Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Grzegorz Wałejko Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2161/16 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżony wyrok; 2) oddala skargę; 3) zasądza od P. K. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1000 zł (tysiąc złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 9 marca 2018 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2161/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej zwanej "ppsa"), uwzględnił skargę P. K. (dalej zwanego "Skarżącym"), uchylając zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej zwanego "GITD") z [...] lipca 2016 r. (nr [...]) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] grudnia 2015 r. na drodze krajowej nr 7 poddano kontroli drogowej zespół pojazdów, którym kierował Skarżący, wykonując krajowy transport drogowy rzeczy. W trakcie kontroli stwierdzono naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego oraz wykonywanie przewozu pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów.

Decyzją z [...] stycznia 2016 r. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej zwany "WITD") nałożył na Skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 3000 zł za naruszenia określone w: lp. 6.3.11 do załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.; dalej zwanej "utd") (kara 500 zł), lp. 6.3.12 do załącznika nr 3 do utd (kara 500 zł) oraz lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do utd (kara 2000 zł).

Skarżący złożył odwołanie od tej decyzji.

Decyzją z [...] lipca 2016 r. GIT utrzymał w mocy decyzję WITD, wskazując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia m.in.: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej zwanej "kpa"), art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 92a, art. 92c utd, lp. 6.1.2, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do utd, art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28 lutego 2014 r., str. 1; dalej zwanego "rozporządzeniem nr 165/2014").

Odnośnie do naruszenia określonego w lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do utd, GITD powołał się na unormowania zawarte w pkt 19a rozdziału III, w pkt 161a rozdziału II oraz w lit. a rozdziału I załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r., s. 8 ze zm.; dalej zwanego "rozporządzeniem nr 3821/85"). Wyjaśnił, że z przepisów tych wynika, że: 1) w celu wykrycia manipulowania danymi dotyczącymi ruchu informacje z czujnika ruchu są potwierdzane przez informacje dotyczące ruchu pojazdu pochodzące z co najmniej jednego źródła niezależnego od czujnika ruchu, 2) czujniki ruchu reagują na pole magnetyczne, które zakłóca wykrywanie ruchu pojazdu; w takich okolicznościach przyrząd rejestrujący zarejestruje i zapisze w pamięci usterkę czujnika lub posiadają czujnik, który jest chroniony przed polami magnetycznymi lub odporny na nie, 3) "aktywacja" oznacza fazę, gdy urządzenie rejestrujące uzyskuje pełną funkcjonalność i uruchamia wszystkie funkcje, włącznie z funkcjami zabezpieczającymi; czynność ta wykonywana jest przed pierwszą kalibracją urządzenia rejestrującego i jest ona zapisywana w pamięci urządzenia rejestrującego. Zdaniem GITD, tachograf zainstalowany w skontrolowanym pojeździe nie spełniał wymagań określonych w art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2135/98 z 24 września 1998 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz dyrektywę 88/599/EWG dotyczącą stosowania rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 (Dz. Urz. WE L 274 z 9 października 1998 r., str. 1; dalej zwanego "rozporządzeniem nr 2135/98"), tj. obowiązującego od 1 października 2012 r. wymagania 019a ("W celu wykrycia manipulowania danymi dotyczącymi ruchu informacje z czujnika ruchu są potwierdzane przez informacje dotyczące ruchu pojazdu pochodzące z co najmniej jednego źródła niezależnego od czujnika ruchu"), wprowadzonego do załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85 rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1266/2009 z 16 grudnia 2009 r. GITD poparł stanowisko Głównego Urzędu Miar - Biuro Metrologii Prawnej wyrażone w piśmie o sygnaturze BMP.0662.132.2015.JZ.394 z 11 września 2015 r., które wskazuje, że zgodnie ze stanowiskiem Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju datą oceny zgodności tachografu z przepisami rozporządzenia 1266/2009 jest data aktywacji tachografu, a nie data pierwszej rejestracji pojazdu, zaś jeżeli naprawa polegała na wymianie całego przyrządu rejestrującego, to konieczna jest również wymiana czujnika ruchu na taki, który by spełniał wymagania w chwili jego instalacji. GITD wskazał, że dla pojazdu o numerze rej. [...] pierwsza aktywacja tachografu miała miejsce 21 czerwca 2007 r., a data pierwszego ustawienia czujnika to 23 maja 2008 r., przy czym Skarżący w toku postępowania wskazywał, że pojazd o nr rej. [...] został przez niego zakupiony w maju 2015 r., wraz z niesprawnym tachografem, który następnie Skarżący wymienił na nowy. GITD uznał, że oświadczenie Skarżącego znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym - z kserokopii dowodu rejestracyjnego wskazanego pojazdu wynika bowiem, że rejestracja pojazdu miała miejsce 11 maja 2015 r.; natomiast kalibracja tachografu nastąpiła 15 maja 2015 r. Zdaniem GITD, skoro wymiana całego urządzenia nastąpiła po 1 października 2012 r., czyli po dacie oceny zgodności tachografu z przepisami rozporządzenia 1266/2009, to Skarżący zobowiązany był wymienić tachograf na tachograf trzeciej generacji, ponieważ nastąpiła wymiana całego urządzenia, nie natomiast czujnika ruchu, czyli jego części.

Skarżący złożył do WSA skargę na decyzję GITD, kwestionując jedynie karę pieniężną nałożoną za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów, określoną w lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do utd. Powołał się m.in. na stanowisko Komisji Europejskiej, z którego wynika, że możliwa jest wymiana urządzenia rejestrującego na element tej samej lub nowszej generacji. Zdaniem Skarżącego, w sytuacji gdy czujnik ruchu nie został uszkodzony ani wymieniony, nie ma obowiązku montowania nowego urządzenia rejestrującego.

WSA uwzględnił skargę.

Zdaniem WSA, z art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 2135/98 nie wynika obowiązek wymiany czujnika ruchu w sytuacji wymiany urządzenia rejestrującego. Przepis ten odnosi się do urządzenia rejestrującego i spełniania wymagań określonych w załączniku IB do rozporządzenia nr 3821/85, w przypadku gdy to urządzenie rejestrujące jest wymieniane. W ocenie WSA, normy zawarte w załączniku IB do rozporządzenia nr 3821/85 jako odrębne traktują urządzenie rejestrujące oraz czujnik ruchu. WSA wskazał, że zgodnie z definicją urządzenia rejestracyjnego, zawartą w załączniku IB do rozporządzenia nr 3821/85, urządzenie rejestrujące oznacza całość urządzeń zamierzonych do instalowania w pojazdach drogowych w celu automatycznego lub półautomatycznego pokazywania, rejestrowania i zapamiętywania szczegółowych danych o ruchu takich pojazdów i o pewnych okresach pracy osób kierujących tymi pojazdami. Natomiast zgodnie z definicją naprawy, oznacza ona wszelką naprawę czujnika ruchu lub przyrządu rejestrującego wymagającą odłączenia ich zasilania lub odłączenia od innych elementów urządzenia rejestrującego lub otwarcia go. Zdaniem WSA, zwłaszcza z definicji naprawy wynika, że czujnik ruchu nie jest elementem urządzenia rejestracyjnego i dlatego wymiana urządzenia rejestracyjnego nie jest równoznaczna z koniecznością wymiany czujnika ruchu, jak przyjęły organy administracji w niniejszej sprawie, jeżeli oczywiście są to urządzenia kompatybilne.

W konsekwencji WSA ocenił, że organ wymierzając Skarżącemu karę pieniężną w wysokości 2000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów, naruszył art. 92a ust. 1 w zw. z ust. 6, ust. 7 i lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do utd przez ich niewłaściwe zastosowanie oraz art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 2135/98 i wymóg 019a załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85, wprowadzony rozporządzeniem nr 1266/2009, przez ich błędną interpretację. WSA wyjaśnił przy tym, że rozporządzenie nr 3821/85 zostało uchylone 2 marca 2016 r. na podstawie art. 47 w zw. z art. 48 rozporządzenia nr 165/2014. Z art. 47 rozporządzenia nr 165/2014 wynika natomiast, że wszelkie odesłania do rozporządzenia nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia nr 165/2014, zaś zgodnie z art. 46 tego rozporządzenia, w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - od daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia.

GITD złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

GITD zarzucił wyrokowi WSA naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1) art. 92a ust. 1, ust. 6 i ust. 7 utd oraz lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do utd, przejawiające się w przyjęciu przez WSA, że przepisy te zostały niewłaściwe zastosowane w sprawie, podczas gdy organ prawidłowo zastosował przywołane normy prawne do stanu faktycznego ustalonego w sprawie;

2) art. 4, art. 5 w związku z art. 46 i art. 47 rozporządzenia nr 165/2014, art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 2135/98, a także przepisów rozdziału I i rozdziału III załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85, polegające na ich błędnej wykładni, przejawiającej się w mylnym przyjęciu przez WSA, że z treści przywołanych regulacji nie wynika, ażeby czujnik ruchu był elementem urządzenia rejestrującego (tachografu), a tym samym obowiązek wymiany czujnika ruchu na spełniający wymagania obowiązujące po dacie 1 października 2012 r., w sytuacji gdy wymianie podlega całe urządzenie rejestrujące, podczas gdy z treści przywołanych unormowań wynika jednoznacznie, że czujnik ruchu stanowi jeden z elementów urządzenia rejestrującego, a w sytuacji gdy po tej dacie wymianie podlega całe urządzenie rejestrujące, w tym również czujnik ruchu, w pojeździe powinno zostać zainstalowane urządzenie rejestrujące (tachograf) odpowiadający wymaganiom obowiązującym już w aktualnym stanie prawnym.

W uzasadnieniu wskazano argumenty mające przemawiać za trafnością zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik GITD (radca prawny) wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania (ewentualnie o oddalenie skargi), a także o zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł, że kluczowa jest data zainstalowania tachografu w pojeździe. W przedmiotowej sprawie taka instalacja miała miejsce, gdy obowiązywały wymogi zainstalowania tachografu 3-ciej generacji. Wymieniony tachograf musiał mieć zatem dodatkowe źródło informacji w postaci niezależnego czujnika ruchu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na rozprawie (art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, uznał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

Autor skargi kasacyjnej trafnie zarzucił, że błędne jest stanowisko WSA, wedle którego czujnik ruchu nie jest elementem urządzenia rejestrującego, a wymiana urządzenia rejestrującego nie jest równoznaczna z koniecznością wymiany czujnika ruchu. WSA pogląd ten wyinterpretował z zamieszczonych w załączniku IB do rozporządzenia nr 3821/85 definicji "urządzenia rejestrującego" i "naprawy". Celnie jednak w skardze kasacyjnej wskazano, że WSA wadliwie utożsamił użyte w tych definicjach pojęcia "urządzenia rejestrującego" i "przyrządu rejestrującego". We wskazanym załączniku do rozporządzenia nr 3821/85 określono, że "urządzenie rejestrujące" oznacza całość urządzeń zamierzonych do instalowania w pojazdach drogowych w celu automatycznego lub półautomatycznego pokazywania, rejestrowania i zapamiętywania szczegółowych danych o ruchu takich pojazdów i o pewnych okresach pracy osób kierujących tymi pojazdami, natomiast "naprawa" oznacza wszelką naprawę czujnika ruchu lub przyrządu rejestrującego wymagającą odłączenia ich zasilania lub odłączenia od innych elementów urządzenia rejestrującego lub otwarcia go. Wbrew stanowisku WSA, z definicji "naprawy" nie wynika, że czujnik ruchu nie jest elementem urządzenia rejestrującego; można z niej natomiast wywieść, że czujnik ruchu nie jest częścią przyrządu rejestrującego. Zresztą stanowisku WSA jednoznacznie przeczy zamieszczona w tym samym załączniku do rozporządzenia nr 3821/85 definicja czujnika ruchu, wedle której jest to "część urządzenia rejestrującego dostarczająca sygnał przedstawiający prędkość pojazdu i/lub przebytą drogę". Zestawienie tej definicji z określoną w tym samym załączniku definicją "przyrządu rejestrującego" ("urządzenie rejestrujące bez czujnika ruchu i przewodów do przyłączenia czujnika ruchu. Przyrząd rejestrujący może być zarówno pojedynczą jednostką jak i kilkoma jednostkami rozmieszczonymi w pojeździe, o ile tylko spełnia wymagania zabezpieczenia określone w niniejszym rozporządzeniu") prowadzi do wniosku, że urządzenie rejestrujące składa się z przyrządu rejestrującego, czujnika ruchu i przewodów do przyłączenia czujnika ruchu - jak trafnie wskazano w skardze kasacyjnej. Przepisy te znajdowały zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy art. 46 i art. 47 rozporządzenia nr 165/2014, z których wynika, że: 1) mimo uchylenia rozporządzenia nr 3821/85, odesłania do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłania do rozporządzenia nr 165/2014, 2) w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w rozporządzeniu nr 165/2014, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania tego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał zarzut postawiony w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej.

Z niezakwestionowanego przez WSA stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organy administracji wynika, że skontrolowany pojazd Skarżącego był wyposażony w urządzenie rejestrujące (tachograf), które zostało zainstalowane i aktywowane w tym pojeździe w dniu 15 maja 2015 r. (zob. znajdujący się w aktach administracyjnych raport z danych tachografu). WSA nie kwestionował też tego, że na mocy rozporządzenia nr 1266/2009 do rozdziału III załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85 wprowadzono (z mocą obowiązującą od 1 października 2012 r.) wymaganie 019a, zgodnie z którym w celu wykrycia manipulowania danymi dotyczącymi ruchu informacje z czujnika ruchu są potwierdzane przez informacje dotyczące ruchu pojazdu pochodzące z co najmniej jednego źródła niezależnego od czujnika ruchu. Mając na uwadze pkt 7 preambuły rozporządzenia nr 1266/2009 ("Niniejsze rozporządzenie nie wymaga zastąpienia funkcjonujących tachografów cyfrowych zainstalowanych przed datą rozpoczęcia jego stosowania") GITD trafnie uznał, że m.in. powyższe wymaganie znajdowało zastosowanie do urządzeń rejestrujących instalowanych po 1 października 2012 r. W świetle definicji zamieszczonej w załączniku IB do rozporządzenia nr 3821/85 "instalacja" to montaż urządzenia rejestrującego w pojeździe. Zatem urządzenie rejestrujące (składające się z przyrządu rejestrującego, czujnika ruchu i przewodów do przyłączenia czujnika ruchu) montowane w pojeździe po 1 października 2012 r. musi spełniać również wymaganie 019a określone w rozdziale III załącznika IB do rozporządzenia 3821/85.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy przyznać rację autorowi skargi kasacyjnej, że w sytuacji, gdy w pojeździe Skarżącego dokonano 15 maja 2015 r. (czyli po 1 października 2012 r.) wymiany/zainstalowania całego urządzenia rejestrującego, to urządzenie to - zgodnie ze wskazanym wyżej wymaganiem 019a - powinno mieć funkcjonalność pozwalającą na uruchomienie niezależnego sygnału ruchu. Ani Skarżący, ani WSA nie kwestionowali, że w momencie kontroli w pojeździe Skarżącego nie było urządzenia rejestrującego, które spełniałoby wymaganie 019a.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny za trafny uznał zarzut postawiony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. W świetle niekwestionowanych ustaleń faktycznych GITD miał podstawy do przyjęcia, że Skarżący dopuścił się naruszenie określonego w lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do utd, tj. wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów, za co ustawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości 2000 zł. Stwierdzenie tego naruszenia nakładało na organ administracji obowiązek wymierzenia Skarżącemu kary pieniężnej we wspomnianej wysokości, stosownie do art. 92a ust. 1 ("Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie") w zw. z ust. 6 ("Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy") utd w zw. z lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do utd.

Zgodnie z art. 188 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. W niniejszej sprawie istota sprawy była dostatecznie wyjaśniona i w tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 ppsa uchylił zaskarżony wyrok i jednocześnie rozpoznał skargę. W skardze Skarżący kwestionował legalność nałożenia na niego kary pieniężnej za naruszenie określone w lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do utd. W skardze nie podważano natomiast zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie nałożenia na Skarżącego kar pieniężnych za naruszenia określone w lp. 6.3.11 i lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do utd. Również WSA w tym zakresie nie stwierdził naruszenia prawa przez organy administracji, a Skarżący tej oceny WSA nie zakwestionował przez wniesienie skargi kasacyjnej. Natomiast ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko GITD, że zaskarżona decyzja w zakresie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie określone w lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do utd nie naruszyła prawa. Wobec tego skarga Skarżącego podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając od Skarżącego na rzecz GITD 1000 zł, przy czym na koszty te składają się: równowartość wpisu sądowego od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz wynagrodzenie za sporządzenie skargi kasacyjnej i udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnika, który nie brał udziału w postępowaniu przed WSA (900 zł).

PG