Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 27 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. K, W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Go 79/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Spółki A, M. K, W. P. na czynność Prezydenta Miasta Zielona Góra w przedmiocie ustalenia i przekazania dotacji postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Go 79/20, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) odrzucił skargę Spółki A, M. K., W. P. na czynność Prezydenta Miasta Zielona Góra w przedmiocie ustalenia i przekazania dotacji za rok 2019. Sąd orzekł również o zwrocie wpisu sądowego od skargi.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd podał, że pismem z 13 stycznia 2020 r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na czynność Prezydenta Miasta Zielona Góra w przedmiocie ustalenia i przekazania dotacji za rok 2019 dla przedszkoli.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Zielona Góra wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w sprawie nie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów, a kwota dotacji została wypłacona w prawidłowej wysokości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że Prezydent Miasta Zielona Góra pismem z 31 października 2019 r., ustalił (zaktualizował) wysokość dotacji dla przedszkoli przysługujących skarżącym na rok 2019. W piśmie tym organ, odwołując się do wskazanej tam uchwały Rady Miasta Zielona Góra, podał zasady naliczania i przekazywania tej dotacji. Pismo to, w ocenie sądu stanowiło czynność mającą na celu "ustalenie wysokości i przekazanie dotacji", o której mowa w art. 47 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. poz. 2203, dalej: u.f.z.o.), podlegającą zaskarżeniu na podstawie w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Pismo to zostało doręczone skarżącym: spółce 7 listopada 2019 r., M. K. 8 listopada 2019 r., W. P. 13 listopada 2019 r. Doręczenie tego pisma zapoczątkowało bieg terminu do wniesienia skargi w sprawie. Skarga (wspólna) została wniesiona 14 stycznia 2020 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), gdy tymczasem skarżący powinni złożyć skargę do sądu administracyjnego, stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a., w terminie 30 dni od dnia otrzymania pisma z 31 października 2019 r.

W ocenie Sądu czynności sformalizowanej i skonkretyzowanej pismem z 31 października 2019 r., nie należy utożsamiać z wypłatą dotacji, bowiem wypłata kwoty dotacji jest czynnością wtórną w stosunku do jej ustalenia. Ustalenie kwoty dotacji następuje wcześniej, przed jej wypłatą. Nie można więc, jak podkreśla się w orzecznictwie, utożsamiać ustalenia kwoty dotacji z jej faktycznym przekazaniem. Z tych względów skarga jako złożona po terminie wynikającym z art. 53 § 2 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu także czynność wypłaty zaniżonej kwoty dotacji (o czym mowa jest również w skardze), jako podjęta na podstawie art. 34 ust. 1 u.f.z.o. nie wchodzi w zakres któregokolwiek z przepisów wymienionych w art. 47 u.f.z.o., a więc nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i nie podlega kognicji sądów administracyjnych. W tym zakresie skarga była niedopuszczalna i podlegała również odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.).

Skarżący złożyli zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów:

prawa materialnego, a mianowicie art. 47 u.f.z.o. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była czynność aktualizacji wysokości dotacji dla przedszkoli, dokonana w październiku 2019 r., podczas gdy skarżący wystąpili ze skargą przeciwko czynności Prezydenta Miasta Zielona Góra, związanej z ostatecznym ustaleniem i wypłatą dotacji za rok 2019, a Sąd rozpoznający sprawę był związany zakresem skargi oraz wskazaną przez skarżących czynnością;

postępowania, które miało istotny wpływ na treści wydanego orzeczenia, a mianowicie art. 53 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie oraz odrzucenie skargi jako złożonej po terminie, w sytuacji, gdy przedmiotem skargi nie była czynność związana z aktualizacją wysokości dotacji, tym samym początkowego biegu terminu do złożenia skargi nie należało liczyć od dnia dokonania tej czynności;

postępowania, które miało istotny wpływ na treści wydanego orzeczenia, a mianowicie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że skarga na czynność ustalenia oraz wypłaty dotacji jest niedopuszczalna, podczas gdy w judykaturze wyraża się stanowisko, że taka skarga może być skutecznie wniesiona do sądu administracyjnego, jeżeli skarżący zarzuca błędne ustalenie dotacji przez jednostkę samorządu terytorialnego i poszukuje w tym zakresie ochrony prawnej;

4. postępowania, które miało istotny wpływ na treści wydanego orzeczenia, a mianowicie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 163 § 3 p.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie i niewskazanie jako podstawy prawnej wydanego postanowienia przesłanki w postaci braku właściwości sądów administracyjnych (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), w sytuacji jednoczesnego uznania, że czynność wypłaty zaniżonej kwoty dotacji nie podlega kognicji sądów administracyjnych, podczas gdy z uzasadnienia postanowienia wynika ta przesłanka odrzucenia skargi, a co ma istotny wpływ na sferę uprawnień skarżących, wszak odrzucenie skargi w oparciu o ten przepis wprost otworzyłoby im drogę postępowania cywilnego i poszukiwania ochrony prawnej przed sądem cywilnym.

Wojewódzki Sąd Administracji w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z 12 sierpnia 2020 r. odrzucił zażalenie Spółki na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. z uwagi na nie uiszczenie wpisu w terminie.

W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie z przyczyn wskazanych in fine uzasadnienia.

In principio wskazać należy, że trafnie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zwrócono uwagę, że "czynność wypłaty zaniżonej kwoty dotacji (o czym mowa jest również w skardze), jako podjęta na podstawie art. 34 ust. 1 u.f.z.o. nie wchodzi w zakres któregokolwiek z przepisów wymienionych w art. 47 u.f.z.o., a więc nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z 13 grudnia 2019 r., I GSK 2128/19 i I GSK 2129/19, z 21 listopada 2019 r., I GSK 2008/19). W tym zakresie skarga była niedopuszczalna i podlegała również odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.)." W konsekwencji należało przyjąć – bez oceny czy skarga została złożona w terminie – że podlega ona odrzuceniu.

W nawiązaniu do zarzutów zażalenia wskazać trzeba, że w przypadku wystąpienia zbiegu przesłanek do odrzucenia skargi (w liczbie co najmniej dwóch) należy wybrać tę, która wystąpiła najwcześniej, a tę – w niniejszej sprawie - stanowiła jej niedopuszczalność (vide art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Oceniając zarzuty zawarte w zażaleniu i jego uzasadnieniu, a także w odpowiedzi na zażalenie podzielić należy konstatację zawartą w motywach zażalenia, iż "dochodzenie prawidłowej kwoty dotacji na drodze postępowania sądowo-administracyjnego nie jest skuteczne, a właściwą drogą powinna być droga postępowania cywilnego." Ta refleksja nie została zanegowana w stanowisku Prezydenta Miasta Zielona Góra z 12 sierpnia 2020 r.

Uwzględniając powyższe (por. także wyrok NSA z 20 stycznia 2006 r., I OSK 344/05 – Lex Polonica 2583203) – modyfikując uzasadnienie Sądu I instancji w powyższym zakresie – należało zażalenie oddalić uznając, że zaskarżone postanowienie pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (art. 197 § 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a.).