Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant spec. ec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] listopada 2019 r. znak [...] w przedmiocie nie stwierdzenia naruszenia praw pacjenta oddala skargę

Rzecznik Praw Pacjenta orzeczeniem z [...] listopada 2019 r. znak: [...], skierowanym do J.M. na podstawie art. 53 ust. 3 ustawy z 6 listopada 2008 r., o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. - ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie z [...] września 2019 r., znak: [...], niestwierdzające naruszenia praw pacjenta [...] do świadczeń zdrowotnych oraz do informacji, o których mowa w art. 8 i art. 9 ust. 1 i 2 ustawy, przez podmiot leczniczy: Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej [...] Szpital Kliniczny Nr [...] im. [...] Uniwersytetu Medycznego w [...].

W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ wskazał, że postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie zostało wszczęte na podstawie art. 50 ust. 1 ww. ustawy o prawach pacjenta w związku z informacjami zawartymi w piśmie [...] z 6 lipca 2016 r. Wnioskodawca stwierdził tu, że podczas hospitalizacji w Szpitalu wykonano nienależycie zabieg operacyjny, bowiem w wykonanym zbiegu została konfliktowo zaimplantowana śruba. Pomimo zgłaszania dolegliwości bólowych, personel szpitala nie zweryfikował jego stanu zdrowia. Wykonane w szpitalu badanie rezonansu magnetycznego zostało niewłaściwe zinterpretowane przez radiologa, co skutkowało uzyskaniem przez niego nierzetelnych informacji o stanie zdrowia.

Rzecznik Praw Pacjenta wystąpił do Szpitala o przedstawienie stanowiska w sprawie, zaś pismem z 24 sierpnia 2019 r. poinformował wnioskodawcę o wszczęciu postępowania wyjaśniającego. Pismem z 14 września 2016 r. Szpital udzielił odpowiedzi na ww. wystąpienie. Następnie 21 marca 2017 r. Rzecznik Praw Pacjenta pozyskał opinię medyczną dr hab. [...], konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie neurochirurgii dla województwa [...]. Przy piśmie z 23 sierpnia 2018 r. podmiot leczniczy przekazał do organu wyniki badań pacjenta. Następnie 31 lipca 2018 r. Rzecznik Praw Pacjenta pozyskał opinię dr hab. [...], konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie radiologii i diagnostyki obrazowej dla województwa [...].

W dniu 26 września 2018 r. do organu wpłynął także wniosek [...] o wystąpienie przez Rzecznika Praw Pacjenta do dr. hab. n. med. [...] Konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie radiologii i diagnostyki obrazowej dla województwa [...] o odpowiedź na dodatkowe pytania dotyczące oceny diagnostyki obrazowej wykonanej w szpitalu. W odpowiedzi na powyższe, postanowieniem z [...] lutego 2019 r., Rzecznik Praw Pacjenta odmówił przeprowadzenia dodatkowego dowodu w sprawie, a ponadto poinformował pacjenta, że zgromadzony w niniejszym postępowaniu materiał jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia oraz o przysługującym mu prawie do wypowiedzenia się i wglądu w akta sprawy.

Rozstrzygnięciem z [...] września 2019 r., znak: [...], Rzecznik Praw Pacjenta uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia praw pacjenta [...] do świadczeń zdrowotnych oraz do informacji, o których mowa odpowiednio w art. 8 i art. 9 ust. 1 i 2 ustawy.

Powyższe orzeczenie zostało zakwestionowane przez [...], który pismem z 6 października 2019 r. wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazał m.in.: "W okresie od 19 do 22 października 2009r. przebywałem na Oddziale [...] w [...]. Z powodu bólu po zabiegu operacyjnego w dniu <[...]-10-2009r.> miałem wykonane badanie rezonansem magnetycznym aparatem 1,5 Tesla. (...) Opisująca radiolog swoje badanie nie dokonała wpisu, że śruby są dobrze zaimplantowane i nie stwierdziła wskazań do reoperacji. Również lekarz [...] nie udzielił mi żadnej informacji o zabiegu operacyjnym. W karcie informacyjnej czy istnieje wpis <że pacjent odmówił leczenia operacyjnego>. Ja cierpiałem i nikt mi nie pomógł i do tej pory cierpię. Leżałem cztery dni nikt mną się nie interesował nawet nie dali mi tabletki przeciwbólowej uznali że ja udaję. (...) Radiolog [...] posiadał do wglądu badanie RM <[...]-09-2009r.> dlaczego nie zostało opisane w jego opinii. (...) Wydane opinie neurochirurga i radiologa to polemika są nierzetelne wnoszę o wyłączenie jako dowód w sprawie.". Strona wniosła o wystąpienie przez organ do dr hab. n. med. [...] konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie radiologii i diagnostyki obrazowej dla województwa [...] o wydanie kolejnej opinii w sprawie.

Rozpoznając sprawę ponownie Rzecznik Praw Pacjenta stwierdził, że zgromadzony w niniejszym postępowaniu wyjaśniającym materiał dowodowy jest kompletny, a wydane rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

I tak, postępowanie wyjaśniające, które zakończone zostało wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, obejmowało swoim zakresem prawo pacjenta do świadczeń zdrowotnych, o którym mowa w art. 8 ustawy, oraz prawo pacjenta do informacji, o którym stanowi art. 9 ust. 1 i 2 ustawy.

Zgodnie z art. 8 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych udzielanych z należytą starannością przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych w warunkach odpowiadających określonym w odrębnych przepisach wymaganiom fachowym i sanitarnym. Przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych osoby wykonujące zawód medyczny kierują się zasadami etyki zawodowej określonymi przez właściwe samorządy zawodów medycznych. Przepisy nie zawierają katalogu zasad ostrożnego postępowania, czy wskazówek w tym zakresie. Zachowanie należytej staranności jest jednak kluczowym elementem zasad ogólnej ostrożności, których zachowania wymaga się w trakcie procesu udzielania świadczeń zdrowotnych. Zachowywanie zasad ostrożności ma na celu zapewnienie osiągnięcia pozytywnego skutku podjętych czynności medycznych oraz zminimalizowania ryzyka z nimi związanymi. Przestrzeganie tych zasad ma stanowić dla pacjenta gwarancję, że podjęte wobec niego czynności są bezpieczne. W orzecznictwie przyjmuje się pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z 10 lutego 2010r. (sygn. akt V CSK 287/09), że: Do obowiązków lekarzy oraz personelu medycznego należy podjęcie takiego sposobu postępowania (leczenia), które gwarantować powinno, przy zachowaniu aktualnego stanu wiedzy i zasad staranności, przewidywalny efekt w postaci wyleczenia, a przede wszystkim nie narażenie pacjentów na pogorszenie stanu zdrowia (...). Pojęcie bezprawności należy rozumieć szeroko jako sprzeczność z obowiązującym porządkiem prawnym, przez który należy rozumieć nie tylko ustawodawstwo, ale również obowiązujące w społeczeństwie zasady współżycia społecznego; wśród nich mieści się działanie zgodne ze sztuką lekarską i z najwyższą starannością wymaganą od profesjonalistów w zakresie medycyny. Niemniej jednak w prawie polskim przyjęta została teoria adekwatnego związku przyczynowego, co oznacza, że zobowiązany ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.

Ponadto, zgodnie z art. 9 ww. ustawy: 1. Pacjent ma prawo do informacji o swoim stanie zdrowia. 2. Pacjent, w tym małoletni, który ukończył 16 lat, lub jego przedstawiciel ustawowy mają prawo do uzyskania od osoby wykonującej zawód medyczny przystępnej informacji o stanie zdrowia pacjenta, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych i leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu, w zakresie udzielanych przez tę osobę świadczeń zdrowotnych oraz zgodnie z posiadanymi przez nią uprawnieniami. W literaturze wskazuje się, że Informacja o stanie zdrowia jest podstawowym prawem, które przysługuje każdemu pacjentowi. Pacjent ma prawo do wyczerpującej informacji. Realizacja tego prawa polega na możliwości podjęcia świadomej decyzji w zakresie zgody lub odmowy zgody na wybrany przez lekarza sposób leczenia. Informacja zatem powinna być pełna i przystępna, przekazana w sposób zrozumiały dla pacjenta. Sąd Apelacyjny w [...] w wyroku z [...] lutego 2014 r., sygn. akt [...] wskazał, że naruszenia prawa do informacji w zakresie, o jakim mowa w art. 9 ww. ustawy o prawach pacjenta , należy doszukiwać się bez względu na to, czy wystąpiły skutki w postaci uszkodzenia lub rozstroju zdrowia. Naruszenie tego dobra osobistego występuje już z chwilą nieudzielenia pacjentowi informacji. Niezależnie od powyższego należy mieć na uwadze, że zarzut naruszenia prawa pacjenta do świadczeń zdrowotnych, jak również prawa do informacji, można postawić tylko wtedy, gdy znajduje on odzwierciedlenie w materiałach zgromadzonych w postępowaniu wyjaśniającym. Stosownie do treści art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany ocenić na postawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona.

Rzecznik podniósł, że we wniosku z 6 października 2019 r. strona kwestionuje materiał dowodowy, w oparciu o który organ wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. Jednak przedstawiona przez stronę argumentacja nie wnosi do sprawy istotnych okoliczności, które mogłyby skutkować zmianą zajętego stanowiska.

Zgodnie z ustalonym stanem faktycznym 30 kwietnia 2007 r. [...] uległ wypadkowi w pracy, tj. zeskoczył z wysokości 1 m, potknął się i upadł na pośladki, doznając silnego bólu w odcinku lędźwiowym kręgosłupa. W dniu 7 września 2007 r. przeprowadzono u niego w Szpitalu zabieg: laminektomii L5 i L4, usunięcia dysku L5/S1, stabilizacji przeznasadowej L4 - L5 - SI, repozycji kręgozmyku, spondylodezy międzytrzonowej, L5/S1 autogenną kością. W dniu 19 października 2009 r. Pacjent został ponownie przyjęty do Oddziału [...] w związku z silnymi bólami okolicy L/S w miejscu po operacji stabilizacji przeznasadowej. W trakcie hospitalizacji wykonano rezonans magnetyczny kręgosłupa odcinka lędźwiowo - krzyżowego. W ocenie lekarza pacjent nie wymagał w trakcie hospitalizacji leczenia farmakologicznego, brak było również wskazań do reoperacji. Pacjent 22 października 2009 r. został wypisany do domu z zaleceniem dalszej rehabilitacji.

W celu rozpatrzenia niniejszej sprawy w toku postępowania wyjaśniającego Rzecznik Praw Pacjenta pozyskał opinie konsultantów wojewódzkich w dziedzinach neurochirurgii oraz radiologii i diagnostyki obrazowej, których wnioski stały następnie się podstawą do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Jak wynika z opinii z 15 marca 2017 r. dr. hab. [...], Konsultant wojewódzki w dziedzinie neurochirurgii dla województwa [...], analiza dostarczonej dokumentacji medycznej nie wskazuje na uchybienia co do staranności leczenia jak również na niezgodność postępowania z aktualną wiedzą medyczną (...). Ponadto wskazano, że ze względu na podważanie w/w opinii przez pacjenta w piśmie z 2 listopada 2007 r., proponuje się powołanie biegłego z zakresu rentgenodiagnostyki celem oceny oryginału badania z [...] września 2007r.

W związku z tym stanowiskiem, ocena badań obrazowych pacjenta, które wykonane zostały w podmiocie leczniczym, została zlecona konsultantowi wojewódzkiemu w zakresie radiologii i diagnostyki obrazowej. Do oceny biegłemu została dostarczona dokumentacja zdjęciowa z trzech badań diagnostycznych (bez opisów) wykonanych na różnych etapach leczenia. Po zapoznaniu się z ww. badaniami, dr. hab. n. med. [...], Konsultant wojewódzki w dziedzinie radiologii i diagnostyki obrazowej dla województwa [...], w opinii z 20 lipca 2018 r., wskazał cyt." nie stwierdziłem cech konfliktu zaimplantowanych śrub z strukturami układu nerwowego - implantacja typowa. Wszystkie śruby ufiksowane w trzonach kręgów L4, L5 i SI. Jedna ze śrub po stronie prawej ufiksowana w trzonie kręgu L5 wystaje około 5mm poza blaszkę przednią trzonu kręgowego, ale pozostaje również bez cech konfliktu ze strukturami istotnymi życiowo (położona w luźnej tkance łącznej). Jest to zjawisko często obserwowane z uwagi na brak pełnej możliwości kontroli implantacji śruby w tym kierunku w trakcie zabiegu.".

Rzecznik Praw Pacjenta podniósł, że nie posiada uprawnień pozwalających na weryfikację zastosowanego u pacjenta procesu diagnostyczno- leczniczego. Z tego też względu, rozstrzygając postępowanie obejmujące prawo pacjenta do świadczeń zdrowotnych, najczęściej wymagające zweryfikowania udzielonych świadczeń, jak w niniejszej sprawie, Rzecznik Praw Pacjenta zobligowany jest uwzględnić stanowiska podmiotów w tym zakresie władnych. Taki tryb postępowania potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach: z 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2487/14 i z 2 marca 2017 r., sygn. akt: VII SA/Wa 906/16. Tym samym, Rzecznik Praw Pacjenta nie przychyla się "bezkrytycznie" do stanowiska przedstawionego przez podmiot leczniczy, a dokonuje oceny okoliczności sprawy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym szczególnie specjalistycznej opinii. Zgodnie z ustawą z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia6 konsultanci wykonują zadania opiniodawcze, doradcze i kontrolne dla organów administracji rządowej, podmiotów tworzących w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, Narodowego Funduszu Zdrowia i Rzecznika Praw Pacjenta (art. 9 pkt 1 ww. ustawy). Zadaniem konsultantów krajowych oraz konsultantów wojewódzkich, wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, jest w szczególności wydawanie opinii o stosowanym postępowaniu diagnostycznym, leczniczym i pielęgnacyjnym, w zakresie jego zgodności z aktualnym stanem wiedzy, z uwzględnieniem dostępności metod i środków.

Tym samym, prawidłowym postępowaniem organu było powołanie w przedmiotowej sprawie konsultantów wojewódzkich w dziedzinach neurochirurgii oraz radiologii i diagnostyki obrazowej i zasięgnięcie ich opinii, zaś z opinii tych wynika, że u pacjenta nie występuje konflikt zaimplantowanych śrub ze strukturami układu nerwowego.

Odnosząc się do zarzutu [...] dotyczącego braku uwzględnienia w opinii konsultanta wojewódzkiego w zakresie radiologii i diagnostyki obrazowej, opisu badania RM z października 2009 r. wykonanego przez dr n. med. [...] rzecznik wyjaśnił, że - jak już wyżej wskazano - konsultantowi wojewódzkiemu zostały dostarczone do oceny badania pacjenta wykonane na różnych etapach leczenia, w tym badanie RTG wykonane bezpośrednio po zabiegu oraz badanie TKz2011 r., tj. wykonane po 4 latach od przeprowadzonej operacji. W ocenie Rzecznika Praw Pacjenta powyższe umożliwiło dokonanie wystarczającej oceny wpływu wykonanego w 2007 r. zabiegu na stan Pacjenta. Ponadto należy mieć na uwadze, że - jak wskazał w swojej opinii konsultant wojewódzki w dziedzinie neurochirurgii - badanie MRI kręgosłupa lędźwiowego nie jest techniką optymalną dla oceny położenia śrub przeznasadowych stosowanych w zabiegach stabilizacji kręgozmyku ze względu na artefakty powodowane przez materiał z którego zostały wykonane — w takiej sytuacji najwłaściwszą techniką diagnostyczną jest badanie tomografii komputerowej kręgosłupa. Alternatywną technika diagnostyczną (o niższej, ale nadal dopuszczalnej dokładności) jest badanie RTG w projekcjach AP i bocznej, które zostały wykonane bezpośrednio po zabiegu operacyjnym

Rzecznik podkreślił, że oparł swoje rozstrzygnięcie na opiniach sporządzonych przez osoby posiadające wiadomości specjalne z zakresu wymaganej dziedziny medycyny zaś pacjent nie przedstawił dodatkowego materiału dowodowego, który podważałby ocenę zawartą w opiniach konsultantów wojewódzkich. Brak jest podstaw do wyłączenia opinii z 20 lipca 2018 r. z materiału dowodowego w niniejszej sprawie. Jest ona także zgodna z opisami badania wykonywanymi w Szpitalu Kliniczny nr [...] im. [...],Uniwersytetu Medycznego w [...].

Odnosząc się zaś do ponownego wniosku o uzupełnienie opinii konsultanta wojewódzkiego w zakresie radiologii i diagnostyki obrazowej Rzecznika stwierdził, że kwestia ta została rozstrzygnięta postanowieniem organu z [...] lutego 2019 r. i brak jest podstaw do zmiany zajętego stanowiska. Zgodnie z art. 78 § 2 K.p.a. organ nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu przedstawionego przez stronę, jeżeli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w danym postępowaniu. W niniejszym przypadku materiał dowodowy zebrany został w sposób wyczerpujący i umożliwiał wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Skoro skarżący składał wyjaśnienia w piśmie, zapewniono mu dostęp do akt sprawy zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a., a w toku postępowania był informowany o podejmowanych przez organ czynnościach w ramach postępowania wyjaśniającego, to w ocenie Rzecznika Praw Pacjenta postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy, uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przekonywujące i odpowiada wymogom z art. 107 § 3 K.p.a.

W ocenie Rzecznika brak jest także podstaw do uznania, że pacjent nie był informowany o procesie diagnostyczno - leczniczym w Szpitalu. Jak bowiem wskazano w uzasadnieniu rozstrzygnięcia z [...] września 2019 r. postawiona diagnoza wstępna jak i końcowa jest oparta na wykonanych badaniach diagnostycznych. Zgromadzona dokumentacja medyczna nie wskazuje, aby w sprawie doszło do naruszenia prawa do informacji podczas pobytu pacjenta w podmiocie leczniczym w dniach 19-22 października 2009 r. Ustawa o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta obowiązuje od 5 czerwca 2009 r., a zatem Rzecznik Praw Pacjenta nie może badać pod kątem naruszenia prawa pacjenta zdarzeń, które miały miejsce przed jej wejściem w życie.

Reasumując, Rzecznik Praw Pacjenta po ponownym rozpatrzeniu sprawy uznał, że zgromadził pełny materiał dowodowy, wystarczający do wydania merytorycznego stanowiska w sprawie, i wyciągnął na jego podstawie wnioski opowiadające się za zajętym stanowiskiem. W tym stanie rzeczy należało utrzymać w mocy rozstrzygnięcie Rzecznika Praw Pacjenta z [...] września 2019 r., znak: [...], niestwierdzające naruszenia prawa pacjenta Pana [...] do świadczeń zdrowotnych, o którym mowa w art. 8 ustawy, oraz prawa do informacji, o którym mowa w art. 9 ust. 1 i 2 ustawy, przez podmiot leczniczy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł [...]. Zarzucił naruszenie prawa procesowego cyt. "art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 316 k.p.c." przez dowolna ocenę dowodów, rażącą niesprawiedliwość i pominiecie wniosku o uzupełniająca opinie biegłego radiologa, a w związku z tym o dopuszczenie biegłego "sądowego".

W uzasadnieniu skargi podniesiono: długotrwałość postępowania i związaną z tym konieczność zażywania tabletek uspokajających oraz leczenia psychiatrycznego, "odbijanie piłeczki" przez biegłych, sfałszowanie przez personel szpitala badania z [...] października 2009r., (cyt. "to jest Kasta"). W ocenie skarżącego Rzecznik, biegli i szpital cyt. "trzymają sztamę" a on myślał, że Rzecznik pomoże mu w pociągnięciu szpitala do odpowiedzialności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Rzecznika Praw Pacjenta nie narusza prawa w sposób opisany powyżej.

I tak w związku z wnioskiem skarżącego na podstawie art. 51 ust 1 Rzecznik wszczął postępowanie wyjaśniające uznając, że powziął wiadomość co najmniej uprawdopodabniającą naruszenie praw pacjenta. Następnie po przeprowadzeniu w myśl art. 53 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wyjaśnił wnioskującemu pacjentowi, że nie stwierdził naruszenia praw pacjenta;

Stosownie do art. 54 ustawy z 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta w zakresie nieuregulowanym w art. 49-53 do postępowania prowadzonego przez Rzecznika stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a., co oznacza, że organ ma obowiązek wszechstronnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy (art. 7 k.p.a.) oraz w sposób wyczerpujący zebrać i rozpoznać cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Sądu, postępowanie dowodowe w sprawie przeprowadzono z pełnym poszanowaniem ww. zasad postępowania administracyjnego (nie maja zastosowania wskazane w skardze przepisu k.p.c.).

Rzecznik starannie zebrał materiał dowodowy w postaci dokumentacji medycznej a ocenę okoliczności sprawy oparł na profesjonalnych dowodach z opinii biegłych konsultantów.

Sąd podkreśla - organ dokonał oceny zgromadzonych dowodów w inny sposób, niż oczekiwał tego skarżący, to jednak nie może świadczyć, że uczynił to błędnie.

Strona nie może też zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej dysponując już określonym materiałem dowodowym pozwalającym na ustalenie okoliczności istotnych w sprawie, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zebranego materiału dowodowego. Rzecznik Praw Pacjenta nie ma kompetencji pozwalających na samodzielną ocenę zastosowanego u pacjenta procesu diagnostyczno-leczniczego, ani tym bardziej oceny trafności postawionej przez lekarzy diagnozy. Rzecznik miał podstawy ocenić, że nie zasługuje na uwzględnienie wniosek strony o wydanie opinii uzupełniającej. Powołane przez stronę okoliczności zostały bowiem już prawidłowo wyjaśnione.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego braku uwzględnienia w opinii konsultanta wojewódzkiego w zakresie radiologii i diagnostyki obrazowej opisu badania RM z października 2009 r. wykonanego przez dr n. med. [...] należy wskazać, że konsultantowi wojewódzkiemu zostały dostarczone do oceny badania pacjenta wykonane na różnych etapach leczenia, w tym badanie RTG wykonane bezpośrednio po zabiegu oraz badanie TK z 2011 r., tj. wykonane po 4 latach od przeprowadzonej operacji. Podzielić zatem trzeba stanowisko Rzecznika, ze umożliwiło to dokonanie wystarczającej oceny wpływu wykonanego w 2007 r. zabiegu na stan pacjenta. Ponadto, jak wskazał w swojej opinii konsultant wojewódzki w dziedzinie neurochirurgii, badanie MRI kręgosłupa lędźwiowego nie jest techniką optymalną dla oceny położenia śrub przez nasadowych stosowanych w zabiegach stabilizacji kręgozmyku ze względu na artefakty powodowane przez materiał z którego zostały wykonany, w takiej sytuacji najwłaściwszą techniką diagnostyczną jest badanie tomografii komputerowej kręgosłupa. Alternatywną technika diagnostyczną (o niższej, ale nadal dopuszczalnej dokładności) jest badanie RTG w projekcjach AP i bocznej, które zostały wykonane bezpośrednio po zabiegu operacyjnym (...).

Należy podkreślić - zarzut naruszenia prawa pacjenta do świadczeń zdrowotnych, jak również prawa do informacji, można skutecznie postawić tylko wtedy, gdy znajduje on odzwierciedlenie w materiałach zgromadzonych w postępowaniu wyjaśniającym. Stosownie do treści art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany ocenić na postawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Temu wymogowi Rzecznik w pełni sprostał, a ustalenia w sprawie uzasadniały podjęte orzeczenie.

Sąd podziela też ustalenia organu - zgromadzona dokumentacja medyczna nie wskazuje, aby w sprawie doszło do naruszenia prawa do informacji podczas pobytu skarżącego w podmiocie leczniczym 19-22 października 2009 r. słusznie też podniósł Rzecznik w uzasadnieniu orzeczenia, że ustawa o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta obowiązuje od 5 czerwca 2009 r., a zatem organ nie może badać pod kątem naruszenia prawa pacjenta zdarzeń, które miały miejsce przed jej wejściem w życie. Przedmiotem postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy zostało naruszone prawo pacjenta, może być ocena zdarzeń mających miejsce tylko po 5 czerwca 2009 r., ponieważ ustawa z 24 kwietnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, ustawę o akredytacji w ochronie zdrowia oraz ustawę o konsultantach w ochronie zdrowia nie zawierała przepisów pozwalających Rzecznikowi Praw Pacjenta podejmować sprawy i prowadzić postępowania wyjaśniającego w przedmiocie naruszeń prawa pacjenta przed dniem wejścia w życie ustawy.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325).