Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lipca 2018 r. sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego oddala skargę w całości.

J. J. złożył do Wojewody D. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wraz z odwołaniem od decyzji Burmistrza J. z dnia [...] o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego. Na uzasadnienie wskazał, że przypadkiem dowiedział się, że ponownie taki wniosek złożyła J. M., ponieważ chce mieszkanie sprzedać, a że strona w nim mieszka nikt nie chce kupić mieszkania z lokatorem i skarżącego wyrzucić na ulicę. Mimo że odwołujący się odebrał zawiadomienie osobiście dopiero 8 grudnia 2017 r. i że był w UM w J. wcześniej, nikt go nie poinformował, że jest jakaś korespondencja do odebrania, bo w skrzynce pocztowej nie miał żadnego zawiadomienia. Niejednokrotnie skrzynka jest opróżniana i strona podejrzewa o opróżnianie samą J.M. lub kogoś z jej polecenia. Dopiero na sprawie w Sądzie Rodzinnym w P. 1 grudnia 2017 r. strona dowiedziała się od J. M. o złożonym ponownie takim wniosku, więc po powrocie skarżący udał się i odebrał pismo o decyzji wymeldowania. Strona skarżąca wyjaśnia, że często pracuje za granicą, więc nie musi przebywać w mieszkaniu 24 godziny na dobę, co jest oczywiste oraz nie posiada innego zameldowania, opłaca energię elektryczną. Dodaje, że sporny lokal sprzedała fikcyjnie uczestniczce z uwagi na zaległości podatkowe w Niemczech. Na koniec zwraca się ponownie do Wojewody D. o anulowanie czynności związanej z wymeldowaniem przez Burmistrz J. i wyjaśnia, że został poinformowany, że odwołanie zostało złożone po terminie pismem z dnia 5 stycznia 2018 r.

Wojewoda D. postanowieniem ([...]), wydanym na podstawie art. 58 § 1 i 2 oraz art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.) w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) odmówił przywrócenia terminu do wniesienia przez J. J. odwołania od decyzji Burmistrza J. nr [...] z dnia [...] orzekającej o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. K. w J. Na uzasadnienie organ wskazał, że w dniu 29 grudnia 2014 r. do Urzędu Miejskiego w J. wpłynął wniosek J.M. o wymeldowanie J. J. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. K. w J., jednakże w treści swojego pisma wnioskodawczym żądała anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania skarżącego w tym lokalu. Decyzją nr [...] z dnia [...] Burmistrz J. orzekł o anulowaniu czynności materialno-technicznej w postaci przyjęcia w dniu 4 kwietnia 2014 r. zgłoszenia pobytu stałego J. J. w przedmiotowym lokalu. Wskutek odwołania złożonego przez J. J. Wojewoda D. decyzją nr [...] z dnia [...] uchylił powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w celu bezspornego ustalenia przedmiotu postępowania oraz zebrania dodatkowego materiału dowodowego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz J. decyzją nr [...] z dnia [...] orzekł o wymeldowaniu J. J. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. K. w J. Decyzja ta została wysłana, podobnie jak wcześniejsza korespondencja w sprawie, na adres miejsca zameldowania, lecz wróciła ona do urzędu gminy jako nieodebrana w terminie. W dniu 8 grudnia 2017 r. podczas obecności w urzędzie gminy J. J. odebrał kopię tej decyzji o wymeldowaniu, po czym w dniu 18 grudnia 2017 r. za pośrednictwem platformy ePUAP zostało przedłożone odwołanie skarżącego od tej decyzji. Następnie w dniu 28 stycznia 2018 r. - również za pośrednictwem platformy ePUAP - bezpośrednio do D. Urzędu Wojewódzkiego we W. została przedłożona prośba J. J. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji organu. W treści pisma odwołujący się wyjaśnił, że decyzję o wymeldowaniu go odebrał dopiero w dniu 8 grudnia 2017 r., mimo iż był wcześniej w urzędzie gminy, jednakże nikt nie poinformował go wtedy, że jest jakaś korespondencja do niego do odebrania, a w skrzynce pocztowej nie miał żadnego zawiadomienia, jak również nikt nie poinformował go telefonicznie o sprawie. Ponadto stwierdził, że jego skrzynka jest niejednokrotnie opróżniona, a on ma "prawo podejrzewać o to samą J. M. lub kogoś z jej polecenia", gdyż wraz ze swoim ojcem kilkukrotnie przyjeżdżała do J. i "dokonywała kradzieży", m.in. drogich elektronarzędzi, które odwołujący się przywiózł z Niemiec, co "świadczy o złodziejstwie jej całej rodziny". Natomiast sam J. J. często pracuje za granicą więc nie musi "przebywać w mieszkaniu 24 godziny na dobę, co jest oczywiste", a także często przebywa w hotelu w P., gdzie toczą się sprawy związane ze wspólnym synem stron, zaś sprawa o unieważnienie aktu notarialnego dotyczącego sprzedaży mieszkania zostanie rozpoznana w Sądzie w L., ale nie ma jeszcze terminu rozprawy. Przy czym o fakcie złożenia odwołania po terminie odwołujący się dowiedział się z treści pisma organu gminy z dnia 5 stycznia 2018 r.

Rozpatrując prośbę J. J. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji Burmistrza J. organ odwoławczy stwierdził, że termin odwoławczy od decyzji administracyjnej określa art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Jednocześnie, zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw - do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją lub postanowieniem przed dniem wejścia tejże ustawy (tj. przed 1 czerwca 2017 r.) stosuje się przepisy Kpa w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej, tj. dotyczące mediacji, która nie ma zastosowania w niniejszej sprawie ze względu na charakter sprawy. Decyzja organu gminy z dnia 4 października 2017 r. została wysłana J. J. za pośrednictwem operatora pocztowego na adres miejsca pobytu znany temu organowi, lecz korespondencja wróciła do urzędu jako nieodebrana. Na kopercie, w której wysłano decyzję, znajdują się następujące pieczęcie: "Awizowano" dnia 6 października 2017 r., "Awizowano powtórnie" w dniu 16 października 2017 r. oraz "Zwrot. Nie podjęto w terminie" z datą 23 października 2017 r. Zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w razie niemożności doręczenia pisma - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego - operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, zaś na podstawie art. 44 § 4 Kpa doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Jednocześnie w treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie doręczonego J. J. znajdowało się pouczenie o zapisach art. 41 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego (§ 1), zaś w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (§ 2). Wobec powyższego stwierdzono, że w niniejszej sprawie procesowy skutek prawny doręczenia decyzji powstał z upływem czternastego dnia od daty pierwszego zawiadomienia, tj. od dnia 6 października 2017 r. Zatem uznać należy, iż przedmiotowa decyzja została skutecznie doręczona odwołującemu się w dniu 20 października 2017 r., więc ostatnim dniem do złożenia odwołania przez J. J. był najpóźniej dzień 3 listopada 2017 r. Natomiast odwołanie zostało wniesione dopiero w dniu 18 grudnia 2017 r.

Strona może bronić się przed negatywnymi skutkami niedotrzymania terminu procesowego 14 dni do wniesienia odwołania, prosząc o jego przywrócenie. Organ odwoławczy obowiązany jest przywrócić stronie termin do wniesienia odwołania, jeśli spełni ona łącznie przesłanki określone w art. 58 § 1 i 2 Kpa, a mianowicie: 1. uprawdopodobni, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, 2. wniesie prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (termin 7-dniowy jest nieprzywracalny, zatem musi być dochowany przez wnoszącego), 3. wraz z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wniesie odwołanie. Wskazane terminy są terminami ustawowymi, a więc nie mogą być przedłużane ani skracane przez organ administracji publicznej, bowiem są to terminy obliczane według przepisów kodeksu, jak również terminy zawite, których upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu. Wiedzę o wydaniu decyzji orzekającej o wymeldowaniu go z miejsca pobytu stałego J. J. uzyskał - zgodnie z dokonanymi ustaleniami - dopiero w dniu 8 grudnia 2017 r., jednakże dzień faktycznego odbioru pisma po terminie liczonym zgodnie z art. 44 Kpa nie może być uznany za nową datę doręczenia decyzji tej stronie. Natomiast informację o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji odwołujący się otrzymał w dniu 25 stycznia 2018 r. z pisma organu gminy zawiadamiającego stronę o przekazaniu odwołania do Wojewody D. Zatem prośba z dnia 28 stycznia br. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania została przez stronę złożona przed upływem 7-dniowego terminu od dnia powzięcia informacji o uchybieniu terminu, przy czym samo odwołanie zostało przedłożone organowi gminy już wcześniej, tj. w dniu 18 grudnia 2017 r.

Jednakże - jak wskazano wyżej - składając prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania strona musi jednocześnie uprawdopodobnić, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. J. J. stwierdził, że dowiedział się o wydanej decyzji dopiero w dniu [...], ponieważ wcześniej nikt go nie poinformował o wysłanej do niego korespondencji, a skrzynkę pocztową niejednokrotnie ktoś mu opróżnia, kiedy często nie ma go w domu. Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Odwołujący się posiadał wiedzę o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie wymeldowania go z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. K. w J., o czym świadczy odbierana wcześniej osobiście przez niego korespondencja w niniejszej sprawie, jednak nie interesował się, jaki jest dalszy przebieg postępowania dotyczącego jego meldunku. Skoro zaś - jak sam wyjaśnił - często wyjeżdżał z domu, a ponadto niejednokrotnie ktoś mu opróżniał skrzynkę pocztową, to stwierdzić należy, że J. J. winien wskazać inny adres do korespondencji, aby ustrzec się przed ewentualnymi konsekwencjami niedoręczenia mu przesyłek w toku postępowania administracyjnego. Wobec powyższego nie można przyjąć, że J. J. uprawdopodobnił, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, gdyż przy zachowaniu należytej staranności ww. osoba mogła zaradzić wystąpieniu ewentualnego uchybienia terminu. Należy więc uznać, że odwołujący się nie spełnił wszystkich przesłanek dla przywrócenia mu terminu do wniesienia odwołania określonego w treści art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Na to postanowienie skargę w terminie ustawowym do sądu administracyjnego złożył J. J. W skardze wskazał, że nie zgadza się z decyzją wymeldowującą go z miejsca zamieszkania, gdzie zamieszkuje od urodzenia tj. od 1960 r. Wskazuje, że w lokalu mieszkali także jego rodzice oraz rodzeństwo od 1945 roku. Z mieszkaniem tym skarżący jest bardzo związany i po śmierci rodziców wielokrotnie je remontował oraz przebudowywał. J.M., z którą od 2011 roku skarżący ma syna, zamieszkiwała wspólnie z nim do 22 lipca 2014 r.

J. M. i jej ojciec, zdemolowali mieszkanie przy ul. K., które świeżo strona remontowała. Obecnie skarżący czeka na wyznaczenie terminu rozprawy o anulowanie aktu notarialnego dotyczącego spornego lokalu.

Burmistrz J. w dniu 4 października orzekł o wymeldowaniu skarżącego z miejsca stałego pobytu, a decyzję otrzymał skarżący 8 grudnia 2017 r. Przesyłka ponoć była awizowana poprzednio, ale strona nie otrzymała informacji o wymeldowaniu wcześniej. Strona dodaje, że J. M. opróżnia skrzynkę pocztową, skarżącego, skrzynka wiele razy była otwierana na siłę i jest w najgorszym stanie ze wszystkich skrzynek pocztowych na klatce schodowej, skarżący dodaje, że wielokrotnie ją sam naprawiał. Podsumowując strona wnosi o przywrócenie terminu do odwołania od decyzji o wymeldowaniu i niedopuszczeniu żeby skarżący został wyrzucony na ulicę z mieszkania, w którym mieszka od urodzenia, a J. M. weszła w jego posiadanie nie płacąc ani złotówki.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w wydanym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a. ", sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Dalej trzeba powiedzieć, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej u.p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, a więc jego zgodność z prawem materialnym oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W świetle regulacji zawartej w art. 145 § 1 u.p.p.s.a., nie kwalifikuje do uchylenia zaskarżonego aktu każde naruszenie prawa procesowego czy też materialnego, lecz tylko takie naruszenie, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym aspekcie wykazała, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu obligującym do wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Przesyłka zawierająca decyzję jest, co do zasady, doręczana adresatowi osobiście (ewentualnie do rąk pełnomocnika), za pomocą elektronicznej skrzynki podawczej, bądź w drodze tzw. "doręczenia zastępczego". Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje również tzw. "fikcję doręczenia". Przewiduje ją art. 44 k.p.a. Dotyczy to przesyłek nie doręczonych osobiście, które zostały złożone w placówce operatora pocztowego lub w urzędzie gminy. Wiadomość o złożeniu przesyłki w wymienionych miejscach pozostawia się w drzwiach lub skrzynce odbiorczej adresata. I w przypadku nieskutecznego ponownego awizowania przesyłki przyjmuje się, że przesyłka została skutecznie doręczona z upływem 14 dni od dnia pozostawienia jej w placówce operatora pocztowego lub w urzędzie gminy.

W konsekwencji, odwołanie złożone po upływie ustawowego terminu, jako spóźnione nie wywołuje skutków prawnych. W takim przypadku strona może zwrócić się do organu drugiej instancji o przywrócenie omieszkanego terminu.

Taka sytuacja nastąpiła w rozpoznawanej sprawie. Skarżący złożył niosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, co poskutkowało wydaniem postanowienia z dnia 28 lutego 2018 r.

Postanowienie organu drugiej instancji wydane w przedmiocie przywrócenia lub odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia jest ostateczne (art. 59 §2 k.p.a.). Oznacza to, że na takie postanowienie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a co tym idzie zaistniały formalne podstawy do rozpoznania skargi.

Dalej ważne jest, że instytucja przywrócenia terminu rodzi możliwość efektywnego dokonania czynności procesowej przez stronę w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia. Została unormowana w art. 58 i powołanym wcześniej art. 59 k.p.a. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., przywrócenie terminu następuje na prośbę zainteresowanego, a przesłanką podjęcia takiego rozstrzygnięcia jest uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Ponadto, skuteczność prośby uzależniona jest od jej wniesienia w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu oraz od jednoczesnego dopełnienia uchybionej czynności (§ 2). Z kolei zgodnie z art. 58 § 3 k.p.a. przywrócenie terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu jest niedopuszczalne.

Warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie, że jego uchybienie nastąpiło bez winy zainteresowanego. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Jedną z przesłanek, od zaistnienia której uzależnione jest pozytywne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej jest uprawdopodobnienie, że uchybienie to nastąpiło bez winy zainteresowanego. Uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Nie oznacza zatem udowodnienia braku winy, ale wskazanie z dużym stopniem prawdopodobieństwa, że dana czynność w określonym przez przepisy prawa czasie nie mogła zostać dokonana z przyczyn nieleżących po stronie zainteresowanego (wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 900/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy można mówi tylko w sytuacji, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (B. Adamiak (w:) Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2014, str. 300). Przy ocenie braku winy organ administracji publicznej powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Brak winy strony zachodzi tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podkreśla się przy tym, że przywrócenie terminu pełni funkcję instytucji wyjątkowej, której zastosowanie jest wyłączone nawet w sytuacji najmniejszego niedbalstwa po stronie skarżącego (por. wyroki NSA z dnia 7 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 66/06, z dnia 26 marca 2010 r. sygn. akt I OSK 1631/09, z dnia 28 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 300/09, z dnia 15 października 2015 r. sygn. akt I OSK 672/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy sąd stwierdza, że, jak wcześniej powiedziano, postanowienie wojewody odpowiada prawu. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji podjął próbę doręczenia decyzji o wymeldowaniu przesyłką pocztową na adres skarżącego. W efekcie wojewoda prawidłowo uznał, że przesyłka zawierająca decyzję organu pierwszej instancji została doręczona skarżącemu w trybie art. 44 § 4 k.p.a.. W ocenie sądu skarżący wnosząc podanie o przywrócenie terminu do złożenia odwołania nie uprawdopodobnił aby uchybił temu terminowi bez własnej winy. Argumentacja wnioskodawcy koncentruje się wokół próby wykazania, iż brak winy w uchybieniu terminu wynika z konieczności wyjazdu za granice w poszukiwaniu pracy oraz podejrzeń że ktoś usunął awizo ze skrzynki odbiorczej. W ocenie sądu nieobecność skarżącego w miejscu zamieszkania, z powodu wyjazdu za granicę, nie może świadczyć o obiektywnej niemożliwości dochowania przez niego terminu do wniesienia odwołania. Sam fakt przebywania poza miejscem zamieszkania nie stanowi przeszkody o charakterze nadzwyczajnym, która uniemożliwia podejmowanie czynności postępowania. Osoba świadoma tego, że w określonym, dłuższym okresie nie będzie przebywać w swoim miejscu zamieszkania, powinna przed przewidywanym wyjazdem odpowiednio zabezpieczyć swoje interesy ( por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt II FZ 911/12, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 730/12). Z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych wynika, że skarżący od początku postępowania wiedział o toczącym się postępowaniu, każdorazowo organ pierwszej instancji zawiadamiał go na adres Jaworzyna Śląska, ul. Kościuszki 10a/3 . Trzeba też dodać, że w piśmie z dnia 6 lutego 2017 r., strona została poinformowana o treści art. 41 § 1 kpa, czyli o tym, że w toku postępowania strony (.....) mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. W razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny". Następnie akta wskazują, że Kierownik Posterunku Policji w J. ustalił, o czym napisał w piśmie, że J. J. od ok. 3 lat przebywa w Niemczech i zamieszkuje w Niemczech w miejscowości L. Decyzja wymeldowująca skarżącego z miejsca pobytu stałego została dostarczona ze skutkiem doręczenia na jego adres zameldowania (znajdujący się w aktach) i wcześniej przesyłki na ten adres były przez niego odbierane.

W tej sytuacji tłumaczenia skarżącego, iż spóźnił się z odwołaniem, bowiem ktoś być może wyciągnął mu zawiadomienie ze skrzynki pocztowej nie sposób uznać, za uprawdopodobnienie, że spóźnienie z odwołaniem nastąpiło bez winy strony.

Reasumując skarga na podstawie art. 151 ppsa podlegała oddaleniu.