Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2025 r. sygn. akt III SAB/Kr 15/25 o odmowie uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lutego 2025 r. sygn. akt III SAB/Kr 15/25 o odrzuceniu skargi K.J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 24 października 2018 r. o wydanie zaświadczenia postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 21 lutego 2025 r. sygn. akt III SAB/Kr 15/25 odrzucił skargę K.J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 24 października 2018 r. o wydanie zaświadczenia.

K.J. w ustawowym terminie, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a."), wniósł o uzupełnienie w/w postanowienia, poprzez "wydanie orzeczenia uzupełniającego we wniesionej i nierozstrzygniętej do tej pory sprawie wniesionej skargą i zakresie zaskarżonej bezczynności komendanta Policji (...)". Zdaniem skarżącego, "(...) bezspornie orzeczenie wydano w innej sprawie niż wniesioną moją skargą i zakresem jej zaskarżenia (...)".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2025 r. sygn. akt III SAB/Kr 15/25 odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 21 lutego 2025 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W świetle art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a., dotyczy sytuacji, w której orzeczenie takie nie jest kompletne, a więc nie zawiera wszystkich aktów lub czynności objętych przedmiotem sprawy, albo nie zawiera dodatkowego rozstrzygnięcia, które winno nastąpić z urzędu. W niniejszej sprawie Sąd w postanowieniu z dnia 21 lutego 2025 r. orzekł o całości skargi, uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Podnoszone przez skarżącego we wniosku okoliczności stanowią niedozwoloną w tym trybie polemikę z treścią rozstrzygnięcia, tymczasem wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia. Skoro skarżący nie zgadzał się z w/w postanowieniem, to powinien był go zaskarżyć do Naczelnego Sądu Administracyjnego w drodze skargi kasacyjnej.

Powyższe postanowienie z dnia 22 kwietnia 2025 r. stało się przedmiotem zażalenia K.J. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie ze stanowiska zajętego w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zasadnie stwierdził, że postanowienie z dnia 21 lutego 2025 r. sygn. akt III SAB/Kr 15/25 nie może zostać uzupełnione na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a., gdyż zawiera ono wszystkie wymagane prawem elementy. W przedmiotowym postanowieniu, wbrew twierdzeniu skarżącego, orzeczono o całości skargi K.J. wniesionej w tej sprawie, poprzez jej odrzucenie. Analiza wniosku o uzupełnienie postanowienia i zawarta w nim argumentacja prowadzi do uznania, że skarżący w istocie kwestionuje zapadłe w tym postanowieniu rozstrzygnięcie o niedopuszczalności skargi i zmierza do jego merytorycznej zmiany, co wykracza poza ramy instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że wniosek o uzupełnienie postanowienia nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, który uruchamia kolejne, poza przewidzianymi przez przepisy p.p.s.a., postępowanie kontrolne, czy też nie może stanowić polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem.

Z uwagi na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia i powołane wyżej przepisy dotyczące kwestii uzupełnienia postanowienia, podniesione w zażaleniu zarzuty – niezwiązane z w/w kwestią – nie zasługiwały na uwzględnienie.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.