Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. P. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy do załatwienia w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności wniosku skarżącego H. P. z dnia 30 grudnia 2011 roku o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie żądanej informacji publicznej albo wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej albo powiadomienie pisemne wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia żądanej informacji zgodnej z wnioskiem i wskazanie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, a w przypadku jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w tym powiadomieniu, wydanie decyzji o umorzeniu postępowania; 2. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego H. P. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 30 stycznia 2012 roku H. P. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy w sprawie jego wniosku z dnia 30 grudnia 2011 roku o dostęp do informacji publicznej, domagając się dostępu do żądanych informacji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że w dniu 30 grudnia 2011 roku złożył do Wójta wniosek na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) - dalej w skrócie jako ustawa, z prośbą o wyznaczenie terminu i miejsca dla przekopiowania lub dostarczenia nośnika w postaci pen drive'a lub płyty CD, DVD niezbędnych do przegrania przez osobę upoważnioną przez Wójta lub też przesłania pliku z nagraniem na adres mailowy skarżącego nagrania XVIII Zwyczajnej Sesji Rady Gminy, która odbyła się w dniu 29 grudnia 2011 roku. Zaznaczył przy tym, że obrady Rady - zgodnie ze statutem gminy (pkt 54 ust. 2), były rejestrowane. Skarżący wyjaśnił również, że w dniu 2 stycznia 2012r. roku otrzymał odpowiedź Wójta Gminy, który przedstawił możliwość tylko odsłuchania nagrania, bez możliwości kopiowania. W piśmie z dnia 4 stycznia 2012 roku skarżący poinformował organ, że nie zgadza się na inną formę udostępnienia informacji, poza tą jaką przedstawił we wniosku. Skarżący stwierdził nadto, że skarga jest zasadna, ponieważ od złożenia wniosku tj. 30 grudnia 2011roku nie otrzymał stosownej decyzji, która umożliwiłaby mu podjęcie odpowiednich kroków prawnych w celu zrealizowania uprawnień wynikających z ustawy .

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie.

Uzasadniając swoje stanowisko organ stwierdził, że pismem z dnia 2 stycznia 2012roku poinformował skarżącego, iż zgodnie z obowiązującym Statutem Gminy - § 54 ust. 2 (Dz. Urz. Woj. [...]), przebieg sesji Rady jest rejestrowany, nagranie służy jako materiał pomocniczy w sporządzeniu protokółu z sesji i podlega zabezpieczeniu w Biurze Rady Gminy jako materiał dowodowy do czasu przyjęcia protokółu, i że realizując prawo obywateli obejmujące uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej, zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych, w tym prawo do udostępniania źródeł informacji publicznej, a także prawo wglądu do dokumentów i dostępu do materiałów z posiedzeń kolegialnych organów władzy, będących w ich posiadaniu, zaprasza skarżącego do Biura Rady Gminy, gdzie nagranie z ostatniej sesji Rady Gminy może zostać mu udostępnione do odsłuchania. Pomimo jednoznacznego oświadczenia organu o zamiarze udostępnienia nagrania fonicznego z przebiegu sesji, skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa.

Organ stwierdził nadto, że jego oświadczenie, potwierdzające prawo skarżącego do dostępu do informacji publicznej w całości, nie stanowi zmiany formy udostępnienia informacji publicznej o jakiej mowa w art. 14 ust. 2 ustawy, a tym samym brak było podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy. Organ wyjaśnił bowiem, że dla prawidłowej oceny treści żądania i stanowiska organu związanego z tym żądaniem, należy wskazać, że przebieg sesji Rady Gminy obejmuje nagranie jedynie dźwięku. Z uwagi na cel nagrania określony Statutem Gminy, nagranie odbywa się przy pomocy bardzo prostego środka technicznego jakim jest miniaturowy dyktafon, z pamięcią wewnętrzną i mikrofonem wewnętrznym. Z uwagi na to, że dyktafon nie współpracuje z zewnętrznymi mikrofonami, jakość nagrań jest bardzo niska. Urządzenie nie ma służyć powielaniu nagrań na inne nośniki pamięci, w związku z czym pełne wykonanie żądania skarżącego byłoby znacznie utrudnione.

Zdaniem organu, skarga winna zostać oddalona, jako że niezwłocznie po doręczeniu przez skarżącego żądania, organ złożył oświadczenie o gotowości udostępnienia informacji publicznej w postaci nagrania. Organ powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2010 roku, sygn. akt I OSK 1216/10, w który stwierdzono, że adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej przebiegu posiedzenia organu kolegialnego wypełnia obowiązek udzielenia takiej informacji poprzez udostępnienie protokółu z posiedzenia i nie jest zobowiązany do udostępniania ponadto tej samej informacji na nośniku audiowizualnym lub teleinformatycznym. Wynika to wprost z brzmienia art. 19 ustawy , który dotyczy organów, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 2 ustawy. Tym bardziej, obowiązku udzielenia wskazanej wyżej informacji obydwu formach nie można nałożyć na inne kolegialne organy zwłaszcza, że jak wskazano wcześniej ustawa nie nakłada na nie obowiązku rejestrowania obrad w innej formie niż protokół lub stenogram.

Organ zaznaczył przy tym również, że w sprawie będącej przedmiotem skargi organ potwierdził, iż żądana informacja jest informacją publiczną, jak również potwierdził, że udostępni ją w pełnym zakresie w możliwy do wykonania posiadanymi środkami technicznymi sposób. W tej sytuacji brak było podstaw prawnych do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, względnie decyzji o umorzeniu postępowania.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy bezspornym pozostawało, że objęte żądaniem skarżącego nagranie sesji Rady Gminy stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) - dalej w skrócie jako ustawa.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zawarł w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy, z których wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Przy czym art. 6 ustawy konkretyzuje przedmiot informacji publicznej w sposób przykładowy, nie tworząc zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. Z uwagi na sformułowania tych przepisów, informację publiczną stanowi wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy. Do kręgu tych podmiotów niewątpliwie należą organy gminy - art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy. Organem gminy jest rada gminy, zatem przebieg sesji rady stanowi informację publiczną i każdy ma prawo dostępu do takiej informacji - art. 2 ustawy. Zgodnie bowiem z art. 61 Konstytucji RP, prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Stąd prawo do informacji jest zasadą, a wyjątki od niego mogą być interpretowane wyłącznie ściśle (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2003 roku, sygn. akt II SA 3572/02, Baza Orzeczeń LEX nr 144641).

Ponadto, w myśl art. 11b ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 roku, nr 142, poz. 1591 ze zm.), działalność organów gminy jest jawna, a więc także i rady gminy jest jawna. Wskazać też należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Za tego rodzaju organ należy bez wątpienia uznać radę gminy.

Prawo dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej znalazło swe normatywne rozwinięcie w art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 18 i art. 19 ustawy. Zgodnie

z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy, udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. Z art. 18 ustawy wynika, że posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów są jawne i dostępne (ust. 1); posiedzenia kolegialnych organów pomocniczych organów, o których mowa w ust. 1, są jawne i dostępne, o ile stanowią tak przepisy ustawy albo akty wydane na ich odstawie lub gdy organ pomocniczy tak postanowi (ust. 2); organy, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązane zapewnić lokalowe i techniczne środki umożliwiające wykonywanie prawa, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3; w miarę potrzeby zapewnia się transmisję audiowizualną lub teleinformatyczną z posiedzeń organów, o których mowa

w ust. 1 (ust. 3); ograniczenie dostępu do posiedzeń organów, o których mowa

w ust. 1 i 2, z przyczyn lokalowych lub technicznych nie może prowadzić do nieuzasadnionego zapewnienia dostępu tylko wybranym podmiotom (ust. 4). Zgodnie zaś z art. 19 ustawy organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 2, sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady. Skoro w powyższych przepisach jest mowa o prawie "dostępu" oznacza to obowiązek udostępnienia wszelkich materiałów dokumentujących sesje rady gminy, w tym kopii nagrań w dostępnej formie, o ile w ten sposób dokumentuje się także posiedzenia rady (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 12 października 2009 roku, sygn. akt II SA/Op 216/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nagranie posiedzenia sesji rady jest niewątpliwie materiałem odzwierciedlającym przebieg sesji i dokonanych czynności rady, a zatem świadczy o działalności kolegialnego organu. Na zasadzie

art. 1 ust. 1 ustawy należy przyjąć, że materiały i dokumenty tworzone podczas posiedzenia kolegialnego organu władzy publicznej stanowią informację o sprawach publicznych. Nagranie posiedzenia sesji rady, utrwalone za pomocą sprzętu audiowizualnego i zapisane na nośniku w postaci np. płyty CD bądź DVD, dotyczy sfery faktów, stanowi zatem informację publiczną. Jeżeli zatem posiedzenie rady zostało utrwalone w jednej z form wymienionych w tym przepisie, albo zmaterializowane w innej formie, to w razie złożenia wniosku brak jest podstaw, aby materiałów dokumentujących te posiedzenia, w tym w postaci dokonanych nagrań, nie udostępnić niezwłocznie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 3 grudnia 2009 roku, sygn. akt II SA/Op 333/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Żądanie skarżącego w sposób jednoznaczny obejmowało udostępnienie kopii nagrania sesji Rady Gminy. Żądanie wyrażone zostało bowiem jako wniosek o wskazanie terminu, w którym skarżący może "uzyskać możliwość przekopiowania lub dostarczenia nośnika w postaci Pen Drive’a lub płyty CD, DVD niezbędnych do przegrania przez osobę upoważnioną przez Wójta lub też przesłania pliku z nagraniem". Żądana informacja stanowi zatem informację o działaniu kolegialnego organu władzy publicznej w postaci informacji o treści posiedzenia tego organu. Udostępnienie tego rodzaju informacji w formie nagrania realizuje zatem prawo do informacji publicznej określone w art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy. Podkreślić należy, iż Wójt Gminy nie kwestionował, że żądane nagranie stanowi informację publiczną, jednakże chciał je udostępnić skarżącemu wyłącznie poprzez umożliwienie odsłuchania nagrania w siedzibie organu.

W niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości, że dysponentem żądnej informacji publicznej, to jest nagrania sesji Rady Gminy jest Wójt Gminy. Zgodnie bowiem ze § 54 ust. 2 Statutu Gminy K., stanowiącego załącznik do uchwały Rady Gminy z dnia 10 października 2002 roku, nr [...] w sprawie uchwalenia Statutu Gminy K. (Dz. Urz. Woj. [...]) przebieg sesji jest rejestrowany, nagranie służy jako materiał pomocniczy w sporządzeniu protokółu z sesji i podlega zabezpieczeniu w Biurze Rady Gminy, jako materiał dowodowy do czasu przyjęcia protokółu. Z kolei z Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Gminy K., stanowiącego załącznik do Zarządzenia nr [...] Wójta Gminy z dnia 29 września 2011 roku w sprawie nadania Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Gminy K. (wersja ujednolicona - po uwzględnieniu zmian wprowadzonych zarządzeniami Wójta Gminy: nr [...] z dnia 18 października 2011 roku, nr [...] z dnia 29 grudnia 2011 roku w sprawie: zmian w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu Gminy K.) dostępnego w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy w K. ([...].pl), wynika, że do zakresu działania i kompetencji Wójta, jako organu wykonawczego Gminy, w szczególności należy współpraca z Radą Gminy i nadzór nad pracą Biura Rady (vide: § 10 ust. 1 Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Gminy K.). Ponadto z § 14 ust. 1 Statutu Gminy K. wynika, że obsługę związaną z pracą Rady Gminy i jej organów sprawuje pracownik Urzędu Gminy, wyznaczony przez Wójta po otrzymaniu rekomendacji Przewodniczącego Rady.

Z powyższych zapisów wynika jednoznacznie, że z racji sprawowanego nadzoru nad pracą Biura Rady Gminy, Wójt Gminy jest w posiadaniu zabezpieczonych w tymże Biurze nagrań z przebiegu sesji Rady Gminy. Tym samym, jest on organem zobowiązanym do udostępnienia wskazanych nagrań, jako informacji publicznej, na każdorazowe żądanie osób zainteresowanych. Słusznie zatem skarżący, jako adresata wniosku o udostępnienie żądanej informacji publicznej, określił Wójta Gminy, nie zaś Radę Gminy, która - mimo iż informację tę wytworzyła, to jednak z mocy ww. przepisów nie jest organem dysponującym żądaną informacją w postaci nagrań z przebiegu sesji. Rozpoznawaną skargę należało zatem oceniać pod względem zgodności z prawem bezczynności Wójta Gminy.

Wskazać w tym miejscu należy, że co do zasady podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej jest związany treścią złożonego wniosku co do sposobu i formy udostępnienia informacji. Zgodnie bowiem z art. 14 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób

i w formie określonych we wniosku (ust. 1); jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie; w takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (ust. 2). Podkreślenia ponadto wymaga, że zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość: 1) kopiowania informacji publicznej albo jej wydruku lub 2) przesłania informacji publicznej albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji.

Przytoczenie ww. przepisów ustawy było niezbędne, albowiem odnosząc ich treść do okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy, należało uznać, że Wójt Gminy nie wypełnił obowiązków określonych ustawą. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ - w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 30 grudnia 2011 roku, pismem z dnia 2 stycznia 2012 roku zaproponował skarżącemu jedynie udostępnienie żądanej informacji publicznej w drodze odsłuchania nagrania pozostającego w dyspozycji organu. Organ nie zaakceptował zatem formy udostępnienia informacji wskazanej we wniosku i zaproponował inny sposób udzielenia informacji publicznej. Podkreślić przy tym należy, że pismo organu z 2 stycznia 2012 roku nie spełnia wymogów powiadomienia w rozumieniu art. 14 ustawy. Nie zawiera bowiem wskazania przyczyn, dla których organ nie miał możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem, to jest w postaci kopii nagrania. Koniecznym było, aby w sytuacji braku możliwości udostępnienia żądanej informacji w formie kopii nagrania z przebiegu sesji (na co organ wskazywał w odpowiedzi na skargę podnosząc, że pełne wykonanie żądania byłoby znacznie utrudnione z uwagi na rodzaj urządzenia służącego do wykonywania nagrań), organ przeprowadził procedurę określoną w art. 14 ustawy. Wtedy mógłby wskazać inną formę udostępnienia informacji, a w razie braku zgody skarżącego, powinien umorzyć postępowanie w drodze decyzji administracyjnej.

Jeżeli natomiast na skutek złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ obowiązany do jej udostępnienia ustaliłby, że zachodzą przesłanki do odmowy udostępnienia informacji publicznej, wówczas zobowiązany byłby do wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Przez pojęcie "odmowy udostępnienia informacji publicznej" (art. 16 ustawy) należy rozumieć sytuację, w której organ posiada informację o charakterze publicznym, ale jej nie udostępnia, ponieważ prawo do informacji jest na przykład ograniczone przepisami o informacji niejawnej oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 tej ustawy) lub w innych przypadkach określonych

w art. 5 ustawy.

Podsumowując należy wskazać, że omawiana ustawa zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć podmiotu rozpatrującego wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Jeżeli podmiot ten jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej i może ją udostępnić w sposób i w formie wskazanej we wniosku, udostępnia informację w drodze czynności materialno-technicznej. Czego organ w niniejszej sprawie nie uczynił. Z art. 13 ust. 1 ustawy wynika przy tym, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje co do zasady bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli zaś nie jest możliwe udostępnienie informacji publicznej, ze względu na ograniczenia prawa do informacji publicznej, podmiot winien wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Z kolei w sytuacji, gdy nie występują ustawowe ograniczenia prawa do informacji publicznej, lecz podmiot nie ma możliwości udostępnienia informacji publicznej w sposób i w formie wskazanej we wniosku, organ winien zastosować tryb z art. 14 ust. 2 ustawy i w konsekwencji albo udzielić informacji w sposób i w formie wskazanej w powiadomieniu albo, w razie podtrzymania w ustawowym terminie wniosku w zakresie sposobu i formy udostępnienia informacji publicznej, umorzyć postępowanie w drodze decyzji administracyjnej.

Biorąc powyższe pod uwagę należało stwierdzić, że Wójt Gminy nie rozstrzygnął wniosku skarżącego w żadnej z przewidzianych ustawą formie, tym samym pozostawał w bezczynności. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) z bezczynnością mamy do czynienia, gdy organ nie załatwia sprawy w sposób przewidziany przepisami tj. nie wydaje decyzji lub nie dokonuje wymaganej prawem czynności materialno-technicznej. Skargę należało zatem uwzględnić.

Poczynionej oceny nie mogła zmienić argumentacja zawarta w odpowiedzi na skargę. Po pierwsze bezzasadnie podnosił organ, że jego oświadczenie o możliwej formie udostępnienia żądanej informacji nie stanowiło zmiany formy udostępnienia informacji w rozumieniu art. 14 ust. 2 ustawy, co wykluczało umorzenie postępowania. W istocie pismo z dnia 2 stycznia 2012 roku nie spełniało wymogów powiadomienia z art. 14 ust. 2 ustawy, brak było bowiem w nim jednoznacznego stwierdzenia, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia informacji, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Nie sposób jednak podzielić stanowiska organu, że udostępnienie żądanej informacji do odsłuchania równoznaczne było ze spełnieniem żądania skarżącego. Zachodzi bowiem istotna różnica między formą udostępnienia nagrania posiedzenia organu kolegialnego w postaci jego kopii, a umożliwieniem jego odsłuchania w siedzibie organu.

Po drugie, jak to już wyżej zostało wykazane, trudności techniczne w skopiowaniu nagrania nie uzasadniały bezczynności w udostępnieniu żądanej informacji, lecz mogły jedynie stać się podstawą do przeprowadzenia procedury z art. 14 ust. 2 ustawy, czego organ nie uczynił. Samo oświadczenie o gotowości umożliwienia odsłuchania nagrania nie oznacza wypełnienia wymogów tego przepisu.

Po trzecie przywołany w odpowiedzi na skargę pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2010 roku, sygn. akt

I OSK 1216/10 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), nie mógł stanowić poparcia dla stanowiska organu. Stan faktyczny zaistniały w sprawie zakończonej ww. wyrokiem był bowiem odmienny od zaistniałego w rozpoznawanej sprawie. W sprawie o sygn. akt I OSK 1216/10 podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej nie był, tak jak w rozpoznawanej sprawie, kolegialny organ władzy publicznej pochodzący z powszechnych wyborów, zatem zakres (w tym sposób i forma) informacji publicznej jakiej można żądać od tego rodzaju organów jest różny. Ustawa w sposób szczegółowy określa, że w przypadku kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, prawo do informacji publicznej jest bardzo szerokie

(por. art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 18, art. 19 ustawy), przy czym opiera się ono w szczególności na dostępie do protokołów lub stenogramów ich obrad oraz do materiałów audiowizualnych lub teleinformatycznych rejestrujących w pełni te obrady. Ponadto w sprawie o sygn. akt I OSK 1216/10 podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej udostępnił ją m.in. w formie kserokopii protokołów z posiedzeń podmiotu, zatem wypełnił obowiązek określony ustawą. W niniejszej sprawie zaś Wójt Gminy nie udostępnił skarżącemu informacji na temat przebiegu sesji Rady Gminy w formie protokołów. Zaznaczyć przy tym należy, że w dniu złożenia wniosku, to jest w dniu 30 grudnia 2011 roku, nagranie sesji było jedynym materiałem dokumentującym jej przebieg, bowiem sesja odbyła się w dniu 29 grudnia 2011roku i protokół z sesji nie został jeszcze przyjęty przez Radę. Do tego czasu nagranie posiedzenia powinno być zatem w pełni jawne i udostępnianie jako informacja publiczna zainteresowanym podmiotom. Zasadnym jest także zwrócenie uwagi na praktyczny dla kontroli sprawowania władzy publicznej wymiar prawa do uzyskania informacji publicznej w postaci materiałów audiowizualnych dokumentujących przebieg obrad organu kolegialnego, albowiem pozwalają one na zweryfikowanie zatwierdzonego protokołu z rzeczywistym przebiegiem obrad.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Sąd miał przy tym na względzie, że zgodnie z art. 149 § 1 zd. 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie uwzględnienia skargi na bezczynność jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie Sąd nie uznał aby bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, albowiem wynikała ona z przyjętej przez organ błędnej interpretacji wskazanych powyżej przepisów ustawy, a w szczególności jej art. 14 ust. 2 tej ustawy, która to interpretacja doprowadziła do podjęcia pewnych czynności w celu załatwienia sprawy, lecz w istocie czynności te nie spełniały wymogów ustawy i nie mogły doprowadzić do prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżącego o udostępnienie żądanej informacji publicznej. Z tych względów Sąd orzekł jak w punkcie drugim sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku

z art. 205 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając - w punkcie trzecim sentencji wyroku, na rzecz skarżącego zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi.