Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1911/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2018, poz.1302), dalej: p.p.s.a. odmówił B. K. wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia administracyjnych kar pieniężnych.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że strona skarżąca jest zobowiązana uprawdopodobnić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu powinna powołać konkretne okoliczności faktyczne przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji oraz przedstawić dokumenty uprawdopodabniające te okoliczności. Skarżąca tego nie uczyniła ograniczając się do twierdzenia, że jest to uzasadnione i konieczne. Sąd zaznaczył, że wnioskująca nie określiła nawet, czy w jej przypadku zachodzi "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody", czy też "niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków".

Powyższe postanowienie skarżąca zaskarżyła w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

1. naruszenie prawa, a w szczególności przepisów art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątkowy, zaś złożony przez stronę skarżąca wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie został w żaden sposób uzasadniony.

2. błędną ocenę warunków materialnych skarżącej i bezpodstawne przyjęcie, że uzyskane przez nią dochody pozwalają na zapłatę administracyjnych kar pieniężnych – jeszcze przed rozpatrzeniem sprawy przez sąd administracyjny, w sytuacji gdy niewielkie dochody skarżącej pozwalają jedynie na przeżycie i skromne utrzymanie rodziny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia". Z kolei w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności zasadniczą kwestią jest konkretne określenie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreśloną szkodą, uniemożliwia Sądowi poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II FZ 680/18, dostępne w CBOSA).

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek, które dawałyby podstawę do zastosowania środka ochrony tymczasowej. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wnioskująca nie określiła nawet, czy w jej przypadku zachodzi "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody", czy też "niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Zawarcie we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sformułowania, że wstrzymanie "jest uzasadnione i konieczne", nie jest wystarczające.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarżąca nie wykazała, że decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2017 r. w razie jej wykonania spowodowałaby skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z powyżej przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.