II SA/Wr 801/11 - Wyrok

Data orzeczenia	2012-05-09	
Data wpływu	2011-11-10	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Alicja Palus /przewodniczący/
Andrzej Wawrzyniak /sprawozdawca/
Ireneusz Dukiel	
Symbol z opisem	6019 Inne, o symbolu podstawowym 601	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Sygn. powiązane	II OSK 1920/12	
Skarżony organ	Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	*Uchylono zaskarżone postanowienie w całości	
Powołane przepisy	Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623;  art. 57 ust. 7; Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 maja 2012 r. sprawy ze skargi P.T.I. Sp. z o.o. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu budowlanego tj. budynku hotelowego I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; III. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 5100 zł (słownie: pięć tysięcy sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. na podstawie art. 83 ust. 1 i art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) oraz art. 123 kpa nałożył na Spółkę z o.o. P. T. I. jako inwestora karę z tytułu nielegalnego użytkowania nowozrealizowanej części obiektu budowlanego – budynku hotelowego "P.J." położonego w Ś.-Z. przy ul. N. [...], na działce nr [...] i [...](KOB-XIV), w wysokości 75 000 zł.

W uzasadnieniu organ I instancji przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., po rozpatrzeniu zażalenia inwestora – P.T.I. sp. z o.o. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] r. nr[...], nakładające na tę Spółkę karę z tytułu nielegalnego użytkowania nowozrealizowanej części obiektu budowlanego, to jest budynku hotelowego "P.J." położonego w Ś.-Z., w wysokości 75 000 zł, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powiatowy Inspektor podał, że w dniu 18 marca 2010 r. po raz pierwszy dokonał kontroli wyżej wymienionej części obiektu budowlanego w zakresie samowolnego użytkowania (protokół z kontroli nr[...]). Zaznaczył, że inwestor posiada decyzję z dnia [...] r. nr [...] pozwolenia na rozbudowę budynku hotelowego ".P J.", prawomocną od [...] r. Organ podniósł następnie, że w toku kontroli związanej z realizacją rozbudowy hotelu (kontrola z dnia [...] r., protokół nr[...]) stwierdzono, że rozbudowa tego obiektu została zrealizowana przed uzyskaniem decyzji pozwolenia na budowę. Inwestor zrealizował rozbudowę istniejącego obiektu budowlanego w zakresie określonym w projekcie budowlanym, to znaczy w poziomie parteru usytuowano pomieszczenia o funkcji zabiegowej, a mianowicie zrealizowano basen, pomieszczenie hydromasażu i masażu, a w poziomie piętra rozbudowanej części usytuowano 9 pokoi hotelowych. Organ I instancji podał, że podczas kontroli w dniu 8 grudnia 2009 r. stwierdzono, że wyżej wymienione pomieszczenia są użytkowane w całości, co potwierdzono dokumentacją zdjęciową. Powiatowy Inspektor ustalił również, że zakres robót budowlanych realizowano w oparciu o niezatwierdzoną dokumentację projektową oraz przed uzyskaniem decyzji pozwolenia na budowę, to jest w warunkach samowoli budowlanej. Oświadczenie o przyjęciu obowiązków kierownika budowy na przedmiotowej inwestycji zostało podpisane w dniu [...]r. i złożone w organie nadzoru budowlanego wraz z zawiadomieniem o rozpoczęciu budowy w dniu 3 grudnia 2009 r. W chwili złożenia powyższych dokumentów realizacja rozbudowy obiektu była już zakończona.

Przywołując art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego oraz art. 145 § 1 pkt 5 w związku z art. 147 kpa Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. podał, że w zakresie samowolnie prowadzonych robót organ prowadzi odrębne postępowanie.

Organ I instancji podniósł następnie, ze podczas kolejnej kontroli w dniu [...] r. ustalono, że noworozbudowana część obiektu w dniu kontroli nie była użytkowana, jednak obiekt był całkowicie wyposażony we wszystkie elementy. Organ nadzoru zwrócił się o przedstawienie książek meldunkowych oraz umów dotyczących możliwości korzystania z obiektu przez osoby indywidualne i biura podróży za okres od 1 grudnia 2009 r. do dnia kontroli – 29 września 2010 r., jednak pełnomocnik inwestora oświadczył, że dokumenty te są w posiadaniu policji. Powiatowy Inspektor podał, że ustalił, iż dokumenty te nie znajdowały się na policji, lecz były w posiadaniu inwestora, który nie udostępnił ich organowi nadzoru budowlanego.

Wskazując, że pismem z dnia 23 marca 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. zawiadomił Prokuraturę Rejonową o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez wiceprezesa zarządu Spółki z o.o. P. T. I., organ I instancji – przytoczywszy art. 75 § 1 kpa – powołał się na zeznania przesłuchanych w sprawie karnej świadków oraz na dokumentację zdjęciową i stwierdził, że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że rozbudowana część obiektu hotelowego była użytkowana zarówno w 2009 r., jak i w początkowych miesiącach 2010 r. Organ podkreślił, że wyrokiem z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt II K 4/11 Sąd Rejonowy w L. Ś. skazał współwłaścicieli Spółki P. T.I. za to, że od 2008 r. do 12 października 2009 r. prowadzili bez wymaganego zezwolenia roboty budowlane polegające na rozbudowie budynku hotelowego "P. J.".

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na inwestora karę z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu w wysokości 75 000 zł, jednak postanowieniem D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] zostało ono uchylone, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia z uwagi na niedostateczne uzasadnienie ustaleń związanych z wyliczeniem współczynnika wielkości obiektu (kubatura obiektu).

Przywoławszy art. 57 ust. 7 oraz art. 54 Prawa budowlanego, organ I instancji wskazał, że w dniu 5 maja 2011 r. przeprowadził kontrolę w sprawie nielegalnego użytkowania nowozrealizowanej części obiektu hotelowego "P. J.", dokonując pomiarów z natury rozbudowanej części obiektu w zakresie długości, szerokości i wysokości, w celu dokładnego ustalenia kubatury tego obiektu. Po dokonaniu stosownych wyliczeń ustalono, że kubatura wynosi łącznie 2497,61 m³. Mając powyższe na względzie wyliczono karę z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu, którą stanowi iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu (w).

W zażaleniu złożonym na powyższe postanowienie P. T. I. sp. z o.o. wniosła o jego uchylenie, podnosząc w szczególności, że powoływanie się na "dokumenty" sprzed daty wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie, w tym na "dokumenty" z kontroli z dnia 18 marca 2010 r. dokonanej z naruszeniem prawa, dotyczące "samowoli budowlanej", nie mają znaczenia w tej sprawie. Powoływanie się na czynności, które zostały uznane przez D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego za naruszające procedurę administracyjną, nie mogą być podstawą do wydania postanowienia nakładającego karę. Przyjmując zatem, że wszczęcie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie rozpoczęło bieg od września 2010 r., należało skoncentrować się na materiale dowodowym zebranym po tym terminie. W trakcie kontroli, która odbyła się w dniu 20 września 2010 r., nie stwierdzono, aby noworozbudowana część obiektu budowlanego była użytkowana. Pomimo, że przedmiotem dochodzenia była samowola budowlana, Powiatowy Inspektor "interpretuje i wyciąga inne wnioski z faktu jak powyżej dopasowując je do niniejszego postępowania". Strona skarżąca podniosła, że w postępowaniu karnym i podczas kolejnej kontroli dokonanej w dniu 5 maja 2011 r. nie ustalono, aby goście korzystali z nowej części hotelu i by jakakolwiek część nowego obiektu była użytkowana. Odnosząc się do przeprowadzonej w dniu 15 grudnia 2009 r. kontroli dotyczącej samowoli budowlanej oraz do zdjęć osób przebywających "w części komunikacyjnej oraz w basenie", skarżąca podała, że osoby te to krewni właściciela hotelu, a basen był wypełniony wodą dla wykonania prób jego szczelności.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, przywołał art. 54 i art. 55 Prawa budowlanego, a następnie wywiódł, że analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje na zasadność skarżonego postanowienia co do konieczności nałożenia na inwestora kary z tytułu nielegalnego użytkowania nowozrealizowanej części budynku hotelowego "P. J.", położonego w Ś. Z. Organ stwierdził, że do użytkowania obiektu objętego niniejszym postępowaniem doszło z pominięciem procedury uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora, w szczególności dowodami przemawiającymi za takim stwierdzeniem są zeznania świadków złożone w toku postępowania karnego. Przywołując przepis art. 75 § 1 kpa organ II instancji podkreślił, że złożone w toku postępowania karnego zeznania świadków stanowią dowód w niniejszej sprawie. Fakt użytkowania basenu oraz pomieszczeń hydromasażu i masażu potwierdza zamieszczony na stronie internetowej hotelu "P. J." w Ś. Z. film oraz zdjęcia, które – w opinii organu odwoławczego – nie są wyłącznie działaniami reklamowymi i marketingowymi lecz przesądzają, iż przystąpienie do użytkowania miało miejsce.

Wskazując na powyższe Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w tej sytuacji zastosowanie znajduje unormowanie zawarte w art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, a do kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego stosuje się odpowiednio art. 59f ust. 1 cytowanej ustawy, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Przedstawiwszy następnie szczegółowe wyliczenia i wskazując, że w dniu 5 maja 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził pomiary z natury, które wykazały, jaka jest rzeczywista kubatura rozbudowanej części budynku hotelowego, organ II instancji wywiódł, że wysokość kary w kwocie 75.000 zł została obliczona w sposób prawidłowy.

Na powyższe postanowienie P. T. I. sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Strona skarżąca powyższemu postanowieniu zarzuciła obrazę przepisów:

1) art. 77 kpa w związku z art. 7 kpa – poprzez "zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a dokonanie tej oceny w sposób wybiórczy i nieobiektywny",

2) art. 61 kpa – poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji bezprawne uznanie za dowody czynności, które czynnościami dowodowymi być nie mogły zgodnie z art. 7 Konstytucji RP,

3) art. 107 § 3 kpa – poprzez nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

4) art. 24 kpa – poprzez "jego niezastosowanie i w konsekwencji zaakceptowanie wydanego postanowienia, które zostało wydane przez osobę, która wydała wcześniejsze uchylone postanowienie dotyczące tej samej sprawy, a które to zostało uchylone decyzją organu II instancji".

Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o:

1) uchylenie skarżonego postanowienia w całości;

2) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, rozwijając podniesione zarzuty, strona skarżąca podniosła w szczególności, że organ II instancji wydał zaskarżone rozstrzygnięcie bez poszanowania własnego postanowienia z dnia [...]r. nr[...], w którym wyraźnie i jednoznacznie stwierdzono, iż jeżeli nie wszczęto postępowania w sprawie nielegalnego użytkowania obiektu, to brak jest podstaw prawnych do uznania, że czynności dokonane przez organ przed datą wszczęcia postępowania mają jakiekolwiek znaczenie w sprawie, a inne rozumienie prawa jest gwałceniem Konstytucji RP i podstawowych zasad prawa (zasady legalizmu). W tej sytuacji powoływanie się przez organy obu instancji "na rzekome protokoły kontroli przed wrześniem 2010 roku jest rażącym naruszeniem prawa i winno skutkować zawężeniem zebranego materiału dowodowego tylko i wyłącznie do dowodów zgromadzonych zgodnie z prawem".

Strona skarżąca podała, że "zdjęcia oraz film ze strony www został nakręcony przez profesjonalną ekipę przy użyciu modeli (młody mężczyzna i młoda kobieta), którzy nigdy nie byli gośćmi hotelu". Wywodziła, że obiekt nie mógł być użytkowany w 2008 r., ponieważ instalacja wodnokanalizacyjna przyłączona została dopiero w 2010 r., a pokrycie dachu zostało ostatecznie zakończone w 2011 r.

Zdaniem strony skarżącej, zaskarżone postanowienie rażąco narusza prawo, gdyż pomimo dwóch uchyleń orzeczeń wydawanych przez organ I instancji nadal podejmuje rozstrzygnięcia ta sama osoba, to jest "B. N., która prowadzi jako jedyna wszelkie postępowania administracyjne w PINB w L.".

W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżone postanowienie i argumenty zawarte w jego uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Akt administracyjny jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej (postanowienia), względnie stwierdzenie jej (jego) nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem podlegała uwzględnieniu.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.).

Po myśli art. 54 tej ustawy, do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji.

Zgodnie z art. 55 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy.

Przepis art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego stanowi, że w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu.

W myśl art. 59f ust. 1 cytowanej ustawy, w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Stosownie do ust. 2 tego artykułu, stawka opłaty (s) wynosi 500 zł.

W realiach niniejszej sprawy organy administracyjne nie wykazały, że zostały spełnione przesłanki z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, bowiem – jak trafnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym – wymierzenie kary jest możliwe tylko wówczas gdy strona powinna się ubiegać o uzyskanie takiej decyzji, a z naruszeniem tego przepisu nie czyni tego i samowolnie bez zgody organu przystępuje do użytkowania zrealizowanego budynku. Wymierzenie kary ma zobligować inwestora do podjęcia czynności w celu uzyskania pozwolenia na użytkowanie wybudowanego obiektu. Sytuacja taka nie może dotyczyć inwestora, który zrealizował obiekt w warunkach samowoli budowlanej. Skoro nie jest dopuszczalne uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie samowoli budowlanej, to nie można w konsekwencji uznać, że strona, nie uzyskując pozwolenia na użytkowanie, narusza art. 54 bądź art. 55 Prawa budowlanego. Dokonanie zgłoszenia samowoli budowlanej nie może prowadzić do wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu lecz winno uruchamiać postępowanie zmierzające do legalizacji samowoli budowlanej w trybie art. 48 ust. 2 prawa budowlanego. Jeżeli strona nie mogła dokonać skutecznego prawnie zawiadomienia o zakończeniu budowy, ani też nie mogła ubiegać się o uzyskanie decyzji w trybie art. 55 Prawa budowlanego, to nie mogła tym samym naruszyć ani art. 54, ani też art. 55 tej ustawy, a taka z kolei sytuacja nie pozwala na zastosowanie kary przewidzianej w art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego (por. np. wyroki NSA z dnia 22 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 411/10 - LEX nr 992567 i sygn. akt II OSK 415/10 - LEX nr 786769, ONSAiWSA 2011/6/132, z dnia 18 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1756/09 - LEX nr 746773, z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 989/10 - LEX nr 597987, ONSAiWSA 2012/1/10, z dnia 20 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1049/09 - LEX nr 589031). Tymczasem, w niniejszej sprawie, z treści postanowień organów obu instancji wynika, że rozbudowa obiektu budowlanego, który miał być nielegalnie użytkowany, została zrealizowana przed uzyskaniem decyzji pozwolenia na budowę.

Jeżeli zatem organy nadzoru budowlanego same ustaliły, że przedmiotowa rozbudowa została zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej, to nie miały podstaw do nakładania kary z tytułu nielegalnego użytkowania części przedmiotowego obiektu.

Zauważyć przy tym wypada, że z dziennika budowy wynika, iż roboty budowlane rozpoczęto w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, to jest w dniu [...] r., a więc zanim decyzja nr [...]o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna. Dziennik budowy, wydany dnia 3 grudnia 2009 r., pod datą "3.12.2009" zawiera bowiem zapis: "Od dnia wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. od [...] wykonano na przedmiotowej rozbudowie do dnia dzisiejszego następujące roboty: (...)".

Zrealizowanie przedmiotowych robót budowlanych w warunkach samowoli budowlanej w istocie nie budzi wątpliwości w sytuacji, gdy wyrokiem z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt II K 4/11 Sąd Rejonowy w L. Ś. skazał współwłaścicieli Spółki P.T. I. za to, że od 2008 r. do 12 października 2009 r. prowadzili bez wymaganego zezwolenia roboty budowlane polegające na rozbudowie budynku hotelowego "P. J." w Ś Z.

W tej sytuacji trudno mówić, by w niniejszej sprawie organy administracyjne wykazały, że zostały spełnione przesłanki z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, konieczne do nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego bądź jego części.

Stosownie do art. 6 kpa, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.

W myśl art. 7 kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Przepis art. 8 kpa stanowi, iż organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.

Zgodnie zaś z art. 77 § 1 kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Stosownie do art. 80 kpa, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Po myśli art. 107 § 3 kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W rozpatrywanej sprawie organy nadzoru budowlanego, ustalając, że przedmiotowe roboty budowlane zostały zrealizowane w warunkach samowoli budowlanej, wadliwie uznały, że zostały spełnione przesłanki z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, konieczne do nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego bądź jego części. Naruszyły w ten sposób zarówno przytoczone wyżej przepisy procedury administracyjnej, jak i wskazane wcześniej unormowania ustawy – Prawo budowlane, a więc przepisy prawa materialnego.

Naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby nie doszło do omówionych uchybień rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy mogłoby być inne.

W tej sytuacji zbędne jest szczegółowe ustosunkowywanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.

Zauważyć jedynie należy, w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 24 kpa – "poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji zaakceptowanie wydanego postanowienia, które zostało wydane przez osobę, która wydała wcześniejsze uchylone postanowienie dotyczące tej samej sprawy, a które to zostało uchylone decyzją organu II instancji" – iż uprzednio wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L., a następnie wyeliminowane z obrotu prawnego przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. postanowienia z dnia [...] r. nr [...]i z dnia [...] r. nr[...], podpisał W. C., a B. N. podpisała jedynie postanowienie z dnia [...] r. nr [...] jako p.o. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L.

Niezależnie od powyższego, biorąc pod uwagę treść unormowań zawartych w art. 24 kpa, również trudno uznać powyższy zarzut za uzasadniony. Stosownie bowiem do art. 24 § 1 kpa, pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie:

1) w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki,

2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia,

3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli,

4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3,

5) w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji,

6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne,

7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej.

W myśl § 2 tego artykułu, powody wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu trwają także po ustaniu małżeństwa (§ 1 pkt 2), przysposobienia, opieki lub kurateli (§ 1 pkt 3). Bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności nie wymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika (§ 3), a wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności nie cierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron (§ 4).

Mając na uwadze treść przytoczonych regulacji normatywnych w realiach rozpatrywanej sprawy brak jest podstaw do uznania, że faktycznie doszło do naruszenia art. 24 kpa. W szczególności zauważyć wypada, że unormowanie zawarte w art. 24 § 1 pkt 5 kpa dotyczy sytuacji, w której ten sam pracownik organu administracji publicznej najpierw brał udział w wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej, a następnie miałby tę samą sprawę rozpatrywać w drugiej instancji. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Niemniej jednak zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, z przyczyn omówionych wyżej, zostały podjęte z naruszeniem prawa uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 152 oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.