Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 maja 2020 r. sprawy ze skargi D. W. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę.

D.W. wnioskiem z [...] października 2019 r., na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429); powoływanej dalej jako u.d.i.p., zwrócił się do Prezydenta W. o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1. Ile hektarów gruntów zajętych pod drogi publiczne ma nieuregulowany stan prawny?

2. Ile hektarów gruntów zajętych pod drogi publiczne jest własnością "[...]", a ile innych podmiotów prywatnych?

3. Jakie działania (od lat 80-tych) podejmowało Miasto w celu pozyskania tych gruntów?

4. Ile gruntów zajętych pod drogi publiczne zostało już pozyskane?

5. W jakiej wysokości i na podstawie jakich przepisów zostały wypłacone ww. Spółce odszkodowania?

6. Dlaczego w myśl art.14 pkt 3 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scaleniu gruntów (w latach 1987 i 1989 zostało przeprowadzone w [...] postępowanie scaleniowe zakończone decyzją Naczelnika Miasta [...] nr [...]) grunty przewidziane wg. planu szczegółowego osiedla [...] (zatwierdzonego uchwałą nr [...] z [...] sierpnia 198 7r.) pod drogi nie przeszły w całości na własność Państwa?

7. Dlaczego Miasto nie dopełniło obowiązku pozyskania tych gruntów w myśl art. 14 pkt 3 ustawy z dnia 26 marca 1989 r. o scaleniu gruntów?

8. Dlaczego Miasto nie dopełniło obowiązku pozyskania tych gruntów w myśl innych przepisów w tym art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce gruntami i specustawy drogowej?

9. Czy o tych faktach została powiadamiana prokuratura, Rzecznik Praw Obywatelskich, Najwyższa Izba Kontroli lub Centralne Biuro Antykorupcyjne?

10. Czy faktycznym właścicielem tych gruntów był podmiot pn. "Międzyresortowy Pracowniczy Zespół Budowy Domów Jednorodzinnych i Wielorodzinnych" zwany "Zespołem", czy podmiot pn. "Międzyresortowy Pracowniczy Zespół Budowy Domów Jednorodzinnych i Wielorodzinnych Sp. z o.o." zwany "Spółką Ziemską"?

11. Który z ww. podmiotów w latach 80-tych był wpisany do ewidencji gruntów i budynków jako właściciel?

12. Czy ww. podmioty były przedsiębiorstwami państwowymi, czy prywatnymi?

13. Czy podmiot pn. "[...]" zwany "Zespołem" posiadał osobowość prawną?

14. Czy ww. podmiot mógł prowadzić działalność gospodarczą bez rejestracji w systemie administracyjnym i statystycznym, bez wpisu ewidencji lub KRS, numeru Regon i numeru NIP?

15. Kto personalnie (imię, nazwisko i stanowisko) odpowiadał za zaniechania związanie z pozyskaniem tych gruntów przez Państwo?

16. Jakie podejmowane są obecnie przez Miasto działania w celu pozyskania tych gruntów?

17. Kto personalnie (imię, nazwisko, stanowisko) odpowiada za działalność związaną z pozyskaniem tych gruntów?

18. Czy zdaniem Prezydenta W. odszkodowanie za grunty zajęte pod drogi publiczne powinno być wypłacone w całości "[...]", czy może powinno być przeznaczone na budowę dróg w [...] lub na inny cel społeczny?

19. Czy ww. Spółka kiedykolwiek chciała przekazać Miastu w drodze darowizny lub zamiany grunty zajęte pod drogi publiczne?

20. Czy w tej sprawie zostało podpisane jakieś porozumienie/ugoda?

21. W którym roku Miasto chce pozyskać grunty zajęte od przeszło 30-stu lat pod drogi publiczne?

22. Dlaczego Miasto nie dopełnia obowiązku pozyskania gruntów znajdujących pod drogami publicznymi?

23. Dlaczego w [...] Miasto przeprowadza tak mało inwestycji drogowych?

24. Dlaczego w budżecie Miasta brak jest środków na te inwestycje?

25. Dlaczego większość dróg nie ma kanalizacji, oświetlenia, odwodnień, asfaltu lub kostki betonowej?

26. Dlaczego przy głównych arteriach komunikacyjnych ([...],[...],[...],[...]) brak jest kanałów burzowych?

27. Dlaczego w [...] nie buduje się stawów retencyjnych (na ten cel były zarezerwowane grunty i było podpisane porozumienie Miasta z "Zespołem") przejmujących nadmiar wód opadowych z dróg i placów?

28. Dlaczego Miasto zaniechało obowiązku pobudowania takich stawów?

Pismem z [...] listopada 2019 r. znak: [...] organ poinformował wnioskodawcę, że z uwagi na konieczność analizy i ewentualnego przygotowania stosownych informacji przez właściwe merytorycznie komórki organizacyjne Urzędu [...] odpowiedź na powyższy wniosek o udostępnienie informacji publicznej zostanie udzielona najpóźniej do [...] grudnia 2019 r.

Pismem z [...] listopada 2019 r. znak: [...] Biuro Geodezji i Katastru Urzędu [...] zwróciło się do Urzędu Dzielnicy [...] o odpowiedź na punkty 1 i 2 w zakresie dróg gminnych i do Biura Mienia Miasta i Skarbu Państwa o odpowiedź na punkty 1 i 2 w zakresie dróg powiatowych.

W odpowiedzi z [...] listopada 2019 r. znak: [...] na wniosek o udostępnienie informacji publicznej Zastępca Dyrektora Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...] wyjaśnił D.W., że:

1. zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2019 r. poz. 2204); zwanej dalej u.k.w.h., w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości prowadzi się księgi wieczyste. Na podstawie art. 24 ust. 2b pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r. poz. 725, z późn.); zwanej dalej P.g.i.k., aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje m.in. na podstawie wpisów w księgach wieczystych. Z powyższego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest rejestrem wtórnym do ksiąg wieczystych. Ponadto zgodnie z art. 3 ust. 1 u.k.w.h. domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Z tego względu w celu ustalenia aktualnego lub dawnego właściciela gruntów należy przeanalizować zapisy ksiąg wieczystych (punkt 10 wniosku),

2. wszelkie sprawy dotyczące zakładania, prowadzenia oraz wydawania informacji z ewidencji gruntów i budynków regulują przepisy P.g.i.k. oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy, co jest zgodne z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Podano, że w celu uzyskania danych z operatu ewidencji gruntów i budynków należy złożyć do Biura Geodezji i Kartografii odpowiedni wniosek precyzując formę udostępnianych danych, wynikającą z art. 24 ust. 3 P.g.i.k. Warunkiem otrzymania dokumentów, zawierających dane podmiotów wymienionych w art. 20 ust. 2 pkt 1 P.g.i.k., jest wykazanie interesu prawnego zgodnie z art. 24 ust. 5 pkt 3 P.g.i.k. Dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania (punkt 11 wniosku),

Następnie pismem z [...] grudnia 2019 r. znak: [...] Zastępca Burmistrza Dzielnicy [...] poinformował wnioskodawcę, że:

1. Urząd Dzielnicy [...] nie prowadzi zestawienia gruntów zajętych pod drogi publiczne o nieuregulowanym stanie prawnym, ani zestawienia gruntów zajętych pod drogi publiczne a będących we własności podmiotów prawnych bądź osób fizycznych (punkt 1 i 2 wniosku),

2. od lat 80-tych na terenie osiedla [...] grunty pod drogami publicznymi były systematycznie pozyskiwane na rzecz W. na podstawie postępowania scaleniowego, w trybie art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami (w wyniku przeprowadzonych podziałów), w trybie tzw. specustawy drogowej oraz poprzez wykup. Odnośnie punktu 4 wyjaśnił, że zgodnie ze stanem na [...] listopada 2019 r. na terenie osiedla [...] ponad 48 ha gruntów pod drogami publicznymi stanowi własność W. Ponadto grunty wydzielone pod drogi publiczne w trybie art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz tzw. "specustawy drogowej" przechodzą na własność jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa (punkt 3 wniosku),

3. okoliczności takie nie wystąpiły (punkt 9 wniosku),

4. obecnie pozyskiwanie gruntów pod drogi publiczne realizowane jest w oparciu o decyzje ZRID lub umowy kupna w zakresie inwestycji drogowych ujętych w załączniku budżetowym lub w Wieloletniej Prognozie Finansowej dla Dzielnicy [...] (punkt 16 wniosku),

5. przedłożone pytania dotyczące punktów 8,14,15,17,21,22,23,24,25,26,27,28 wniosku nie dotyczą informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p.

Z kolei pismem z [...] grudnia 2019 r. znak: [...] Dyrektor Mienia Miasta i Skarbu Państwa wskazał wnioskodawcy, że:

1. Biuro Mienia Miasta i Skarbu Państwa Urzędu [...] nie posiada informacji w tym zakresie (punkt 1 i 2 wniosku),

2. w dniu [...] maja 2017 r. [...], w trybie art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, decyzją ustalił na rzecz "[...] odszkodowanie w wysokości 235.749,00 zł, płatne przez Prezydenta [...] w terminie 14 dni od dnia, w którym stanie się ona ostateczna. W związku ze złożonym odwołaniem Prezydenta [...] oraz skargą do sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję (orzeczenie jest prawomocne). Z tego względu Biuro Mienia Miasta i Skarbu Państwa Urzędu [...] zwróciło się do pełnomocnika [...] z siedzibą w [...] z wezwaniem do zwrotu odszkodowania, ze wskazaniem, iż niedotrzymanie terminu zapłaty skutkować będzie skierowaniem sprawy na drogę postępowania sądowego (punkt 5 wniosku),

3. odpowiedź na przedmiotowe pytania nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wyjaśniono, że wnioskiem o udzielenie informacji może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień ustalenia odpowiedzi. Wniosek taki nie może zmierzać do inicjowania działań ani dotyczyć przyszłych niesprecyzowanych zamierzeń. Aby konkretna informacja mogła być zakwalifikowana jako informacja publiczna powinna odnosić się do strefy faktów, a nie przekonań co do prawidłowości sposobu załatwienia sprawy. Nie stanowią informacji publicznej także opinie, nawet te opracowane na zlecenie organu administracji publicznej, jeżeli nie dotyczą faktów, lecz ewentualnych zamierzeń tego organu (punkt 6, 7, 8 i 18 wniosku),

4. Biuro Mienia Miasta i Skarbu Państwa Urzędu W. nie posiada informacji w tym zakresie (punkt 12 i 13 wniosku),

5. w tej sprawie nie zostało podpisane porozumienie (punkt 20 wniosku).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. W. zarzucił Prezydentowi [...] bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z [...] października 2019 r. w zakresie punktów: 1, 2, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 17, 18, 19, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28. Podkreślił, że pytania dotyczą dróg publicznych i działań urzędników związanych z porządkowaniem stanów prawnych gruntów znajdujących się pod tymi drogami oraz podmiotu, który wg. zapisów w rejestrze gruntów i księdze wieczystej jest właścicielem znacznej ilości gruntów znajdujących się pod drogami publicznymi w [...]. W załączeniu przekazał kopię odpowiedzi Urzędu [...] – Biura Gospodarki Nieruchomościami - Delegatury w Dzielnicy [...] na wniosek H. R. o udzielenie informacji publicznej z [...] czerwca 2009 r. ([...]).

W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie, podając, że nie pozostaje w bezczynności ani nie prowadził postępowania w sposób przewlekły. Zaznaczył, że w ustawowym terminie, tj. zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udzielił wnioskodawcy odpowiedzi na wniosek z [...] października 2019 r. w zakresie informacji publicznej. Zaznaczył, że wnioskowane informacje zostały udostępnione w oparciu o posiadaną przez Urząd [...] dokumentację, natomiast żądanie dokonywania wykładni bądź uzyskania pisemnego stanowiska co do jej treści zostało uznane przez organ jako niemieszczące się w definicji informacji publicznej, o czym skarżący został powiadomiony. Wyjaśnił, że uznając, iż odpowiedzi na pytania nr 6, 7, 8, 14, 15, 17, 18, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28 nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. przyjęto stanowisko, że wnioskiem o udzielenie informacji publicznej mogą być objęte pytania o określony stan istniejący na dzień ustalenia odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność Prezydenta [...], Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.".

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie

i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym

w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia stosownego rozstrzygnięcia (czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego – w nakazanym terminie – organ nie wypełnił.

Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia, kierując się dyspozycją art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., z uwagi na ograniczenia wynikające z przepisów o ochronie informacji niejawnych, o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, jeżeli takie przesłanki ograniczenia dostępu do informacji publicznej zachodzą. Jeżeli natomiast żądana informacja nie może być udostępniona, w sposób lub w formie określonej we wniosku, to podmiot obowiązany, zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy, powinien powiadomić pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazać, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie.

Prawo do informacji zostało zagwarantowane w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zaś obejmuje ono między innymi dostęp do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi ustawa o dostępie do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej określa ustawodawca w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie, jednak przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Ustawodawca wskazał, że informacją tą jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przy czym dokumentem urzędowym, w rozumieniu u.d.i.p., jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.

Jak wynika z treści skargi skarżący nie kwestionuje, iż uzyskał od organu wyczerpującą odpowiedź na pytania nr 3-5, 16, 20 wniosku z dnia [...] października 2019 r. Działania organu w tym przedmiocie nie zostały objęte zakresem skargi na bezczynność.

Z przedłożonych Sądowi akt wynika, że w dacie złożenia skargi D.W. udzielono informacji, o której udostępnienie wystąpił wnioskiem z dnia [...] października 2019 r., w zakresie pkt 1, 2, 9. Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] poinformowanł wnioskodawcę, iż Urząd [...] nie prowadzi zestawień gruntów zajętych pod drogi publiczne o nieuregulowanym stanie prawnym, jak też zestawień gruntów zajętych pod drogi publiczne stanowiących własność podmiotów prawnych lub osób fizycznych. Oznacza to, iż organ nie posiada danych zbiorczych, o które wnioskował skarżący w pkt 1 i 2 wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Co zaś się tyczy pkt 9 przedmiotowego wniosku organ udzielił odpowiedzi we wskazanym piśmie informując, że nie zawiadamiano Prokuratury, Rzecznika Praw Obywatelskich, Najwyższą Izbę Kontroli lub Centralne Biuro Antykorupcyjne o niedopełnieniu obowiązków pozyskania gruntów w oparciu o przepisy powołane w pkt 6 – 8 wniosku skarżącego. Tym samym organ prawidłowo pismem poinformował zainteresowanego, iż informacji publicznej o żądanej treści nie posiada.

W odniesieniu do pkt 10 i 11 wniosku z dnia [...] października 2019 r. Biuro Geodezji i Katastru [...] wystosowało do skarżącego pismo z dnia [...] listopada 2019 r. informujące o innym niż określony w u.d.i.p. trybie dostępu do informacji odnoszącej się do właścicieli gruntów zajętych pod drogi publiczne i wpisanych w danym okresie do ewidencji gruntów i budynków.

Słusznie organ zauważył, że żądanie skarżącego w tym zakresie powinno zostać zrealizowane w oparciu o przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Zgodnie z art. 24 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, operat ewidencyjny zawiera informacje z ewidencji gruntów, dotyczące: ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Natomiast zgodnie z art. 20 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, w ewidencji gruntów wskazuje się także właścicieli nieruchomości. W myśl art. 24 ust. 2 i ust. 4 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne i każdy może żądać ich udostępnienia, przy czym dane dotyczące właścicieli nieruchomości mogą zostać udostępnione zgodnie z regulacją zawartą w art. 24 ust. 5 tej ustawy.

W konsekwencji przyjmuje się w orzecznictwie, że przywołane przepisy ustawy –Prawo geodezyjne i kartograficzne przewidują odrębne względem u.d.i.p. zasady i tryb dostępu do informacji zawartych w operacie ewidencyjnym (ewidencji gruntów). Zgodnie natomiast z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji, będących informacjami publicznymi. Oznacza to zatem, że niedopuszczalne jest stosowanie przepisów u.d.i.p. wówczas, gdy żądane informacje, mające charakter informacji publicznych, osiągalne są w innym trybie. W dalszej konsekwencji daje to podstawę do stwierdzenia, że o ile prawo do informacji jest zasadą, to jednak wyjątki od niej powinny być ściśle interpretowane. Nie tylko bowiem sama u.d.i.p. zawiera ograniczenia w jej stosowaniu, ale również nie uchybia w tym względzie przepisom innych ustaw odmiennie regulującym te kwestie.

W nawiązaniu do pytania pkt 12 i 13 wniosku odnoszących się do formy właścicielskiej i posiadania osobowości prawnej przez podmioty wskazane w tych pytaniach, organ pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. poinformował skarżącego, iż takich informacji nie posiada. Przedmiotowe pismo informacyjne wyczerpuje obowiązek informacyjny na gruncie przepisów u.d.i.p., bowiem zgodnie z art. 4 ust. 3 tej ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

W ocenie Sądu pytania zawarte w pkt 6 – 8, 14, 18 – 19, 21 – 28 wniosku z dnia [...] października 2019 r. nie stanowią kwestii dotyczących informacji publicznej. Pytania dlaczego podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, zachował się tak, a nie inaczej, dlaczego podjął taką, a nie inną decyzję, czy zdaniem organu w danym przypadku postąpił on właściwe, czy nie powinien zastosować określonych rozwiań, nie jest pytaniem o fakty, lecz wnioskiem o dokonanie oceny, wykładnię prawa, podanie przyczyny, pytaniem o stany przyszłe, niepewne. Żadne z tych pytań nie wyczerpuje pojęcia informacji publicznej w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. Dlatego też organ słusznie wskazał, że aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się ona odnosić do sfery faktów, czyli do już istniejącego stanu rzeczy oraz do czynności dokonanych już przez organ władzy publicznej a nie do sfery przypuszczeń, bądź podejrzeń podmiotu domagającego się udostępnienia informacji. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się odnosić do sfery faktów (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1797/10 – publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Także pytanie 15 i 17 wniosku nie może zostać uznane za żądanie udostępnienia informacji publicznej. Pytania, kto personalnie odpowiada za zaniechania w pozyskaniu gruntów i działalność związaną z pozyskaniem gruntów nie jest pytaniem o fakty, w sytuacji gdy nie toczyło się postępowanie np. kontrolne, prokuratorskie, audyt wewnętrzny, inne pozwalające przypisać konkretnej osobie odpowiedzialność za daną materię i stwierdzające zaniedbania w obowiązkach należących do tej osoby, lecz żądaniem dokonania stosownej oceny przez organ. Innymi słowy ujawnienie personaliów osoby dopuszczającej się zaniedbań w realizacji przypisanej jej zadań, będzie możliwe na gruncie przepisów u.d.i.p. wówczas, gdy stan ten zostanie udokumentowany, stwierdzony, stanie się faktem, a nie domysłem, podejrzeniem, czy postulatem. Zatem żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. i z tego względu nie poddają się ujętym w niej zasadom udostępniania. Jeszcze raz należy podkreślić, iż informacja publiczna dotyczy sfery faktów, którymi organ dysponuje. W trybie u.d.i.p. nie można zaś domagać się przeprowadzenia oceny, czy też dokonania autokontroli. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie może zmierzać do inicjowania działań ani dotyczyć przyszłych niesprecyzowanych zamierzeń (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska. op. cit. str. 14).

Zatem należało uznać, iż organ pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. prawidłowo poinformował skarżącego, że jego żądanie w powyższym zakresie nie dotyczy informacji publicznej.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Prezydent W. nie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z [...] października 2019 r., co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.