Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 17 luty 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2848/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 lipca 2025 r., nr BP.702.3944.2024.E.2394.BKOE.4563 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem 29 października 2025 r., odmówił wstrzymania wykonania objętej skargą M. W. decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 lipca 2025 r., w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

Sąd I instancji wskazał, że pismem z 5 września 2025 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania powołanej decyzji, wskazując, że jej wykonanie negatywnie wpłynie na jego płynność finansową. Podkreślił, że dochód uzyskany z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej jest jedynym źródłem utrzymania skarżącego i jego rodziny. Ponadto wnioskodawca wskazał, że ma zobowiązania w postaci spłaty kredytów i leasingów na potrzeby związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a wykonanie zaskarżonej decyzji może rażąco naruszyć jego plan budżetowy.

Sąd I instancji wskazując na przesłanki z art. 61 § 3 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na możliwość zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zauważył, że skarżący opisanej we wniosku trudnej sytuacji materialnej w żaden sposób nie udokumentował. Brak pełnych i wiarygodnych danych uniemożliwił Sądowi zweryfikowanie w jakiej sytuacji finansowej znajduje się skarżący, w konsekwencji nie mógł stwierdzić, jakie skutki wywoła ewentualne wykonanie decyzji.

M. W., zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

1. art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez uznanie, że skarżący nie wykazał w sposób dostateczny niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a podniesione przez skarżącego twierdzenia nie uprawdopodobniają jego sytuacji majątkowej podczas gdy skarżący uprawdopodobniła, że w przypadku braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji grozi mu szkoda, która może doprowadzić do wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków oraz daleko idących, negatywnych konsekwencji na gruncie utrzymania siebie i członków rodziny co uczynił odpowiednio uzasadniają wniosek w ramach pisma z dnia 5 września 2025 r., zwracają uwagę na ryzyka związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji, polegające na zagrożeniu naruszenia planu budżetowego, doprowadzając do opóźnień w spłacie bieżących zobowiązań, a w konsekwencji sprowadzają ryzyko wypowiedzenia bieżących kontraktów oraz porównując wysokość orzeczonej w decyzji kary z jego sytuacją finansową, co prowadzi do wniosku, że WSA w Warszawie bezpodstawnie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo że spełnione zostały przesłanki do wstrzymania tej decyzji, albowiem wystąpienie przesłanek do przedsiębrania przez Sąd działań w tym zakresie zostało należycie uprawdopodobnione przez skarżącego w treści wniosku;

2. art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie przy jednoczesnym przyjęciu, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został należycie uzasadniony albowiem nie zawierał on okoliczności, które wskazywałyby, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub wywołałoby trudne do odwrócenia skutki, podczas gdy w doktrynie i orzecznictwie przeważa pogląd, że w sytuacji wystąpienia braków we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, polegających na niepowołaniu jakichkolwiek okoliczności, które wskazywałyby na to, że wykonanie aktu mogłoby wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub wywołać trudne do odwrócenia skutki, należy wezwać skarżącego na mocy art. 49 § 1 p.p.s.a. do uzupełnienia wniosku w zakreślonym terminie ze skutkami wymienionymi w tym przepisie (por. postanowienia NSA z 13.01.2015 r., sygn. akt II OZ 1392/14; post. NSA z 18.01.2006 r., sygn. akt I OZ 1471/05; post. NSA z 4.03.2008 r., sygn. akt II OZ 173/08), co prowadzi do wniosku, że WSA w Warszawie bezpodstawnie odmówił wstrzymania wykonania decyzji, nie wzywając uprzednio skarżącego do uzupełnienia ewentualnych braków wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.

Podnosząc te zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem podniesione w nim zarzuty wraz z ich uzasadnieniem nie podważają prawidłowości postanowienia Sądu I instancji.

Wskazania na wstępie wymaga, że przyznanie stronie skarżącej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z tego względu sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinien kierować się jedynie przesłankami wyczerpująco określonymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., który przewiduje, że sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, że szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie, przy znacząco dużym nakładzie sił i środków lub będzie niemożliwy (zob. np. postanowienia NSA: z 30 listopada 2017 r., sygn. akt II FZ 695/17; LEX nr 2405804; z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, niepubl.; z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, LEX nr 281811).

Wnioskujący powinien wskazać na konkretne zdarzenia lub okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności nawet z odsetkami. Wnioskodawca musi zatem wykazać istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez sąd administracyjny, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że w danej sprawie zachodzą te przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji.

Mając na uwadze powyższe rozważania za prawidłową uznać należy ocenę wniosku strony o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 lipca 2025 r., jakiej dokonał Sąd I instancji, stwierdzając, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na możliwość zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Rzeczony wniosek poza ogólnikowymi twierdzeniami o możliwości wywołania poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji negatywnych finansowo dla strony skutków nie wskazał konkretnych danych mających zobrazować jego sytuację materialną (finansową) na podstawie, której możliwym byłaby ocena wpływu konieczności uiszczenia nałożonej na skarżącego kary administracyjnej. Skarżący podnosząc, że uzyskiwany przez niego dochód jest jednym źródłem utrzymania jego i jego rodziny nie wskazał, w jakiej konkretnie wysokości uzyskuje tenże dochód. Nie przedstawił konkretnych źródeł oraz wysokości uzyskiwanych miesięcznie dochodów. Nie wskazał przy tym na bieżące obciążenia finansowe związane z utrzymaniem siebie i rodziny. Wskazując zaś na okoliczność "naruszenia planu budżetowego", który może doprowadzić do opóźnień w spłacie bieżących zobowiązań i w konsekwencji do wypowiedzenia bieżących kontraktów, również i w tej materii nie wskazał, jakie ma konkretnie bieżące zobowiązania, w jakiej wysokości obciążają one jego budżet i w jakich interwałach czasowych jest zobowiązany do ich regulowania. Co również istotne wniosek nie został poparty jakimikolwiek dokumentami źródłowym mającymi obrazować sytuację finansową skarżącego i popierać pomieszczoną we wniosku argumentację.

Wymienione, kluczowe z perspektywy przesłanek jakie wnioskodawca zobowiązany jest wykazać w związku z domaganiem się zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a., braki wniosku czyniły niemożliwym dokonanie przez Sąd I instancji obiektywnej oceny możliwości wystąpienia jednej bądź obu z przesłanek powołanego przepisu, warunkujących możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Oceny wniosku nie zmienia argumentacja zażalenia, albowiem w jej treści również nie powołano jakichkolwiek okoliczność i informacji, których Sąd I instancji mógł nie wziąć pod rozwagę rozpoznając rzeczony wniosek, a które mogłyby mieć wpływ na dokonaną ocenę zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Nie jest również zasadna ta cześć zażalenia, w ramach której strona podnosi zarzut niezastosowania w sprawie art. 49 § 1 p.p.s.a.

Powołany przepis odnosi się do braków formalnych pisma procesowego, stanowiąc, że przewodniczący wzywa do uzupełnienia rzeczonego braku formalnego jeśli w skutek niezachowania warunków formalnych pisma nie może ono otrzymać prawidłowego biegu. Za brak formalny nie mogą być uznane braki merytoryczne (argumentacja) wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia organu, do przedstawienia których zobowiązany jest, zgodnie z przedstawioną wykładnią art. 61 § 3 p.p.s.a., wnioskodawca. Innymi słowy, nie jest brakiem formalnym wniosku brak wykazania w nim konkretnych zdarzeń lub okoliczności (realnego niebezpieczeństwa) świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. W konsekwencji tego rodzaju brak wniosku o zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej nie implikuje obowiązku zastosowania przez sąd art. 49 § 1 p.p.s.a., gdyż będzie miał on wyłącznie wpływ na ocenę żądania wnioskodawcy.

W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji nie był zatem zobligowany do wzywania stron, co zdaje się sugerować autor zażalenia, do uzupełnienia argumentacji wniosku i ewentualnie przedstawienia dokumentów na poparcie podnoszonych twierdzeń.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.