Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1604/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Sp. z o.o. w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2019 r., w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że zaskarżona decyzja podważa możliwość dochodzenia roszczeń na podstawie tego prawa, co pogarsza sytuację procesową skarżącej. Z kolei oddalenie roszczeń na podstawie tego patentu może spowodować nie dające się w tej chwili przewidzieć skutki finansowe dla skarżącej. Brak wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji oznacza pozbawienie skarżącej możliwości występowania na podstawie prawa z patentu przeciwko podmiotom naruszającym to prawo wyłączne. W ocenie skarżącej jest to realne niebezpieczeństwo, że nie tylko dotychczasowi naruszyciele, ale także inne podmioty, dotychczas respektujące prawa wyłączne skarżącej, rozpoczną używanie rozwiązania będącego przedmiotem patentu, w sytuacji powzięcia wiadomości o unieważnieniu przedmiotowego prawa. W razie wzruszenia zaskarżonej decyzji w toku kontroli sądowoadministracyjnej, skutki negatywnych dla skarżącej rozstrzygnięć sądowych będą niewątpliwie trudne do odwrócenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a argumentacja jest zbyt ogólnikowa i nie odnosi się do konkretnych danych. Spółka nie poparła konkretnymi danymi finansowymi poglądu, że unieważnienie patentu może mieć wpływ na jej sytuację ekonomiczną, czy skutkować brakiem opłat za korzystanie z patentu. We wniosku skarżąca powołała się na kwestie związane ze uniemożliwieniem dochodzenia roszczeń od podmiotów trzecich. Spółka nie poparła tych oświadczeń danymi ekonomicznymi obrazującymi chociażby stan produkcji w oparciu o rozwiązanie objęte patentem, czy też wskazujących na osiągane dochody. Przy tak sformułowanym wniosku, nie można założyć, że skutki, jakie powstaną w wyniku braku możliwości ingerowania Spółki w działania podmiotów trzecich będą nieodwracalne, a szkoda jaką ona poniesie będzie nie do usunięcia.
Także w sytuacji, gdy skarżąca ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że unieważnienie patentu daje osobom trzecim potencjalną możliwość do korzystania z wynalazku, czy ingerowanie w stworzone przez nią produkty, nie wskazując, czy w chwili obecnej toczą się jakiekolwiek postępowania w sprawie zakazania osobie trzeciej korzystania z wynalazku objętego spornym patentem, trudno mówić o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie wykazała zatem, że doszło do spełnienia którejkolwiek z przewidzianych prawem przesłanek zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku i orzekł jak w sentencji postanowienia.
