narażeniu na hałas wynoszący 86,9-104,1 dB. W wywiadzie przeprowadzonym podczas hospitalizacji w Oddziale Chorób Zawodowych IMP w Łodzi w dn. 20.01.2020 r.-22.01.2020 r. skarżący podawał postępujące, obustronne pogorszenie słuchu z zaburzeniami rozumienia mowy w hałaśliwym otoczeniu, występujące od ok. 2005 r. W trakcie pracy zawodowej wykonywane były badania audiometryczne, a skarżący na stałe nie był odsuwany od pracy w hałasie. W roku 2014 r. zgłosił się do Poradni Laryngologicznej, od ok. 2014 r. posiada aparat słuchowy na oba uszy. W chwili badania w IMP w Łodzi skarżący zgłaszał niedosłuch, zaburzenia rozumienia mowy w hałaśliwym otoczeniu, szumy uszne. Powyższe dolegliwości występowały obustronnie. W powyższej sprawie dotychczas wydano cztery orzeczenia lekarskie. W dniu 07.11.2017 r. MOMP w Krakowie wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej ze względu na niewystarczającą ilość ubytku słuchu zgodnie z Rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych (UP-40,41 dB, UL-41,38 dB). IMPiZS w Sosnowcu orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia 12.02.2018 r. podtrzymał brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej z powodu nie spełnienia kryterium ilościowego ubytku słuchu (UP-37,38 dB, UL-42,44 dB). W kolejnym postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym, MOMP w Krakowie orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia 28.12.2018 r. orzekł brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wskazując, iż próg ubytku słuchu dający podstawy do rozpoznania choroby zawodowej skarżący osiągnął w okresie ponad 2 lat od zakończenia pracy w narażeniu na hałas. Ponadto, wskazano, że progresja niedosłuchu pomimo braku narażenia zawodowego na hałas wynika z przyczyn pozazawodowych. Podczas badań diagnostycznych MOMP w Krakowie określił klinicznie niedosłuch jako typ ślimakowy. Ten sam rodzaj niedosłuchu stwierdzany był podczas badań diagnostycznych w IMPiZS w Sosnowcu - rozpoznano obustronny niedosłuch odbiorczy o cechach lokalizacji ślimakowej. Kompleksowe badania audiologicznie przeprowadzone podczas hospitalizacji w Oddziale Chorób Zawodowych IMP w Łodzi, obejmujące trzykrotne badanie audiometrii tonalnej, audiometrii impedancyjnej z zapisem odruchów ipsi i kontra lateralnych z mięśnia strzemiączkowego, wykazały średnią głębokość uszkodzenia słuchu (wyliczona jako średnia arytmetyczna z 1, 2, 3 kHz z najlepszego pośród 3 wykonanych kolejno audiogramów) wynoszący 70 dB dla ucha prawego i 68,3 dB dla ucha lewego. Badanie potencjałów wywołanych pnia mózgu ABR - próg słuchu liczony jako średnia częstotliwość 1, 2, 3 kHz wynosiło 53,3 dB dla ucha prawego i 56,7 dB dla ucha lewego. W trakcie konsultacji laryngologicznej rozpoznano odbiorczy ubytek słuchu typu czuciowo-nerwowego. Ponownie szczegółowej analizie poddano całość dokumentacji medycznej skarżącego, w tym audiogram z dn. 10.07.2017 r. oraz zaświadczenie lekarskie z dn. 11.05.2018 r. Powyższa dokumentacja nie wnosi nowych dowodów w prowadzonym postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym dotyczącym choroby zawodowej - pod postacią uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem (poz. 21 wykazu chorób zawodowych).

Ponowna szczegółowa analiza całości dotychczas zgromadzonej dokumentacji, pomimo wykazanej ekspozycji zawodowej na hałas nie daje podstaw do uznania związku przyczynowo-skutkowego między rozpoznanym obustronnym ubytkiem słuchu u skarżącego, a działaniem czynnika szkodliwego dla zdrowia występującego w środowisku pracy - hałasem. Wobec powyższego podtrzymano treść orzeczenia nr [...] z dn. 24.01.2020 r. o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej pod postacią obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz (pozycja 21. wykazu chorób zawodowych, Rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych ze zmianami)."

Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny powołał w uzasadnieniu treść art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 1510 ze zm.) i wskazał, że w sprawie orzekały jednostki I i II stopnia diagnostycznego właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych tj. Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie, Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu oraz Instytut Medycyny Pracy Łodzi - placówka naukowo- badawcza resortu zdrowia i opieki społecznej rozstrzygająca w sprawach spornych i wątpliwych, której orzeczenie jest merytorycznie ostateczne.

Jednostki orzecznicze I i II stopnia diagnostycznego nie rozpoznały u skarżącego choroby zawodowej narządu słuchu wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych "Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej bądź decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz w formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika".

W przypadku choroby zawodowej narządu słuchu czynnikiem szkodliwym, który wywołuje chorobę jest hałas. Przepisy w zakresie chorób zawodowych dokładnie precyzują jakie przesłanki uprawniają do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu.

Zgodnie z obowiązującym wykazem chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., chorobę zawodową narządu słuchu można rozpoznać pod warunkiem wystąpienia w okresie do 2 lat od zakończenia narażenia zawodowego na hałas (kryterium czasowe) udokumentowanych objawów chorobowych spełniających warunki określone w punkcie 21 wykazu, tj.: obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego (kryterium jakościowe) oraz ubytek wynoszący co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym (kryterium ilościowe). Spełnienie tych trzech kryteriów jednocześnie jest warunkiem koniecznym do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu.

Zdaniem organu w przypadku skarżącego nie zostały spełnione przesłanki, stanowiące podstawę do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu. Odwołujący pracował zawodowo w latach 1972-2016, w narażeniu na hałas. W rozpatrywanym przypadku, pomimo wystąpienia narażenia zawodowego na hałas stwarzający ryzyko rozwoju trwałego uszkodzenia słuchu w okresie zatrudnienia w latach 1972 do 2016, brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu.

Jednostka orzecznicza I stopnia diagnostycznego rozpoznała u skarżącego ślimakowy typ niedosłuchu, z ubytkami słuchu w audiometrii tonalnej, obliczone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1, 2 i 3 kHz dla ucha prawego 53 dB, dla ucha lewego 55 dB (badanie z dnia 7 grudnia 2018 r. - orzeczenie lekarskie z dnia 28 grudnia 2018 r., nr [...]). Rozpoznanie to postawiono po około 2,5 roku od zakończenia pracy w narażeniu na hałas, czyli po upływie wskazanego przez ustawodawcę okresu 2 lat od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym na hałas. Próg ubytku słuchu dający podstawy do rozpoznania choroby zawodowej skarżący osiągnął w okresie ponad 2 lat od zakończenia pracy w narażeniu na hałas. Ponadto, jak wskazała uprawniona jednostka orzecznicza, progresja niedosłuchu pomimo braku narażenia zawodowego wynika z przyczyn pozazawodowych. Spełnione zostało kryterium ilościowe ubytku słuchu, natomiast nie zostało spełnione kryterium czasowe. Jednostka orzecznicza II stopnia diagnostycznego rozpoznała odbiorczy ubytek słuchu typu czuciowo-nerwowego (który jest tożsamy z rozpoznanym przez MOMP w Krakowie uszkodzeniem słuchu odbiorczym ślimakowym) z ubytkami słuchu dla ucha prawego - 70 dB, a dla ucha lewego - 68,3 dB (orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 24 stycznia 2020 r.). Stwierdzone ubytki słuchu również nie mogą być uznane jako zawodowe uszkodzenie, z uwagi na brak spełnienia kryterium czasowego.

Nadmienić należy, iż w powyższej sprawie wydano cztery orzeczenia lekarskie. Poprzednie postępowanie diagnostyczno-orzecznicze przeprowadzone w latach 2017- 2018 również nie dało podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu u skarżącego z uwagi na niewystarczającą wielkość ubytku słuchu (MOMP - UP-40,41 dB, UL-41,38 dB; IMPiZŚ w Sosnowcu - UP-37,38 dB, UL-42,44 dB), nie zostało spełnione kryterium ilościowe. Zatem, wówczas podstawową przyczyną braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego zawodowego charakteru uszkodzenia słuchu był brak spełnienia kryterium ilościowego, które dla uznania choroby zawodowej powinno wystąpić w okresie do 2 lat od zakończenia narażenia zawodowego na hałas.

Nowa dokumentacja medyczna pozyskana przez tut. Inspektora w trakcie prowadzonego uprzednio postępowania odwoławczego jak i pozyskana przez PPIS w Gorlicach w trakcie prowadzonego postępowania po wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 października 2023 r., nie zawierała dowodów pozwalających na przyjęcie, iż u skarżącego wystąpił trwały obustronny odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, i 3 kHz w trakcie pracy w narażeniu na hałas (1972-2016) lub do dwóch lat od jej zakończenia. Głębokość ubytku słuchu, która spełniałaby kryterium rozpoznania choroby zawodowej (tj. co najmniej 45 dB dla ucha lepiej słyszącego - u skarżącego - ucha prawego) pierwszy raz odnotowano w grudniu 2018 r., czyli po upływie 2 lat (ok. 2,5 roku) od zakończenia uznanego narażenia na hałas (czerwiec 2016 r.), a zatem po upływie wskazanego przez ustawodawcę czasokresu uprawniającego do zakwalifikowania ubytku słuchu jako choroby zawodowej.

Organ odwoławczy podkreślił, iż Instytut Medycyny Pracy w Łodzi w dniu 24 stycznia 2020 r. rozpoznał obustronne uszkodzenie słuchu odbiorcze czuciowo-nerwowe, które jest tożsame z rozpoznaniem: uszkodzenie słuchu odbiorcze ślimakowe postawionym przez MOMP w Krakowie. Przeprowadzone w IMP w Łodzi kompleksowe badania audiologiczne wykazały średnią głębokość uszkodzenia słuchu wynoszącą 68,3 dB dla ucha lewego oraz 70 dB dla ucha prawego. Mieszany przewodzeniowo - odbiorczy ubytek słuchu, który nie spełnia kryteriów choroby zawodowej dotyczył audiogramów z dnia 2 marca 2018 r. (ubytki 88,3 dB, dla UL 70 dB) oraz 19 kwietnia 2018 r. (ubytki UP 86,3 dB, a dla UL 78,3 dB) wykonanych w M. S.A.

Organ wyjaśnił, iż na podstawie uzasadnienia orzeczenia lekarskiego MOMP nr [...] z dnia 10 listopada 2017 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, stwierdzającego obustronny odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego i wyników badań audiometrycznych z 19 kwietnia 2018 r. wykonanych w innym podmiocie oraz na podstawie badań przeprowadzonych w grudniu 2018 r. przez MOMP w Krakowie nie jest możliwe stwierdzenie choroby zawodowej narządu słuchu. W orzeczeniu z 2017 r, pomimo stwierdzenia obustronnego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego, wielkości ubytków słuchu nie spełniały kryterium ilościowego (45 dB w uchu lepiej słyszącym). Audiogram zaś z 19 kwietnia 2018 r. nie spełniał kryterium jakościowego, stwierdzono wówczas mieszany typ uszkodzenia słuchu. A w badaniach z grudnia 2018 r. przeprowadzonych przez MOMP w Krakowie pomimo spełnienia kryterium jakościowego i wystąpienia ubytków słuchu powyżej 45 dB, nie rozpoznano choroby zawodowej, z uwagi na rozpoznanie tych zmian po upływie 2 lat od zakończenia pracy w narażeniu. Organ odwoławczy podkreślił, iż tylko wystąpienie jednocześnie wszystkich trzech kryteriów (czasowego, jakościowego i ilościowego) daje podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej.

W odniesieniu do zarzutów stawianych w odwołaniu MPWIS podkreślił, iż wymieniona w odwołaniu dokumentacja medyczna od lekarza otolaryngologa dr A. K. z wykonanymi badaniami z dnia 2 marca i 19 kwietnia 2018 r. w M. była wielokrotnie na wniosek organu I i II instancji analizowana przez jednostki orzecznicze.

Zarzut nie uwzględnienia pracy w narażeniu na hałas, nie znajduje odzwierciedlenia zarówno w zgromadzonej dokumentacji w sprawie jak również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w decyzji MPWIS w uprzednio prowadzonym postępowaniu odwoławczym. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie kwestionują pracy w narażeniu na ponadnormatywny hałas, który jest uznanym czynnikiem etiologicznym choroby zawodowej narządu słuchu wymienionej w poz. 21 wykazu. Jednakże wykonywanie pracy w narażeniu na czynnik szkodliwy, który może spowodować chorobę zawodową nie jest wystarczającą przesłanka do uznania schorzenia lako choroby zawodowej, zwłaszcza w przypadku braku objawów klinicznych choroby.

Na wniosek tut. Inspektora jak również organu I instancji jednostki orzecznicze przeprowadziły dodatkowe konsultacje w oparciu o pozyskane nowe dowody w postaci dokumentacji medycznej, w tym nowo nadesłanej, z okresu pracy w narażeniu i do dwóch lat po jej zakończeniu. Dokumentacja medyczna pozyskana przez MPWIS w trakcie prowadzonego już wcześniej postępowania odwoławczego, jak również ta uzyskana przez organ I instancji mając na uwadze wyrok WSA w Krakowie (sygn. akt IIISA/Kr 499/23 z dnia 24 października 2023 r.), nie przedstawiła dowodów na istnienie niedosłuchu spełniającego kryteria choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 wykazu chorób.

Co do terminów wykonania badań w jednostkach orzeczniczych, to istotnie są one niezależne od pacjenta, jak również od organów prowadzących postępowanie administracyjne. Podkreślić należy, że w przypadku skarżącego organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w trakcie prowadzonych postępowań zarówno w I jak i w II instancji, prowadziły czynności zmierzające do pozyskania od Strony jak i od zakładów pracy oraz od podmiotów leczniczych, w których leczył się skarżący wszelkich dowodów w postaci dokumentacji medycznej świadczącej o stanie narządu słuchu, wskazującej kiedy wystąpiły objawy świadczące o zawodowej etiologii schorzenia narządu słuchu. Pozyskane nowe dowody w postaci dokumentacji medycznej zostały przesłane do konsultacji do jednostek orzeczniczych. Po szczegółowej analizie dokumentacji medycznej, jednostki te zgodnie uznały, iż przedstawiona dokumentacja nie zawiera dowodów na przyjęcie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rozpoznanym u skarżącego ubytkiem słuchu a pracą zawodową.

W nawiązaniu do zarzutu pozbawienia skarżącego prawa do złożenia odwołania od decyzji PPIS w Gorlicach z dnia 8 marca 2018 r., NR IN/18, znak: HP-45/11/17, skutkiem czego skarżący został pozbawiony możliwości wykonania ponownie badania audiometrycznego w kolejnych 4 miesiącach jakie pozostały do upływu dwóch lat od zakończenia pracy, MPWIS wyjaśnia, iż w jego ocenie, nie doręczenie decyzji z uwagi na błędne jej zaadresowanie (co organ ustalił i co znajduje się w aktach sprawy) pozostaje bez wpływu na przyjęte rozstrzygnięcie o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu. Faktem jest, że skarżący wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie choroby zawodowej w 2016 r. a pracę w narażeniu na hałas zakończył w dniu 30 czerwca 2016 r. Następnie, w dniu 16 maja 2018 r. skarżący zgłosił podejrzenie choroby zawodowej wraz nowymi dowodami, tj. dokumentacją medyczną z dat: 10 lipca 2017 r., 2 marca 2018 r., 19 kwietnia 2018 r., 11 maja 2018 r., (wskazującą na obustronny ubytek słuchu ponad 45 dB typu ślimakowego), co spowodowało wszczęcie postępowania w kierunku choroby zawodowej narządu słuchu i skierowanie skarżącego na badania w jednostce orzeczniczej w celu rozpoznania bądź nie rozpoznania choroby zawodowej. Postępowanie to zostało zakończone decyzją z dnia 9 kwietnia 2020 r. nr 4N/20, znak: HP-45/12/18, o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej pod postacią obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, i 3 kHz, wymienionej w pozycji 21 obowiązującego wykazu chorób zawodowych. Decyzja powyższa została utrzymana w mocy w odwoławczym postępowaniu administracyjnym decyzją znak: IMP.908.2.14.2020.

W wyniku zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ww. decyzji przez skarżącego, wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 24 października 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 499/23 została uchylona decyzja organu odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji. W postępowaniu prowadzonym po wyroku WSA w Krakowie zakończonym decyzją PPIS w Gorlicach z dnia 26 listopada 2024 r. znak: HP-45/12/18 a następnie w postępowaniu odwoławczym od tej decyzji zostały uwzględnione wszystkie cztery orzeczenia lekarskie wydane w latach 2017-2020 przez uprawnione jednostki orzecznicze tj. MOMP nr [...] z dnia 10 listopada 2017 r., IMPiZŚ w Sosnowcu nr [...] z dnia 12 lutego 2018 r., MOMP nr [...] z dnia 28 grudnia 2018 r., IMP w Łodzi nr [...] z dnia 24 stycznia 2020 r. oraz opinie medyczne tych jednostek.

Dotychczasowa i pozyskana nowa dokumentacja medyczna tj. 1) historia choroby (data zrejestrowania 13.09.2016 r.) z Poradni Otolaryngologicznej NZOZ OZ S. [...], [...] S. zawierająca m.in. skierowanie do poradni specjalistycznej, wpisy otolaryngologa oraz badania audiometryczne (09.09.2016 r., 10.07.2017 r., 19.04.2018 r., 02.02.2018 r.); 2) historia choroby z Przychodni Przyszpitalnej Szpitala Specjalistycznego w Gorlicach zawierająca m.in. wpisy otolaryngologa z dnia 05.04.2005 r. i 07.04.2006 r. audiogram z dnia 05.04.2025 r., skierowanie do poradni laryngologicznej z dnia 02.03.2005r., wpisy w kartotekę lekarza kierującego z dnia 30.04.2012 r. i 16.05.2018 r.; 3) Dokumentacja medyczna (w tym zaświadczenie lekarskie z dnia 11.05.2018 r. badanie audiometryczne z dnia 10.07.2017 r.), która stanowiła załącznik do zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej z dnia 16.05.2018 r.; 4) Pismo P. S.A. Kuźnia G. Oddział w G. wraz z orzeczeniami lekarskimi wydanymi przez lekarzy medycyny pracy w związku z przeprowadzanymi okresowymi badaniami lekarskimi w trakcie zatrudnienia; 5) Pismo T. Spółka Akcyjna w K. wraz kartą przyjęcia pracownika - była wielokrotnie na wniosek organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej konsultowana przez jednostki orzecznicze, pod kątem rozpoznania a w konsekwencji stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu.

Jak z powyższego wynika w postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym została uwzględniona cała dostępna dokumentacja medyczna, w tym także z roku 2018, w którym w dniu 30 czerwca upływał 2 letni okres upoważniający do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu.

W niniejszej sprawie zebrany wyczerpujący materiał dowodowy, a w szczególności orzeczenia lekarskie i wielokrotnie wydawane opinie medyczne przez Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie oraz Instytut Medycyny Pracy w Łodzi o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - choroby zawodowej pod postacią obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, i 3 kHz- nie dały podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Wydane w sprawie orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, stanowiące podstawę dokonanego przez tut. Inspektora rozstrzygnięcia oraz dodatkowe opinie medyczne jednostek orzeczniczych, posiadają pełne medyczne uzasadnienie dokonane przez lekarzy orzeczników. Jak już wyżej zaznaczono, zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, orzeczenia lekarskie są w istocie opiniami biegłych. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie są uprawnione do podważania takich opinii. Ich ocena w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. prowadzi do wniosku, iż są wiarygodne i zawierają wyczerpujące uzasadnienie dla przyjętego braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu. Ponadto dodatkowe konsultacje w MOMP w Krakowie oraz IMP w Łodzi, wykazały iż w dostępnej dokumentacji jak również pozyskanej w trakcie postępowania odwoławczego, przedstawione badania narządu słuchu nie spełniają, określonych rozporządzeniem, kryteriów do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu. Również przeprowadzone przez I i II instancję postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej, po wyroku WSA w Krakowie (Sygn. akt III SA/Kr 499/23 z dnia 24 października 2023 r.), nie dostarczyło dowodów na stwierdzenie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem u skarżącego choroby zawodowej narządu słuchu.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wpłynęła skarga skarżącego – T. R. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił:

- zupełne pominiecie i niezastosowanie przepisu art. 235(3)KP stanowiącego, że rozpoznanie choroby zawodowej może nastąpić w późniejszym okresie od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, niż okres ustalony w wykazie chorób zawodowych - stanowiącym załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06. 2009 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz.U. nr 105, poz. 869- aktualnie t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1367), pod warunkiem, że w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych wystąpiły objawy chorobowe i objawy te są udokumentowane .

Wbrew treści tego przepisu, pomimo wskazania przez skarżącego dowodów w postaci dokumentacji medycznej z zakładów Opieki Zdrowotnej z okresu zatrudnienia skarżącego w Kuźni "G.", jak też z okresu od 2016 do 2018 r. tj. dwóch lat od rozwiązania stosunku pracy z których w sposób niewątpliwy wynika, że skarżący zgłaszał niedosłuch, szumy uszne, że był kierowany na badania słuchu, że takie badania wykonywano i że nie była to jedna wizyta, czy badanie ale cały ciąg procesu leczenia, jednym słowem w okresie ustawowych 2 lat wystąpiły objawy chorobowe i w ocenie skarżącego są udokumentowane Strona przeciwna ich nie uwzględnia, wręcz pomija.

Skarżący podniósł, że w dniu 28 grudnia 2018 r. tj. w okresie 2 lat i 6 miesięcy od ustania stosunku pracy w Kuźni, Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie na postawie badania z dnia 7 grudnia 2018 r. rozpoznał u skarżącego ślimakowy typ niedosłuchu z ubytkami słuchu dla ucha prawego 53 dB, dla ucha lewego 55dB, to nielogiczną i sprzeczną z zacytowanym przepisem kodeksu pracy jest w przedmiotowej sytuacji faktycznej decyzja o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego. Wydanie negatywnej decyzji pomimo spełnienia kryterium ilościowego i jakościowego wobec niespełnienie kryterium czasowego (upływu 2 lat) zaledwie w terminie 6 miesięcy jest nie tylko nie logiczne, nieracjonalne, naruszające przytoczony przepis prawa materialnego, ale też pozostaje w ewidentnej sprzeczności z zasadami współżycia społecznego,

- naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art., art.7, 8 i 77 § 1 k.p.a. poprzez: nie ustalenie pomimo zebranego materiału dowodowego badania skarżącego i zawartych w niej informacji o zgłaszaniu dolegliwości niedosłuchu, szumu w uszach, wykonywaniu badań, stosowania aparatu słuchowego Organ pomija tę kwestię zupełnie,

- niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a to, że:

pomimo bardzo starannego zebrania materiału dowodowego przez Organ l instancji głównie dokumentacji medycznej, sporządzenia karty narażenia zawodowego w obu zakładach Fabryce [...] i w Kuźni [...] w których występowało narażenie na ponadnormatywny hałas którego natężenie wynosiło od 85 do 104 dB, świadectw pracy, w tym świadectwa wykonywania prac w warunkach szczególnych, ustalenia specyfiki pracy skarżącego zatrudnionego na stanowisku kowala obsługującego piece grzewcze, urządzenia do kucia swobodnego(młoty i prasy), kuźniarki walcarki obręczy i kół, walcarki gwintów i wierteł, ręcznej obróbki na gorąco oraz regeneracji oprzyrządowania kuźniczego - wykaz A Dział III póz. 14 zał. do Rozporządzenia RM z 07.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. nr 8, poz. 43) oraz wykazu stanowiącego zał. Nr 1 do Zarządzenia nr 17 Ministra Górnictwa i Energetyki z 12.08.1983 r. w sprawie określenia stanowisk pracy w resorcie górnictwa i energetyki, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach wykaz A, dział III, poz. 14, pkt. 2 w narażeniu na hałas przez okres ponad 44 lat stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w Kuźni tj. w jednym z najcięższych zakładów Fabryki [...], w którym panowały szczególne warunki znaczne przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu, bardzo duże zapylenie, wysoka temperatura, brak wentylacji - czyli występowało ewidentne narażenie na hałas, skutkujące uszkodzeniem słuchu,

- sprzeczność ustaleń Organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na tym, że pomimo wskazania z powołaniem się na art.235(1) Kodeksu pracy, iż za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanych narażeniem zawodowym, ustalono, że fakt wykonywania przez skarżącego pracy przez okres ponad 44 lat w warunkach szkodliwych dla zdrowia na stanowisku kowala w środowisku pracy w którym przez cały czas występowało przekroczenie najwyższych dopuszczalnych norm hałasu (od 86 do 104 dB), okoliczność powstania u skarżącego niedosłuchu w okresie pozostawania w zatrudnieniu, bo od 2005 r., brak wpływu na fakt odsunięcia skarżącego od pracy na stanowisku kowala, pomimo zgłaszania niedosłuchu, używanie od 2014 r. aparatu słuchowego - nie daje w ocenie Strony przeciwnej podstaw do stwierdzenia jako bezspornego lub wysoce prawdopodobnego, że niedosłuch u skarżącego ma zawodowy charakter i został spowodowany działaniem szkodliwych dla zdrowia i występujących w środowisku pracy czynników.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie do ponownego rozpoznania.

Skarżący podkreślił, że przy tak długotrwającej procedurze wykonywania badań, wielokrotnego przesuwania terminów załatwienia sprawy, na które z oczywistych względów nie miał wpływu - okres dwóch lat okazał się zbyt krótki.

Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji pominięto fakt wykonywania pracy przez skarżącego przez niespełna pół wieku, bo przez okres ponad 44 lat w Kuźni na stanowisku kowala, która to praca zawsze była i jest kwalifikowana jako szczególnie uciążliwa i wykonywana w warunkach szczególnych, kiedy to jeszcze podczas zatrudnienia zgłaszał niedosłuch i w żaden sposób nie miał wpływu na fakt odsunięcia go od pracy na stanowisku kowala - Organ stwierdza, że ubytek słuchu nie jest chorobą zawodową, w oczywistej sytuacji występowania ponadnormatywnego natężenia hałasu w środowisku pracy, które w późniejszym czasie nigdy się nie powtórzyło.

Zdaniem skarżącego, nie bez znaczenia pozostaje fakt, że w okresie w którym skarżący miał jeszcze jakąś szansę na pozytywne rozstrzygnięcie, nie doręczono mu skutecznie decyzji z dnia 08 marca 2018 r., pozbawiając go w ten sposób możliwości złożenia odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosownie natomiast do art. 120 p.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 11 lipca 2025 r. znak NP.9081.2.1.2025, utrzymująca w mocy decyzje Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gorlicach (dalej PPIS w Gorlicach) z dnia 26 listopada 2024 r. znak: HP-45/12/18 o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej - obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo - nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 d B w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.

Choroba zawodowa jest pojęciem prawnym zdefiniowanym w art. 2351 Kodeksu pracy (Dz.U. 2025.277), zgodnie z którym za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zatem o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1836) decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję - o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Stosownie do § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia, lekarz właściwy do orzekania w zakresie chorób zawodowych wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Dodatkowo w świetle § 8 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału.

Z akt sprawy wynika, że organy inspekcji sanitarnej przeprowadziły postępowanie zgodnie z powyższymi uregulowaniami oraz z zachowaniem wymogów ustanowionych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

W trakcie postępowania zebrano kompletny materiał dowodowy w celu ustalenia przebiegu zatrudnienia skarżącego oraz narażenia zawodowego w miejscach jego pracy. W przedmiotowej sprawie skarżący był badany w jednostkach orzeczniczych właściwej do rozpoznania chorób zawodowych i po wykonanych tam badaniach nie rozpoznano u niego choroby zawodowej. Podstawą zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej były orzeczenia lekarskie oraz opinie uzupełniające wydane po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną, dołączoną w trakcie postępowania.

W ww. orzeczeniach i opiniach jednoznacznie stwierdzono, że brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych.

W ramach postępowania diagnostyczno-orzeczniczego jednostki orzecznicze uwzględniły sporządzone karty narażenia zawodowego, przedstawioną dokumentację medyczną, a przede wszystkim wyniki przeprowadzonych przez nie badań. Nadmienić należy, iż w powyższej sprawie wydano cztery orzeczenia lekarskie wydane w latach 2017-2020 przez uprawnione jednostki orzecznicze tj. MOMP nr [...] z dnia 10 listopada 2017 r., IMPiZŚ w Sosnowcu nr [...] z dnia 12 lutego 2018 r., MOMP nr [...] z dnia 28 grudnia 2018 r., IMP w Łodzi nr [...] z dnia 24 stycznia 2020 r. oraz opinie medyczne tych jednostek.

Organy prawidłowo podniosły, że nie mogły orzec o stwierdzeniu choroby zawodowej wbrew orzeczeniom lekarskim oraz znajdującemu się w sprawie materiałowi dowodowemu. Organy Inspekcji Sanitarnej nie mają prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, nie mają prawa również podważać zasadności przeprowadzonych badań lekarskich, które zostały przeprowadzone we właściwej do tego jednostce orzeczniczej oraz przez uprawnionych do orzekania lekarzy orzeczników. Orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. W nin. sprawie, zdaniem Sądu, brak dowodów, ze względu na które organy mogłyby żądać jeszcze uzupełnienia wydanych orzeczeń lekarskich, czy wyjaśnienia jakiś wątpliwych kwestii. Orzeczenia lekarskie jednoznacznie, po wykonaniu i analizie przeprowadzonych badań, stwierdziły brak podstaw do rozpoznania u uczestnika postępowania ww. choroby zawodowej.

Zdaniem Sądu, organ l i II instancji podjęły w ramach postępowania wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 24 października 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 499/23 i na podstawie całego zebranego materiału dowodowego dokonały jego prawidłowej oceny oraz wydały prawidłowe rozstrzygnięcia, ustosunkowując się do wszystkich zarzutów i twierdzeń skarżącego. Organy ustaliły stanowiska pracy, jakie zajmował skarżący, stwierdzając narażenie na hałas na każdym stanowisku i wyjaśniały, dlaczego w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione wszystkie warunki konieczne do stwierdzenia choroby zawodowej. Spośród trzech warunków, tj.:

- choroba została rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajduje się w wykazie chorób zawodowych;

- choroba ta została wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy albo sposobem wykonywania pracy

- wystąpiły udokumentowane objawów chorobowe w okresie ustalonym w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych organy we wszystkich orzeczeniach stwierdziły, że udokumentowane objawy chorobowe wystąpiły po okresie ustalonym w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, tj. po upływie dwóch lat od zakończenia pracy.

Organ II instancji uzupełnił materiał dowodowy, zgodnie z zaleceniami Sądu oraz szczegółowo odniósł się do wszystkich wniosków i zarzutów odwołania, podkreślając, że w przypadku skarżącego nie zostały spełnione przesłanki, stanowiące podstawę do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu. Skarżący pracował zawodowo w latach 1972-2016, w narażeniu na hałas. W rozpatrywanym przypadku, pomimo wystąpienia narażenia zawodowego na hałas stwarzający ryzyko rozwoju trwałego uszkodzenia słuchu w okresie zatrudnienia w latach 1972 do 2016, brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu. Ponieważ podstawową przyczyną braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego zawodowego charakteru uszkodzenia słuchu był brak spełnienia kryterium ilościowego, które dla uznania choroby zawodowej powinno wystąpić w okresie do 2 lat od zakończenia narażenia zawodowego na hałas.

Wobec jednoznacznego stwierdzenia przez organy czynnika narażenia na stanowiskach pracy skarżącego, jakim był hałas i wobec jednoznacznych orzeczeń lekarskich i uzupełniających opinii Sąd stwierdza, że organy nie naruszyły wymienionych w skardze przepisów postępowania.

W orzeczeniu lekarskim, IMP w Łodzi nr [...] z dnia 24 stycznia 2020 r. nie ma podstaw do zmiany treści wydanego w sprawie orzeczenia nr MOMP nr [...] z dnia 28 grudnia 2018 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że chorobę zawodową narządu słuchu można rozpoznać pod warunkiem wystąpienia w okresie do 2 lat od zakończenia narażenia zawodowego na hałas (kryterium czasowe) udokumentowanych objawów chorobowych spełniających warunki określone w punkcie 21 wykazu, tj.: obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego (kryterium jakościowe) oraz ubytek wynoszący co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym (kryterium ilościowe). Spełnienie również tego kryterium jest warunkiem koniecznym do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu.

W związku z powyższym skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd uchyla decyzję na podstawie wyżej powołanego art. 145 p.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w wypadku naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z uwzględnieniem wymogów z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonego aktu sporządzone zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ pozwala zapoznać się z dokonanymi ustaleniami faktycznymi, mającymi zastosowanie przepisami prawa, a także motywami podjętych przez organ rozstrzygnięć.

W skardze skarżący ograniczyła się jedynie do ogólnego zakwestionowania stanowiska organów bez wskazania jakichkolwiek dokumentów, podważających wiarygodność orzeczeń i opinii lekarskich. Podkreślić należy, ze w postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym została uwzględniona cała dostępna dokumentacja medyczna, w tym także z roku 2018, w którym w dniu 30 czerwca upływał 2 letni okres upoważniający do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu.

Decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej służy ocenie, czy w okresie narażenia zawodowego doszło do rozwoju schorzenia spełniającego kryteria z wykazu chorób zawodowych, przy czym jedyną dopuszczalna podstawą medyczna takiej decyzji jest orzeczenie lekarskie wyspecjalizowanej jednostki, a organ administracji nie ma kompetencji do samodzielnego diagnozowania ani korygowania ocen medycznych.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.