Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w osobie: Sędziego NSA Teresy Rutkowskiej po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na bezczynność Nuncjatury Apostolskiej w Polsce w przedmiocie nie rozpoznania korespondencji postanawia odrzucić skargę R.A.

III SAB/Łd 9/11

UZASADNIENIE

W dniu 21 lutego 2011 r. (data wpływu do Sądu) P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Nuncjatury Apostolskiej w Polsce w przedmiocie nie rozpoznania korespondencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a artykułu 3 § 2 tejże ustawy, tj. decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

W myśl tego przepisu zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.

Zaskarżenie do sądu administracyjnego bezczynności Nuncjatury Apostolskiej w Polsce jest niedopuszczalne z tego powodu, że nie jest ona organem administracji publicznej.

Zgodnie z postanowieniami Konkordatu między Stolicą Apostolską a Rzecząpospolitą Polską podpisanego w Warszawie w dniu 28 lipca 1993 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 51, poz. 318) Nuncjusz Apostolski rezyduje w Polsce, a polski ambasador nadzwyczajny i pełnomocny – przy Stolicy Apostolskiej w Rzymie. Działalność Nuncjusza Apostolskiego regulowana jest w przepisami Kodeksu Prawa Kanonicznego. Kodeks Prawa Kanonicznego jest natomiast autonomicznym prawodawstwem Kościoła rzymskokatolickiego. Oznacza to, że akt ten nie mieści się w katalogu powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej (por. art. 2 i art. 87 Konstytucji RP). Potwierdza to także sam Kodeks Prawa Kanonicznego, który w kanonie 1 stwierdza, że "kanony tego Kodeksu dotyczą jedynie Kościoła łacińskiego".

Autonomia prawodawstwa Kościoła rzymskokatolickiego, którego osobowość prawną Rzeczpospolita Polska uznaje w art. 4 Konkordatu, wynika przy tym w pierwszym rzędzie z regulacji art. 25 ust. 3 Konstytucji RP, który stanowi, że stosunki między państwem a kościołami i innymi związkami wyznaniowymi są kształtowane na zasadach poszanowania ich autonomii oraz wzajemnej niezależności każdego w swoim zakresie. W przypadku Kościoła rzymskokatolickiego autonomię taką przewidują również przepisy Konkordatu zawartego między Stolicą Apostolską i Rzeczpospolitą Polską.

Stąd też uznać należy, że Nuncjusz Apostolski jak i Nuncjatura Apostolska – jako aparat administracyjny służący wykonywaniu funkcji przez Nuncjusza Apostolskiego nie działa na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa w Polsce, a przed wszystkim nie jest organem administracji publicznej. Tym samym wyłączona jest kontrola sprawowana przez sąd administracyjny nad Nuncjuszem Apostolskim.

Mając na uwadze powyższe na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono o odrzuceniu skargi.

R.A.